[นิยายแปล] จอมมารดำ ตอนที่ 58 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] จอมมารดำ

Ch.58 - ตอนที่ 58 ขบวนแห่งความโลภ (บทที่ห้า:อิรุสลุกไหม้)


บทที่ห้า อิรุสลุกไหม้

ตอนที่ 58 ขบวนแห่งความโลภ

 

 

ーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーー

 

Tn : แจ้งเรื่องการแปล จริงๆแล้วตั้งแต่ช่วยตอนหลังๆมาทางผู้แต่งเวลาบรรยายจากมุมมองบุคคลที่สาม ชื่อตัวเอกจะเริ่มใช้เป็นคาตาคานะทั้งหมดคือ クロノ เพื่อให้ตรงกับทางต้นฉบับ WN ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไปเวลาที่เขาบรรยายผมจะใช้ว่า โครโน่ แทนนะครับ

 

ーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーー

 

ต้องขอย้อนเวลากลับไปในวันที่โครโน่ได้พบกับซาริเอล วันนั้นเองเป็นวันที่กองทัพครูเสดเดอร์ได้เคลื่อนทัพเพื่อออกมาครอบครองหมู่บ้านต่างๆที่อยู่โดยรอบ

 

การเคลื่อนทัพนี้เป็นการออกมาเพื่อกระจายข่าวการล่มสลายและการเข้ายึดครองไดดารอสให้แก่หัวหน้าหมู่บ้านต่างๆ

 

กองทัพครูเสดเดอร์ได้เข้าไปในหมู่บ้านในฐานะผู้นำสารและผู้รุกรานตามวัตถุประสงค์ของพวกเขา ถ้าหากเศษเหลือของกองกำลังป้องกันตนเองไม่เคลื่อนไหวต่อต้านหรือก่อกบฏใดๆ การดำเนินการครั้งนี้ก็จะไม่เกิดการหลั่งเลือดขึ้นมา

 

แต่ในชีวิตจริงไม่ได้มีอะไรง่ายแบบนั้น พวกกองทัพครูเสดเดอร์นั้นประกอบไปด้วยบุคคลที่มีวัตถุประสงค์อันละโมบส่วนตัวมากมาย และแล้วมันก็เป็นไปอย่างที่คุโรโนะคาดการเอาไว้

 

ขโมย, ทำลายและเข่นฆ่า กองทัพครูเสดเดอร์ได้ลงมือกระทำอย่างโหดร้ายภายใต้นามของพระเจ้า

 

มันคือการลงโทษของพระเจ้าที่มอบให้แก่พวกปีศาจ

 

การกระทำที่โหดร้ายดำเนินต่อไปโดยไม่หยุดยั้ง

 

ตอนนี้หลายหมู่บ้านรอบเมืองไดดารอสได้ถูกเข่นฆ่าและทำลายไปแล้ว และหนึ่งในหมู่บ้านเหล่านั้นคือหมู่บ้านอิรุส หมู่บ้านที่โครโน่รักและห่วงแหนนั่นเอง

 

ตะวันยามบ่ายที่สะท้อนเงาของภูเขากาลาฮอล กองทัพของมนุษย์ในชุดสีขาวได้เริ่มเดินขบวนทัพคืบคลานเข้ามา

 

ส่วมสร้อยคอกางเขน, ชุดโซ่เหล็กภายใต้ชุดลายกางเขนสีขาว, ดาบและหอกที่ถืออยู่ในมือ ต่างเป็นสิ่งที่สื่อถึงอุปกรณ์ส่วมใสของทหารครูเสดเดอร์ทั้งสิ้น 

 

ขบวนทัพนี้ถูกนำโดยพรีสต์หนุ่มร่างใหญ่ที่นั่งอยู่บนม้าสีดำ เขาคือชายที่มีนามว่า「เคลวิ่น (キルヴァン)」

 

รูปร่างที่มีผิวขาว, ผมสีบอร์นและดวงตาสีฟ้า มันคือลักษณะเด่นของประชาชนของสาธารณะรัฐซินแคล

 

เขาคือจอมเวทผู้ใช้มนต์ขาว เสื้อคลุมของเขาตกแต่งประดับประดาด้วยไอเท็มเวทมนต์มากมายปรากฏให้เห็นอย่างเด่นชัด

 

….:”เริ่มที่จะมืดซะแล้วสิ”

 

ชายที่เดินคู่ไปกับม้าของเคลวิ่นอย่างไม่เร่งรีบ ผู้ช่วยของเขา「โครวัส(コルウス)」 พูดขึ้นมา

 

เคลวิ่น:”อะไรกัน?กลัวที่จะเคลื่อนทัพในเวลากลางคืนรึไง?”

