[นิยายแปล] จอมมารดำ ตอนที่ 68 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] จอมมารดำ

Ch.68 - ตอนที่ 68 ปัดเป่า


บทที่ห้า อิรุสลุกไหม้

ตอนที่ 68 ปัดเป่า 

 

 

ทหารครูเสดเดอร์ทุกคนต่างหยุดนิ่งราวกับถูกแช่แข็งเอาไว้

 

ทหาร : “อ้าอ้าาา...ท่านพรีสได้ถูก….”

 

ทหารบางคนพึมพัมออกมา พวกเขาที่ตกอยู่ในสภาวะงุนงงต่างยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

 

พวกเขาเห็นก็แค่เคอร์วองใช้เวทมนต์แสงระดับสูงเข้าใส่ในจังหวะที่เกิดควันสีดำ

 

ทหารทุกคนเชื่อว่าการต่อสู้ได้จบลงไปพร้อมกับการโจมตีนั้นแล้ว

 

แต่ก่อนที่พวกเขาจะได้ไชโยโห่ร้องกับชัยชนะ เจ้ามารร้ายก็กระโจนออกมาจากกลุ่มควันนั้นและฟาดพร้าเล่มโตเล่มนั้นลงมา

 

แล้วผลสรุปการต่อสู้ก็จบลงภายในไม่กี่วินาทีถัดมา

 

เจ้ามารร้ายตนนั้นใช้กระสุนสีดำฆ่าจอมเวททั้งสองคนที่สนับสนุนเคอร์วอง

 

และในเวลาที่จอมเวททั้งสองคนล้มลงไปกองกับพื้น เจ้ามารร้ายตนนั้นก็เหวี่ยงสิ่งที่ดูเหมือนพร้าเล่มสีดำที่ดูน่ากลัวลงมาใส่ท่านพรีสของเรา

 

เจ้ามารร้ายคำรามออกมา เสียงของพร้าที่ตัดบาเรียแสงและทุกสิ่งที่อยู่ภายในแยกเป็นสองส่วนออกภายในเวลาเดียวกันก็ดังขึ้น และตอนนั้นร่างของพรีสก็ได้แยกออก เลือดของเขาได้พุ่งออกมาในอากาศราวกับน้ำพุ

 

ทหาร : “ท่านพรีสตายแล้ว…”

 

ทหาร : “มะ มารร้ายได้ฆ่าเขาไปแล้ว…”

 

ความวุ่นวายเริ่มแพร่กระจายไปในหมู่ทหาร

 

เคอร์วองเป็นคนหนุ่มที่มีความสามารถในฐานะผู้สังการ และอีกทั้งยังเกงกาจในฐานะผุ้ใช้เวทมนต์ขาวด้วย เขาไม่เคยหวาดกลัวเวลาที่ต้องไปยืนอยู่ในแนวหน้า ดังนั้นเขาจึงเป็นที่เชื่อถือของลูกน้องของเขาอย่างมาก

 

อีกทั้งเขายังเป็นคนที่เชื่อในพระเจ้า ทักษะของเขาก็อยู่ระดับสูง

 

แต่กลายเป็นว่าคนที่พิเศษและเก่งกาจอย่างเขาต้องมาถูกฆ่าอย่างง่ายๆต่อหน้าต่อหน้าของเหล่าทหารนี้

 

และเมื่อพวกเขากำลังจะสูญเสียพลังใจที่จะต่อสู้ พวกทหารก็จะเกิดความตื่นตระหนกและวิ่งหนีกันอย่างอลหม่านแน่นอน

 

ผู้บังคับบัญชา : สงบสติหน่อย!!”

 

แต่ด้วยเสียงตะโกนของผู้บังคับบัญชากองพลดังขึ้น พวกทหารต่างก็หยุดการเคลื่อนไหวลง

 

ผู้บังคับบัญชา : “ดูซะ หลังจากที่สู้กับท่านพรีสแล้ว ตอนนี้เจ้าปีศาจก็ดุท่าจะหมดแรงแล้ว!!”

