[นิยายแปล] จอมมารดำ ตอนที่ 83 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] จอมมารดำ

Ch.83 - ตอนที่ 83 รอดชีวิต


บทที่หก สู่สปาด้า

ตอนที่ 83 รอดชีวิต

 

 

โนรุส : "...เพราะฉะนั้นเลยมีแค่เธอรอดกลับมาสินะ"
 
ไอซ์ : "ผิดแล้ว หนึ่งคนกับหนึ่งตัวจ๊ะ"
 
ไอซ์กำลังยืนอยู่ต่อหน้าผู้บังคับบัญชาโนรุสและผู้ช่วยของเขาซิลเวียร์ที่ห้องของฐานบัญชาการณ์
 
โนรุส : "ยัยโง่! นั่นมันไม่ได้ช่วยเปลี่ยนอะไรให้ดีขึ้นมาเลยสักนิดเดียว!"
 
เขารู้สึกโกรธมากที่เธอกลับมาด้วยกันกับแมวโดยไม่มีท่าทีสำนึกผิดเลยสักนิดเดียว
 
ซิลเวียร์ : "หยุดเลย"
 
ก่อนที่โนรุสจะลงไม้ลงมือกับเธอ ซิลเวียก็หยุดเขาเอาไว้ด้วยน้ำเสียงที่แสนจะเย็นชาซะก่อน
 
ซิลเวอร์ : "เธอคือหนึ่งในคนที่พระคาดินัลชอบมาก ถ้าหากนายลงไม้ลงมือกับเธอแล้วละก็ คิดว่าจะเป็นยังไงต่อไปละ?"
 
โนรุส : "กร๊อดด...แต่ยัยนี่มัน"
 
ซิลเวียร์ : "พวกเราไม่มีเวลาจะมายุ่งกับเธอตอนนี้หรอกนะ ไม่ใช่ว่าควรที่จะหามาตรการตอบโต้ก่อนงั้นหรือ"
 
โนรุส : "ชิ ช่วยไม่ได้"
 
นอสที่ใจเย็นมากขึ้น เขาหลับตาและผ่อนคลายแขนของเขาลง ราวกับว่าเรื่องที่นักผจญภัยคนนี้พูดออกมานั้นไม่สำคัญอะไรใดๆกับเขาอีกแล้ว
 
โนรุส : "นักผจญภัยไอซ์ ขอบคุณที่ทำงานหนักมากกก เธอไปได้แล้วละ"
 
ไอซ์ : "ค่า~"
 
หลังจากตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูปัญญาอ่อน ไอซ์ก็อุ้มแมวของเธอออกไป
 
โนรุส : "...อย่างน้อย ในที่สุดพวกเราก็ได้ต่อสู้ในลักษณะที่ไม่ใช่การสังหารหมู่ซะที"
 
ภายในคำพูดของเขามีแฝงนัยบางอย่างอยู่
 
ถึงเขาจะไม่ได้เก่งเท่าเคอร์วอง แต่เขาก็เป็นคนหนึ่งที่นับถือและเคร่งครัดในศาสนากางเขนนี้ อีกทั้งเขายังเกลียดพวกปีศาจพวกนี้จากก้นบึ้งของหัวใจของเขาด้วย แต่สาเหตุที่หมู่บ้านนี้ยังไม่ได้ถูกทำลายอย่างบ้าคลั่งลงไปนั้น ก็เพราะยัยซิลเวียร์ที่เข้ามาควบคุม และดันให้โอกาศชาวบ้านเหล่านั้นยอมจำนนซะก่อน
 
แม้จะมาคิดดูว่าการที่สามารถทำให้พวกศตรูยอมจำนนโดยแทบไม่มีการเสียเลือดเนื้อนั้น นับว่าเธอนั้นเป็นคนที่เก่งและมากความสามารถทีเดียว แต่สำหรับนอสที่คิดแต่จะ "ข้าจะฆ่าพวกปีศาจทั้งหมด พวกมันต้องจมอยู่ในกองเลือดเท่านั้น" แบบนั้น สันติภาพแบบนี้ทำให้เขาไม่ค่อยพอใจเท่าไหรนัก
 
ซิลเวียร์ : "เพราะการกระทำที่มากจนเกินไปของพรีสเคอร์วอง จึงได้ก่อให้เกิดการต่อต้านขึ้นในหมู่พวกปีศาจแน่นอน"
 
