NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] จอมมารดำ

Ch.80 - ตอนที่ 80 หน่วยสอดแนม


บทที่หก สู้สปาด้า
ตอนที่ 80 หน่วยสอดแนม
 
 
**********
Tn : หลังจากตอนนี้ผมจะลองปรับๆสไตล์การแปลดูนะครับ (โดยการอาจมีเสริมแต่งจากต้นฉบับบางส่วนเพื่อให้อ่านลื่นขึ้น(หรือห่วยลงกว่าเดิมหว่า) แต่พยายามจะไม่ให้เพี้ยนจนเกินไป) ถ้าไม่ชอบยังไงติชมได้ครับ
**********
 
ในระยะ 2 กิโลเมตรห่างออกไปจากหมู่บ้านอิรุส หน่วยสอดแนมที่นำโดย โนรุส (ノールズ) กำลังยืนประจำการอยู่ตรงนั้น
 
โนรุส : “เป็นไง?”
 
ทหาร : “ดูเหมือนว่าจะไม่มีชาวบ้านเหลืออยู่เลยครับผม”
 
สมาชิกในหน่วยคนหนึ่งหยุดใช้เวทมนต์ [นัยตาเหยี่ยว (鷹目・ホーク・アイ) ] ที่มีไว้ใช้สำหรับส่องดูระยะไกลลง
 
โนรุส : “พวกชาวบ้านคงจะหนีไปหมดแล้วละมั้ง”
 
ทหาร : “จะไล่ตามไหมครับ?”
 
โนรุส : “ถ้ายังมองเห็นก็คงไล่ตามไปแล้ว แต่พวกมันคงจะไปถึงหมู่บ้านข้างเคียงที่ชื่อว่าควอลแล้วละ พวกเราคงตามไปไม่ทันหรอก”
 
เขาเห็นด้วยกับผู้บังคับบัญชาของเขา พวกเขาไม่แปลกใจเลยที่ผลลัพธ์ในการสำรวจครั้งนี้จะออกมาเป็นแบบนี้
 
โนรุส : “เอาละ ยังไงก็ลองไปสำรวจดูก่อน เพื่อจะมีพวกมันหลงเหลืออยู่ในหมู่บ้าน อีกเดียวก็จะมืดแล้วด้วย อีกทั้งพวกเรายังจะต้องไปสอดแนมหมู่บ้านควอลพรุ่งนี้ ดังนั้นวันนี้เราจะตั้งแคมป์กันที่หมู่บ้านอิรุสนี่แหละ”
 
นายทหารทุกคนต่างเห็นด้วยกับความคิดนี้
 
โนรุส : “พวกมันดูเหมือนจะรีบหนีกันซะด้วย บางทีคงจะมีเงินๆทองๆเหลือเอาไว้ให้พวกเราอยู่บ้าง แต่อย่าได้ถ่างตาทั้งคืนเพียงแค่เพื่อเล่นเกมหาสมบัติซะละ”
 
ทหาร : “เป็นคำสั่งที่ปฏิบัติตามได้ยากมากเลยครับ”
 
””ฮ่า ฮ่า ฮ่า”” 
 
พวกเขาทั้งสองคนหัวเราะเบาๆด้วยกันอย่างชอบใจ
 
เพราะพวกเขาไม่ใช่นายทหารที่จะได้รับค่าแรงสูง ดังนั้นหมู่บ้านที่ทิ้งร้างนี้เลยเป็นโอกาศเดียวที่พวกเขาจะหาโบนัสได้
 
ทหาร : “น่าเสียดายนะครับ อุตสามีเงินทั้งที แต่ไม่มีผู้หญิงเลย”
 
โนรุส : “ไม่ต้องห่วงหรอก อีกไม่นานเดียวซ่องก็จะเปิดแล้ว ตอนนี้ที่ไดดารอสก็มีผู้หญิงพื้นถิ่นจำนวนมาก มาคิดดูพวกพ่อค้านี่ทำงานกันไวจริงๆ” 
 
แถมไวๆแบบนี้สิยิ่งดีกับพวกเราซะด้วย เขาคิดเรื่องใต้สะดือไปพร้อมๆกับรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวออกมา
 
ทหาร : “แต่ถึงยังไงผมก็ไม่เอาปีศาจมาเป็นคู่นอนหรอกครับ”
 
โนรุส: “ไม่สนหรอกถ้าหากเป็นเอลฟ์ เพราะอย่างน้อยนะ---”
 
ผู้บังคับบัญชามองไปที่ด้านหลังของเขาด้วยสีหน้าที่เบื่อหน่าย
 
.... : “โอ้ ซึมิกี้~ซึมิกิจ้างง~(ツミキ) เธอหายไปไหนกานน!?” 
 
