[นิยายแปล] จอมมารดำ ตอนที่ 67 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] จอมมารดำ

Ch.67 - ตอนที่ 67 มารร้ายVSนักบวช (2)


บทที่ห้า อิรุสลุกไหม้

ตอนที่ 67 มารร้ายVSนักบวช (2)

 

 
เคอร์วอง​ ​:​ ​“จอมเวทมารร้ายที่อาจหาญมายืนต่อต้านพระเจ้า! 
 
แกจะต้องตายเหมือนกับปีศาจตัวอื่นๆโดยการถูกตรึงบนกางเขนด้วยมือของเราซะ!!” 
 
 
เบื้องหลังของชายคนนี้มีกางเขนขนาดยักษ์ที่ถูกตั้งตรงเรียงรายรายอยู่​ ​บนกางนั้นมีลูกธนูนับไม่ถ้วนปักเอาไว้อยู่ 
 
ร่างศพที่ทรมานได้ถูกตรึงเอาไว้ตรงกางเขนนั้น 
 
 
เป็นศพที่ถูกกระทำชำเราอย่างไร้ความปราณี​ ​แต่ชั้นก็ไม่ได้เบือนสายตาหนีจากมัน 
 
ไม่สิต้องบอกว่าไม่อาจเบือนสายตาหนีได้ต่างหาก 
 
 
นั่นเพราะว่าร่างบนนั้นคือเหล่าผู้คนที่ชั้นรู้จักดี 
 
 
นีโน่​ ​แฮรี่​ ​อาเทน…การที่ไม่มีร่างของ​เครเดล​แสดงว่าร่างของเขาคงไม่หลงเหลืออยู่บนโลกนี้อีกแล้ว… 
 
 
นอกจากพวกเขายังมีคนอีกมากมายที่ชั้นเคยเห็นในกิล​ ​และแม้กระทั้งกับชาวบ้านอย่างเนียวโก๊ะ​ ​ศพของเธอก็ได้ถูก----- 
 
(tn​ ​:​ ​สาวหูแมวและยังเป็นสาวพนักงานกิลต้อนรับสวยน่ารัก​ ​คิดว่าจะโดนทำอะไรก็คงเดาได้นะครับ…) 
 
 
โครโน่​ ​:​ ​“งั้นเรอะ​ ​แกเป็นคนที่ทำสินะ…” 
 
 
มือของชั้นที่จับพร้าอยู่ได้สั่นขึ้น 
 
 
พลังเวทมนต์ได้ไหลจากมือของชั้นออกไป 
 
และผลลัพธ์คือได้เกิดความกระหายเลือดและความเกลียดชังขึ้นมาภายในตัวของชั้น 
 
 
โครโน่​ ​:​ ​​“แกก...อ้าา...ว้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!” 
 
 
ชั้นคำรามออกมา​ ​เป็นเสียงคำรามที่ไม่มีความใดๆ  
 
 
ชั้นร้องไห้​ ​ร้องไห้จนปรากฏหยาดน้ำตาอย่างไร้ที่สิ้นสุดออกมาจากดวงตาของชั้น 
 
 
โครโน่​ ​:​​ ​“อ้าาาาาาาา--” 
 
 
ชั้นจะไม่ยกโทษ​ ​จะไม่ยกโทษให้​ ​​จะไม่ยกโทษให้เด็ดขาด! 
 
 
พวกมันทำเรื่องโหดร้ายแบบนี้ได้อย่างไร 
 
 
พวกเขาคือเพื่อนที่มีค่าของชั้น 
 
 
พวกเขาทุกคนเป็นคนดี​ ​กับคนที่น่าสงสัยอย่างชั้น​ ​ทุกคนในหมู่บ้านนี้ยังยอมรับชั้นคนนี้เข้ามา 
 
 
 
 
 
พวกแกรู้มั้ย?​ ​ว่าพวกเขามีค่ากับชั้นขนาดไหนกัน?​ ​เพื่อที่จะปกป้องพวกเขาชั้นยอมแม้แต่ที่จะสละชีวิตของชั้นให้ 
 
ใช่แล้วขนาดซาริเอลชั้นก็ยังเสียงต่อสู้มาแล้ว​ ​ทั้งหมดก็เพื่อพวกเขา 
 
 
แม้ว่าชั้นจะทำทั้งหมดนี้ลงไป…​ ​ถ้า​ ​ถ้าหากทุกคนตายหมดแล้ว​ ​ชั้น​ ​ชั้นจะสู้โดยที่ไม่ต้องปกป้องพวกเขาอีกต่อไป 
 
 
ชั้น​ ​ชั้นจะ 
 
 
โครโน่​ ​:​ ​“อะ​ ​อ้า….​ ​อ้าาาาาาาาา….” 
 