 

โครวัส:”เปล่าครับ แค่ว่าถนนทางหลวงนี้มันทำออกมาดีเกินไป ผมสงสัยว่าจะมีปัญหาหรือเปล่าแค่นั้น”

 

เคลวิ่น:”อ้า นั่นสิมันทำออกมาได้ดีเกินไปทั้งๆที่พวกมันเป็นแค่ปีศาจแท้ๆ”

 

ในคำพูดของเคลวิ่นเจือปนไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม

 

ที่ทวีปแพนโดร่านี้มีประเทศมากมายและพวกเขาต่างเรียกกันและกันโดยไม่สนเผ่าพันธ์ว่า “คน”

 

แต่ไม่ใช่กับสาธารณะรัฐซินแคล ที่นั้นพวกเขาแยกเผ่าพันธ์ุที่ต่างกันอย่างชัดเจน และพวกเขายังเลือกปฏิบัติกับเผ่าที่ต่างกันบนพื้นฐานความเชื่อที่ว่ามนุษย์นั้นพิเศษที่สุดด้วย

 

จึงเป็นปกติที่เคลวิ่นจะรู้สึกเกลียดและมองว่าทุกชีวิตในทวีปแพนโดร่านี้เป็นปีศาจร้าย

 

โครวัส:”ตามแผนที่แล้ว อีกเดียวพวกเราก็จะถึงหมู่บ้านอิรุสละครับ”

 

เคลวิ่น:”ไม่ต้องรีบร้อน แค่ควบคุมหมู่บ้านเล็กๆในบ้านนอกแบบนี้ ยังมีเวลาเหลือเพื่อ มาพักผ่อนสบายๆสักหนึ่งคืนกันก่อนน่า”

 

ภารกิจที่เคลวิ่นได้รับมาคือการเข้าควบคุมหมู่บ้านอิรุส แต่มันไม่ได้สำคัญถึงขนาดที่ต้องรีบร้อนขนาดนั้น

 

เพราะว่าภารกิจของกองทัพครูเสดเดอร์ที่ให้มาควบคุมหมู่บ้านเขตถนนทิศตะวันตกเฉียงเหนือนี้ผลลัพธ์จะออกมายังไงนั้นไม่สำคัญ แถมยังเป็นภารกิจที่ตั้งขึ้นมาอย่างลวกๆด้วยคำพูดของเคลวิ่นในที่ประชุมว่า “ได้โปรดปล่อยให้เป็นหน้าที่ของผมเอง” เท่านั้น

 

ปกติแล้วพรีสต์จะไม่รับงานที่ดูไม่สำคัญแบบนี้มาทำกันหรอก แต่สำหรับเคลวิ่นที่ขึ้นมาเป็นพรีสต์ได้ตั้งแต่ยังหนุ่มแบบนี้ไม่อาจทนรอโอกาสงามๆที่จะทำผลงานมาเพื่อโชว์ความสามารถของเขาเองได้

 

สั้นๆคือเป็นการหาผลประโยชน์ดีๆใส่ตัวนั่นละ

 

สถานการณ์ปัจจุบันตอนนี้คือใครมือยาวสาวได้สาวเอา กองทัพครูเสดเดอร์ที่กำลังจะเข้ายึดครองทั้งประเทศไดดารอสอย่างสมบูรณ์ เหล่าทหารและบาทหลวงจะต้องแย่งชิงผลงานและสิ่งของมีค่าต่างๆไป ดังนั้นมันจึงช่วยไม่ได้ที่เขาจะรู้สึกรีบร้อนเสนอตัวมารับงานบ้านนอกแบบนี้

(tn : รีบออกตัวก่อนมีชัยไปกว่าครึ่ง)

 

เคลวิ่น:”ตอนนี้เราก็ได้ตำแหน่งพรีสต์มาแล้ว ถ้าหากสามารถทำผลงานใหญ่ๆกลับไปได้ พระคาร์ดินัลเมอร์เซนเดส (メルセデス 枢機卿猊下) จะต้องจดจำชื่อเราได้อย่างแน่นอนจริงไหม?”