ผู้หญิงคนหนึ่งกำลังตะโกนก้องในขณะที่เดินไปพร้อมๆกับทหารที่อยู่ในหน่วยนี้
 
โนรุส: “อย่างน้อยนะ---ก็ยังดีกว่านักผจญภัยโง่ๆพวกนี้นะ..."
 
ทหาร : “เธอคนนั้นเป็นอะไรของเธอกันครับ?”
 
นายทหารคนหนึ่งถามกลับมาด้วยสีหน้าที่เหนื่อยหน่าย 
 
โนรุส: “จากที่รู้ พี่สาวซิลเวียเป็นคนเลือกให้เธอมากับพวกเราดัวย คงบ่นอะไรไปไม่ได้หรอก”
 
ในตอนที่เลือกสมาชิกของหน่วยสำรวจ อยู่ๆผู้หญิงคนนี้ก็ถูกเลือกเข้ามาซะอย่างงั้น
 
ถึงมันจะดูมีพิรุธแปลกๆ แต่ไม่ว่าจะมีความเห็นยังไงก็ตาม พวกเขาก็ไม่อาจขัดคำสั่งได้
 
โนรุส: “จริงๆมันก็แปลกตั้งแต่ที่จ้างพวกมันเจ้ามาตั้งแต่แรกแล้วละ ทั้งๆที่พวกเราก็มีกองทัพมากขนาดนี้แล้ว”
 
การจ้างทหารรับจ้างหรือนักผจญภัยที่สาธารณะรัฐซินแคลนั้นถือเป็นเรื่องปกติของที่นั้น แต่มันก็เกิดขึ้นได้ในกรณีที่ขาดกำลังพลเท่านั้น
 
กองทัพนี้ถูกบริหารโดยพระคาร์ดินัลเมอร์เซนเดส และมันก็ไม่ได้มีปัญหาเรื่องจำนวนผลตั้งแต่แรกแล้วด้วย
 
แต่การจ้างทหารรับจ้างเพิ่มเข้ามาอีกนั้น ไม่ว่าจะคิดยังไงมันก็แปลกเกินไปอยู่ดี
 
อีกทั้งการแต่งตัวของพวกทหารรับจ้างหรือนักผจญภัยพวกนี้ก็ยังแตกต่างไปจากพวกเขาที่เป็นครูเสดเดอร์อีกด้วย และยังรับจ้างเข้ามาอย่างเปิดเผยโดยไม่คิดหลบซ่อนเอาไว้อีกด้วย
 
ไม่มีใครรู้แน่ชัดว่าการจ้างพวกนี้เข้ามามีเป้าหมายอะไรซ่อนเอาไว้อยู่กันแน่
 
โนรุส: “ไม่รู้ว่าพวกระดับสูงมันคิดอะไรกันอยู่ แต่พวกเขาก็ไม่ได้บอกให้พวกเราปฏิบัติกับพวกมันเป็นพิเศษอะไรด้วย งั้นก็ปล่อยพวกมันไว้แบบนี้แหละ”
 
เขาคาดว่าพวกนักผจญภัยที่จ้างมานี้อาจจะมีภารกิจพิเศษซ่อนเอาไว้อยู่
 
แต่ผู้หญิงคนนี้ที่เอาแต่ตะโกนว่า ซึมิกิ ซึมิกิ ไม่ได้ให้ความรู้สึกว่าเป็นนักผจญภัยเลยสักนิด
 
โนรุส: “เอาเถอะ ตราบเท่าที่พวกเขาไม่มาป่วนภารกิจของเรา ก็ช่างมันละกัน”
 
ขอให้ผู้หญิงที่ติดมาราวกับเป็นสัมภาระคนนี้ไม่ก่อปัญหาด้วยเถิด ผู้บังคับบัญชาได้ขอพรกับพระเจ้าและเดินหน้าทำภารกิจต่อไป
 
……
 
นักผจญภัยสาวปริศนาได้เดินผ่านถนนสายหลักมุ่งเข้าไปยังหมู่บ้านอิรุสพร้อมๆกับผู้บังคับบัญชาที่อยู่ตรงหน้าของเธอ
 