 
ต่อหน้าเพื่อนที่ได้เสียชีวิตลงไปอย่างโหดร้าย 
 
ความเกลียดชังของชั้นก็ค่อยๆขยายตัวขึ้นไปจากความรู้สึกและอารมณ์ที่ไม่มั่นคงเนื่องจากความเศร้าของชั้น 
 
 
ถ้าเจ้าเศร้า​ ​ถ้าเจ้าเจ็บปวด​ ​ถ้าเจ้าเกลียด​ ​งั้นก็จง---ฆ่าซะ 
  
 
โครโน่​ ​:​ ​“​อ้าาา…….” 
 
 
ดูตรงหน้าให้ดี​ ​ศตรูของชั้นอยู่ตรงหน้าชั้นแล้ว 
 
 
งั้นสิ่งที่ชั้นต้องทำ​ ​สิ่งที่ชั้นต้องตัดสินใจทำ​ ​ใช่แล้ว​ ​แน่นอนว่า 
 
 
โครโน่​ ​:​ ​​“---ชั้นจะแก้แค้นให้พวกนายทั้งหมดเอง” 
 
 
 
*มุมมองจากเคอร์วอง* 
 
 
จอมเวทสีดำ​ ​:​ ​“​...ว้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!​” 
 
 
เสียงคำรามดังก้องมาจากจอมเวทสีดำคนนั้น 
 
 
เสียงที่สันสะท้านไปถึงท้องของเรา​ ​แม้แต่จะอยู่ภายใต้บาเรียนี้​ ​พวกทหารทั้งหมดก็ยังหวาดกลัวอยู่ 
 
 
แต่ถึงแม้ว่าจะอยู่ต่อหน้าศตรูที่บ้าคลั่งแบบนี้​ ​เคอร์วองก็ไม่ออกอาการใดๆ 
 
 
นั่นเพราะว่าศตรูอยู่ในสภาวะบ้าคลั่ง​ ​การกระทำแบบนั้นยังอยู่ในขอบข่ายที่เขารู้​ ​มันเลยไม่มีอะไรที่น่าตกใจเลยสักนิด 
 
 
เคอร์วอง​ ​:​ ​“ลุยเลย​ ​สนับสนุนเราด้วยละ” 
 
 
ด้วยคำพูดของเคอร์วอง​ ​ลูกน้องของเขาทั้งสองคนก้เริ่มร่ายเวทมนต์ 
 
 
ลูกน้องจอมเวท​ ​1​ ​:​ ​“「​เพิ่มพลังสมาธิ​・คอนเซ็น・บูส」​ ​“ 
 
 
ลูกน้องจอมเวท​ ​2​ ​:​ ​“「​เพิ่มพลังองค์ประกอบธาตุ​・​เอเลเม้น​・​บูส」​ ​​“ 
 
 
 
 
 
มันคือแผนการที่เขาชอบที่สุดอย่างหนึ่ง 
 
เป็นวิธีการเดียวกับที่เขาใช้ตอนกำจัดพวกทหารยามประจำหมู่บ้านนี้เมื่อตอนนั้น 
 
 
เคอร์วอง​ ​:​ ​“(ถ้าหากใช้เวทมนต์วงกว้างละก็​ ​ต่อให้มันยังอยู่ในสภาวะคลั่งก็ไม่มีทางหลบได้แน่)” 
 
 
นอกเหนือจากการพยายามฆ่าศตรูของเขาภายในการโจมตีครั้งเดียว 
 
เคอร์วองยังให้ความสำคัญกับการยิงให้โดนเป้าหมายด้วย 
 
 
คนที่อยู่ในสภาวะบ้าคลั่งนั้น​ ​ต่อให้ระเบิดแขนขาทิ้งไป​ ​หรือแม้แต่ระเบิดช่องท้องออกมา 
 
หากไม่ทำให้ตายลงอย่างเด็ดขาดละก็จะไม่มีทางหยุดเขาได้เลย 
 
 
แต่อย่างน้อยหากฉีกแขนหรือขาของศตรูออกไปได้​ ​ศตรูก็จะไม่สามรถเหวี่ยงอาวุธหรือขยับตัวได้อย่างที่เคย 
 
