[นิยายแปล] จอมมารดำ ตอนที่ 59 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] จอมมารดำ

Ch.59 - ตอนที่ 59 อิรุสลุกไหม้ (1)


บทที่ห้า อิรุสลุกไหม้

ตอนที่ 59 อิรุสลุกไหม้ (1)

 

________________

 

Tn : แก้คำแปล ชื่อหัวหน้าหมู่บ้าน ชิโอ เป็น ชิโอเน่ (シオネ)

________________

 

หัวหน้าหมู่บ้านชิโอเน่ที่กำลังล้มหัวลงนอนลงบนเตียงนั้นก็ได้มีคนมาขัดจังหวะเคาะประตูบ้านซะก่อน

 

เธอลุกขึ้นมาอีกครั้ง

 

เป็นเกือบทศวรรษแล้วที่หมู่บ้านนี้ไม่เคยเกิดเหตุร้ายแรงใดๆขึ้น


แต่เธอก็มีประสบการณ์ผ่านวิกฤตของหมู่บ้านผ่านทางอายุอันยาวนานของเธอด้วยเช่นกัน

 

เธอได้อนุญาติให้เขาเข้ามาข้างในเพื่ออธิบายว่าเกิดอะไรขึ้นถึงต้องมาปลุกในยามวิกาลนี้ด้วยท่าทีที่นิ่งสงบ

 

ชิโอเน่:”...เข้าใจแล้วเดียวฉันจะรีบไปที่ประตูเดียวนี้แหละ”

 

แม้ว่าจะได้ยินว่าเรื่องน่าตกใจอย่างมีกองทัพปริศนามาเยือนที่หน้าบ้านเธอก็ไม่ได้มีปฏิกิริยาใดๆออกมาทางสีหน้าให้ชาวบ้านได้เห็น

 

ที่เธอมีอายุมาอย่างยาวนี้ไม่ได้มีไว้แค่โชว์เท่านั้นเธอรู้ว่าในสถานการณ์ฉุกเฉินแบบนี้คนที่เป็นหัวหน้าควรเป็นคนที่สามารถตั้งสติและใจเย็นให้ได้ก่อนใครอื่น

 

แต่ยังไงก็ตามไม่ใช่ว่าเพราะไม่ได้แสดงอารมณ์ใดๆออกมาให้เห็นมันไม่ได้หมายความว่าใจของเธอนั้นเยือกเย็นตามไปด้วย

 

เพราะว่านั้นเธอไม่ต้องการให้เกิดการหลั่งเลือดของชาวบ้านเกิดขึ้น

 

เธอหยิบชุดคลุมสีเขียวแก่และคฑายาวที่มีหินสีมรกตติดอยู่บนยอดเดินออกมานอกบ้าน

 

ของทั้งสองอย่างเธอนั้นไม่ได้หยิบมันมาใช้นานแล้วแต่นี่ถึงเวลาที่เธอต้องนำมาใช้อีกครั้งหนึ่ง

 

เนียวโก๊ะ:”อึ….นี่มันหมายความว่ายังไงกัน?”

 

นีโน่ที่ควรกลับบ้านไปพร้อมกับเครเดลแล้วกลับอยู่โผล่เข้ามาในกิลพร้อมกับบรรยากาศที่เปลี่ยนไปซึ่งสร้างความแปลกใจให้กับเนียวโก๊ะและสมาชิกที่เหลือเป็นอย่างมาก


แต่โดยที่ไม่ทันไม่ได้โต้ตอบ นีโน่ก็รีบชิงพูดอธิบายสถานการณ์เร่งด่วนให้พวกเขาฟังด้วยเสียงอันดังเพียงพอที่จะได้ยินกันทั้งกิล

 

ในขณะที่เนียวโก๊ะยังตะลึงอยู่นั้นอาเทน, แฮรี่และนักผจญภัยคนอื่นๆต่างก็เริ่มขยับตัวกันแล้ว

 

นีโน่:”เนียวโก๊ะเธอรีบไปเรียกหัวหน้ากิลและรวมตัวนักผจญภัยทั้งหมดในหมู่บ้านอิรุสมาด่วนที!”

 

เนียวโก๊ะ:”เข้า เข้าใจแล้วคะ!!”