พวกครูเสดเดอร์ต่างก็คิดแค่ว่าเธอนั้นเป็นพวกโง่งม ซุ่มซาม และยังเป็นนักผจญภัยหน้าใหม่อยู่เท่านั้น
 
ถึงเธอจะเป็นพวกนักผจญภัยระดับล่าง แต่ก็ยังพอดูจะมีฝีมือการขี่ม้าอยู่บ้าง
 
โนรุส: “นี่แม่หนูน้อย (お嬢ちゃん) เจ้านี่ใช่ซึมิกิที่เรียกหาเมื่อกี้อยู่ใช่หรือเปล่า?”
 
ตรงหน้าพวกเขามีแมวตัวเล็กๆขนฟูสีดำอยู่ ปลอกคอสีเงินที่อยู่รอบคอแสดงให้เห็นว่าไม่ใช่แมวจรจัดทั่วไป
 
... : “ใช้แล้ว น่ารักใช่มั้ยล่า!?”
 
เธอยิ้มอย่างภูมิใจแล้วหิ้วมันขึ้นมาด้วยการจับคอของทซึมิกิเอาไว้ แล้วยื่นมันไปตรงหน้าของผู้บังคับบัญชาของเธอ
 
ดวงตาสีทองของมันจับจ้องไปยังผู้บังคับบัญชา มันร้อง”แง้วว” ออกมาเบาๆ
 
ไอซ์ : “แล้วก็อีกอย่างนะ ฉันมีชื่อว่าไอซ์ (アイ) ช่วยจำด้วยนะคะ!”
 
โนรุส : “ก็ชื่อปกตินี่ ไม่เห็นจะพิเศษอะไร”
 
ไอซ์ : “อย่าพูดแบบนั้นสิ..."
 
ไอซ์แก้มพ่องออกมาด้วยความไม่พอใจราวกับจะเป็นการประท้วงอะไรสักอย่าง ใช่แล้วชื่อของเธอนั้นเป็นชื่อโหลๆที่หาได้ทั่วไปในสาธารณะรัฐซินแคลนั่นเอง
 
โนรุส : “ยังไงซะ อย่าเผลอทำแมววิ่งหนีไปอีกซะละ”
 
ไอซ์ : “อ้าแฮะ แฮะ แฮะ  ฉันจะไม่ให้มันหนีแล้วละ!”
 
ผู้บังคับบัญชารู้สึกอยากไปกระโดดน้ำตายขึ้นมาเมื่อฟังเธอหัวเราะออกมา
 
โนรุส : “(เธอนี่มันเป็นเด็กเหลือขอหรือไงกันนะ?)”
 
เขาจ้องไปยังเด็กสาวอย่างเบื่อหน่าย
 
เธอเป็นคนที่มีดวงตาสีฟ้าและผมสีทองยาวที่มัดเป็นทรงทวินเทล ถ้าจะให้พูดก็คือเธอนั้นเป็นเด็กที่หน้าตาน่ารักคนหนึ่งเลยละ แม้ว่าจะล้มเหลวในฐานะนักผจญภัยก็ตาม
 
จอมเวทนั้นแม้จะมีผมที่ยาวแค่ไหนก็ไม่ใช่ปัญหาตราบเท่าที่ยังสามารถร่ายเวทได้ แต่เธอเป็นพลธนูที่ไม่ว่ายังมองยังไงอาวุธหลักของเธอก็คือคันธนูที่สร้างมาจากกิ่งไม้เน่าๆเท่านั้น
 
ชุดป้องกันเองก็มีเพียงแค่ชุดหนัง ถุงมือ และรองเท้าบูท นอกนั้นก็แค่เสื้อผ้าบางๆกับกระโปรงสั้นมินิสเกิร์ตเท่านั้นเอง
 
เธอนั้นดูเหมือนกับพวกสาวชาวเมืองที่ตัดสินใจมาใส่ชุดนักผจญภัยเล่นๆมากกว่า นี่ถ้าหากเธอไม่ได้มีร่างกายที่ผอมเพรียวตัวเล็กที่ดูคล่องแคลวแบบนั้น ก็คงไม่มีใครมองเธอว่าเป็นนักผจญภัยแล้วละ
 
โนรุส : “(พวกระดับสูงมันคิดอะไรกันอยู่เนี่ย ถึงได้ปล่อยให้คนแบบนี้มาเข้าร่วมภารกิจได้)”
 
ในขณะที่ผู้บังคับบัญชาดูถูกเธออยู่ในใจนั้น เจ้าแมวก็ยังร้อง เมี้ยว~ เมี้ยว~ ใส่เขาไม่หยุด
 
โนรุส : “แล้วไอแมวตัวนี้มันเรื่องบ้าอะไรกัน? ไม่ใช่ว่าคู่หูของนักล่าควรจะเป็นสุนัขงั้นหรอกรึ?” 
 