 

ตอนนี้ร่างดำๆที่อยู่ตรงนั้นกำลังนั่งชันเข่าอยู่บนพื้น

 

ผู้บังคับบัญชา : “พวกเราสามารถฆ่ามันตอนนี้ได้! จงแก้แค้นให้กับท่านพรีสของเราซะ!!”

 

กำลังได้กลับคืนสู่เหล่าทหารที่จะจับอาวุธขึ้นมาอีกครั้ง

 

ผู้บังคับบัญชา : “เวทบาเรียยังคงมีผลอยู่ พวกเราจะยิงธนูใส่เจ้าปีศาจนั้นให้ตายลงซะ!!”

 

แม้ว่าคนร่ายจะตายลงไปแล้ว ผลของเวทมนต์ก็ยังไม่หายไป

 

ตราบเท่าที่พลังเวทมนต์ที่ร่ายลงไปยังไม่สลายหายไปจนหมดบาเรียนี้ก็จะยังคงสภาพอยู่เอาไว้ได้

 

ทหาร : “”“ฆ่ามารร้าย!”””

 

เพื่อขจัดความกลัวของพวกเขา ทหารได้ส่งเสียงร้องออกมาพร้อมๆกัน

 

ทหาร : “””ฆ่ามารร้าย! ฆ่ามารร้าย!!”

 

ธนูยาวและธนูหน้าไม้ได้เล็งไปยังเจ้ามารร้ายที่ยังไม่ได้ขยับไปไหน

 

………..

 

โครโน่ : “ฮ่าาา….ฮ่าา….”

 

หลังจากแยกส่วนเจ้าพรีสคนนั้นออกด้วยทักษะ「ความสงบอันมืดมิด・คุโรนางิ (黒凪)」ความเหนื่อยล้าก็ถาโถมเข้าจู่โจมชั้น

 

มันเป็นผลเนื่องจากการใช้พลังเวทมนต์ไปกับการวิวัฒนาการพร้าเล่มนี้

 

ชั้นเคยเจอสภาพที่ร่างตัวเองเป็นแบบนี้มาหลายครั้งแล้วตอนที่อยู่ในศูนย์วิจัย แต่สำหรับสถานการณ์นี้มันได้สร้างปัญหาให้กับชั้นแทน

 

ไม่สิ จริงๆแล้วต้องบอกว่าการที่เผชิญหน้ากับพรีสที่สามารถใช้เวทระดับสูงได้แบบนั้น ชั้นควรที่จะได้รับบาดเจ็บมาแล้วซ้ำ ต้องขอบคุณพร้าที่วิวัฒนาการเล่มนี้ที่สามารถทำให้ชั้นชนะมาได้อย่างง่ายดายแบบนี้

 

แต่มันก็ไม่ได้เปลี่ยนความจริงที่ว่าตอนนี้สถานการณ์กำลังจะเลวร้ายมากขึ้น

 

ไอทหารพวกนั้นได้เตรียมพร้อมที่จะสู้ต่อแม้ว่าหัวหน้าของพวกมันจะถูกฆ่าไปแล้วก็ตาม

 

พวกมันร้องตะโกนว่า “ฆ่าปีศาจ” ไอสัตว์เอ้ย! ปีศาจนะมันคือพวกแกต่างหาก!

 

ไม่ว่าชั้นจะสาปแช่งมากแค่ไหน มันก็ไม่ได้เปลี่ยนความจริงที่ว่าอีกเดียวจะมีธนูจำนวนมากพุ่งเข้ามาหาชั้น

 

โครโน่ : “ฮาา....สัตว์!”

 

แม้ว่าชั้นจะบอกกับลิลี่เอาไว้แล้วว่าจะไม่ทำอะไรบ้าบิ่น แต่ดูตัวชั้นตอนนี้สิ

 

พลังเวทที่หมดไปอย่างสิ้นเชิงและร่างกายที่ไม่มีแรงจะขยับเหลืออยู่

 

โครโน่ : “ขอโทษด้วยนะลิลี่ ดูเหมือนว่าชั้นจะต้องผิดสัญญาแล้วละ....”