อย่างน้อยก็ทำให้ศตรูของเขามีพลังน้อยลง 
 
 
เคอร์วองที่ได้รับการเสริมพลังมาแล้วนั้นสามารถเรียกใช้「ลำแสงปืนใหญ่・ลักซ์・ฟอส​บลาส​​ ​」
 
ที่เป็นเวทมนต์ทรงพลังซึ่งสามารถสังหารทหารยามของหมู่บ้านทั้งหมดภายในนัดเดียวมาแล้ว 
 
 
และสภาวะบ้าคลั่งนั้นจะเพิ่มเพียงแค่พลังกายภาพแต่ไม่ได้เพิ่มความสามารถในการป้องกัน 
 
ไม่ว่ายังไงศตรูของเขาก็ไม่มีทางต่อกรกับการโจมตีของเคอร์วองนี้ได้เลย 
 
 
เคอร์วอง​ ​:​ ​“(ฮืม​ ​จอมเวทที่มีสติย่อมจะสามารถกางบาเรียป้องกันได้ 
 
แต่กับศตรูคนนี้ที่ในหัวเต็มไปด้วยความบ้าคลั่งคงไม่สามารถทำได้แน่นอน)”  
 
 
เคอร์วองมั่นใจในชัยชนะของตน​ ​และเขาก็ไม่คิดที่จะปล่อยให้ศตรูของเขาตายด้วยฝนธนูของเหล่าทหารหรอก 
 
มันต้องตายด้วยน้ำมือของเขาเองเท่านั้น  
 
 
เคอร์วองเริ่มร่ายเวทมนต์---แต่ก่อนหน้านั้นศตรูของเขาก็เริ่มเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วซะก่อน 
 
 
เคอร์วอง​ ​:​ ​“---!!” 
 
 
แม้จะไม่ได้ยินเสียงว่าศตรูทำอะไรลงไป​ ​แต่ทันใดนั้นก็ได้เกิดกลุ่มม่านควันสีดำปกคลุมไปทั่วพื้นที่ 
 
 
เคอร์วอง​ ​:​ ​“ม่านควั่นงั้นเรอะ​ ​ไร้ประโยชน์!!” 
 
 
เคอร์วองที่ร่ายเวทมนต์เสร็จแล้ว​ ​เขาเชื่อว่ามันไร้ประโยชน์สิ้นดีไม่ว่าศตรูจะสู้อย่างไรก็ตามแต่ 
 
 
แต่เคอร์วองก็สงสัยอยู่เล็กน้อยว่าทำไมศตรูที่บ้าคลั่งแบบนี้ถึงยังสามารถแสดงการกระทำที่นอกเหนือจากการโจมตีอย่า
 
งเดียวได้ 
 
 
นั่นหมายความว่าศตรูของเขายังคงมีสตินึกคิดอยู่ 
 
 
เคอร์วอง​ ​:​ ​​“「ลำแสงปืนใหญ่・ลักซ์・ฟอส​บลาส​​ ​」!!!” 
 
 
 
 
 
แม้ว่าเขาจะคิดแบบนั้น​ ​เขาก็ยังคงยิงการโจมตีออกไปอยู่ดี 
 
 
เคอร์วองยิงลำแสงปืนใหญ่ที่กลืนกินม่านควันสีดำทั้งหมดบนถนนจนจมหายไปกับลำแสงความร้อนสูง 
 
 
ต่อหน้าแสงที่สว่างจ้าจนบาดตา​ ​พวกทหารได้เบือนหน้าหนีออกมา​ ​แม้แต่เคอร์วองเองก็ยังต้องหลับตาลงชั่วขณะหนึ่ง 
 
 
เคอร์วอง​ ​:​ ​“(มันจบแล้ว)” 
 
 
ขณะที่เขาพูดกับตัวเองในใจ​ ​เมื่อเขาลืมตาขึ้นมา​ ​บางสิ่งที่ไม่น่าเชื่อก็ปรากฏสู่สายตาของเขา 
 
 
จอมเวทสีดำ​ ​:​ ​​“ฮ่าาาาาาาาาาาา!!” 
 
