[นิยายแปล] จอมมารดำ ตอนที่ 63 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] จอมมารดำ

Ch.63 - ตอนที่ 63 น้ำพุแห่งแสง (1)


บทที่ห้า อิรุสลุกไหม้

ตอนที่ 63 น้ำพุแห่งแสง (1)

 

ตอนนี้การปะทะระหว่างกองทัพมนุษย์และกองทัพแฟรี่ได้หยุดลงชั่วคราว ส่วนพวกแฟรี่นั้นต่างกำลังรีบมุ่งไปรวมตัวยังศูนย์กลางของน้ำพุแห่งแสงนั้น

 

….:ลิลี่….เจ้าตัวที่น่าอับอายของแฟรี่มาทำอะไรที่นี่กัน?

 

ผู้นำของแฟรี่ได้บินแหวกฝูงแฟรี่เข้ามาหาลิลี่

 

ไม่เหมือนกับลิลี่ แฟรี่พวกนี้ต่างเป็นเผ่าแฟรี่จริง ๆ ที่สามารถบินได้ได้โดยใช้สองปีกของพวกเธอ

 

กลุ่มก้อนของแสงลอยละล่องอย่างรวดเร็วผ่านต้นไม้และดอกไม้ที่อยู่โดยรอบ มันเป็นภาพที่สวยงามและให้ความรู้สึกลึกลับจนแม้แต่ผู้คนที่เป็นคนของโลกใบนี้ที่ใช้เวทมนต์ได้ ก็ยังรู้สึกว่ามันเป็นสถานที่ที่เหนือจินตนาการของพวกเขาเป็นอย่างมาก

 

แต่ความจริงแล้วคือพวกแฟรี่ต่างวิตกกังวลกับสถานการณ์ฉุกเฉินของปัจจุบันนี้ พวกเธอเหล่านั้นต่างอกสั่นขวัญแขวนไปด้วยความหวาดกลัว

 

เหล่าแฟรี่:อีกแค่นิดเดียวーー

 

พวกแฟรี่ต่างพุ่งผ่านผืนป่าเพื่อเข้ามารวมตัวกัน ณ ใจกลางน้ำพุเล็ก ๆ ที่อยู่ตรงหน้าของพวกเธอ

 

น้ำพุเล็ก ๆ นี้คือสิ่งที่เรียกว่า「น้ำพุแห่งแสง」

 

ส่วนชื่อ「แห่งแสง」ของน้ำพุนี้ไม่ใช่ว่าเกิดตัวน้ำพุนั้นส่องแสงออกมาเองเนื่องจากพลังเวทมนต์

 

แต่เป็นเพราะเกิดจากการสะท้อนแสงจากพระอาทิตย์บนฟ้าที่มากระทบกับตัวน้ำพุต่างหาก

 

และอีกทั้งบริเวณใกล้เคียงกันนี้เต็มไปด้วยพลังเวทมนต์ที่มีความหนาแน่นสูงจนแม้แต่คนที่ไม่ใช่จอมเวทยังรู้สึกได้

 

เนื่องจากเหตุผลต่าง ๆ เหล่านี้ทำให้น้ำพุเล็ก ๆ แห่งนี้ในป่าลึกกลายเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่มีความสึกลึกลับจนรู้สึกได้ผ่านทางร่างกาย

 

และตอนนี้ก็มีคนหนึ่งยืนอยู่ตรงกลางของน้ำพุตรงนั้น มันคือเธอคนนั้น

 

ผู้นำแฟรี่:ลิลี่!

 

ผู้นำแฟรี่เปล่งเสียงที่มีชื่อของเธอออกมาด้วยความเกลียดชัง

 

ลิลี่ที่มีร่างกายที่ไม่อาจเป็นแฟรี่จริง ๆ ได้ และตอนนี้ยังมาใส่เสื้อผ้าเหมือนกับคนทั่วไปอีก พอเห็นแบบนี้แล้วมันก็ทำให้เธอโกรธขึ้นมา

 

ผู้นำแฟรี่:คุณ(あんた)น่ะมาทำอะไรที่นี่!รู้ไหมว่าตอนนี้อยู่ในสถานการณ์แบบไหนกัน!?

 

แฟรี่ทุกคนต่างรู้ดีว่าเวลานี้ควรที่จะร่วมมือกันต่อสู้ขับไล่พวกมนุษย์ที่กำลังบุกเข้ามาที่นี่ในอีกไม่นานนี้ แต่ต่อหน้าลิลี่ที่กำลังลอยตัวอย่างสบายใจกลางน้ำพุอย่างสวยงามนั้นได้แผ่ความรู้สึกเกลียดชั่งเข้าใส่พวกเธออย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

 

นั่นไม่ใช่ความรู้สึกของเพื่อที่จะมาร่วมสู้เคียงบ่าเคียงไหลด้วยกันเลยซักนิด พวกแฟรี่ที่มีความสามารถในการสื่อจิตถึงกันรวมถึงตัวของลิลี่ที่เป็นลูกครึ่งแฟรี่เองก็ได้รู้สึกถึงความโกรธเกลียดที่แผ่ออกมาจากเหล่าแฟรี่โดยรอบ

 

แต่ลิลี่ก็ตอบพวกเธอเหล่านั้นกลับไปโดยสีหน้าที่เรียบเฉย

 

ลิลี่:ใช่แล้ว นั่นสิน้าไอพวกมนุษย์ที่กำลังมาโจมตี ถ้าหากพวกมันมาถึงที่นี่ได้ละก็จะเกิดอะไรขึ้นกันน้าー

 

ผู้นำแฟรี่:อย่าพูดไปมากกว่านั้นนะ!คุณควรจะรู้ว่าอะไรที่ควรพูดและไม่ควรพูดออกมานะ!