 

ถึงจะสัญญาเอาไว้ว่าจะไม่ทำอะไรบ้าบิ่นหลังจากที่ได้สู้กับซาริเอล แต่ชั้นก็ได้ทำลายสัญญานั้นลงไปอย่างรวดเร็ว ชั้นมันช่างน่าสมเพชซะจริงๆ

 

โครโน่ : “แต่ กับพวกมัน---”

 

อยู่ๆความรู้สึกก็แล่นกลับเข้ามาสู่มืออีกครั้ง ชั้นจับพร้าเอาไว้อย่างมั่นคง

 

โครโน่ : “กับไอพวกระยำเหล่านี้ ชั้นจะไม่ปล่อยให้มันรอดไปได้สักตัวเด็ดขาด”

 

ชั้นไม่รู้แล้วว่าชั้นจะสามารถฆ่าพวกมันได้โดยที่ปราศจากพลังเวทได้หรือเปล่า

 

ไม่ว่าร่างกายนี้จะแข็งแกร่งเพียงใด ถ้าหากเสียเลือดมากไปชั้นก็จะตาย หากหัวของชั้นถูกตัดออก ชั้นก็จะตาย แต่ชั้นก็จะไม่ถอยเด็ดขาด

 

ชั้นจะฆ่าต่อไป

 

แม้จะเพิ่มได้อีกเพียงสักคน ชั้นก็จะลากพวกระยำเหล่านั้นไปลงนรกด้วยกันซะ!!

 

โครโน่ :โอ้ววววววววววววว!!!”

 

ด้วยพร้าที่วิวัฒนาการแล้วเล่มนี้ ความรุ่นแรงของอารมณ์ความเกลียดชังและความกระหายเลือดก็ได้ไหลเวียนอยู่ภายในร่างของชั้นอีกครั้ง

 

มันบังคับร่างกายที่กำลังประท้วงอยากจะพักผ่อนให้กลับมาออกแรงอีกครั้ง ชั้นกระโดดถอยหลังออกมา

 

ลูกธนูนับไม่ถ้วนพุ่งเข้ามาหาชั้น

 

ชั้นไม่เหลือพลังพอที่จะสร้างโล่อีกแล้ว ชั้นทำได้แค่เหวี่ยงพร้าเล่มนี้เพื่อปกป้องตัวของชั้น

 

ชั้นเหวี่ยงพร้าเพื่อปัดป้องให้ได้มากที่สุดเท่าที่ชั้นจะทำได้ และในตอนนั้นเอง

 

*ตู้มม ตู้ม ตู้มม!!!*

 

ตรงหน้าชั้นก็เกิดกองเพลิงสีแดงลุกไหม้ขึ้นมา

 

นี่มันบ้าอะไรกัน? ศตรูใช้เวทมนต์โจมตีมางั้นเรอะ? หรือว่ามีอะไรระเบิดงั้นเรอะ?

 

แต่ต่อหน้าเปลงเพลิงที่กระจายตัวอยู่นั้น ตอนที่ชั้นคิดว่ากำลังจะตายตอนนั้นเอง

 

โครโน่ : “...มันคือเวทมนต์ป้องกันงั้นเรอะ?”

 

เวทมนต์นี้มันไม่ได้ทำร้ายชั้น แล้วพอดูใกล้ๆมันก็มีรูปร่างเป็นแนวกำแพงล้อมอยู่ข้างหน้าของชั้น

 

ในการที่จะสร้างกำแพงไฟที่ใหญ่ขนาดนี้ได้นั้นต้องเป็นเวทมนต์ป้องกันระดับสูงอย่าง 「ป้อมปราการไฟ・อิกนิส・แรมพาทดีเฟ้นด์  (火焔城壁・イグニス・ランパートデファン)」

 

ไม่ว่าจะเป็นเวทมนต์อะไรก็ตามแต่ ปราการไฟนี้ก้ได้ปกป้องชั้นจากลูกธนูอยู่

 

แต่ใครกันนะที่ใช้เวทมนต์ระดับสูงแบบนี้ได้--คนที่ชั้นพอนึกออกก็มีแค่คู่หูของชั้น ลิลี่ เท่านั้น

 

... : “เป็นสถานที่ที่อันตรายน่าดูเลยนะคะ”

 

 เสียงได้ดังมากจากข้างหลังของชั้น เป็นเสียงของเด็กสาวที่ฟังดูใสๆไร้เดียงสา และชั้นก็รู้ว่าไม่ใช่เสียงของลิลี่ด้วย

 

โครโน่ : “คะ ใครกัน…?”

