[นิยายแปล] จอมมารดำ ตอนที่ 7 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] จอมมารดำ

Ch.7 - ตอนที่ 7 อิสรภาพ


 บทที่หนึ่ง: ห้องวิจัยสีขาว

 ตอนที่ 7 อิสรภาพ

 

 

 นับตั้งแต่วันที่ชั้นมาที่โลกเวทมนต์นรกนี่ นี่เป็นประสบการณ์ครั้งแรกที่ชั้นได้หลับลึกที่สุด

 หลังจากที่ฆ่าเด็กชายที่คล้าย ๆ กันกับชั้นในช่วงการทดลองการเคลื่อนไหว

 ชั้นก็คอยมองดูอย่างไม่แยแสอย่างไม่รู้สึกตัวใด ๆ  ถึงร่างกายตัวเองที่ถูกนำไปทดลองด้วยการทดลองต่าง ๆ ในแต่ละวัน

 

 นั่นคือเหตุผลว่าทำไมชั้นถึงได้ไม่รู้สึกรู้สาอะไร ถึงแม้จะเป็นตอนที่เด็กชายหรือเด็กหญิงตัวทดลองอื่น ๆ ถูกฆ่าด้วยมือคู่นี้

 แต่สติจาง ๆ ที่ไม่แยแสอะไรนี้ ไม่นานก็คงจะหายไปตามการหลับลึกของชั้นที่ยังคงดำเนินอยู่นี้

 และชั้นก็คิดว่าความทรงจำของ คุโรโนะ มาโอะ ก็คงจะหายไปด้วยเช่นกัน

 

 ถึงอย่างนั้น ความเจ็บปวดทรมานที่ฆ่ามนุษย์กันเองเหมือน ๆ กัน มันเกินขีดจำกัดความอดกลั้นของชั้น

 ที่มันค่อย ๆ หายไปแบบนี้ จริง ๆ แล้วก็ถือเป็นสิ่งที่ชั้นหวังเอาไว้

 

 ชั้นพอแล้ว ชั้นกลับไปที่ ๆ เคยจากมาไม่ได้แล้ว ชั้นถึงขนาดจำหน้าพ่อแม่ตัวเองไม่ได้อีกแล้ว

 สิ่งที่เข้ามาในหัวชั้นนั้นมีเพียงใบหน้าของไอ้แก่นั่นกับเหล่าคนสวมหน้ากากขาวที่มีตรากางเขน

 กับพวกมอนสเตอร์และตัวทดลองอื่น ๆ ที่ชั้นฆ่าไป

 

 นั่นคือเหตุผลว่าทำไมตอนนี้มันถึงไม่เป็นไรแล้ว ถ้าชั้นหายไปในตอนนี้ ชั้นก็จะได้สบาย

 ไม่มีความจำเป็นใด ๆ ที่จะต้องยื้อยึงกับเรื่องแบบนี้อีกต่อไป——

 

 ทันใดนั้นเอง ที่ชั้นยอมแพ้ให้กับทุก ๆ สิ่งภายในสติอันเลือนราง

 

*ครืนนน——*

 

 พร้อมกับเสียงดั่งสนั่น และแรงกระแทกอย่างกับว่าสวรรค์กับโลกถูกพลิก สติสตางค์ของชั้นก็กลับมาอย่างรวดเร็ว

 

「——ห๊ะ!?」

 

 ทันทีที่ชั้นตื่นขึ้น ชั้นอยู่บนพื้นแข็ง ๆ ตามปกติอย่างเคย

 

 แต่หัวชั้นมันสดใสอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

 ความเลือนรางที่อยู่ในสมองและจิตสำนึกของชั้นหายไปโดยสิ้นเชิง

 

 ‘รู้สึกสดชื่น’ บางทีอาจจะเป็นแบบนี้รึเปล่านะ?

 

 การรู้สึกตัวของชั้น ก็กลับมาหลังจากหายไปนาน ในหัวนั้นสดใส

 เลือดและเวทมนต์ไหลเวียนได้อย่างราบรื่น พลังในร่างก็เต็มเปี่ยม

 

「ที่นี่มัน........ห้องวิจัยเรอะ」

 

 ชั้นต้องตกมาจากแท่นที่อยู่กลางห้องแน่ ๆ  มันเกิดขึ้นได้ยังไงก็ไม่รู้หรอก

 แต่ไอ้คนสวมหน้ากากอีกสองคนเองก็ล้มลงอยู่ที่พื้น

 

 เกิดอุบัติเหตุระหว่างการทดลองรึไงนะ?