 
ภายใต้เสื้อคลุมสีดำ​ ​ไม่เพียงแค่ดวงตาของศตรูเท่านั้นแต่ทั่งร่างของศตรูคนนั้นได้แผ่ออร่าสีแดงออกมา 
 
เจ้าจอมเวทผู้บ้าคลั่งถูกปกคลุ่มไปด้วยออร่าสีแดงและยังคงยื่นตระหง่าอยู่ตรงนั้น 
 
 
เคอร์วอง​ ​:​ ​“(อะไรกัน!​ ​ไม่บาดเจ็บเลย!?​ ​เป็นไปไม่ได้---)” 
 
 
ในดินแดนต่างโลกที่ความเจริญทางวิทยาศาสตร์ยังไม่ก้าวหน้านี้​ ​คุณสมบัติของแสงยังไม่เป็นที่รู้จักกันอยู่ 
 
 
ปกติแล้วเมื่อแสงอยู่ใต้สภาพแวดล้อมอย่างภายในน้ำ,​ ​หมอก,​ ​ไอน้ำ​ ​มันจะทำให้พลังของแสงลดลงไปด้วย 
 
 
โครโน่ที่ใช้ม่านควันดำซึ่งคืออนุภาคความมืดที่มีคุณสมบัติดูดกลืนแสงได้​ ​เขาได้ลดพลังของลำแสงปืนใหญ่・ลักซ์・
 
ฟอส​บลาสลงไปครึ่งหนึ่ง 
 
และแม้แต่เวทมนต์ขั้นสูงแบบนี้ก็ไม่มีทางทะลวงผ่านชีลด์ของโครโน่ได้แต่แรกอยู่แล้ว 
 
ทั้งหมดนี้จึงเป็นเหตุผลที่โครโน่ไม่ได้รับบาดเจ็บเลย  
 
แต่เคอร์วองเองก็เป็นจอมเวทที่มากประสบการณ์​ ​เขาไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวจนตัวสั่นแม้จะเจอเหตุการณ์เ่นนี้ 
 
เขารีบเข้าสู่โหมดป้องกันทันที 
 
 
เคอร์วอง​ ​:​ ​“---「​มหาโล่แสงสีขาว・ลักซ์・อลูกเรทชีลด์​ ​​ ​​(​白光巨盾・ルクス・アルガレアシルド)」” 
 
 
เคอร์วองรู้ว่ากลุ่มก้อนของพลังงานเวทสีดำที่ลอยอยู่รอบๆศตรูนั้นมีพลังทำลายที่ทะลวงชุดเกราะได้ 
 
 
ระยะห่างของพวกเขาตอนนี้ห่างอีกแค่ไม่กี่เมตร 
 
เขาได้เข้าสู่ระยะโจมตีของศตรูและเคอร์วองที่พึ่งโจมตีนั้นก็ไร้หนทางโจมตีส่วนกลับอีกครั้งในระยะเวลาสั้นๆได้ 
 
ดังนั้นเขาจึงเลือกที่จะป้องกันตัวเองก่อน 
 
 
ลูกน้องจอมเวท​ ​1&2​ ​:​ ​“”「โล่แสงขาวยักษ์・ลักซ์・อาร์เมอร์ชีลด์​ ​​(​白光大盾・ルクス・アルマシルド)」”” 
 
 
 
 
 
ลูกน้องของเขาทั้งสองคนก็คิดแบบนั้นเช่นเดียวกัน 
 
 
จอมเวทสีดำ​ ​:​ ​​“ฮ่าาา!!!” 
 
 
โครโน่กระโดดเข้าไปหาเคอร์วองและในจังหวะเดียวกันก็ยิงกระสุนออกมา 
 
 
เป้าหมายคือลูกน้องจอมเวทของเขาทั้งสองคนที่สนับสนุนเคอร์วองอยู่ 
 
 
*เคร้ง!!* 
 
 
กระสุนเหล็กสีดำถูกหยุดเอาไว้ด้วยบาเรียแสงซึ่งไม่อาจทะลวงผ่านไปได้ 
 
 
และในจังหวะที่พวกเขาทั้งสองคนคิดว่าป้องกันได้อย่างสมบูรณ์แล้วตอนนั้นเอง​ ​หัวของเขาก้ระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ 
 
 
มือทั้งสองข้างที่ชุออกเพื่อกางบาเรียได้ตกลงอย่างไร้เรี่ยวแรง 
 
ร่างที่ไร้หัวขยับตัวมาข้างหน้าเล็กน้อยแล้วล้มลงไปทั้งแบบนั้น 
 
 
พวกเขาไม่รู้เลยว่ากระสุนเหล่านั้นทะลวงผ่านบาเรียเข้ามาได้ยังไง  
 
 
ไม่สิ​ ​ต้องบอกว่าพวกเขาไม่รู้เลยว่าตายไปตอนไหน 
 
 
และเหตุผลที่พวกเขาตายนั้นมีเพียงแค่โครโน่และเคอร์วองเท่านั้นที่รู้ 
 
 
เคอร์วอง​ ​:​ ​“(มันยิงเข้าจุดเดิมติดต่อกันอีกครั้ง….มันทำได้ยังไงกันทั้งๆที่อยู่ในสภาวะคลั่งแบบนั้น?...)” 
 