 

ขณะที่ชั้นหันกลับไปมอง ก็มีเงาดำๆเดินเข้ามาหา

 

ไม่สิ ไม่ใช่เงาสีดำ แต่เป็นเสื้อสีดำตั้งแต่หัวจรดเท้าเหมือนกับชั้น

 

หมวกทรงสามเหลี่ยมที่เหมือนกับเรื่องเล่าในนิทาน ชุดคลุมสีดำที่ประดับด้วยขนที่ดูนุ่มนิ่ม คฑาไม้ยาวที่มีรูปร่างแปลกประหลาด และผมสีน้ำเงินกับดวงตาสีทองที่ส่องประกาย

 

ชั้นเคยเจอเธอมาแล้วครั้งหนึ่ง ชื่อของเธอที่ใส่ชุดที่ไม่อาจลืมได้ลงคนนี้คือ

 

โครโน่ : “ฟิโอน่า โซเลย์  (フィオナ・ソレイユ) !?”

 

ฟิโอน่า : “ฉันอยากเจอนายรู้มั้ย มนุษย์ไอซ์แคนดี้ (アイスキャンデーの人)”

 

โครโน่ : “ไอซ์..ไอซ์แคน…?”

 

เนื่องจากการปรากฏตัวอย่างทันทีทันใดของเธอ ทำให้ชั้นลืมสถานการณ์ปัจจุบันไปซะสนิท ชั้นจมอยู่กับการมองไปที่ดวงตาที่จะปิดมิปิดแหล่กับคำพูดแปลกๆของเธอ 

 

ฟิโอน่า : “อ๊ะ ก่อนที่ฉันจะลืม เดียวปัดเป่าคำสาปของนายให้ก่อนนะคะ”

 

โครโน่ : “เฮ้?”

 

นี่เธอพูดอะไรของเธอเนี่ย? ขณะที่ชั้นกำลังสงสัย เสียงร่ายมนต์เบาๆได้ดังออกมาจากริมฝีปากของฟิโอน่า

 

ฟิโอน่า : “ طرد الظلام الشر مشرقة――「ปัดเป่า・ดิสเพล (解呪・ディスペル)」”

 

โครโน่ : “อีก !?!”

 

ในจังหวะที่ชื่อเวทมนต์กระทบเข้าที่หูของชั้น มือของชั้นก็ได้ปล่อยพร้าที่รู้สึกราวกับว่าเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายออกไป

 

และในจังหวะที่พร้าหล่นลงไปอยู่ที่พื้นดิน ชั้นก็รู้สึกว่าหัวเขาของชั้นได้หมดแรงลง

 

ด้วยการเสริมพลังจากพร้าเล่มนี้จึงยังทำให้ชั้นยืนอยู่ได้แม้ว่าจะสูญเสียพลังเวทมนต์ไปหมดแล้วก็ตาม จึงเป็นปกติที่จะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นเมื่อชั้นสูญเสียพร้าเล่มนี้ไป

 

ชั้นคิดว่าตัวเองจะล้มลงไปกระแทกเข้ากับพื้นที่แข็งนี้ แต่ก็ถูกรับด้วยอ้อมแขนที่นุ่มนิ่มของคนบางคน

 

ชั้นโดนโอบกอดโดยหน้าอกของแม่มด (tn : …อย่าให้ลิลี่เห็นนะเอ็ง) ทิวทัศน์ของชั้นเต็มไปด้วยเสื้อคลุมสีดำจนไม่อาจเห็นใบหน้าของเธอได้ และชั้นก็ไม่เหลือแรงที่จะขยับหัวไปไหนได้แล้วด้วย

 

ฟิโอน่า : “มันเป็นสิ่งที่อันตรายมาก มันคือสภาวะบ้าคลั่งนะ”

 

โครโน่ : “...ที่ชั้นฆ่าไอพรีสนั้นได้ต้องขอบคุณสิ่งนี้สินะ”  (tn : ท่อนนี้ดำบุ่งๆ จริงๆก็ดำมันทุกท่อน)

 

ชั้นไม่สามารถเคลื่อนไหวร่างกายได้เลย แต่ยังพอพูดได้อยู่บ้าง

 

โครโน่ : “เธอมาช่วยชั้นงั้นเรอะ?”