 

ดินแดนที่ได้รับการปกป้องนี้จะต้องล่มสลายลง แม้แต่พวกแฟรี่เองก็ไม่อาจยกโทษให้กับคำพูดอะไรแบบนี้ได้หรอก

 

ลิลี่:งั้นเหรอ งั้นก็ช่างมันไปสิ แล้วพวกเธอสามารถไล่พวกมนุษย์เหล่านั้นออกไปได้งั้รึ?

 

ผู้นำแฟรี่:ระเรื่องนั้นーー

 

ลิลี่:พวกมันเตรียมจอมเวทมาเป็นจำนวนมากด้วย และดูเหมือนจะเป็นพวกที่มีประสบการณ์ต่อสู้ด้วย พวกเธอไม่สามารถขับไล่พวกมันกลับไปได้โดยแค่ยิงเวทขู่เพียงครั้งสองครั้งหรอก หรือว่าทำได้กันล่ะ?

 

ผู้นำแฟรี่:รู้อยู่แล้วละ!

 

ลิลี่:อือ งั้นเธอคงรู้อยู่แล้วใช่ไหมว่าหากขาดฉันไปละก็เธอก็ต้อง「แพ้」

 

ลิลี่ยิงคำพูดได้อย่างถูกจุด

 

แม้ว่าแฟรี่จะเป็นพวกสมาธิต่ำเล่นตลอดทั้งวัน แต่พวกเธอก็ยังพอมีสติปัญญาที่จะตัดสินใจเรื่องต่าง ๆ ได้

 

ผู้นำแฟรี่:ชะ ใช่ーลิลี่  พวกฉันยอมรับว่าไม่มีหนทางเอาชนะมนุษย์จำนวนขนาดนั้นได้หากไม่มีคุณ

 

ลิลี่:อือ แล้วไง?

 

แม้ว่าลิลี่จะยิ้มตอบกลับอย่างไม่ได้แฝงเจตนาไม่ดีใด ๆ กลับไป แต่แค่คำพูดนั้นก็เพียงพอที่จะทำให้เธอโกรธขึ้นมาอีกแล้ว

 

ผู้นำแฟรี่:หมายความว่ายังไงที่ว่า ’แล้วไง’ น้ำพุแห่งแสงกำลังอยู่ในอันตราย!รีบ ๆ ไปสู้กับไอพวกมนุษย์น่ารำคาญพวกนั้นได้แล้วยั่ยโง่!

 

ลิลี่:เอ้อ้อ้~คำพูดหยาบคายอะไรแบบนี้กัน?ฉันละสงสัยจังว่าปกติเขาขอร้องคนอื่นกันแบบนี้งั้นหรอกเหรอ?นี้ละน้าเธอถึงไม่สามารถอาศัยที่อื่นได้นอกจากในกะลาเล็ก ๆ แห่งนี้

 

ผู้นำแฟรี่:ว่าไーー

 

พวกแฟรี่ต่างจนคำพูด

 

ผู้นำแฟรี่:แกกำลังพูดบ้าอะไรกันอยู่!?แกมันบ้าหรือเปล่าที่มาพูดเรื่องบ้า ๆ อะไรในเวลาแบบนี้!รีบไปสู้เพื่อปกป้องที่นี่ได้แล้ว!

(tn : น่าปกป้องให้ซะจริงจริ้ง)

 

ลิลี่:เธอนี่น่ารำคาญจัง ช่วยหุบปากหน่อยได้มั้ย แล้วใจเย็น ๆ ช่วยใช้สมองอันน้อยนิดของเธอคิดซะหน่อยว่าแฟรี่อย่างพวกเธอได้ขับไล่ชั้นออกไปจากที่นี่แบบไหนตั้งแต่ที่ชั้นได้เกิดมา มันเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์และที่ ๆ พวกเธอเกิดมาแต่สำหรับฉันแล้วมันไม่ได้มีความสำคัญอะไรเลยซักนิด

 

ผู้นำแฟรี่:แกพูดบ้าอะไร ที่นี่เป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของแฟรี่อย่างแน่นอน แกไม่ได้คิดแบบนั้นจริง ๆ งั้นรึ!?

 

ลิลี่:สำหรับ’แฟรี่’ใช่แล้ว พวกเธอบอกฉันเองนะว่า’แกมันไม่ใช่แฟรี่’ไม่ใช่หรอกเหรอ?

 

ผู้นำแฟรี่:นั่นมันーー

 

ลิลี่:อ้า ฉันไม่สนเกี่ยวกับเรื่องนั้นหรอก ฉันไม่สนว่าจะเป็นแฟรี่บริสุทธิ์ ฉันไม่เคยคิดที่จะเป็นอย่างนั้นสักครั้ง ฉันก็แค่เป็นลูกครึ่งมนุษย์แฟรี่ที่รู้ได้ถึงคุณค่าของสิ่งต่าง ๆ ได้แตกต่างจากแฟรี่อย่างพวกเธอก็เท่านั้น….

 

ลิลี่ยิ้มขึ้นมาอีกครั้ง

 

ลิลี่:และพวกเธอไม่คิดบ้างรึไงว่าเวลาจะขอให้ใครช่วยนะควรจะพูดว่า ’ได้โปรด’ จากใจจริงบ้างน่ะ?