 

 แน่ล่ะว่าชั้นไม่มีข้อผูกมัดอะไรที่จะต้องไปช่วยพวกมันทั้งนั้น

 ตามที่ชั้นมองไปรอบ ๆ ห้องในขณะที่กำลังคิดว่าควรทำอะไรดี

 ตาชั้นก็ไปสะดุดเข้ากับสิ่ง ๆ หนึ่ง

 

 ชั้นเคยเห็นมันครั้งเดียวเท่านั้นแต่ไม่นานก็เข้าใจได้ว่ามันคืออะไร

 

「แหวน...สีขาว......」

 

 แหวนที่มีเข็ม 7 เล่มที่บังคับให้ชั้นตกอยู่ในสภาพยอมจำนนโดยสิ้นเชิง

 แหวนที่เคยติดอยู่บนหัวที่ชั้นไม่มีทางเอาออกได้นั้น หล่นอยู่บนพื้นต่อหน้าชั้น

 

 ชั้นค่อย ๆ ใช้มือลูบหัวตัวเอง ไม่ว่าชั้นจะค่อย ๆ สัมผัสไปรอบ ๆ เท่าไหร่

 ที่ชั้นรู้สึกได้ทั้งหมดนั้นก็มีเพียงแค่ผมและหนังหัวของชั้นเอง

 

「ไม่ได้อยู่แล้ว............แหวน มันไม่ได้อยู่ตรงนั้นแล้ว」

 

 แน่นอน แหวนที่อยู่ต่อหน้าชั้นคือแหวนที่เคยเสียบที่หัวชั้นมาจนกระทั่งตอนนี้

 

「ฮะ...ฮะ ๆ  ฮ่า  ๆ   ๆ   ๆ   ๆ   ๆ   ๆ  ——」

 

 แหวนมันไม่ได้เชื่อมกับหัวชั้นอีกแล้ว

 

 สิ่งที่คอยยับยังชั้นไม่มีอีกต่อไปแล้ว กว่าที่ชั้นจะรู้ตัว

 แหวนในมือก็ถูกบดขยี้ไปด้วยมือของชั้นเอง

 

「ฮ่า  ๆ   ๆ   ๆ   ๆ   ๆ  ! เป็นอิสระแล้วโว้ย!」

 

 ใช่แล้ว ถ้าชั้นเป็นอิสระ ก็ไม่ต้องยอมตายอีกต่อไปแล้ว!

 

 บางที อาจจะเป็นเพราะการตะโกนอย่างตื่นเต้นของชั้น

 ชายสวมหน้ากากสองคนก็เริ่มลุกขึ้นโดยใช้กำแพงเป็นตัวช่วย

 

 ชั้นเดินเข้าไปหาชายสวมหน้ากากที่อยู่ใกล้ ๆ

 

「อะไรกัน หมายเลข 49 ——」

 

 ไม่ว่าจะตระหนักถึงสถานการณ์ได้หรือไม่ เขาก็ส่งเสียงมาหาชั้น

 

「อย่ามาเรียกชั้นด้วยชื่อนั้น」

 

 ชั้นจับปกคอเสื้อและยกมันขึ้นด้วยมือซ้าย

 

「แค่ก..แค่ก ๆ   ๆ  ยะ...หยุดนะ........หมายเลข 49 ........」

 

「ชื่อของชั้นคือ——」

 

 ชั้นยกมือขวาขึ้น

 

 สภาพร่างกายชั้นนั้นสมบูรณ์แบบ พลังเวทมนต์ดำคั่งอยู่ในมือขวาชั้นในทันที

 

「—คุโรโนะ มาโอะว้อยย!!!」

 

 ด้วยพลังทั้งหมด ชั้นปล่อยหมัด ไพล์บังเกอร์ ใส่หน้ากากขาว ๆ ที่น่ารำคาญนั่น

 