จากที่ฟังรายงานของทหารที่แตกทัพหนีกลับมา 
 
ตอนนั้นเคอร์วองได้จับพวกชาวบ้านและนักผจญภัยตรึงกางเขนเพื่อเป้นการเชือดไก่ให้ลิงดู 
 
ถ้าหากตอนนั้นพวกเขาทำสำเร็จ มันก็อาจจะเป็นการสร้างความหวาดกลัวให้กับพวกปีศาจได้ แต่เพราะเขาลงมือทำแบบนั้นลงไป กลับกลายเป็นสร้างความเกลียดชังและทำให้เกิดการต่อต้านขึ้นมาแทน
 
โนรุส : "หึ น่าสนุกนี่ ศตรูก็แค่พวกนักผจญภัยโง่ๆ ไม่ว่าพวกมันจะเป็นปีศาจหรืออะไรก็ตาม พวกเราก็สามารถใช้กองทัพที่มีกว่าพันคนบดขยี้ได้ ไม่สิ จริงๆแล้วแค่กองกำลังของหน่วยเราที่มีอยู่ ก็มีทหารมากพอที่จะทำงานนี้ได้แล้ว"
 
เขาพิจารณาจากขนาดของหมู่บ้านที่รู้มา แม้ว่าพวกชาวบ้านทั้งหมดจะติดอาวุธแล้วเข้าต่อสู้ พวกมันก็ไม่มีทางเทียบกับกองกำลังของนอสได้แน่นอน
 
ยังไงซะ ก็ใช่ว่าพวกผู้หญิงกับเด็กจะเข้าร่วมต่อสู้ได้ซะหน่อย ถ้าให้คาดการศตรูที่จะต่อสู้ได้จริงๆ ก็คงมีแค่พวกทหารยามกับนักผจญภัยรวมกันเท่านั้นแหละ ซึ่งยังไงซะก็คงจะมีไม่เกินสามร้อยคนหรอก
 
นอกจากจะมีมังกรโผล่ออกมานั่นแหละ กองกำลังของเขาถึงจะเอาไม่อยู่
(tn : อยากเห็นหน้าตอนมึงเจอร่ายเมเทโอใส่จัง)
 
แต่ทว่าซิลเวียร์กลับไม่ได้เป็นห่วงเรื่องมังกรหรือเรื่องเกี่ยวกับกำลังของศตรูเหล่านี้เลย ที่เธอเป็นกังวลนั้นคือเรื่องอื่นต่างหาก
 
โนรุส : "มันไม่มีที่ให้พวกมันหนีได้อีกแล้วในไดดารอสนี้ เดียวเราจะค่อยๆต้อนมันให้จนมุม เอาให้พวกมันเสียใจที่บังอาจอยู่ร่วมกับพวกปีศาจและหันมาต่อต้านพระเจ้าซะเลย" 
 
ซิลเวียร์ : "...ไม่หรอก ยังมีที่ให้หนีได้อยู่"
 
โนรุส : "ว่าไงนะ?"
 
ซิลเวียร์ลากนิ้วมืออันเรียวงามของเธอไปตามทิศตะวันตกของแผนที่ไดดารอสที่วางเอาไว้อยู่บนโต๊ะ
 
ซิลเวียร์ : "มันไม่มีปัญหาหรอก ถ้าพวกมันไปทางถนนทิศตะวันตกเฉียงใต้จากหมู่บ้านควอล แต่ถ้าหากพวกมันหนีไปทางตะวันตกโดยให้ถนนทิศตะวันตกเฉียงเหนือแล้วละก็..."
 
อณาเขตที่อยู่เส้นแบ่งหลังแนวเทือกเขากาลาฮอลคือประเทศที่เขียนชื่อว่า [สปาด้า]
 
โนรุส : "ไม่มีทาง ได้ยินมาว่าพวกมันเป็นศตรูกันนี่"
 
ซิลเวียร์ : "ถ้าพวกมันรู้ว่าประเทศไดดารอสล่มสลายแล้ว ชาวบ้านที่อยู่ภายในประเทศก็ต้องจบลงเช่นกัน ฉันว่าเป็นเรื่องปกติที่พวกเขาจะหนีไปยังสปาด้าในฐานะผู้ลี้ภัยนะ"
 
โนรุส : "หึ ถึงจะเป็นไปได้ก็เถอะนะ แล้วมัน..."
 