 

ฟิโอน่า : “ใช่คะ”

 

โครโน่ : “ขอบคุณ แต่ที่นี่อันตรายมาก คุณฟิโอน่าควรรีบหนีไปจะดีกว่า ชั้นไม่ว่าอะไรหรอกแม้ว่าเธอจะทิ้งชั้นเอาไว้ตรงนี้”

 

ฟิโอน่า : “งั้นพวกฉันที่มาที่นี่ก็ไม่มีความหมายแล้วนะสิคะ”

 

โครโน่ : “พวกฉัน? หมายถึงใคร--”

 

ฟิโอน่า : “ดูสิคะ นักผจญภัยเหล่านั้นที่กำลังมาเพื่อปกป้องหมู่บ้านนี้”

 

ขณะที่คุณฟิโอน่ายกชั้นขึ้นมา มองเบื้องหลังแนวกำแพงไฟที่ลุกไหม้อยู่นั้น

 

โครโน่ : “อะ อ้าา…..”

 

กลุ่มของนักผจญภัยผู้แข็งแกร่งที่มาจากหลายเผ่าพันธ์ก้อยู่ตรงหน้านี้แล้ว

 

นักผจญภัย : “หนึ่งเหรียญทองต่อหนึ่งศพโว้ย!!”

 

นักผจญภัย :ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ตรูจะล่าพวกแม่มให้หมดเลยโว้ยย!!!”

 

กลุ่มของนักผจญภัยคำรามกองแล้วเข้าโจมตีกองทัพครูเสดเดอร์

 

พวกมันที่สูญเสียผู้บังคับบัญชาไปอีกทั้งยังไม่มีกองกำลังจอมเวทเหลืออยู่ กลุ่มของกองทัพมนุษย์ที่เหลือนี้นั้น ไม่ว่าจะมีจำนวนมากแค่ไหน ก็ไม่อาจต่อกรกับกลุ่มของนักผจญภัยนี้ได้

 

พวกมันที่โดนชั้นไล่ต้อนมาจนแทบจะสูญสิ้นความหวังยังต้องมาเผชิญกับกำลังเสริมแบบนี้ พวกเหล่าทหารหาญต่างได้หันหลังและวิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิต

 

โครโน่ : “...คุณฟิโอน่า”

 

ฟิโอน่า : “อะไรหรือคะ?”

 

โครโน่ : “ขอฝากที่เหลือด้วยนะ…”

 

ต่อหน้าทิวทัศน์ที่ได้รับชัยชนะมานั้น ชั้นก็ได้โล่งใจและเข้าสู่ห้วงนิทรา

 

……...

 

โครโน่ : “ขอฝากที่เหลือด้วยนะ…”

 

หลังจากที่ได้พูดออกไป โครโน่ก็ได้หลับลงในอ้อมแขนของฟิโอน่า

 

ฟิโอน่าใช้แขนที่เรียวบองของเธอโอบรับร่างของโครโน่ที่ใหญ่และหนักเอาไว้

 

รอบๆตัวของพวกเขาเต็มไปด้วยเสียงกรีดร้องของครูเสดเดอร์ที่วิ่งหนีกันอลหม่านจากการถูกนักผจญภัยไล่ล่า

 

และรูปร่างของฟิโอน่าที่โอบกอดร่างของโครโน่เอาไว้ท่านกลางเหตุการณ์นี้ก็ช่างเหมือนกับภาพวาดที่ถูกบรรจงเขียนขึ้นมาอย่างสวยงามโดยนักวาดที่มีชื่อเสียง

 

แต่มีคนหนึ่งที่ไม่อาจยอมรับภาพแบบนี้ได้

 

ลิลี่ : “ถอย ไป จาก โครโน่ ซะ”

 

เสียงที่น่ารักแต่ผสมไปด้วยความเย็นชาได้กระทบไปยังใบหูของฟิโอน่า

 

เมื่อเธอยกหัวขึ้นมา ก็มีผู้หญิงที่มีปีกสีรุ้งปรากฏขึ้นมาจากที่ไหนก็ไม่รู้ยืนอยู่ตรงนั้น

 

ฟิโอน่า : “...เธอคือใคร?”