 

ผู้นำแฟรี่:อะ อะไรกัน….’ได้โปรด’งั้นรึ?

 

ลิลี่:ใช่แล้ว มันสำคัญมากนะ ฉันไม่อยากสู้ให้พวกเธอเหมือนเป็นเรื่องปกติหรอกนะ มันจะดีกว่านะถ้าเธอรีบ ๆ ยอมก้มหัวของเธอลงมา พวกมนุษย์อยู่ใกล้ ๆ นี้แล้วนี่ ใช่ไหม?

 

ลิลี่ในตอนนี้มีระยะการรับรู้ที่กว้างขึ้นกว่าเดิมไปอีกระดับหนึ่ง และพลังเวทมนต์ของครูเสดเดอร์ตอนนี้ก็ได้เข้ามาอยู่ในขอบเขตของการรับรู้นั้น

 

แม้ว่าจะยังมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า แต่ลิลี่ก็รู้สึกได้ว่าพวกมันกำลังค่อย ๆ เข้ามาใกล้ ๆ น้ำพุแห่งนี้อย่างระมัดระวัง

 

แม้ว่าพวกแฟรี่จะไม่มีพลังรับรู้แบบลิลี่แต่พวกเธอก็รู้ได้ว่าในสถานการณ์แบบนี้เธอคนนี้ไม่ได้พูดโกหกออกมา

 

พวกแฟรี่ที่ปกติไม่ค่อยใช้หัวกันเท่าไหรนักต่างเริ่มเค้นสมองกันอย่างเต็มที่

 

คิดเรื่องที่ว่าจะยอมอับอายแล้วก้มหัวให้กับปมด้อยของเผ่าแฟรี่อย่างยัยนี่หรือจะรักษาอีโก้ของตนเอาไว้

 

หลังจากผ่านช่วงเวลาที่เงียบสงบไปครู่หนึ่ง พวกแฟรี่ก็พูดขึ้นมา

 

เหล่าแฟรี่ : ...อ้าา

 

ลิลี่ : อ้า อาไร~หรือ?

 

ลิลี่ยิ้มตามเดิมพร้อมกับพูดอย่างร่าเริง

 

เหล่าแฟรี่ : ได้โปรด

 

ลิลี่ : ไม่ได้ยินเลยน้า

 

เหล่าแฟรี่ : ““ได้โปรดพวกเราขอร้อง ได้โปรดช่วยปกป้องน้ำพุแห่งแสงให้พวกเราด้วยเถิด!”“

 

เสียงที่เต็มไปด้วยความเศร้าดังขึ้นมาจากเหล่าแฟรี่ได้ดังก้องไปทั่วน้ำพุ่แห่งแสงนี้

 

ลิลี่หลังจากที่ได้ยินแบบนั้นแล้วก็ฉีกยิ้มมากขึ้นไปกว่าเดิม

 

ลิลี่ : หุหุหุ ไม่เอา ♪

 

ณ ตอนนั้นเวลาได้ถูกหยุดนิ่งราวกับถูกแช่แข็งเอาไว้

 

ผู้นำของเหล่าแฟรี่ก้มหน้าพูดกลับไป ไหลของเธอตอนนี้ได้สั่นอย่างหวาดกลัว

 

ผู้นำแฟรี่ : ดะ ได้ยังไง….

 

ลิลี่ : ฉันพึ่งบอกไปเองนี่ว่าที่นี่ไม่ได้สำคัญอะไรกับฉันเลย

 

ผู้นำแฟรี่ : ระ เราถึงได้ขอร้องไง

 

ลิลี่ : อือ แต่ฉันไม่ได้บอกสักหน่อยว่าจะช่วยต่อให้พวกเธอก้มหัวขอร้องฉันก็ตามที

 

ลิลี่ยังคงยิ้มร่าไม่หยุด ดวงตาของเธอตอนนี้เต็มไปด้วยประกายแห่งความสุข

 

ลิลี่ : ฉันตัดสินใจที่จะไม่สู้ปกป้องที่นี้ไปแล้ว นั่นเป็นเหตุผลว่าพวกเธอนั้นยอมแพ้ได้แล้วล่ะ~

 

ด้วยคำพูดที่เย็นชาของลิลี่ เหล่าแฟรี่ก็ได้รับรู้ตัวตนจริง ๆ ของลิลี่แล้ว

 

ผู้นำแฟรี่ : ดะ เดี่ยวก่อนทำไมถึงได้

 

ลิลี่ : ฉันไม่สนเพราะฉันตัดสินใจที่จะออกมาจากเผ่าเอง ดังนั้นอย่ามาห้ามซะให้ยากเลยน้า

 

ผู้นำแฟรี่ : เดี่ยวก่อน!? ได้โปรด ได้โปรดฉันขอโทษสำหรับทุก ๆ อย่าง! ได้โปรดช่วยด้วย ช่วยต่อสู้ให้ด้วย ได้โปรดด!!

 

ไม่มีแม้แต่ศักดิ์ศรีและความอับอายใด ๆ หลงเหลืออยู่ แฟรี่ที่ร้องไห้ตัวนั้นถูกลิลี่ตบทิ้งราวกับเป็นยุงที่กำลังบินรบกวนเธออยู่รอบ ๆ

 

แฟรี่ที่อยู่รอบน้ำพุแห่งแสงนี้มีแค่สองทางเลือกแค่นั้นคือขอร้องให้ลิลี่ช่วยหรือไม่ก็ถูกทำลายลงขณะที่กำลังร้องไห้อยู่

 

หลังจากที่ได้ดูการแสดงออกของพวกแฟรี่จนพอใจแล้วลิลี่ก็พูดออกมา

 

ลิลี่ : อ้า ยังไงพวกเธอก็ต้องถูกทำลายทิ้งอยู่แล้ว งั้นเดียวฉันจะเอา「ลูกคริสตัลสีแดง・ควีน・เบริล (紅水晶球・クイーン・ベリル)」ไปละกันเนอะ?

