[นิยายแปล] จอมมารดำ ตอนที่ 57 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] จอมมารดำ

Ch.57 - ตอนที่ 57 การเดินทางกลับครั้งสุดท้าย


บทที่สี่ ลางสังหรณ์แห่งความพินาศ

ตอนที่ 57 การเดินทางกลับครั้งสุดท้าย

 

________________________________________

(tn:แก้คำแปลชื่อท่าจาก กระสุนเวทบาเร็ตอาร์ต เป็น กระสุนปีศาจบาเร็ตอาร์ต และแก้ชื่อหมู่บ้านไอริสเป็นอิลรุส  และหมู่บ้านคลูดร์เป็น ควอล)

________________________________________

 

ผ่านมาเป็นเวลาสามเดือนแล้วนับแต่ที่ชั้นได้มาเป็นนักผจญภัย ปกติแล้วภารกิจที่จะรับมาทำมักเป็นแรงค์หนึ่ง ซึ่งไม่ได้เป็นภารกิจอันตรายเลยสักนิด และต่อให้แม้จะเป็นอย่างนั้นก็ตามชั้นก็ยังคงพัฒนาเรียนรู้เวทมนต์ของตัวเองอยู่เสมอ

 

สำหรับชั้นเวทมนต์ดำเป็นที่พึ่งเดียวในโลกใบนี้ นอกจากนี้การค้นคว้าและพัฒนาเวทมนต์ก็ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของงานอดิเรกของชั้นไปแล้ว

 

การจันตนาการภาพเป็นหลักสำคัญในการใช้เวทมนต์

 

เวทมนต์นั้นมีหลากหลายและแบ่งออกได้เป็นหลายแขนง อย่างเวทมนต์ที่ชั้นใช้ซึ่งเป็นเวทเฉาพะตัวที่ชั้นคิดขึ้นมาเองและใช้ได้คนเดียว จะเรียกว่า「เวทมนต์ออริจินอล (原初魔法・オリジナル)」ส่วนอย่างเวทมนต์ที่ลิลี่ใช้ซึ่งคนจากเผ่าเดียวกันก็สามารถใช้ได้เช่นกันจะเรียกว่า「เวทมนต์พิเศษ(固有魔法・エクストラ)」และเวทมนต์ที่อาเทนหรือจอมเวทคนอื่นๆทั่วไปต่างก็ใช้กันจะเรียกว่า「เวทมนต์โมเดิร์น (現代魔法・モデル)」รูปแบบเวทมนต์ทั้งหมดนี้จะไม่สามารถใช้หรือทำงานได้หากไม่สามารถจินตนาการภาพขึ้นมาในใจได้ดีพอ

 

สิ่งที่ทำก็มีฝึกการจินตนาการและทำความเข้าใจกับเวทมนต์ให้มากขึ้น เพียงแค่นี้เท่านั้นสำหรับไอบ้านนอกและนักผจญภัยหน้าใหม่อย่างชั้นตอนนี้  

 

ยังไงก็ตาม「เวทมนต์โมเดิร์น」นั้นสามารถใช้กันได้ทุกคนที่มีพลังเวทปรากฏอยู่ในตัว และมันยังใช้หลักการทางวิทยศาสตร์และคณิตศาสตร์ในการทำงานด้วย

 

แต่ชั้นได้ยอมแพ้ที่จะเรียนรู้แนวทางของ「เวทมนต์โมเดิร์น」ไปแล้วละ เพราะการเรียนเวทมนต์สายนี้เพื่อให้ได้มีพลังเทียบเท่ากับ「ไรเฟิลต่อต้านวัตถุ・Anti-material (アンチマテリアル)」ต้องใช้เวลาถึงสองปี แบบนั้นแล้วชั้นก็ไม่รู้ว่าจะเรียนไปทำไมกัน

 

และอย่างแรกเลยภาษาที่ใช้ในการร่ายมนต์ต้องใช้ภาษาท้องถิ่นของโลกนี้

 

เช่น “كيكو هيروشي منع تجميد الباردة درع الجليد الصلب “ 

 

ไม่เข้าใจซักนิดเลยวุ้ย

 

(tn : คำร่ายเป็นภาษา Arabic ลองเอาเข้า google translate ดูมันมีความหมายจริงๆครับ คนแต่งไม่ได้มั่วขึ้นมานะเออ อย่างประโยคนี้คือ “kaykat hirshi mane tajmid albaridat dire aljalid alsulb” แปลว่า มวลสารแห่งเฮอร์ชีย์จงรวมตัวขึ้นเพื่อปกป้องตัวข้าด้วยมวลความเย็นอย่างยิ่งยวด สตีลไอซ์ชิลด์)

 

ถึงแม้ว่าชั้นจะเข้าใจภาษาของโลกนี้ แต่เป็นการเข้าใจที่ถูกบังคับเข้าสมองแล้วทำให้สามารภแปลออกมาเป็นภาษาพูดได้ต่างหาก

 

ในทางตรงกันข้าม มันเลยเป็นไปไม่ได้ที่ชั้นจะเริ่มตั้งต้นทำความเข้าใจในตัวของภาษาจริงๆอย่างปกติได้

