[นิยายแปล] จอมมารดำ ตอนที่ 75 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] จอมมารดำ

Ch.75 - ตอนที่ 75 สตรีที่น่ารังเกียจ (2)


บทที่หก สู่สปาด้า

ตอนที่ 75 สตรีที่น่ารังเกียจ (2)

 

ลิลี่ : “จะทำอะไรต่อจากนี้ดีโครโน่?”

 

เมื่อกลับมาที่กิลนักผจญภัย ฉันก็ตั้งคำถามโครโน่

 

ที่ฉันสามารถคงสติปัญญาแบบนี้เอาไว้ได้โดยที่ไม่ต้องคืนร่างเดิมนั้น ก็เพราะพลังของอาติเฟค ควีน・แบรีย์ ที่ได้เก็บติดมือมาด้วย

 

เลยเป็นเหตผลที่ทำให้ฉันสามารถพูดคุยกับโครโน่อย่างจริงจังได้ คิดถูกจริงๆที่ฉันนำสิ่งนี้ติดตัวมาด้วย

 

โครโน่ : “ในเมื่อตกลงกันสำเร็จแล้วว่าจะอพยพไปสปาด้า ชั้นกะว่าจะเข้าร่วมเป็นหน่วยป้องกันในฐานะนักผจญภัย อีกเดียวภารกิจฉุกเฉินคงจะประกาศออกมาแล้วละ”

 

สิ่งที่โครโน่พูดออกมานั้นถูกต้อง ฉันที่เปลี่ยนใจหัวหน้าหมู่บ้านนาฮาโดะได้สำเร็จ ระฆังอพยพก็ได้ดังขึ้นไปทั้งหมู่บ้านควอลนี้

 

เพื่อที่จะทิ้งหมู่บ้านนี้ไป พวกชาวบ้านก็ได้เริ่มจัดเตรียมข้าวของสำหรับการเคลื่อนย้ายเป็นขบวนขนาดใหญ่ ในอีกไม่นานคนที่ไม่ใช่ชาวบ้านอย่างพวกนักผจญภัยก็คงต้องให้ความร่วมมือภายใต้ภารกิจฉุกเฉินที่จะประกาศออกมาแน่นอน

 

กิลนักผจญภัยนั้นมีไปทั่วทั้งทวีปแพนโดร่า แม้ว่าไดดารอสจะล่มสลายไปแล้ว แต่ก็ยังสามารถไปขอขึ้นเงินรางวัลที่สปาด้าได้

 

มันเป็นภารกิจที่อันตรายมากเนื่องจากไม่รู้ถึงกำลังรบของศตรู แต่ด้วยเงินรางวัลที่สมน้ำสมเนื้อ พวกนักผจญภัยก็ไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธรับมา

 

โครโน่ : “ชั้นเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าสุดท้ายจะเป็นยังไงหากชั้นไม่ได้ลงมือทำเอง”

 

โครโน่พูดออกมาในฐานะที่ตัวเองยังเป็นนักผจญภัยแรงค์หนึ่ง

 

ลิลี่ : “ไม่เลวร้ายขนาดนั้นหรอกโครโน่ มาพยายามคิดถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นตรงหน้าหลังจากนี้กันก่อนเถอะ”

 

โครโน่แสดงสีหน้าตกใจกับคำคมของลิลี่ มันเป็นสิ่งที่ไม่น่าจะออกมาจากปากของเด็กตัวเล็กๆแบบนี้ได้

 

ลิลี่ : “ปัญหาที่ใหญ่ที่สุดคือทางสปาด้าจะยอมรับพวกเราอพยพเข้าประเทศหรือเปล่ามากกว่าใช่ไหม? อีกทั้งฉันเองก็ไม่รู้ว่าพวกเขาจะยอมรับคำร้องของพวกเราที่ส่งล่วงหน้าไปด้วยหรือเปล่า อย่างที่สองคือพวกเราจะตอบสนองอย่างไรกับพวกครูเสดเดอร์ที่กำลังจะตามมา มันคงจะดีหากทางสปาด้าส่งกองทัพออกมาช่วยผู้ลี้ภัยอย่างพวกเรา หรืออาจจะไม่มีประโยชน์อยู่ดีเพราะพวกเราคือคนของประเทศไดดารอส ท้ายที่สุดแล้วก็มีเฉพาะพวกเราที่เป็นนักผจญภัยและทหารยามที่สามารถต่อสู้ได้เท่านั้น ไม่คิดแบบนั้นหรือ?”