 

จังหวะที่ได้ยินคำพูดนี้ เวลาของพวกแฟรี่ก็หยุดลงอีกครั้ง

 

ลูกคริสตัลสีแดง・ควีน・เบริลที่ลิลี่พูดถึงคือเหตุผลที่น้ำพุแห่งแสงนั้นเต็มไปด้วยพลังเวทมนต์ และยังเป็นต้นกำเนิดของการคุ้มครองจากราชินีแฟรี่ มันคือไอเท็มเวทมนต์ ไม่สิ มันคืออาร์ติแฟคชิ้นหนึ่ง

 

 

ควีน・เบริล นั้นอยู่ตรงฐานล่างสุดของแท่นบูชาน้ำพุนี้

 

นั่นเป็นเหตุผลที่ศูนย์กลางในการป้องกันนั้นเป็นรูปวงกลมที่มีพลังเวทมนต์ไหลเวียนอยู่รอบ ๆ

 

มันไม่ใช่ว่าจะสามารถนำควีน・เบริลไปวางไว้ที่ไหนก็ได้แล้วมันจะทำให้สถานที่แห่งนั้นกลายเป็นพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์ได้

 

หากขาดพื้นที่ที่มีพลังเวทไหลเวียนอยู่ใต้พื้นดิน และพลังเวทนั้นยังต้องเข้ากันได้กับตัวของไอเท็มด้วย ไม่อย่างนั้นดินแดนศักดิ์สิทธิ์ก็จะไม่ถือกำเนิดขึ้นมา อีกทั้งยังต้องใช้รูปแบบเวทมนต์ที่ซับซ้อนซึ่งถูกใช้ในสมัยของพระเจ้าในการเริ่มทำงานด้วย

 

สั้น ๆ คือต่อให้มนุษย์หรือแฟรี่นำเอาควีน・เบริลออกไปจากแท่นบูชานี้ เวทมนต์ที่ทำงานอยู่ก็จะหยุดลงแล้วพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์นี้ก็จะถูกทำลายโดยทันที

 

ถ้าหากเกิดเหตุการณ์แบบนั้นขึ้นมา พลังเวทรอบ ๆ นี้ก็จะหายไปและน้ำพุนี้ก็จะกลายเป็นน้ำพุธรรมดาที่พบเห็นได้ทั่วไป

 

ในทางกลับกันการที่เธอบอกว่าจะนำควีน・เบริลไปเองนั้นนั่นหมายความว่าเธอกำลังจะทำลายพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์นี้ลงเช่นกัน

 

ผู้นำแฟรี่:ลิลี่! เป็นบ้าไปแล้วเหรอไง!?

 

ลิลี่:อย่าพูดเสียมารยาทแบบนั้นสิ ควีน・เบริลเป็นอาร์ติแฟคที่เหมาะสมกับฉันมาก มันจะกระตุ้นดึงพลังเวทมนต์ออกมา มันก็ปกติสำหรับฉันอยู่แล้วนี่ มันจะต้องช่วยฉันได้มากแน่ ๆ ในอนาคตนี้เนอะ?

 

ควีน・เบริลคือไอเท็มที่เป็นกุญหลักในการสร้างพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์นี้

 

แต่เพียงแค่ตัวมันเองเดี่ยว ๆ ก็นับว่าเป็นของที่มีพลังเวทมนต์จำนวนมากสะสมอยู่

 

นอกจากนี้เพราะว่ามันยังเป็นอาร์ติแฟค ดังนั้นมันจึงเป็นของอะไรสักอย่างที่สำคัญมาก ๆ ของโลกใบนี้แน่นอน

 

ผู้นำแฟรี่:ฉันไม่ยอมให้ทำแบบนั้นแน่!

 

แฟรี่ทุกคนต่างเปล่งพลังโอราเคิลชีลขึ้นมาพร้อมกับความกระหายเลือดที่มุ่งเป้าไปยังลิลี่

 

ด้วยคำสั่งของผู้นำ ศรเวทมนต์ธาตุต่าง ๆ นับร้อยก็เตรียมที่จะพุ่งเข้าโจมตีใส่ร่างที่เพรียวบางของลิลี่

 

แต่ลิลี่ก็ทำเป็นไม่สนราวกับไม่ได้รับรู้อะไรและพูดกับพวกแฟรี่ต่อ

 

ลิลี่:พวกเธอคิดจริง ๆ เหรอว่าจะสามารถเอาชนะฉันได้น่ะ?

 

ปีกของลิลี่ขยับไปมาแล้วเธอก็ปกคลุ่มร่างตนเองด้วยโอราเคิลชีล

 

บาเรียของเธอนั้นทรงพลังกว่าและส่องแสงเป็นประกายยิ่งกว่าแฟรี่ตัวใด ๆ  ณ ที่นี้ เป็นที่ชัดเจนว่าระดับมันต่างกันมาก

 

ลิลี่:พวกเธอคิดจริง ๆ เหรอว่าจะสามารถหยุดฉันได้น่ะ?