 

ลิลี่ : “พอได้แล้ว รีบๆออกไปให้ห่างๆจากเขาซะ”

 

ถึงแม้น้ำเสียงของเธอจะยังไม่ถึงขั้นกระหายเลือด แต่หัวที่มีแต่อากาศของฟิโอน่าก็เข้าใจได้ว่าคำพูดของเธอคนนี้เริ่มมีการเปลี่ยนแปลง

 

มันสามารเข้าใจได้แม้จะไม่ใช่ฟิโอน่าก็ตามว่าเหตุผลของเธอคือ “ฉันจะไม่ยอมให้ผู้หญิงคนอื่นนอกจากฉันเท่านั้นมาแตะต้องตัวโครโน่ได้เด็ดขาด”

 

ฟิโอน่า : “เชิญคะ”

 

ฟิโอน่ารีบส่งโครโน่ให้คืนให้กับลิลี่ที่ร่อนลงมาอยู่ข้างหน้าเธอ

 

เหมือนกับตอนที่เธอได้สู้กับซาริเอล ลิลี่สามารถอุ้มโครโน่ได้อย่างง่ายดาย

 

และตอนนี้เมื่อโครโน่ได้กลับสู่มือของลิลี่อีกครั้ง เธอก็โชว์รอยยิ้มให้กับฟิโอน่า

 

ลิลี่ : “เธอมาที่นี่ได้เร็วกว่าที่คิด มันช่วยได้มากเลยละ ขอบคุณนะคะ”

 

ฟิโอน่า : “มันเป็นหน้าที่ของพวกเราอยู่แล้วคะ”

 

ลิลี่ : “สำหรับทหารยามกับนักผจญภัยของหมู่บ้านควอล(クゥアル)ละก็ใช่ แต่กับเธอที่มาจากทวีปอาร์คนี่มันใช่หรือค่ะ?”

 

ฟิโอน่า : “...เธอรู้ด้วย?”

 

ลิลี่ : “เธอเองก็ไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังอยู่แล้วนี่ใช่ไหม? บัตรประจำตัวกิลที่เธอให้ฉันกับโครโน่ดูก่อนหน้านี้มันไม่ใช่ของทวีปนี้ไงละ”

 

ฟิโอน่า : “อ้า หรือว่าเธอคือแฟรี่ที่อยู่กับคุณโครโน่เมื่อตอนนั้น?”

 

ลิลี่ : “เธอพึ่งจะรู้ตอนนี้?”

 

ฟิโอน่า : “เธอน่ารักมากเลยละ”

 

ลิลี่ถอนหายใจออกมา เธอมานึกได้ว่าตอนนี้เธอไม่ได้มีส่วนไหนเหมือนกับตอนที่เธออยู่กับโครโน่เมื่อตอนนั้นเลย

 

ลิลี่ : “หยุดเรื่องเกียวกับฉันไว้ก่อน ที่สำคัญกว่าคือเธอเป็นศตรู?หรือเป็นมิตรกันแน่?”

 

ลิลี่ปล่อยจิตสังหารออกมา แต่ฟิโอน่าก็ตอบกลับด้วยสีหน้าง่วงนอนอย่างปกติเหมือนเดิม

 

ฟิโอน่า : “ฉันตอนนี้เป็นนักผจญภัยแรงค์หนึ่งแล้วละ”

 

เธอหยิบแผ่นเหล็กที่เป็นบัตรกิลออกมาจากหมวกของเธอเหมือนกับเมื่อตอนนั้น

 

นั่นเป็นกิลการ์ดของทวีปแพนโดร่าอย่างไม่ต้องสงสัย

 

ลิลี่ : “เธอทรยศพวกมนุษย์งั้นเรอะ?”