 

ด้วยคำสั่งของนีโน่ เนียวโก๊ะจึงได้สติแล้วรีบวิ่งไปยังที่เค้าเตอร์

 

นีโน่:”อ้า บางทีชั้นควรบอกให้เธอรีบหนีไปน่าจะดีกว่านะ”

 

แฮรี่:”นายพูดอะไรนะ?คุณเนียโก๊ะเป็นสมาชิกของกิลคนหนึ่งเหมือนกัน ช่วงเวลาที่อพยพเธอต้องอยู่เป็นคนสุดท้ายเพื่อเช็คดูทุกคนอยู่แล้วนะ”

 

นีโน่:”และกลุ่มคนสุดท้ายก็คือพวกเรานี่ล่ะ”

 

นีโน่เขาเข้าใจความหมายของแฮรี่ได้โดยไม่ต้องรออธิบาย

 

แฮรี่:”แต่คราวนี้ผมรู้สึกไม่ค่อยーー”

 

*ตู้มมม!!*

 

ตอนนั้นเองเสียงราวฝ้าฟ้าก็ดังก้องสะท้อนไปทั่วกิล ไม่สิ ดังทั่วไปทั้งหมู่บ้านเลยต่างหาก

 

อาเทน:”นี่มันต้องอันตรายมากแน่นอนเลยนะเนีย”

 

แฮรี่:”เสียงมันมาจากทางประตูหมู่บ้านใช่ไหม?”

 

นีโน่:”เชี่ย!รีบไปเร็วเข้า!อาเทน แฮรี่!!”

 

ทุกคนต่างรีบหยิบอาวุธของตนขึ้นมาแล้วไปทางประตูหมู่บ้าน

 

...:”「ค้อนเหล็กบัพพาชนีย เดสทรัค・แฮมเมอร์ (破門鉄槌・デストルク・ハンマー)」”

 

เวทมนต์ที่เกิดจากการรวมพลังกันของจอมเวททั้งหมดสิบคน ตรงตามชื่อของมัน ค้อนขนาดยักษ์ได้พุ่งเข้าทุบทำลายประตูหมู่บ้านอิรุสทิ้งจนหมดสิ้น

 

ชาวบ้านที่ยืนอยู่ใกล้ๆประตูต่างกระเด็นลอยออกไป บางคนก็ถึงขั้นเสียชีวิตทันทีก็มี

 

หัวหน้าหมู่บ้านที่พึ่งมาถึง เธอได้รับการปกป้องแรงระเบิดจากหัวหน้าทหารยามประจำหมู่บ้าน “กรินท์” เขาใช้ตัวเองเป็นดั่งโล่มีชีวิตเข้าปกป้องเธอจนบาดเจ็บทั้งร่างกาย

 

เสียงร้องครวญคราง เสียงแห่งความเจ็บปวด ดังขึ้นไปทั่วยามราตรีนี้

 

ท่ามกลางฝุ่นควันที่ค่อยๆจางลง ครูเสดเดอร์ในชุดสีขาวและชายบนหลังม้าที่ดูท่าทางจะเป็นหัวหน้าก็เหยียบย่ำเข้ามาในหมู่บ้านอิรุสนี้

 

เคอร์วอง:”หืม?มีพวกปีศาจอยู่เยอะเลยนี่”

 

บนหลังม้าตัวนั้นเคอร์วองได้พูดใส่ทหารยามหมู่บ้านที่อยู่รอบๆด้วยใบหน้าที่ถมึงทึง

 

ในกลุ่มของพวกปีศาจนั้น เขาได้เห็นเอลฟ์สูงอายุตัวหนึ่งที่ถือคฑายาวกำลังเดินเข้ามาหาเข้าพร้อมกับลิซาร์ดแมนตัวใหญ่ตัวหนึ่ง

 

เขาสั่งทหารที่เตรียมธนูพร้อมยิงที่อยู่ข้างๆเขาให้หยุดรอดูท่าทีก่อน ด้วยสัญญาณมือของเขา โครวุสก็ลดธนูลงแล้วเดินตามเคอร์วองเข้าไปหาเอลฟ์สูงอายุคนนั้น

 

โดยรอบเริ่มส่งเสียงดังขึ้น แต่ตัวแทนหมู่บ้านอิรุส ชิโอเน่กับกรินท์ และตัวแทนของครูเสดเดอร์ พรีสเคอร์วองกับผู้ช่วยของเขาโครวุสต่างยังคงเงียบกันอยู่

 

ฝ่ายหนึ่งเต็มไปด้วยความกลัวและความกังวลกับอีกฝ่ายที่เต็มไปด้วยความเกลียดและดูหมิ่น

 

เคอร์วอง:”แกเป็นหัวหน้าของหมู่บ้านใช่ไหม?”