 

โครวัส:”ใช่ครับ”

 

เคลวิ่น:”เมื่อการเดินทัพครั้งนี้สิ้นสุดลง เราจะได้รับการเลื่อนขั้นเป็นไฮพรีสต์ซะที แล้วก็เราจะให้นายที่เป็นมือขวาของเราได้รับตำแหน่งที่สมกับฐานะด้วย…ทีนี้ความฝันที่จะได้ที่นั่งของอาร์คบิชอบ ไม่สิ ที่นั่งของพระคาร์ดินัลต่างหาก ก็จะไม่ไกลเกินฝันอีกต่อไป ภารกิจนี้จะเป้นขั้นบันไดสู่เป้าหมายที่ยิ่งใหญ่ของเราー”

 

เคลวิ่นอธิบายด้วยรอยยิ้มอย่างละโมภ ตอนนั้นเองที่หน้าหมู่บ้านอิรุสก็มีแสงพลุสัญญาณยิงขึ้นสู่ฟ้า

 

ในคืนวันที่ 17 ของเดือนตะวันใหม่

 

...:”อูーเอิก ดื่มไม่หว่ายแล้ว”

 

สมาชิกของปาร์ตี้อิลรุส เบลดเดอร์ เหมือนทุกครั้งต่างไม่พูดอะไรกับเขาสักคำเพราะความน่าสงเวทนาเกินกว่าที่จะพูดออกไปได้

 

อาเทน:”คุณเนียวโก๊ะกำลังมองอยู่นะนีโน่”

 

นีโน่:”อย่ามาโกหกน่าอาเทน วันนี้น่าา เป็นวันหยูด เธอม่ายมาที่กิลหรอกก”

 

อาเทน:”ทำไมรู้ได้ล่ะ?”

 

นีโน่:”มันเป็นเพราะว่าตรูได้ยินมาก่อนหน้านี้ตอนที่ได้คุยกันไงละ!”

 

อาเทน:”อ้า ตอนที่กำลังพยายามไปขอเธอออกเดดใช่ไหมล่ะ แต่สุดท้ายก็กลัวจนไม่ได้ขอเธอออกไปー”

 

นีโน่:อย่ามาตอกย้ำตรูเซ่!”

 

อาเทน:”อย่างน้อยก็ยังดี พวกเราเป็นห่วงมากว่านีโน่จะเปลี่ยนอาชีพไปเป็น「สโตกเกอร์」อยู่พอดี”

 

นีโน่:”อะไรคือ「สโตกเกอร์」ฟะ”

 

แฮรี่:”ดูเหมือนว่าจะเป็นคำเรียกของเหล่าชายที่น่าขนลุกขนพองที่ทำตัวเป็นผู้ติดตามผู้หญิงโดยไม่ให้คนๆนั้นรู้ตัวตลอดทั้งกลางวันและกลางคืนนะครับ”

 

นีโน่:”นั่นไม่ใช่งานหรืออาชีพแล้วเฟ้ย”

 

แฮรี่:”พวกเขาว่ากันว่าพวกที่น่าขนลุกขนพองเหล่านี้ยังสะสมขุดคุ้ยขยะของๆผู้หญิงที่ตนติดตามเก็บสะสมเอาไว้ด้วยนะครับ ช่างน่ากลัวจริงๆ~~”

 

อาเทน:”อี๋ น่าขนลุกจริงๆ”

 

อาเทนและแฮรี่ต่างมองไปที่นีโน่ด้วยความเป็นห่วง

 

นีโน่:”อย่ามามองตรูด้วยสายตาแบบนั้นสิฟะ!ตรูยังไม่ทำเลยนะเฟ้ย!”

 

อาเทน:”หมายความว่าไงที่ว่ายังไม่ทำ!?”

 

นีโน่:”อ้า ไม่สิ ตอนนี้ คือ คือว่า เออ เอิ่ม อ่าーー”

 

อาเทนและแฮรี่ค่อยๆขยับออกห่างจากนีโน่ แม้แต่เครเดลที่สุขุมเงียบๆมาตลอดก็ยังลุกจากเก้าอี้ไป

 

อาเทน:”ถ้านายทำอะไรที่เลวทรามต่ำช้ากับพนักงานต้อนรับของกิลละก็นะ ปาร์ตี้นี้คงต้องล่มสลายแน่”

 

แฮรี่:”กรณีที่แย่ที่สุดพวกเราทั้งหมดคงถูกห้ามเข้ามาในกิลที่นี่ และอาจต้องรับผิดชอบร่วมกันด้วยครับ”

 

อาเทน:”นั่นเป็นปัญหาเลยน่ะ”

 

นีโน่:”พวกแกกก เป็นห่วงเรื่องบ้าอะไรก้านนน!!!ตรูไม่ทำอะไรแบบนั้นหรอกเฟ้ย!!”