 

เหมือนกับเวลาที่โครโน่ใช้ทักษะเวทกระสุนปืน ลิลี่สร้างกระสุนสีขาวออกมารอบ ๆ ตัวเธอ

(tn : สรุปสกิลโครโน่ที่สร้างขึ้นมาโดนสาว ๆ ก็อปไปใช้หมดเลย 555+)

 

กระสุนสีขาวพวกนี้มีความสามารถจุดระเบิดที่จะระเบิดพวกแฟรี่ให้เป็นจุลไปพร้อม ๆ กับบาเรียแสงของพวกเธอ

 

จำนวนของกระสุนสีขาวที่เธอสร้างออกมามีมากพอ ๆ กับจำนวนของแฟรี่ที่มารวมตัวกันอยู่ตรงนี้

 

ลิลี่:เธอก็รู้ ฉันเกลียดที่นี่ ฉันเกลียดพวกเธอทุกคน นั่นเลยเป็นเหตุผลที่ฉันจะทำลายทุกสิ่งทุกอย่างให้หมด แต่ถ้าหากพวกเธอพยายามจะหนีไปโดยทิ้งไอ้ความภาคภูมิใจเหล่านั้นเอาไว้ละก็ ฉันก็จะไม่ตามล่าพวกเธอและไม่ยิงพวกเธอจากข้างหลังด้วย เพราะตอนที่พวกเธอขับไล่ฉันออกมาพวกเธอก็ไม่ได้เข้ามายุ่งกับฉันเลย ดังนั้นฉันก็เลยจะมอบความเมตตาให้กับพวกเธอทั้งหมดเช่นกัน

 

แฟรี่ทั้งหมดต่างสั่นเป็นเจ้าเข้า

 

ลิลี่เธอคนนี้เอาจริงแน่ พวกเธอไม่อาจเปลี่ยนใจเธอได้แล้ว และไม่มีหนทางหยุดพวกมนุษย์ไว้แล้วด้วย

 

พวกเธอไม่อาจปกป้องดินแดศักดิ์สิทธิ์นี้ต่อไปได้อีกแล้ว

 

ที่เหลืออยู่คือหนีให้มีชีวิตรอดต่อไปหรือไม่ก็ตายซะ

 

ลิลี่:ส่วนสาเหตุที่ฉันปกป้องที่นี่จากมอนสเตอร์และปล่อยให้พวกเธออยู่มาตลอดจนวันนี้ก็เพราะฉันอยากทำแบบนั้น

 

เมื่อเธอออกห่างจากน้ำพุแห่งแสงเธอก็ต้องอยู่ในร่างเด็ก และความรู้สึกไม่พอใจต่าง ๆ ที่มีก็ได้หายไปด้วย แม้ว่าจะไม่ใช่แบบนั้นแต่ลิลี่ในร่างเด็กก็ไม่สามารถคิดหรือมีความรู้สึกอะไรที่ซับซ้อนได้ และนอกจากนี้เธอในร่างนั้นก็ยังกลัวที่จะแก้แค้นจนสุดท้ายแล้วจึงไม่เคยเกิดการแก้แค้นใด ๆ เกิดขึ้น

 

แม้ว่าเธอจะสามารถบุกมาที่นี่ได้ในวันที่เป็นคืนพระจันทร์เต็มดวง แต่ในท้ายที่สุดเธอก็ไม่เคยทำและไม่เคยคิดที่จะทำด้วย

 

ลิลี่:อย่าเข้าใจฉันผิดไปซะละ ฉันที่ถูกขับไล่ออกมา ฉันที่ปกป้องสถานที่แห่งนี้ตลอดมามันไม่ได้มีความหมายลึกซึ้งใด ๆ เลย ตลอดเวลาที่ฉันอยู่ในร่างเด็กก็คิดแต่เพียงว่าการที่ปกป้องที่นี่เอาไว้มันจะทำให้ไม่ก่อให้เกิดปัญหากับชั้นขึ้นก็แค่นั้นเอง แต่ตอนนี้พวกเธอก็เห็นแล้วนี่ーー

 

ขณะที่กำลังพูดอยู่ พวกแฟรี่ที่ไม่อาจอ่านอารมณ์ของลิลี่ได้เพราะเวทมนต์ป้องกันจิตใจของเธอนั้น ตอนนี้ก็ได้ระเบิดออกมาสู่สายตาของแฟรี่ทุกตัว ณ ที่นี่

 

ลิลี่:ตอนนี้ฉันมีคนที่ฉันชอบ(好き)แล้วล่ะ

(tn : เพื่อใครนึกภาพไม่ออก

)

 

มันเป็นความรู้สึกที่ร้อนแรง, หลงใหล, ยึดติด ในสิ่ง ๆ หนึ่งอย่างรุนแรง

 

เป็นอารมณ์ที่ร้อนแรงราวลาวาที่ไหลทะลักอยู่ภายในกายจะระเบิดออกมา

 

มากกว่านั้นพวกแฟรี่ต่างคิดกันว่าความรู้สึกนี้มันยิ่งกว่าความชอบบริสุทธิ์ เป็นความชอบที่เรียกได้ว่าหลงหัวปักหัวปำเลยทีเดียว

 

ลิลี่:ตั้งแต่ที่คน ๆ นั้นได้เข้ามาในชีวิต คุณค่าต่อสิ่งต่าง ๆ ที่ฉันรับรู้ก็เปลี่ยนไป ความสำคัญก็เปลี่ยนไป โลกของฉันก็เปลี่ยนไป ทุก ๆ วันของฉันสนุกมากเลยละー

 