 

ฟิโอน่า : “ฉันมาที่ทวีปแฟนโดร่านี้ในฐานะทหารรับจ้างนะ แต่อาหารมันไม่อร่อยฉันเลยจากมา”

 

ลิลี่ : “....งั้นเรอะ”

 

ลิลี่รู้สึกว่าตัวเองเริ่มโง่ขึ้นมาที่มาคอยระวังตัวกับแม่มดครึ่งหลับครึ่งตื่นคนนี้

 

ลิลี่ที่อ่านใจคนได้รู้ว่าคำพูดและการแสดงของเธอนั้นไม่ได้โกหก

 

และตอนนี้ในหัวของฟิโอน่าก็เต็มไปด้วยไอซ์แคนดี้ ลิลี่ที่ใช้พลังเทเลพาทีอ่านใจเธอได้รับรู้แม้ว่าจะไม่อยากรู้ก็ตาม

 

ลิลี่ : “ก็ได้ ฉันจะให้เธอกินไอซ์แคนดี้มากเท่าที่อยากเลย ตราบใดที่เธอไม่ทรยศพวกฉัน”

 

ฟิโอน่า : “จริงนะ? สัญญาแล้วนะคะ”

 

มองดูฟิโอน่าที่ยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้ ลิลี่ก็เริ่มมารู้สึกเสียใจที่รีบพลั้งปากสัญญาออกไปแล้ว

 

ลิลี่ : “(แต่ถ้าให้เธอคนนี้เป็นศตรูละก็คงเป็นปัญหาแน่ ควรปล่อยให้เธอเป็นนักผจญภัยแบบนี้ต่อไปน่าจะดีกว่า)”

 

ลิลี่มองไปที่ปราการไฟที่ปกป้องโครโน่เอาไว้

 

ตัวตนที่แท้จริงของเวทมนต์นี้นั้นแม้แต่โครโน่หรือนักผจญภัยในที่แห่งนี้ก็ไม่มีใครรู้ยกเว้นก็แค่ลิลี่ที่มองดูจากบนฟ้า

 

มันไม่ใช่เวทมนย์「ป้อมปราการไฟ・อิกนิส・แรมพาทดีเฟ้นด์」อย่างที่โครโน่ได้เดาเอาไว้ มันไม่ได้เป็นเวทมนต์ระดับสูง มันก็แค่เวทมนต์ระดับต่ำ「โล่ไฟ・อิกนิส・ชีลด์ (火盾・イグニス・シルド)」เท่านั้น

 

ลิลี่ : “การมช้เวทมนต์แบบเดียวกันโดยต่างบุคคลนั้นจะให้ผลลัพธ์ที่ต่างกัน แต่การที่มีพลังมากขนาดนี้โดยการใช้เพียงแค่เวทระดับต่ำ มันไม่ใช่เพราะความสามารถเพียงอย่างเดียแล้วละ)”

 

ไม่ว่าจะเป็นเพราะความสามารถหรือความเหนือมนุษย์ของตัวเธอ หรือว่าจะมีเทคนิคพิเศษหรือเกิดมาพร้อมกับพลังพิเศษก็ตาม ลิลี่ก็รู้ว่าแม่มดที่มีชื่อว่าฟิโอน่ามีทักษะและระดับของเวทมนต์ที่สูงจนน่ากลัวแน่นอน

 

ยังดีที่ฟิโอน่าไม่ได้มีจิตใจชั่วร้ายแบบแม่มดตามชื่อ แต่เป็นเพียงแค่คนตะกละเท่านั้น

 

ลิลี่ : “มีแม่มดแปลกๆแบบนี้อยู่บนโลก โลกนี้มันช่างกว้างใหญ่ซะจริงๆ”

 

ขณะที่ลิลี่ถอนหายใจอย่างเหนื่อยล้าออกมา เธอก็พาโครโน่ไปยังพื้นที่ข้างๆอาคารกิลเพื่อให้โครโน่ได้พักผ่อนอย่างสบาย

 

โดยมีแม่มดสีดำที่ในหัวมีแต่ของหวานอย่างไอซ์แคนดี้อยู่เดินตามหลังเธอมา

 

________________________________________

 

จบบทที่ 5 อิรุสลุกไหม้

________________________________________

 

คำศัพท์

解呪 (かいじゅ)=ปัดเป่า(คำสาป), ชำระล้าง(คำสาป) = Dispel




NEKOPOST.NET