 

คนที่พูดคนแรกคือเคอร์วอง เขาพูดจากบนหลังม้าและมองชิโอเน่ว่าต่ำต้อยกว่าตน มันเป็นการพูดจาที่ไม่ให้เกียรติแก่กันเลยสักนิดเดียว

 

ชิโอเน่:”ใช่แล้วคะฉันคือหัวหน้าของหมู่บ้านอิーー”

 

เคอร์วอง:”ไม่ต้องพูดมากความแล้วมันจะทำให้เราแปดเปื้อนเสียเปล่าๆถ้าไปคุยกับพวกปีศาจ ที่จะบอกต่อไปนี้คือคำพูดจากพระเจ้า จะพูดเพียงแค่ครั้งเดียวจงฟังให้ดี”

 

เคอร์วอง:”พวกเราคือกองทัพครูเสดเดอร์อันศักดิ์ศิษย์ที่ได้ฆ่าปีศาจมังกรกราไวนอลและได้ปลดปล่อยดินแดนไดดารอสแห่งนี้เป็นอิสระแล้ว ด้วยพระประสงค์ของพระองค์ท่านดินแดนแห่งนี้ต้องถูกมอบให้แก่ท่านเท่านั้น”

 

พอได้ฟังดังนี้แล้ว หัวหน้าหมู่บ้านถึงกับตัวแข็งและได้แต่ขยับลูกตาของเธอไปมาเท่านั้น

 

ราชันย์มังกรกราไวนอลได้ถูกฆ่าลงโดยน้ำมือของกองทัพมนุษย์ที่เรียกว่าครูเสดเดอร์อีกทั้งยังได้ยึดเมืองหลวงไดดารอสไปแล้ว

 

เธอรู้มาบ้างว่าพวกเขากำลังทำสงครามกับมนุษย์อยู่ แต่มันเชื่อได้ยากว่ากองทัพไดดารอสที่นำโดยราชันย์มังกรจะพ่ายลงได้

 

เคอร์วอง:”ดูเหมือนแกจะยังไม่รู้สินะว่าต้องทำอะไรช่วยไม่ได้ละนะ เราจะช่วยอธิบายให้ปีศาจชั้นต่ำโง่ๆอย่างพวกแกได้เข้าใจกัน จงรีบนำของมีค่าทั้งโกล, ซิลเวอร์, อาวุธ, อาหารทุกอย่างที่มีในหมู่บ้านมาให้พวกเราซะ อ้า แล้วก็หากมีมนุษย์อยู่ในหมู่บ้านก็ให้นำตัวมาด้วย พวกเราจะยอมรับเข้ามาเป็นทาศให้”

 

ความเย็นยะเยือกได้ไหลผ่านไปตามกระดูกสันหลังของชิโอเน่

 

ถ้าเป็นแค่โจรดวงตาของพวกมันต้องเต็มไปด้วยประกายแห่งความโลภ แต่ในดวงตาของเขานั้นชิโอเน่เห็นแต่ความดูถูกเหยียดหยาม ชายคนนี้ไม่ได้มีความคิดที่จะขโมย แต่คิดไปแล้วว่าของที่นี้ทุกๆอย่างคือของๆเขา  

 

และดูเหมือนว่าเธอจะคาดการถูกต้องซะด้วย

 

ในอีกทางหนึ่งคือไม่จำเป็นต้องมีการต่อรองใดๆแล้ว

 

ชิโอเน่จึงตัดสินใจ ในขณะที่อีกใจหนึ่งก็ได้ขอโทษต่อหมู่บ้านอิรุสที่ต้องถูกทำลายกับคนที่ได้ตายลงไปแล้ว

 

ชิโอเน่:”....กรินท์สั่นระฆัง”

 

กรินท์ได้รับฟังคำสั่งอย่างชัดเจน ในเวลาเดียวกันเธอก็ตะโกนก้องไปยังท้องฟ้า

 

ชิโอเน่:สั่นระฆัง!!!”