โนรุสขมวดคิ้วเข้าหากันแล้วคำรามออกมาแต่ก็ถูกซิลเวียร์ขัดเอาไว้ก่อน
 
ซิลเวียร์ : "ฉันว่าพวกเราใช้วิธีเข้ายึดหมู่บ้านอย่างสันติ แล้วให้มันเป็นหมู่บ้านแห่งใหม่ เป็นประชาชนของฝ่ายเรา จากนั้นก็ปล่อยให้การต่อสู้กับพวกปีศาจที่เหลือเป็นของพวกปีศาจด้วยกันเองดีกว่า"
 
ถึงจะเพียงเล็กน้อย แต่ถ้าพวกปีศาจจะก่อกฏบละก็ ฝ่ายครูเสดเดอร์จะต้องเกิดความเสียหายแน่นอน
 
แม้ว่าการตัดสินกำลังรบด้วยความตายของพวกทหารหน่วยสำสอดแนมเพียงแค่นั้นมันจะดูแปลกๆ แต่ก็ไม่ได้เสียหายอะไรที่จะหลีกเลี่ยงการก่อกฏบจากพวกปีศาจนี้
 
โนรุส : "ไม่ เราจะไม่ทำแบบนั้น"
 
แต่โนรุสกลับปฏิเสธการตัดสินใจของซิลเวียร์ที่จะไม่ให้เกิดการต่อสู้อย่างเสียเปล่า
 
โนรุส : "เราไม่อาจยอมรับแผนการแบบนี้ได้ แม้ว่าจะเป็นคำแนะนำจากคุณ ซิสเตอร์ซิลเวียร์"
 
ซิลเวียร์ : "....ก็ได้ ยังไงซะผู้บังคับบัญชาก็คือคุณ ทำอย่างที่อยากทำได้เลย ฉันไม่อยากจะยุ่งกับนายละ"
 
ซิลเวียร์ไม่อยากจะสนทนากับโนรุสที่ได้ตัดสินใจไปแล้วอย่างไรประโยชน์อีกต่อไป
 
โนรุส : "ผมดีใจนะที่คุณเข้าใจ ซิสเตอร์ซิลเวียร์ เอาละขอมอบคำสั่งบางอย่างหน่อย อย่าให้มีปีศาจรอดกลับออกไปได้สักตัว สังหารหมู่พวกมันซะ เข้าใจใช่ไหม?"
 
ตอนนี้ดวงตาของโนรุสเหมือนกับเคอร์วอง ที่เต็มไปด้วยความศรัทธาส่องประกายออกมา
 
.....
 
หลังจากรายงานภารกิจเสร็จแล้ว ไอซ์ก็กลับไปรวมกลุ่มกับปาร์ตี้ของเธอ ไม่สิ กลุ่มเพื่อนทหารรับจ้างที่กำลังหลับอยู่ในเต้นท์ตรงนั้น
 
พวกกองทัพได้ยึดเอาตึกที่สูงที่สุดในหมู่บ้านนี้ ซึ่งก็ไม่รู้ว่าเป็นบ้านของหัวหน้าหมู่บ้านหรืออาคารกิล เปลี่ยนมาเป็นศูนย์บัญชาการชั่วคราวนี้ 
 
ส่วนพวกนักผจญภัยกับทหารรับจ้างที่ไม่ใช่คนของกองทัพ ก็อนุญาติให้ใช้บ้านหรือพื้นที่รอบๆที่เหลือมาเป็นที่พำนักได้ แต่ห้ามไปรบกวนกับทางกองทัพหลักเด็ดขาด
 
มันเป็นปกติที่พวกนักผจญภัยที่จ้างมากับกองทัพจะไม่ถูกกัน ถ้ามีอะไรกระทบกระทั้งกันแล้วละก็ มันอาจจะก่อให้เกิดปัญหาอย่างการต่อสู้เกิดขึ้นได้ง่ายๆแน่นอน
 
กลุ่มของไอซ์คือกลุ่มทหารรับจ้าง [กลุ่มทหารรับจ้างคิโบรส (キプロス傭兵団)]
 
และยังมีกลุ่มที่ไปตั้งแค้มป์ห่างออกไปจากหมู่บ้านตรงแถวๆอาคารที่อยู่กลางทุ่งนา
 
ไอซ์โผล่หัวเข้าไปในเต็นท์พร้อมกับทักทายพวกทหารรับจ้างคนอื่นๆ
 
เธอวางแมวซึมิกิลงบนพื้นพร้อมกับนอนหลับลงตรงนั้น
 
... : "โย่ ถ้าเธอพร้อมแล้ว ให้มาหาข้าด้วยนะ"
 
เสียงของผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นมาจากข้างหลัง 
 
ไอซ์ได้หันหน้าหลับไปและเมื่อเห็นว่าใครอยู่ตรงนั้น เธอก็แสดงสีหน้าราวกับเจอของที่น่าขยะแขยงอยู่
 
เขาเป็นคนที่ดูมีอายุมากกว่าไอซ์ และยังเป็นชายหนุ่มรูปหล่อที่ดูดี แต่ด้วยรอยยิ้มที่ดูลามกและเสื้อที่สกปรกของเขา มันทำให้ดูเหมือนพวกคนเลวมากกว่า
 
ไอซ์ : "อย่ามาพูดกับฉันได้มั้ย? และอย่าได้ริเข้ามาใกล้ฉันมากกว่านี้ด้วย"
 
โดยทำเป็นไม่สนใจการตอบกลับที่แสนเย็นชาของไอซ์ เขาเข้าไปใกล้เธอพร้อมกับโบกสะบัดผมที่ยาวของเขาไปมา
 
... : "โอ้ย โอ้ย นั่นใช่วิธีการพูดการจากับหัวหน้างั้นเรอะ? พวกเราเป้นคู่หูกันนี่ ใช่ปะ พวกเราควรจะมาทำอะไรสนุกๆรื่นเริงด้วยกันดีกว่านะ"
 
อย่างที่เขาได้พูดออกไป เขาคือหัวหน้าของทหารรับจ้างที่มีนามว่า [คิโบรส] ใช่แล้วชื่อของกองกำลังทหารรับจ้างนี้ก็มาจากชื่อของเขาเองนี่แหละ
 
ไอซ์ : "อย่ามาพูดจาน่าขยะแขยงแบบนั้นนะ และถ้าแกเข้ามาใกล้อีกสักนิด เดียวจะทำให้จากชื่อกลุ่มทหารรับจ้างไซรับกลายเป็นกลุ่มทหารรับจ้างไอซ์แทนซะหรอก"
 
ไอซ์หยิบมีดออกมาก่อนที่ใครจะทันรู้ตัว และเอาไปจ่ออยู่ที่ท้องของคิโบรส
 
ไอซ์ : "วันนี้ฉันเหนื่อยมากแล้ว วันนี้หนีตายมาทั้งวัน ถ้าไม่ใช่เพราะอาชีพที่แสนจะสุดยอดของฉัน ฉันคงจะไม่รอดมาอยู่ตรงนี้แล้วละ รู้มั้ย?"
 
ถึงเกินกว่าครึ่งหนึ่งจะฟังดูเป็นเรื่องตลก แต่ดวงตาของไอซ์ก็ไม่ได้ตลกไปกับคำพูดของเธอด้วย
 
คิโบรส : "โฮ่ พูดจริงดิ?"
 
เขาตอกกลับเรื่องโจ๊กของเธอ แต่ไอซ์สรุปจากบรรยากาศรอบๆว่า จริงแล้วเขานั้นต้องการอยากรู้แค่ว่ามีการต่อสู้จริงๆหรือเปล่าเท่านั้น
 
ไอซ์ : "อืม จากนี้คงจะยุ่งน่าดู รีบๆไปเตรียมตัวออกเดินทางเอาไวซะเถอะ"
 
หลังจากพูดออกไป ไอซ์ก็เก็บมีดของเธอลงและเข้าไปในเต็นท์
 
คิโบรสยังคงยืนอยู่ตรงนั้น และไม่ได้ตามไอซ์เข้าไปข้างใน ราวกับว่าจริงๆแล้วเขาไม่ได้สนใจเธอมาตั้งแต่แรกแล้ว 
 
ตอนนั้นเองอยู่ๆเขาก็หัวเราะออกมา
 
คิโบรส : "แบบนี้ก็ดีสิ ในที่สุดก็จะได้ทำงานจริงๆซะที ข้าเบื่อที่จะมาเล่นกับยัยร่านปีศาจพวกนั้นแล้ว ตอนนี้นี่แหละคือเวลาอันดีงาม ไม่สิ ต้องบอกว่าเป็นโชคชะตาที่นำมาให้กับข้าคนนี้ อ้า ข้านี่ช่างเป็นคนที่ถูกพระเจ้ารักซะจริงๆ"



NEKOPOST.NET