ผู้นำแฟรี่:....มนุษย์คนนั้น

 

ผู้นำแฟรี่ที่ยืนอยู่ตรงหน้าลิลี่พึมพำออกมา

 

พอเธอเล่าให้ฟังแบบนั้น ก็เริ่มนึกถึงชายคนหนึ่งที่โผล่มาในกล่องใส่แอปเปิลที่ตกลงมาจากฟ้าลงมาในป่า

 

ลิลี่:อ้า พอมาคิดดูแล้วพวกเธอก็อยู่ตรงนั้นด้วยนี่ตอนที่ฉันได้พบกับโครโน่ หุหุหุ พวกเธอเองก็จักคนที่ฉันชอบอยู่ด้วย อ้าาา เขินจังเลยย

 

ลิลี่ที่แก้มแดงเขินอายพร้อมกับสายหัวไปมา เหมือนกับฉากของเด็กสาววัยรุ่นที่กำลังจมอยู่กับความชอบอย่างไม่ผิดเพี้ยน

 

มันไม่เหมือนกับเธอคนนั้นที่ตั้งใจจะทำลายล้างแฟรี่และบ้านเกิดแห่งนี้เลยซักนิด

 

ด้วยการแสดงออกมาอย่างตรง ๆ แบบนี้ทำให้เหล่าแฟรี่รู้สึกประหลาดใจ

 

ลิลี่:ฉันกับโครโน่จะอยู่ด้วยกันตลอดไปตราบนานเท่านานฉันวางแผนเอาไว้แบบนั้น แต่ดูเหมือนว่าจะมีพวกแมลงน่ารำคาญเข้ามายุ่งวุ่นวาย พวกเธอที่เป็นแฟรี่อยู่กันโดยไม่สนสังคมคงไม่รู้หรอก แต่ตอนนี้มีไอพวกมนุษย์มาที่นี่เพื่อรุกราน พวกมันมีชื่อว่า ครูเสดเดอร์ และยังมาจากทวีปอื่นอีกต่างหาก พอถูกพวกมันแย่งชิงและขับไล่ออกจากถิ่นที่อยู่ไป ฉันเองก็มีความรู้สึกเหมือนกันกับพวกเธอเช่นกันและโครโน่เองก็เกลียดไอมนุษย์ในชุดสีขาวพวกนั้นจนอยากฆ่าให้ตายด้วยเช่นกัน เขาจะต้องฆ่าพวกมันเป็นจำนวนมากแน่ ๆ  หุหุหุหุ เขาช่างเท่จริง ๆ เลยน้าา~~

 

ผู้นำแฟรี่:ลิลี่ ….ต้องการจะบอกอะไรกันแน่ 

 

ลิลี่หยิบยกเรื่องจริงจังมาพูดปนเปกับเรื่องราวความชอบของตนจนออกทะเลไปไกล

 

พวกแฟรี่ต่างเข้าใจแม้ว่าจะไม่อยากก็ตามว่าลิลี่ร่างวัยรุ่นตอนนี้มีเหตุผลและความคิด แต่ทุกอย่างที่เธอทำลงไปก็เพื่อชายที่เธอหลงใหล ชายที่ชื่อว่าโครโน่คนนั้นเท่านั้น

 

ลิลี่ : ฉันต้องการควีน・เบริลเพราะว่าฉันต้องการพลัง ยังไงซะเดียวมันก็ต้องโดนทำลายด้วยฝีมือของครูเสดเดอร์อยู่แล้ว ดังนั้นพวกเธอคงไม่ปฏิเสธความคิดของฉันหรอกน่ะ? ในทางกลับกันสิ่งที่ฉันเกลียดที่สุดก็จะโดนทำลายไปด้วย เอาละทีนี้พวกเธอจะทำยังไงกันล่ะ?

 

เธอให้พวกแฟรี่ตัดสินใจเลือกชะตากรรมของตนเอง

 

ลิลี่ : ฉันก็บอกไปมากแล้วนะ พวกเธอคงไม่มาขวางทางฉันหรอกใช่ไหม?

 

สิ่งที่ลิลี่ได้บอกแก่พวกเธอคือความรู้สึกจริง ๆ ของเธอ

 

ลิลี่ตอนนี้กำลังตกอยู่ในความชอบ เป็นที่แน่นอนแล้วว่าพวกแฟรี่ไม่มีโอกาศเปลี่ยนใจเธอได้อีกแล้ว

 

และพวกแฟรี่ก็ไม่มีทางเอาชนะลิลี่ได้อีกด้วย พวกเธอเข้าใจดีว่าพวกเธอไม่มีทางเลือกมาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

 

นอกจากหนีหรือสู้กับลิลี่จนตายอยู่ที่นี่

 

และแล้วพวกเธอก็ได้ตัดสินใจที่จะหนี

 

แฟรี่ต่างร้องไห้และบินออกไปจากที่แห่งนี้ทีละคนสองคน

 

ลิลี่ : เด็กดี เด็กดี นี่มันดีมากเลยละเธอรู้มั้ย มันไม่ใช่ว่าพวกเธอจะตายทันทีที่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์นี้ถูกทำลายซะหน่อย มันจะดีกว่าหากพวกแฟรี่อย่างเธอไปเล่นกันอยู่ในหุบเขาเหมือนพวกเด็กโง่ ๆ แบบนั้นนะ ฮิฮิฮิ

 

ผู้นำแฟรี่ : ーーลิลี่

 

ลิลี่ : อาา เธอยังอยู่ตรงนี้งั้นเหรอ

 

แฟรี่หลายตนได้จากไปจนลับขอบฟ้าแล้ว แต่ผู้นำของพวกเธอยังคนยืนหยัดต่อหน้าเธออยู่

 

และมีแฟรี่อีกเก้าตนอยู่รอบ ๆ เธอ

 

ลิลี่ : อยากตายงั้นเหรอ?