 
เคอร์วองเห็นสิ่งที่โครโน่ทำอย่างชัดเจน​ ​ว่าเขาได้ยิงติดต่อออกไปสองนัดเพื่อทะลวงบาเรียเข้าไป 
 
 
การจะทำแบบนี้ได้ต้องมีสมาธิและสติอยู่ 
 
เขาไม่อยากเชื่อแต่ก็ต้องเชื่อว่าศตรูของเขาคนนี้สามารถคงสติเอาไว้ได้แม้ว่าจะอยู่ในสภาวะบ้าคลั่ง 
 
 
เคอร์วองเริ่มสูญเสียความเยือกเย็นเนื่องจากเหตุการณ์ที่น่าเหลือเชื่อนี้ 
 
 
แต่เขาไม่อาจถอยได้อีกแล้ว 
 
 
จอมเวทย์สีดำ​ ​:​ ​​“ตายยยยยย!!!”  
 
 
ต่อหน้าศตรูที่คำรามส่งคำสาปแช่งและกวัดแกว่งพร้าต้องสาปขนาดยักษ์ 
 
เขาไม่อาจจะหนีไปไหนได้แม้ว่าอยากจะทำก็ตามที 
 
 
 
เคอร์วอง​ ​:​ ​“(ใช่แล้ว​ ​เราจะถอยตอนนี้ไม่ได้​ ​ต้องต่อกรกับมัน​ ​ปีศาจจอมเวทคนนี้คือร่างอวตารของมารร้าย 
 
เราที่เป็นพรีสเป็นผู้รับใช้ของพระเจ้าจะต้องไม่แพ้​ ​เราจะไม่แพ้เด็ดขาด!!)” 
 
 
 
 
 
ต่อหน้ามารร้าย​ ​เคอร์วองเพิ่มพลังชีลด์และอธิษฐานแก่พระเจ้าของเขา 
 
 
เคอร์วอง​ ​:​ ​“โอ้พระเจ้าของข้า​ ​ได้โปรดช่วยข้าพระองค์และมอบพลังที่จะกำจัดปีศาจตนนี้ให้แก่ข้าพระองค์ด้วยเถิด!!” 
 
 
พร้าต้องสาปสีดำได้ฟาดฟันลงเข้าใส่บาเรียศักดิ์สิทธิ์ของเขาในที่สุด 
 
 
……… 
 
 
โครโน่​ ​:​ ​​“ตายยยยยย!!!”  
 
 
ชั้นกุมพร้าต้องสาปด้วยมือทั้งสองข้างแล้วฟันลงไปด้วยพลังทั้งหมดที่มี 
 
 
เคอร์วอง​ ​:​ ​“โอ้พระเจ้าของข้--” 
 
 
พรีสตรงหน้ากำลังพูดอะไรบางอย่างอยู่แต่ชั้นก็ไม่สนใจ 
 
 
*เคร้งงงงงงแคร็กก!!!* 
 
 
เสียงของพรีสถูกกลบด้วยเสี่ยงกระแทกอันดังของใบมีดพร้าที่ค้างอยู่บนชีลด์ของมัน 
 
 
โครโน่​ ​:​ ​“(เชี่ย​ ​แข็งเป็นบ้า!!)” 
 
 
ใบมีดพร้าของเขาทำได้แค่แทงทะลุเข้าไปเท่านั้นและไม่อาจขยับไปได้มากกว่านี้แล้ว 
 
 
เจ้าพรีสคนนี้​ ​ถึงจะไม่ใช่ระดับเดียวกับซาริเอลแต่มันก็เป็นจอมเวทผู้ใช้เวทมนต์ขาวที่แข็งแกร่งคนหนึ่งเลย 
 
ชั้นว่ามันคงไม่ได้เป็นผู้บัญชาการแค่ในนามแล้วล่ะ 
 
 
แต่ไม่ว่ามันจะแข็งแกร่งขนาดไหนก็ตามแต่​ ​ชั้นจะต้องฆ่ามันให้ได้ 
 
 
โครโน่​ ​:​ ​​“มากกว่านี้​ ​มากกว่านี้อีก​ ​จงมอบพลังให้ชั้นมากกว่านี้อีก 
 
จงมอบพลังมาาาาาาาาาาาา!!!” 
 