 โดยที่ไม่ทันจะได้ส่งเสียงใด ๆ  หัวของเค้าก็กระจายออกเป็นชิ้น ๆ และมันก็กลายเป็นศพไร้หัว

 

「ทำอะไรของแกวะ หมายเลข 49?!」

 

 ไอ้คนสวมหน้ากากอีกคนก็วิ่งเข้ามาหาชั้น

 

 ถึงมันจะไม่พูดส่งเสียงขึ้น ชั้นก็สัมผัสถึงตัวตนของมันได้อย่างชัดเจน

 แค่จัดการกับมันนั้นไม่ถือว่าเป็นปัญหาอะไรเลย

 

 ไอ้คนสวมหน้ากากพยายามเอาเข็มฉีดยาที่ทำจากแก้วมาเสียบชั้นและชั้นก็จับมันไว้ด้วยมือซ้าย

 

「อย่าหวัง」

 

 

 แย่งเข็มฉีดยาออกมาทั้ง ๆ แบบนั้น ชั้นกำเข็มฉีดยาเอาไว้ในทิศทางสวนกลับแล้วตั้งท่า

 

「เดี๋ยว——」

 

 เล็งไปที่คอของมัน ชั้นทุบเข็มฉีดยาเข้าไปตรงนั้น

 

 บางทีอาจจะแทงถึงเส้นเลือด แต่ของเหลวที่ดูอย่างกับพิษในเข็มฉีดยานั้นถูกฉีดเข้าไปในตัวมันทั้งหมด

 

「อ่อคคคคคคคคคคคคคค.........」

 

 เอามือจับคอตัวเอง มันร้องโอดครวญแล้วล้มลงไปที่พื้นอีกครั้ง

 

「ไรเฟิล」(ライフル)

 

 ก่อตัวขึ้นมาใกล้ ๆ กับนิ้วของชั้นเรียบร้อยแล้ว ชั้นยิงกระสุนสีดำแสกกลางหน้าผากของมัน

 ด้วยเสียงเผละ เลือดและสมองก็กระจายไปทั่วพื้นแล้วชายสวมหน้ากากก็ตาย

 ในเมื่อชั้นไม่รู้ว่าของเหลวนั่นมันคืออะไร มันคงจะยุ่งยากถ้ามันลุกขึ้นมาและแข็งแกร่งขึ้นแบบชั้น

 

「เอาล่ะ—— ก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นหรอกแต่นี่คือโอกาสแล้ว」

 

 แหวนที่คอยยับยั้งชั้นจนอยู่หมัดไม่มีอยู่อีกต่อไปแล้ว ยิ่งกว่านั้น

 ต้องขอบคุณการทดลองที่มันทำกับชั้นล่ะ ชั้นถึงแข็งแกร่งพอถึงขนาดฆ่ามังกรได้

 

 แล้วก็ เรื่องต้องห้ามอย่างการฆาตกรรม ถึงจะไม่รู้ตัว ชั้นก็ได้ลงมือฆ่าไปแล้ว

 ชั้นไม่มีความลังเลใด ๆ ทั้งนั้นตอนที่ฆ่าไอ้พวกสวมหน้ากากขาวสารเลวนี่

 ชั้นฆ่าไอ้พวกนี้ทั้งสองตัวได้ง่าย ๆ  แค่นักวิจัยเท่านั้นไม่อาจหยุดชั้นได้หรอก

 

 หว่านยังไงก็เกี่ยวได้ยังงั้น ยังไงซะ คนที่ทำให้ชั้นกลายเป็นดั่งปิศาจก็คือพวกมันนั่นแหละ

 ตอนนี้ชั้นเป็นอิสระแล้ว ไม่มีอะไรจะหยุดชั้นที่จะออกไปจากที่นี่ได้

 

「ลุยกันเลย!!」

 

 ตะโกนคำพูดติดปากเพื่อให้กำลังใจตัวเอง ชั้นก็ทำลายประตูออกไป——

 

 

 

 

 

 

「——ขนาดบอกแล้วไงว่าให้ระวังช่วงพิธีล้างบาปตั้งหลายครั้ง!!」

 

 เสียงโกรธคำรามกังวานไปทั่วห้องประชุม

 