 

อืม เธอพูดถูก

 

เพราะไม่มีความหวังใดๆเหลืออยู่แล้ว ดังนั้นทางที่ดีที่สุดคือโยนปัญหาเปล่านั้นออกไปซะ ไม่ต้องไปคิดถึงมัน ตอนนี้คิดเพียงแต่แค่ว่าจะทำยังไงต่อไปในฐานะนักผจญภัยก็พอ

 

โครโน่ : “หลังจากนี้จะต้องเจอกับนักผจญภัยจำนวนมาก ที่หมู่บ้านควอลนี้มีจำนวนมากกว่าหมู่บ้านอิรุส และระหว่างทางที่ไปสปาด้าก็ยังมีอีกหลายหมู่บ้าน ระหว่างนั้นจำนวนก็คงจะเพิ่มขึ้นไปอีก ดังนั้นอย่างแรกเลยใครละที่จะมาเป็นผู้นำ แถมพอมาคิดดูพวกเขาจะยอมร่วมมือกันด้วยหรือ” 

 

ลิลี่ : “อือ นั่นละที่ฉันต้องการจะบอกละ และคนๆนั้นก็ควรจะเป็นโครโน่”

 

โครโน่ : “คนที่ควรจะเป็นผู้นำครั้งนี้งั้นรึ?”

 

เขาหันหลับไปและยิ้มกว้างออกมาอย่างมีเลศนัย หุ หุ หุ เวลาที่โครโน่แสดงท่าทางแบบนี้ออกมาเขาช่างเท่จริงๆ

 

โครโน่ : “เธอบอกว่าชั้นควรที่จะขึ้นเป็นผู้นำงั้นเรอะ?”

 

ลิลี่ : “ใช่แล้วละ! สู้เขานะโครโน่ !”

 

โครโน่ : “ไม่ ไม่มีทาง มันเป็นไปไม่ได้หรอก อีกอย่างชั้นยังเป็นนักผจญภัยแรงค์หนึ่งอยู่เลย ในสถานการณ์แบบนี้ควรจะเป็นพวกแรงค์สูงๆทำมากกว่า ชั้นได้ยินมาว่ามีทีมนักผจญภัยแรงค์สี่อยู่ด้วย พวกเขาเหมาะกับงานนี้มากกว่า”

 

ถ้าหากมีภารกิจที่ต้องการความร่วมมือระหว่างทีมแล้วละก็ ทีมที่มีแรงค์สูงที่สุดก็ควรจะต้องขึ้นมาเป็นผู้นำของพวกเขา

 

แม้ว่าแรงค์จะไม่ใช่ทุกสิ่งทุกอย่าง แต่นั่นก็เป็นข้อยกเว้นสำหรับผู้ที่อยู่ในระดับสูงแล้วเท่านั้น กับคนที่ไม่มีชื่อเสียงอะไรเลยอย่างเขา จะมีใครมาสนใจได้

 

การที่มีแรงค์สูงก็เหมือนเป็นการรับรองถึงประสบการณ์และความแข็งแกร่ง ด้วยสิ่งนี้ก็สามารถเป็นที่รู้จักของทีมอื่นๆได้แล้ว

 

ถึงบางที่จะมีกรณีที่แรงค์ต่ำๆจะขึ้นมาเป็นผู้นำได้ แต่นั่นก็เป็นเพราะว่าเขาเป็นที่รู้จักและมีเส้นสายอยู่

 

และในจุดนี้คนที่นี่ต่างก็รู้จักโครโน่ในฐานะนักผจญภัยแรงค์หนึ่งที่รอดมาจากหมู่บ้านอิรุสที่โดนกวาดล้างไป คงจะเป็นการยากหากต้องการที่จะให้เขาขึ้นมาเป็นผู้นำกลุ่มจริงๆ

 

ลิลี่ : “แต่โครโน่ลืมอะไรไปหรือเปล่า กฏพื้นฐานของธรรมชาติไง”

 

โครโน่ : “ฮ้า?”