 

ถ้าหากมีความเข้ากันได้หรือมีความสามารถของเวทมนต์ธาตุสีต่างๆอยู่ในตัวสักอย่างบ้าง ก็คงสามารถใช้ใช้เวทมนต์สายนี้ได้โดยไม่ต้องร่ายแล้ว แต่ธาตุสีที่เข้ากับชั้นได้ดันมีแค่เวทมนต์ดำเท่านั้นนี่สิ

 

ด้วยเหตุผลต่างๆน่าๆเหล่านี้ ชั้นเลยหยุดที่จะเรียนรู้「เวทมนต์โมเดิร์น」และตัดสินใจใช้เฉพาะ「เวทมนต์ออริจินอล」ของชั้นเป็นอาวุธเท่านั้นพอ

 

และชั้นก็ได้คิดเวทมนต์「กระสุนปีศาจ・บูลเล็ตอาร์ต (魔弾・バレットアーツ)」และ「ดาบปีศาจ・ซอด อาร์ต  (魔剣・ソードアーツ)」ขึ้นมา

 

ก็ไม่ได้เป็นทักษะที่ใช้เพิ่มพลังหรือมีผลกระทบข้างเคียงใหม่ๆเพิ่มขึ้นมาหรอกนะ แต่มีประโยชน์เวลาที่นำไปใช้ต่อสู้คือ 「มันใช้งานง่ายขึ้น」อย่างการจัดลำดับการใช้งาน การจัดการกับความแม่นย่ำในการใช้งาน และควบคุมพลังงานเวทมนต์ที่ต้องใช้ในการใช้งานของทักษะเวทมนต์ต่างๆเหล่านี้ได้ดีขึ้นและง่ายขึ้น

 

อย่าง「กระสุนปีศาจ・บูลเล็ตอาร์ต」จะเหมือนกับเวทมนต์โจมตีทั่วไปของชั้นอย่าง「กระสุนลูกปราย」และ「ไรเฟิลต่อต้านวัตถุ・Anti-material」

 

ส่วน「ดาบปีศาจ・ซอด อาร์ต 」ก็เป็นทักษะที่พัฒนามาจากเวทมนต์「จิโด้ เคนจุซึ」ที่เป็นการนำพลังเวมของชั้นบรรจุลงวัตถุแล้วควบคุมมันได้โดยไม่ต้องใช้มือ

 

และเมื่อเสริมการใช้งาน「กระสุนปีศาจ・บูลเล็ตอาร์ต」ด้วยไม้คฑา 「แบล็ค・บาลิสต้า・เรพลิก้า」 และเสริม「ดาบปีศาจ・ซอด อาร์ต 」ด้วย「อาวุธต้องสาป」พลังโจมตีของพวกมันก็จะสูงขึ้นตาม

 

นอกจากนี้ชั้นยังสร้างเวทมนต์ป้องกันอย่าง 「ชิลด์」เสริมคู่กับชุดคลุม「อ้อมกอดแห่งมารร้าย บาโฟเม็ท・เอ็มเบรซ」ทำให้พลังป้องกันของชั้นเพิ่มสูงขึ้นตามไปด้วย

 

เมื่อเทียบกับการต่อสู้กับซาริเอลครั้งแรกที่สถานทดดลองนั้น ครั้งนี้ชั้นเตรียมความพร้อมและมีพลังโจมตีเพิ่มขึ้นมามากกว่าเดิมเยอะ

 

แต่ต่อให้มีสิ่งเหล่านี้ครบ ก็ยังไม่อาจเทียบซาริเอลได้

 

พกความมั่นใจและความหวังไปเต็มถุง แล้วกระโจนเข้าสู่การต่อสู้ แต่จนแล้วจนรอด ซาริเอลก็ยังคงต่อสู้อย่างชิวๆ เหมือนกับที่ไม่จำเป็นต้องฆ่าชั้นทิ้งก็ได้

 

เวทมนต์โจมตีกับป้องกันที่นิยมใช้กันก็มี「ศรเพลิง・อิกนิส・ซากิต้า (火矢・イグニス・サギタ)」กับ「โล่น้ำแข็ง ไอส์・ชิลด์ (氷盾・アイズ・シルド)」

 

แต่ซาริเอลใช้บทร่ายแค่「ลูกศร・ซากิต้า (矢) 」กับ「ชิลด์ (盾)」ซึ่งหมายความว่าพลังที่ใช้ต้องลดลงครึ่งหนึ่งจากที่ควรเป็นเท่านั้น

 

ซาริเอลคงคำนวณแล้วว่าพลังแค่ครึ่งเดียวของเธอก็มากพอที่จะล้มชั้นลงได้แล้ว

 

ไม่มีทางทีชั้นจะชนะเธอได้ ไม่ว่าจะโหมโจมตีเสียงชีวิตเข้าแลกแค่ไหน ชั้นก็แค่เต้นอยู่บนฝ่ามือของเธอราวกับเด็กเท่านั้น

 

อ่อนแอ ใช่ชั้นมันอ่อนแอ

 