 
พร้าต้องคำสาปพร้า「ซึจิกิริ」ตอบรับคำขอของชั้น 
 
 
“”อืออออออ”” 
 
 
พร้าสีดำส่งเสียงครางออกมา 
 
 
ในเวลาเดียวกันจากมือของชั้นก็ถูกดูดพลังเวทออกไปจำนวนมาก 
 
 
 
 
 
ตอนนี้ชั้นไม่รู้สึกถึงประสาทสัมผัสที่นิ้วมืออีกแล้ว​ ​แต่ด้วยการแลกมาซึ่งสิ่งนี้​ ​แรงเหวี่ยงจากพร้าก็เพิ่มพลังสูงขึ้นมา 
 
 
ไม่ว่ามันจะเป็นเพราะเลือดหรือพลังเวทมนต์​ ​แต่ภายในสายตาของชั้นก็เห็นหมอกสีแดงเกิดขึ้น 
 
และรูปร่างของใบมีดพร้าก็เปลี่ยนไป 
 
 
โครโน่​ ​:​ ​“(นี่มัน--)” 
 
 
หลังจากที่พร้าเล่มนี้ได้ดื่มเลือดและพลังเวทของชั้นเข้าไปเป้นจำนวนมาก​ ​พร้าต้องคำสาปพร้า「ซึจิกิริ」
 
ในที่สุดมันก็เริ่ม…. 
 
 
โครโน่​ ​:​ ​“(กำลังวิวัฒนาการ!)” 
 
 
มันได้วิวัฒนาการเป็นพร้าต้องคำสาปแห่งความเศร้าโศก​ ​(呪怨鉈)​ ​พร้าต้องสาป「ฮาราซะ​ ​(腹裂)」 
 
 
โครโน่​ ​:​​ ​“ฮ่าาาาาาาาาาา!!!” 
 
 
เมื่อได้รับการเปลี่ยนรูปจนอยู่ในรูปร่างที่ดูน่ากลัวกว่าเดิม​ ​ใบมีดดาบสีดำได้ตัดทะลวงผ่านชีลด์ของมันเข้าไป 
 
 
เคอร์วอง​ ​:​ ​“เป็นไปไม่ได้!?​ ​นี่มัน--” 
 
 
พรีสคนนั้นมองไปที่พลังอันน่ากลัวของพร้าที่เพิ่มขึ้นจากการเปลี่ยนรูปร่าง 
 
 
พร้าที่วิวัฒนาการไม่เพียงแต่เพิ่มความคม​ ​แต่มันยังช่วยเพิ่มเสริ่มพลังทางกายภาพด้วย 
 
 
ไม่เพียงแค่นั้น​ ​จนถึงตอนนี้พร้านั้นเพียงแค่ช่วยเสริมวิธีการใช้งานเท่านั้น​ ​แต่ตอนนี้มันได้มอบและใช้งาน「ทักษะ」
 
ให้กับเขาด้วย 
 
 
โครโน่​ ​:​​ ​​“คุโรนางิงิงิงิงิิงิงิงิ!!!” 
 
 
ใบมีดพร้าได้ผ่าในแนวระนาบเพียงครั้งเดียวและทิ้งรอยสีดำเอาไว้เบื้องหลัง 
 
 
ทักษะการต่อสู้​ ​「ความสงบอันมืดมิด・คุโรนางิ​ ​(​黒凪)」
 
สามารถตัดพรีสแยกเป้นสองส่วนได้อย่างง่ายดายแม้ว่าเขาจะกางชิลด์ป้องกันเอาไว้ถึงสองชั้นก็ตาม 
 
 
ช่องท้องที่ถูกแยกเปิดออกมา​ ​ครึ่งท่อนบนของพรีสได้ลอยละลิ่วไปในอากาศ 
 
 
ชั้นไม่คิดแม้แต่ที่จะหลบฝนเลือดที่เทลงมาจากฟ้า​ ​ร่างของชั้นได้ถูกอาบไปด้วยเลือด 
 
เสียงของพรีสก่อนสิ้นลมหายใจได้กระทบเข้ากับใบหูของชั้น 
 
 
เคอร์วอง​ ​:​ ​“โอ้​ ​พระเจ้าา...ทำไมท่าน...ถึงทอดทิ้งเรา....” 



NEKOPOST.NET