 

*ก้อーーง!!*  * ก้อง!!*

 

เสียงระฆังดังสะท้อนไปทั่วหมู่บ้านนั่นหมายความว่าทุกคนในหมู่บ้านอิรุสได้รับรู้คำสั่งแล้ว

 

คำสั่งให้อบพยบฉุกเฉินมั่นมีความหมายว่าแบบนั้น

 

เคอร์วอง:”ชิ อย่าสร้างปัญหาสิฟะ”

 

พอพูดแบบนั้นเคอร์วองก็ลดมือขวาลง

 

จังหวะที่ระฆังดัง เขาก็ให้สัญญาณโจมตี

 

จากข้างหลังของเขาลูกธนูได้ถูกปล่อยออกมา พลทหารหอกตั้งอยู่ในตำแหน่ง และเหล่าจอมเวทต่างเริ่มร่ายมนต์ สัญญาณของสงครามได้เริ่มปะทุขึ้นแล้ว

 

และตรงที่เคอร์วองอยู่ก็เริ่มการต่อสู้แล้วเช่นกัน

 

ตรงหน้าเขากรินท์ถูกลูกธนูแทงจนนับไม่ถ้วน

 

กรินท์:”ตลกล่ะ!”

 

กรินท์หักลูกธนูออกไปจากบนร่างของเขาด้วยมือ

 

แม้ว่าลูกธนูจะเสียบทะลุลอดผ่านช่องว่างของเกล็ดเข้ามาได้แต่เขาพลังป้องกันที่แข็งแกร่ง กล้ามเนื้อและเกล็ดของเขาเทียบได้ดั่งเหล็กกล้า

 

กรินท์คนที่เป็นหนึ่งในเผ่าพันธ์ุที่แข็งแกร่งเป็นอันดับต้นๆและยังเป็นคนที่ใช้ทั้งชีวิตไปกับการฝึกทหาร
ชีวิตของเขาไม่ตกอยู่ในอันตรายง่ายๆเพียงเพราะลูกธนูหรอกนะ

 

เคอร์วอง:”ปีศาจนี่มีแต่พวกแข็งแกร่งอย่างไร้ค่าทั้งนั้นเลยนะช่างน่ารังเกียจจริงๆ”

 

เคอร์วองพูดอย่างเหนื่อยหนาย

 

กรินท์กระโดนพุ่งเข้าไปหาเคอร์วอง ลิซาร์ดแมนนั้นมีพลังกายมากกว่าเผ่ามนุษย์การพุ่งเข้าชนของเขามีพละกำลังเทียบเท่ากับกองกำลังของมนุษย์กองหนึ่งเลยก็ว่าได้และตอนนี้เขาก็กำลังพุ่งเข้าชนด้วยพละกำลังทั้งหมดที่มี

 

กรินท์:”โอ้ออออออーー「เบุกโจมตี ชาร์จ (突撃・チャージ)!!」”

 

ด้วยการใช้ทักษาการต่อสู้ การโจมตีนี้จึงสามารถทะลวงเกราะเหล็กกล้าและยังมีพลังเพิ่มขึ้นจนสามารถบดขยี้หอกที่มาปะทะตรงหน้าเขาจนแหลกเป็นชิ้นๆได้

 

 โครวุส:”「แฟลช・สแลช (一閃・スラッシュ)」”

 

การโจมตีของกรินท์ถูกโต้กลับด้วยการฟาดของดาบยาว

 

เพื่อปกป้องเคอร์วอง โครวุสจึงเข้ามาขวางเอาไว้

 

เคอร์วอง:”จำเป็นต้องใช้「เสริมพละกำลัง ฟอร์ส・บูสท์ (腕力強化・フォルス・ブースト)」เลยงั้นเรอะ?”

 

 โครวุส:”ไม่ครับพลังระดับแค่นี้ใช้เพียงแค่ทักษะก็พอครับ”

 

แม้จะอยู่ต่อหน้าพลังทำลายล้างของนักรบเผ่าลิซาร์ดแมนกรินท์คนนั้น โครวุสก็ยังคงเยือกเย็นอยู่ได้

 

เคอร์วอง:”งั้นรึ الدرع الأبيض لمنع ضوء ーー「โล่สีขาว・ลักซ์・ชิลด์(白盾・ルクス・シルド)」”

 

จังหวะที่เคอร์วองร่ายมนต์ป้องกันเสร็จโล่แสงก็ออกมาป้องกันคมมีดอากาศที่พุ่งเข้ามาหาเขา

 

เคอร์วอง:”ใครจะคิดกันว่าอายุมากแบบนั้นจะยังสู้ได้ปีศาจพวกนี้ช่างเป็นปัญหาจริงๆ”

 

ตรงหน้าเขาชิโอเน่ได้ยิง「คมมีดอากาศ・แอร์・ซากิต้า (風刃・エール・サギタ)」เขามา

 