 

น้ำเสียงของลิลี่ทุ้มลึกขึ้นมา พวกแฟรี่ตรงนี้ต่างรับรู้ถึงความกระหายเลือดของลิลี่เป็นครั้งแรก

 

พวกแฟรี่ต่างถูกแช่แข็งด้วยความกลัว

 

ผู้นำแฟรี่ : จะไม่ยกโทษให้เด็ดขาด!ตายซะะะะ!!! (tn : แฟรี่โลกนี้มันยันกันทั้งเผ่าหรือไงฟะ)

 

พวกแฟรี่ปล่อยเวทโจมตีเข้าใส่ลิลี่

 

พวกแฟรี่ : ““「ศรแสง・ลักซ์・ซากิต้า」”“

 

เวทมนต์ขั้นต่ำของแฟรี่ถูกยิงออกมา ศรแสงจำนวน 5 ดอกต่อคนได้ถูกสร้างขึ้น จำนวนศรแสงทั้งหมด 50 ดอกที่ถูกสร้างจากแฟรี่ทั้งสิบคนได้พุ่งเข้าลิลี่

 

 

*ตู้ม ตู้ม ตู้ม!*

 

 

แสงสว่างจ้าระเบิดขึ้น

 

ศรแสงเป็นเวทโจมตีที่เน้นการเจาะทะลวงและสร้างความเสียหายด้วยความร้อนเป็นหลัก ส่วนระเบิดที่เกิดขึ้นนั้นมีเพียงแค่แสงบาดตาและไม่ได้ก่อให้เกิดความเสียหายใด ๆ ขึ้น

 

อีกทั้งสาเหตุที่ศรระเบิดนั้นก็เกิดจากการที่เข้าปะทะกับโอราเคิลชีลของลิลี่ การปะทะกันของพลังเวททำให้เกิดการระเบิดขึ้นมา

 

พวกเธอไม่คิดว่าจะสามารถเอาชนะลิลี่ได้หรอก

 

พวกแฟรี่รู้ดีว่าลิลี่นั้นแข็งแกร่ง แต่ไม่ได้รู้ว่าแข็งแกร่งขนาดไหนและเธอใช้เวทอะไรได้บ้าง

 

อีกทั้งยังไม่เคยลองปะทะตรง ๆ กับเธอเลยสักครั้ง

 

แม้พวกเธอจะรู้ว่าลิลี่สามารถยิงศรแสงได้อย่างสบาย ๆ ถึงสิบนัดในเวลาเดียวกัน แต่พวกเธอก็ไม่ได้รู้ว่าศรที่ลิลี่ยิงนั้นมีระบบติดตามศตรูอยู่ด้วย

 

แฟรี่ : กรี๊ดด!?”

 

ศรแสงที่ถูกยิงโดยลิลี่พุ่งทะลวงพวกแฟรี่ได้อย่างง่ายดาย

 

ไม่เหมือนกับตอนที่ยิงใส่ซาริเอล ลิลี่ได้ลดพลังลงมาเพื่อหวังแค่ทำลายบาเรียของพวกเธอแค่นั้น

 

พวกแฟรี่กระเด็นลงมาเนื่องจากแรงกระแทกไปยังน้ำพุแห่งแสง

 

ลิลี่จ้องมองไปยังพวกเธอที่กระเด็ดกระดอนไปมาเหมือนกับกบที่กระโดดอยู่ในบึง

 

แฟรี่ : อุอูอูอู….

 

พวกแฟรี่เปียกน้ำไปทั้งตัว แต่ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บเลยสักคน

 

และตอนที่พวกเธอยืนขึ้นมาเพื่อจะโจมตีลิลี่อีกครั้งนั้นเอง

 

ผู้นำแฟรี่ : กรี๊ดดดดด!”

 

เสียงกรีดร้องได้ดังขึ้น

 

ลิลี่ยิ่งศรขนาดเล็กทะลุฝ่ามือข้างขวาของผู้นำแฟรี่

 

ร่างของแฟรี่ที่เล็กราวกับตุ๊กตาและขนาดฝ่ามือของพวกเธอก็มีเพียงแค่ไม่กี่เซนติเมตรเท่านั้น

 

ผู้นำแฟรี่ : อ้าาาา เจ็บ! เจ็บบบบ!!”

 

พวกแฟรี่ตั้งสติกลับมาและวิ่งเข้าไปหาผู้นำของพวกเธอ

 

เป้าหมายของพวกเธอคือเข้าไปช่วยโดยการใช้เวทรักษา

 

ลิลี่ : ไม่สนศัตรูที่อยู่ตรงหน้านี่มันแย่มากเลยรู้มั้ยพวกเธอ ?