 

ลิลี่ : “หุ หุ หุ ก็คนที่แข็งแกร่งกว่าย่อมเป็นผู้ปกครองไงละ”

 

มันเป็นเรื่องที่เข้าใจได้ยากสำหรับโครโน่ที่มาจากโลกที่สงบสุขอยู่แล้ว แต่สำหรับสถานที่ที่ต้องมีการเอาตัวรอดอย่างโลกใบนี้แล้วนั้น มันคือหลักการพื้นฐานทั่วไป

 

สิ่งนี้แม้แต่มอนสเตอร์เองก็รู้ ในกลุ่มของพวกมันไม่มีใครยอมให้คนที่อ่อนแอขึ้นมาเป็นหัวหน้าได้หรอก

 

และสิ่งนี้ก็สะท้อนออกมาอยู่ในสังคมนี้ นักผจญภัยที่ต้องเผชิญกับปัญหายุ่งยากตลอดเวลานั้น พละกำลังและความแข็งแกร่งคือสิ่งที่มีค่าที่สุดสำหรับพวกเขา

 

โดงดั่งงั้นหรือ? มีคุณธรรมสูงงั้นหรือ? พวกนี้ไม่เห็นจะจำเป็นอะไร ที่นี่ไม่มีนักผจญภัยคนไหนที่จะปฏิเสธคนที่แข็งแกร่งกว่าในการขึ้นมาเป็นผู้นำพวกเขาหรอก

 

โครโน่ : “โอ้ งั้นลิลี่ที่แข็งแกร่งที่สุด เธอก็ควรจะ--”

 

ลิลี่ : “ไม่ใช่ฉัน!!”

 

โครโน่ : “งะ งั้นเรอะ…”

 

มันคงจะดีหากโครโน่เข้าใจฉันว่าต้องการอะไร

 

ลิลี่ : “แต่เรื่องความแข็งแกร่งไม่ใช่เหตุผลเดียวที่โครโน่ควรจะเป็นหัวหน้ากลุ่มนักผจญภัยนี้ มีแค่โครโน่ที่รู้ถึงความแข็งแกร่งของพวกครูเสดเดอร์ ถ้าหากให้หนึ่งในกลุ่มที่เป็นพวกหน่วยช่วยแหลือเมื่อนั้นมาเป็นแล้วละก็ พวกเขาต้องทำเรื่องผิดพลาดเพราะความประมาทแน่นอน”

 

ยังไงซะถ้าให้เจ้าหมูสกปรกนั้นขึ้นมาเป็นผู้นำแล้วละก็ มันต้องเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดแน่ๆ

 

ตั้งแต่แรกพวกเขาก็ไม่ได้วิเคราะห์ถึงศักยภาพในการทำสงครามของตัวเองเลยสักนิด เป็นพวกสมองกล้ามอย่างแท้จริง

 

โครโน่ : “มันก็จริง ชั้นไม่คิดว่าพวกเขาจะเข้าใจพวกครูเสดเดอร์หรอก”

 

ลิลี่ : “ใช่ไหมละ ศตรูมีกำลังและศักยภาพที่จะทำสงครามมากกว่าพวกเรา หากทำอะไรผิดพลาดลงไปเพียงอย่างเดียวแล้วละก็พวกเราต้องถูกกำจัดหมดแน่ ฉันจะไม่ต่อสู้กับคนที่ฉันไม่เชื่อถือหรอก อ้า ถ้าจะพูดให้ถูกก็คือ ฉันจะไม่สู้หากไม่ได้โครโน่เป็นผู้นำต่างหาก”

 

โครโน่รู้สึกแปลกใจที่ได้ยินคำพูดเหล่านี้ออกมาจากเธอ

 