ไอซ์ : “เอ้อ้ แต่แมวมันน่านักกว่าอ่า!”
 
โนรุส : “(ผู้หญิงคนนี้ไม่ไหวแล้ว เธอเอาแมวมาด้วยก็แค่เพราะว่ามันเป็นสัตว์เลี้ยงแค่นั้นเอง)”
 
อย่างที่เขาบอกไป ยังไงซะสุนัขก็ย่อมใช้งานได้ดีกว่า
 
แมวมันไม่ฟังคำสั่งของเจ้านายให้เมื่อยหรอก แล้วมันคงจะแย่กว่านี้อีกถ้าหากเผลอพลัดหลงกับมันอีก
 
โนรุส : “ถ้าหากมีการต่อสู้เกิดขึ้นละก็ ดูมันเอาไว้ให้ดีๆด้วยละ”
 
ไอซ์ : “ไม่ต้องหรอกค่ะลุง!!”
 
โนรุส : “ชั้นยังไม่แก่ขนาดนั้นศักหน่อย---”
 
และตอนนั้นเองหัวของผู้บังคับบีญชาก็ล่วงหล่นลงมา
 
ไอซ์ : “อะไรกัน?”
 
ไอซ์มองไปยังร่างไร้หัวของผู้บังคับบัญชาที่ร่วงจากหลังม้าลงมากองกับพื้น
 
ทหาร : “ศตรูโจมตี! ระวังตัวด้วย พวกมันซุ่มโจมตีอยู่!!”
 
ทหารที่อยู่ข้างหลังไอซ์ตะโกนออกมา
 
ในจังหวะเดียวกัน ปีศาจที่ถืออาวุธซ่อนอยู่ในเงามืดก็ปรากฏตัวออกมา และพุ่งเข้ามาหาพวกเขาที่อยู่บนถนนหลัก
 
มนุษย์สัตว์, พวกอมนุษย์ และมนุษย์ ต่างได้เหวี่ยงดาบของพวกมันเข้าใส่ หมายจะเอาชีวิตของพวกทหารที่อยู่ตรงหน้าให้ได้
 
อีกทั้งพวกมันยังเป็นปีศาจที่มีทักษะระดับนักผจญภัยผู้เก่งกาจอีกด้วย
 
ไอซ์ : “วะ ว้ายย! ปีศาจมาเต็มไปหมดเลย!?”
 
ด้วยความตกใจ ไอซ์จึงเผลอปล่อยมือจากบังเหียนและตกลงมาจากม้าในที่สุด
 
ไอซ์ : “อิย้าา!! เจ็บจัง~ หัวกระแทกเข้าไปเต็มๆเลย~”
 
ต่อหน้าไอซ์ที่กำลังจะร้องไห้ออกมา การต่อสู้ที่เต็มไปด้วยความกระหายเลือดก็ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว
 
ทหาร : “เชี่ย พวกมันจะเยอะไปแล้ว! อย่าแตกกลุ่มกัน รักษาแนว--”
 
ทหารที่กำลังทำหน้าที่สั่งการแทนอยู่นั้น ได้หัวหลุดออกจากร่างไปต่อหน้าต่อตาของไอซ์
 
ไอซ์ : “โอ้~ อันตรายจุงเบย ตอนนี้พวกเราควรที่จะหนีสินะ ซึมิกิ? เฮ้ รอด้วยย ซึมิกิ!! อย่าทิ้งเจ้านายไปคนเดียวแบบนี้สิ!!!”
 
รอก่อนนน~ ฉันตะโกนออกไปแบบนั้นพร้อมกับหลบเลี่ยงการต่อสู้ของพวกป่าเถื่อนในขณะที่วิ่งไล่ตามแมวดำของฉันไป



NEKOPOST.NET