 

นีโน่ทุบโต๊ะเสียงดังพร้อมกับลุกขึ้นยืนด้วยความโกรธ

 

นีโน่:”แล้วก็อย่างที่บอกไปไงเนียวโก๊ะเองก็ไม่ได้อยู่ที่นี่วันนี้ด้วย!”

 

เนียวโก๊ะ:”มีธุระอะไรกับฉันหรือเปล่าค่ะ?”

 

จังหวะที่เสียงหวานๆของเนียวโก๊ะกระทบกับหูของนีโน่ หางและหูของเขาก็ตั้งตรงขึ้นมา

 

เป็นปฏิกิริยาเวลาที่แมวตกใจนั่นเอง!!

 

นีโน่:”ทะ ทำไมเธออยู่ที่นี่ด้วย?”

 

เนียวโก๊ะ:”ทำไมถามอย่างงั้นละ ก็นี่มันงานของฉันนี่”

 

(ชั้นรู้อยู่แล้วน่า) นีโน่ไม่ได้กล่าวออกมา

 

แฮรี่:”อ้า พอมาคิดดูดีๆแล้วพี่สาวของชั้นบอกว่าวันนี้ขอลาป่วยนี่นาเลยต้องมาเปลี่ยนกะกับคุณเนียวโก๊ะนะ”

 

นีโน่:”แฮรี่!เรื่องนั้นควรบอกชั้นก่อนเลยน่ะ!”

 

เนียวโก๊ะ:”ฝากบอกรุ่นพี่ด้วยว่าขอให้หายไวๆน้า~”

 

แฮรี่:”ได้ครับ ผมจะฝากไปบอกให้”

 

เนียวโก๊ะ:”แล้วก็คุณนีโน่คะ”

 

นีโน่:”คะ ครับ!?มีอะไรหรือเปล่า!”

 

อาเทนจ้องไปที่นีโน่ที่กำลังส่งเสียงสั่นๆออกมาอย่างเงียบๆ

 

เนียวโก๊ะ:”มันไม่เป็นไรหรอกที่จะส่งเสียงดังหลังทำภารกิจสำเร็จคะ แต่ช่วยโปรดระงับความตื่นเต้นลงซักนิดด้วยนะคะ”

 

นีโน่:”คะ ครับ…..(เสียงอ่อน)”

 

แม้ว่าจะเห็นนีโน่ที่หูและหางลู่ตกลงอย่างน่าเวทนา สมาชิกทุกคนก็ยังตัดสินใจที่จะติดตามเขาอยู่

 

แฮรี่:”คุณเนียวโก๊ะครับ พอดีกว่าพวกเราเองก็ดื่มเข้าไปมากเหมือนกัน มันไม่ใช่ความผิดของนีโน่หรอกครับ ถ้ายังไงคุณช่วยยกโทษให้เขาด้วยเถอะครับ”

 

เนียวโก๊ะ:”อ้า ขอโทษด้วยพอดีฉันโดนกระแสสนทนาดึงดูดเข้ามานะและก็ー”

 

เนียวโก๊ะรีบกลับไปที่เค้าเตอร์และเปลี่ยนบรรยากาศที่เริ่มแปลกๆไปให้กลับมาเป็นปกติ

 

แต่จิตวิญญาณของนีโน่ตอนนี้ได้ล่องลอยออกไปจากร่างแล้ว

 

นีโน่:”มันจบแล้วละ วันนี้พอแค่นี้เถอะ”

 

นีโน่พูดขึ้นมาหลังจากที่ได้ดื่มจนหมดแก้วสุดท้าย

 

อารมณ์และสีหน้าของเขาตอนนี้ดูไม่ดีเอาซะเลย

 

แฮรี่:อืม อย่าเป็นห่วงไปเลยนะครับ”

 

อาเทน:”ไม่เป็นไรหรอก เดียวพรุ่งนี้ก็ลืมแล้วนี่ใช่ไหม?”

 

นีโน่ลุกขึ้นแล้วเดินโซเซออกไป

 

เครเดล:”เดียวไปส่งให้เอามั้ย?”