แต่ฉันต้องจัดการพูดให้เขาฟังได้ชัดเจนก่อน

 

ลิลี่ : “แม้ว่าฉันจะไม่ทำอะไรที่มันเป็นการทำลายการลี้ภัยครั้งนี้ แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดของฉันคือการที่ฉันและโครโน่มีชีวิตรอดต่อไป นายทำเหมือนกับว่าจะต่อสู้ต่อไปจนกว่าชีวิตจะหาไม่ ฉันเป็นห่วงจริงๆนะรู้มั้ย”

 

ครึ่งหนึ่งฉันโกหกออกไป ฉันไม่สนหรอกว่าชีวิตคนอื่นๆจะเป็นยังไง

 

สำหรับฉัน ชีวิตของโครโน่นั้นมีค่ามากที่สุด มากกว่าทุกๆคนในที่นี้ แม้ว่าจะเอาชีวิตอีกสักกี่ร้อยกี่พันคนมาเทียบก็ตาม

 

แต่ฉันไม่อยากให้โครโน่รู้ว่าฉันคิดยังไงอยู่ เขารู้ด้านที่ดีของฉันว่าฉันห่วงสภาพของโครโน่แค่นั้นก็พอแล้ว 

 

โครโน่ : “ขอโทษด้วย...เป็นอย่างที่เธอว่า นอกจากนี้ลิลีิเองก็ยังช่วยรักษาชาวบ้านเอาไว้ เธอช่วยชั้นเอาไว้มากเลยละ”

 

อ้า ที่ฉันทำลงไปนั้นก็แค่เพราะคิดว่าจะได้ช่วยเรื่องสุขภาพจิตของนายเท่านั้น ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกนะ

 

โครโน่ : “ชั้นดีใจที่เธอเป็นห่วง แต่ไม่ใช่ว่าเป็นเพราะเหตุผลนี้แล้วจะมาให้ชั้นหยุดต่อสู้ได้หรอกนะ การต่อสู้นั้นเป็นสิ่งเดียวที่ชั้นทำได้เท่านั้น”

 

ลิลี่ : “อือ ...ฉันไม่ห้ามนายหรอก แต่นายต้องรู้ว่าเวลาต่อสู้ที่แลกด้วยชีวิต นายต้องสู้ด้วยทุกสิ่งที่นายมีนะรู้มั้ย”

 

โครโน่ : “อ้า ครั้งนี้มันอันตรายมากกว่าภารกิจระดับหนึ่งที่เคยทำมา คงไม่อาจมอบหน้าที่นี้ให้คนอื่นทำได้จริงๆนั่นละ ตัดสินใจละ ชั้นจะเป็นผู้นำของนักผจญภัยครั้งนี้เอง”

 

โครโน่ได้ตัดสินใจออกมาอย่างแน่วแน่ อย่างคิดเลยใบหน้าของเขาที่เต็มไปด้วยความมั่นใจนั้นช่างเท่จริงๆ

 

ลุยเลย! ด้วยความรู้สึกที่ส่งต่อไปยังตัวเขา หัวใจของฉันก็ได้ถูกเติมเต็มขึ้นมา

 

โครโน่ : “แต่ชั้นเองก็ไม่เคยมีประสบการณ์นำใครมาก่อนเหมือนกัน ดังนั้นเธอช่วยชั้นด้วยนะ”

 

ลิลี่ : “วางใจฉันได้เลย!”

 

ถึงจะพูดออกไปแบบนั้น ฉันเองก็ไม่มีประสบการณ์เหมือนกัน

 

แต่ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม ฉันจะใช้ทุกอย่างและนักผจญภัยทุกคนที่มีอยู่เพื่อความปลอดภัยของฉันกับโครโน่เอง

 

ในกรณีที่เลวร้ายที่สุด คงมีแค่พวกฉันสองคนไปถึงสปาด้าได้ เอาเถอะพวกเขาควรที่จะทำตัวให้มีประโยชน์ที่สุดเพื่อที่จะมาเป็นบันไดให้พวกฉันละนะ




NEKOPOST.NET