「ตะ...แต่มาตรการยับยั้งก็ถูกนำมาใช้ก่อนหน้าแล้ว มันควรจะไร้ซึ่งพลังสิครับ」

 

「หรือว่าการต้านทานยาของมันจะสูงกว่าที่พวกเราคิดกันนะ............?」

 

「เพราะแผ่นดินไหว มันต้องได้รับสติสัมปชัญญะคือมาแน่ช่วงที่พิธีล้างบาปถูกขัดจังหวะ」

 

「ถ้างั้นก็ไปเรียกทหารยามทุกคนมาจับมันซะ!!」

 

 คนที่ตะโกนแบบนั้นออกมาคือบาทหลวง เค้าได้ข้อสรุปว่าทหารยามทุกคนนั้นต้องถูกนำมาใช้เพื่อจับหมายเลข 49

 ผู้ที่มีพลังเวทมนต์ดำปริมาณมหาศาล

 

「ต้องขออภัยเป็นอย่างยิ่งท่านสังฆราช สถานการณ์ตอนนี้ค่อนข้างสุ่มเสี่ยง กรุณาอพยพต่อเถอะ—」

 

「ใจเย็นก่อน บาทหลวง-โดโนะ ไม่ได้ตระหนักเลยหรือว่าทำไมสังฆราชอย่างชั้นถึงได้มาที่นี่โดยที่ไม่มีผู้คุ้มกันแม้แต่คนเดียว?」

 

 อาร์สเองก็รู้อยู่ว่าตัวทดลองหมายเลข 49 ที่หลุดจากการควบคุมนั้น มีพลังสูงมากพอจะฆ่ามอนสเตอร์ได้มากมาย

 แต่ถึงอย่างนั้น เค้าก็ไม่ได้กังวลอะไรกับพลัง ’ระดับนั้น’ เลยซักนิด

 

「ตะ...แต่......」

 

 บาทหลวงอาวุโสมองไปยังซาริเอลที่ยืนอยู่ข้าง ๆ อาร์ส

 เค้าก็ตระหนักได้ถึงความตั้งใจเบื้องหลังของคำพูดของอาร์ส

 

「ทั้งหมดนี่เป็นเพราะการจัดการที่ผิดพลาดของพวกเรา พวกเราหาเรื่องมาให้ลอร์ดซาริเอลไม่ได้หรอก——」

 

「เรื่องกังวลของนายนั้นไม่จำเป็นหรอก ลอร์ด ซาริเอล ปล่อยเรื่องนี้ให้เป็นหน้าที่ของท่านได้หรือไม่?」

 

 ซาริเอลพยักหน้าเบา ๆ

 

「ดูเหมือนมันจะเป็นตัวอันตรายนะ ไม่จำเป็นต้องจับเป็นหรอก」

 

 พยักหน้าเบา ๆ อีกหนึ่งครั้ง ซาริเอลก็ออกจากห้องไปด้วยก้าวเล็ก ๆ

 

「เอาล่ะ เช่นนั้น ไปกันหรือยัง? ไม่มีความจำเป็นใด ๆ ที่จะต้องตื่นตระหนก

    ไม่นานนัก ลอร์ด ซาริเอล จะกลับมาพร้อมกับหัวของหมายเลข 49 แน่นอน」

 

 

--------------------------------------------------------------------------------

 

ライフルって

 

ไรเฟิล เนี่ย มีหลายแบบ หลายชนิด อย่างเช่น ยกตัวอย่าง 2 ชนิดแรกก็
 
ทรวดทรงอันผอมเพรียวและน่ารัก เหล่าสาวน้อยใหญ่มากหน้าหลายตา! AR หรือก็คือ แอสซอลท์ ไรเฟิล!




หรือจะเป็น เหล่าสาวใหญ่ที่ตัวไม่เบา และคับมือ หลากรูปแบบ หลากการใช้งาน! RF หรือก็คือ สไนเปอร์ ไรเฟิล!




พับกบเหล่าสาวน้อยไรเฟิล หรือเหล่าสาวน้อยคนอื่น ๆ ได้ที่ ป่วยปืน!


จะแต่งกับใครดีนะ............... (เดี๋ยว ๆ เกี่ยวกับเนื้อเรื่องเรอะ)




NEKOPOST.NET