 

ต่างจากนีโน่เครเดลลุกขึ้นยืนตัวตรงราวกับไม่ได้มีอาการเมาใดๆเลย

 

นีโน่:”อือ ขอโทษด้วยนะ”

 

เครเดล:”ไม่เป็นไรหรอก”

 

ทั้งคู่ทิ้งเหรียญซิลเวอร์ลงบนโต๊ะเป้นจำนวนมากก่อนออกไปจากกิล

 

นีโน่:”ฟู่~ลมกลางคืนนี่สดชื่นดีจริง”

 

ขณะที่พูดไป นีโน่กับเครเดลก็เดินไปพร้อมๆกัน

 

ปกติพวกเขาทั้งสองคนก็กลับบ้านพร้อมกันอยู่แล้ว และก็เป็นปกติแบบนี้เช่นทุกคืน

 

แต่วันนี้เครเดลกลับรู้สึกว่ามีบางอย่างต่างออกไป

 

เคลเดล:”นี่มันเสียงดังหนวกหูอะไรกันนะ”

 

นีโน่:”อ่า?”

 

จากที่เขาพูดออกมา พอฟังดูแล้วก็ได้ยินเสียงของผู้คน

 

พอพวกเขารู้ว่ามีอะไรเกิดขึ้น ทั้งสองคนก็รีบเดินไปหายังต้นเสียงนั้น

 

มันคือที่ประตูของหมู่บ้านที่เป้นต้นเหตุของเสียงนั้น

 

นีโน่:”เกิดอะไรขึ้นที่นี่กัน?มีมอนสเตอร์บุกมางั้นเราะ?”

 

ที่บริเวณใกล้เคียง ทหารยามประจำหมู่บ้านต่างวิ่งถือคบไฟในมืออยู่

 

นีโน่รู้สึกว่ากำลังจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น เขาเริ่มสร่างเมาแล้วมองไปยังในหมู่บ้านด้วยท่าทีจริงๆจังเหมือนกับเวลาที่เขาไปอยู่ในดันเจี้ยน

 

เคลเดลที่รู้สึกเหมือนกัน ได้มองหาพ่อของเขาในกลุ่มทหารยามนั้น

 

เคลเดล:”พ่อเกิดอะไรขึ้นกัน?”

 

กรินท์:”โอ้ เคลเดลและนีโน่ก็อยู่ที่นี่ด้วยรึ”

 

นีโน่:”ลุง ตอนนี้ที่นี่รู้สึกมีอันตรายมากเลยละ”

 

ถ้าพวกเขายังเด็กอยู่ก็คงรีบไล่ให้กลับบ้านไปแล้ว แต่เพราะพวกเขาได้โตเป็นผู้ใหญ่พอที่จะเป้นส่วนหนึ่งในการช่วยปกป้องหมู่บ้านได้แล้ว

 

กรินท์ในฐานะที่เขาเป็นหัวหน้าทหารยามของหมู่บ้านและยังเป็นพ่อคน เขาได้มองไปยังลูกชายและเพื่อที่ดีที่สุดของลูกชายของเขา จึงบอกเล่าสถานการณ์ทั้งหมดให้ฟังโดยไม่หลอกลวงพวกเขา

 

กรินท์:”มีกองทัพที่ไม่รู้จักโผล่มาทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือนะ”

 

นีโน่:”อะไรนะ !?”

 

เคลเดล:”เป็นพวกโจรงั้นเราะ?”

 

กรินท์:พวกเรายังไม่รู้ มีส่งสายสืบไปแล้วแต่ยังไม่มีใครกลับมาเลยสักคนเดียว”

 

ทั้งคู่ต่างเริ่มขาสั่น

 

แม้ว่าจะเป็นนักผจญภัยระดับสอง แม้ว่าพวกเขาจะผ่านระดับหน้าใหม่ที่เป็นระดับแรกมาได้ อีกทั้งยังได้ผ่านอันตรายมานับไม่ถ้วนเมื่อเทียบกับคนธรรมดาทั่วไปแล้วพวกเขาก็ยังรู้สึกกลัว

 

นีโน่:”เดียวจะไปบอกแฮรี่กับอาเทนให้ เคลเดลนายช่วยอยู่ที่นี่กับคุณลุงเพื่อป้องกันประตูที”

 

เคลเดล:”เข้าใจแล้ว”

 

กรินท์:”นีโน่ช่วยไรหน่อย ตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะมาส่งคำร้องให้กับทางกิลแล้ว รีบไปบอกให้พวกเขารวบรวมนักผจญภัยทั้งหมดมาร่วมมือกันในภาวะฉุกเฉินด้วย”

 

นีโน่:”ไว้ใจได้เลย!”

 

นีโน่วิ่งไปราวกับสายลมไปตามถนนสายที่เขาชอบมาเดินเล่นบ่อยๆ

 

นีโน่:”แม่งเอ้ย!ทำไมรู้สึกไม่ดีแบบนี้กันนะ ไอบ้าเอ้ยย!”




NEKOPOST.NET