 

ลิลี่ปล่อยศรอีกลูกเข้าใส่ฝ่ามือขวาของแฟรี่ที่กำลังจะร่ายมนต์รักษา

 

จำนวนผู้กรีดร้องทรมานบนผิวน้ำตอนนี่เพิ่มเป็นสองคน

 

พวกแฟรี่ได้แยกออกเป็นสองกลุ่ม

 

ลิลี่ : นี่มันแย่มาก แม้แต่นักผจญภัยแรงค์หนึ่งยังเคลื่อนไหวได้ดีกว่านี้เลย

 

ลิลี่ยิงศรทะลวงในตำแหน่งเดียวกันใส่แฟรี่ตนอื่น ๆ ได้โดยไม่จำเป็นต้องใส่ระบบติดตามด้วยซ้ำ

 

ลิลี่แสดงสีหน้ารังเกียจใส่พวกเธอที่ลงไปกองรวมกับผู้บาดเจ็บสองคนก่อนหน้านี้

 

แฟรี่ทั้งสิบคนต่างลงไปบาดเจ็บอยู่บนผิวน้ำก่อนที่พวกเธอจะได้รู้ตัวซะอีก

 

ลิลี่ : อย่างกับเด็ก ๆ เล่นกัน นี่พวกเธอคิดที่จะสู้กับชั้นด้วยความสามารถระดับแค่นั้นจริง ๆ งั้นเหรอ? นี่ตั้งใจคิดจะฆ่าฉันจริง ๆ งั้นเหรอ?

 

ลิลี่นั่งยองมองดูผู้นำแฟรี่ที่กำลังกรีดร้องอยู่

 

ลิลี่ : นัดต่อไปคือที่ฝ่ามือซ้าย จากนั้นก็ขาขวา และสุดท้ายคือขาซ้ายของเธอ

 

แฟรี่ : อืออ ฮือออออ~~

 

ลิลี่ : ยังอยากจะสู้ต่ออีกมั้ย? ถ้าต้องการเดียวฉันจะจัดทีเดียวให้พร้อม ๆ กันเลย

 

ผู้นำแฟรี่ : กรี๊ดดด ฉันจะฆ่าแกกกกกก !

 

 

ลิลี่ : งั้นยิงละนะ

 

ศรแสงขนาดเล็กพุ่งผ่านไป

 

ที่ฝ่ามือซ้ายของเธอได้เกิดรูขนาดใหญ่ขึ้น

 

ผู้นำแฟรี่ : อ้าาาาาาาาา!!”

 

 ลิลี่ : ยังจะสู้ต่อใช่ไหม?

 

ผู้นำแฟรี่ : ฮือออ เดียวーー

 

ลิลี่ : ได้เวลาของนัดต่อไป

 

แสงขนาดเล็กพุ่งออกมาอีกครั้ง

 

คราวนี้ขาขวาของเธอได้เปิดเป็นรู้กว้างขึ้นมา

 

ผู้นำแฟรี่ : อ๊าาาาากーー”

 

เหล่าแฟรี่ : ““ได้โปรดหยุดที!!”“

 

แฟรี่ที่อยู่รอบ ๆ ได้กรีดร้องออกมาพร้อม ๆ กัน

 

ลิลี่ : นี่พวกเธอคิดว่าฉันจะปล่อยให้พวกเธอตายสบาย ๆ โดยที่ยังไม่ได้ลิ้มรสชาติของความเจ็บปวดก่อนงั้นเหรอ?

 

เหล่าแฟรี่ : ....

 

เมื่อทั้งแขนและขาถูกเจาะจนเป็นรูทั้งหมด เสียงชองพวกเธอก็กลายเป็นความเศร้าโศก

 

เมื่อลิลี่ได้ยินเสียงของแฟรี่ร้องขอชีวิตและให้หยุดลง เธอก็เปลี่ยนน้ำเสียงไป

 

ลิลี่ : ในเมื่อเธอไม่สามารถใช้เวทรักษาได้แล้วเนื่องจากความเจ็บปวดนี้ อย่าได้คิดที่จะสู้ต่ออีก เพราะพวกเธอทำให้ฉันเสียเวลามาก

 

ลิลี่ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง

 

ลิลี่ : เธอยังบินได้ใช่ไหม? งั้นรีบไปได้แล้ว หรืออยากอยู่ดูช่วงเวลาที่ดินแดนนี้หายไปงั้นเหรอ?

 

พวกแฟรี่ที่เหลือต่างเข้าไปแบกผู้นำของพวกเธอที่บาดเจ็บยิ่งกว่าใคร ๆ ในนี้ไปจากที่นี่ในขณะที่แสงของพวกเธอค่อย ๆ จางลง

 

ลิลี่ : ถ้าตั้งแต่แรก ถ้าหากเธอยอมทำตามที่ฉันบอกมันก็คงไม่เจ็บปวดขนาดนี้หรอก แค่นี้ความจ็บปวดที่ฉันได้รับจากการถูกขับไล่ก็ถือว่าหายต่อกันแล้ว

 

ความคิดภายในใจของลิลี่ที่ไม่อาจมีใครได้ยิน ลิลี่ได้พึมพัมบางอย่างแล้วก็ถูกห่อหุ้มด้วยแสงสว่างจ้าแล้วค่อย ๆ จมตัวเองลงในน้ำพุอย่างช้า ๆ

 

เธอจมลงไปในบ่อน้ำพุนั้นเพื่อควานหาควีน・เบริลขึ้นมาเป็นของตน

 

 

 

 

ーーーーーーーーーーーーーー

 

ติดตามแฟนเพจผู้แปลได้ที่ "Diamos" ..ในเนโกะจะลงวันละตอน ส่วนในเพจจะลงตอนใหม่เรื่อย ๆ ครับ ^^

อีกอย่างคือผู้แปลลองแต่งนิยายเอง เกี่ยวกับสาวยันนี่ล่ะครับ ถ้าสนใจลองเข้าไปอ่านได้ที่ "ยินดีต้อนรับสู่ต่างโลก"

 




NEKOPOST.NET