เคอร์วอง:”พวกมันช่างอันตรายเราตัดสินใจแล้ว พวกปีศาจที่อยู่ในหมู่บ้านนี้ーー”

 

เคอร์วองหัวเราะออกมา นอกจากจะได้ทองคำแล้ว อีกทั้งยังได้ผู้หญิงมาเป็นทาศ และยังได้ฆ่าพวกปีศาจเป็นของแถมซึ่งสิ่งนั้นถือว่าเป็นสิ่งที่ว่าน่ายิ่นดีที่สุดตามคำสอนของทางโบสถ์ซะด้วย

 

เคอร์วอง:”ーーจงทำลายล้างให้หมด”

 

นีโน่:”เชี่ยยยย  เชียเอ้ยยย!!“

 

อาบไปด้วยเหงื่อและเลือด ด้วยดาบทื่อๆของเขาที่เสียรูปร่างไปเพราะผ่านการใช้งานจากการฟันทหารในชุดสีขาวไปคนแล้วคนเล่า

 

นีโน่ได้จัดการไปถึงสิบคนแล้ว แต่จำนวนของพวกมันก็มีแต่จะเพิ่มมากขึ้น นอกจากนี้ทุกอย่างรอบตัวเขาก็กำลังจมอยู่ในกองเพลิง

 

ทหารพวกนั้นไม่มีใครที่ใช้ทักษะได้สักคน แต่ด้วยจำนวนที่มากขนาดนี้มันยากที่เขาจะต่อกรได้

 

ถ้ายังคงเป็นแบบนี้ต่อไป ก็คงขึ้นอยู่กับเวลาแล้วเท่านั้นที่เขาจะถูกล้อมด้วยกองไฟหรือไม่ก็ศตรู

 

ตั้งแต่ที่ระฆังดังขึ้นมานีโน่ก็วิ่งตรงไปยังประตูทางตะวันตกเฉียงหนือในขณะที่ฆ่าศตรูที่โผล่มาทีละคนสองคน

 

แต่บางทีอาจเป็นเพราะประตูนั้นถูกบดขยี้ทำลายไปแล้ว ทหารของศตรูจึงค่อยๆเพิ่มขึ้นท่ามกลางในเงามืดนี้

 

แฮรี่:”นีโน่!พวกเราไม่สามารถไปต่อแบบนี้ได้หรอก!กลับไปตั้งหลักที่กิลก่อนเถอะ!”

 

แกไม่ต้องมาบอกชั้นเรื่องนี้หรอก


แต่ว่านะ

 

นีโน่:”ไอบ้า เครเดลยังอยู่ที่ประตูตรงนั้นน่ะ!”

 

แฮรี่:”ใจเย็นก่อนนีโน่ ทหารยามหมู่บ้านก็อยู่ที่นั้นด้วย พวกเราไม่จำเป็นต้องไปเสริมกำลังให้ก็ーー”

 

ชั้นรู้อยู่แล้ว ทหารยามประจำหมู่บ้านเป็นกองกำลังที่แข็งแกร่งที่สุดของหมู่บ้านนี้ ซึ่งตอนนี้ก็ไปรวมกันอยู่ที่ประตู มันไม่ได้ต่างอะไรกันมากหรอกแม้ว่าจะมีพวกเราอยู่ตรงนั้นหรือไม่ก็ตาม

 

ไม่สิ


บางทีด้วยกองกำลังที่มีจำนวนมากขนาดนี้ บางทีพวกเขาอาจจะตายหมดแล้วก็ได้

 

แฮรี่:”...กลับไปที่กิลกันก่อนเถอะ”

 

ถ้าพวกชั้นไม่สามารถไปที่ประตูหมู่บ้านได้ งั้นสิ่งที่พวกชั้นควรทำคือไปรวมกลุ่มและร่วมมือกับนักผจญภัยคนอื่นๆเพื่อช่วยเหลือในการอบพยบชาวบ้าน

 

ถ้าแบบนั้นชั้นก็จะสามารถช่วยผู้คนอย่างเนียวโก๊ะได้

 

นีโน่:”ขอโทษด้วย เครเดล…”

 

มองไปที่ประตูที่จมในกองเพลิงเป็นครั้งสุดท้าย นีโน่และพรรคพวกที่เหลือต่างก็เริ่มวิ่งกลับไปที่ๆเขาจากมา

 

__________________________________

 

老婆(ろうば)=หญิงสูงอายุ

 




NEKOPOST.NET