ถ้าแค่สู้เพื่อปกป้องตัวเองก็คงไม่เป็นไร แต่นี่ซาริเอลและกองทัพครูเสดเดอร์ได้มาเหยียบยังทวีปแพนโดร่าแล้ว

 

พลัง พลังที่มีเพื่อปกป้องหมู่บ้านไอริสด้วยกันกับลิลี่นั้นยังมีไม่เพียงพอ

 

เพื่อปกป้องผู้คน ต้องมีพลังมากกว่านี้

 

ชั้นพบกับความจริง ชั้นอยากได้พลัง ชั้นอยากแข็งแกร่งมากกว่านี้ ทำไมพึ่งจะมานึกเสียใจตอนนี้ที่ไม่กระหายในพลังให้มากกว่านี้ เป็นครั้งแรกที่ชั้นรู้สึกอยากมีพลังและกระหายในความแข็งแกร่ง

 

ชั้นต้องการพลัง...

 

ลิลี่:”ーーโครโน่!”

 

ชั้นถูกปลุกให้ตื่นจากฝันด้วยเสียงของลิลี่ที่เรียกชื่อชั้นขึ้นมา

 

คุโรโนะ:”ลิลี่.......อรุณสวัสดิ์”

 

ลิลี่:”อรุณสวัสดิ์ แต่ตอนนี้ดึกแล้วละ”

 

พอมองดูไปรอบๆ ตอนนี้ชั้นอยู่กลางป่าและบนฟ้ามีพระจันทร์ลอยอยู่กลางผืนฟ้าที่มืดมิดนี้

 

 และตอนนี้ชั้นกำลังนอนอยู่บนตักของลิลี่

 

แต่เพราะลิลี่อยู่ในร่างจิ๋วเหมือนอย่างทุกครั้ง มันเลยดูเหมือนว่าเธอกำลังกอดหัวของชั้นอยู่

 

คุโรโนะ:”ชั้นยังมีชีวิตอยู่?”

 

ชั้นลุกขึ้นและตรวจสอบร่างกายตัวเอง

 

เรียกความรู้สึกทั้งหมดกลับมาว่ายังอยู่ครบดีหรือไม่ตั้งแต่ที่ได้สลบไป

 

ลิลี่:”ฉันแบกนายหนีมาจากที่นั้นเอง”

 

คุโรโนะ:”ขอบคุณมาก”

 

ลิลี่:”ฉันขนอาวุธกลับมาให้หมดด้วย” (tn:แบกมาไงฟะ O_O)

 

เมื่อมองดูใกล้ๆนี้ก็พบว่าพร้าต้องคำสาป 「ซึจิกิริ (辻斬)」ว่าพิงตัวอยู่ที่ต้นไม้ข้างๆ

 

พอมาคิดดู เธอมีเวลามากพอที่จะเก็บพร้าเล่มนี้มาด้วยแม้ว่าจะต้องเผชิญหน้ากับซาริเอลแล้ว..แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะมาคิดถึงเรื่องนี้ ก่อนอื่นก็ต้อง

 

คุโรโนะ:”ชั้นคิดที่จะปกป้องเธอ แต่ชั้นกลับพลาดท่า ชั้นมัน แย่มาก ชั้นมันอ่อนแอ”

 

ลิลี่:”ฉันดีใจที่นายพยายามปกป้องฉัน แต่หลังจากนี้ได้โปรด ได้โปรดอย่าต่อสู้เพียงคนเดียว ต่อหน้าศตรูที่ไม่มีทางเอาชนะได้ แม้ว่าสถานการณ์จะอันตรายถึงชีวิตแค่ไหน ฉันก็จะอยู่เคียงข้างนาย นอกจากนี้ฉันก็ยังเป็นคู่หูของนายด้วยไม่ใช่รึ?”

 

คุโรโนะ:”จริงด้วย ชั้นไม่ดีเอง หลังจากนี้ชั้นจะไม่ทำอะไรที่บ้าบิ่นーー”

 

ใช่แล้ว ลิลี่ไม่ใช่คนที่ชั้นต้องปกป้องเพียงฝ่ายเดียว แต่เธอคือคู่หูที่ชั้นสามารถฝากหลังให้ได้

 

เป็นความเอาแต่ใจของชั้นเองที่โยนเธอออกไปแล้วตัดสินใจปกป้องเธอเอง สุดท้ายก็จบลงด้วยการถูกเธอปกป้องแทน ไม่มีอะไรน่าเวทนาไปมากกว่านี้แล้ว

 

ชั้นมีคำพูดมากมายที่อยากขอบคุณลิลี่ตอนนี้

 

คุโรโนะ:”ーตอนนี้ดูเหมือนว่าวิธีการพูดของลิลี่ต่างไปจากเดิมด้วยนี่ใช่ไหม?”

 

ชั้นมองไปที่ลิลี่ที่ยังอยู่ในร่างเด็กสาวตัวเล็กๆปกติเหมือนทุกครั้ง แต่วิธีการพูดจาของเธอกลับคล่องแคล่วกว่าทุกครั้ง

 

เหมือนกับว่าตอนนี้เธอกำลังอยู่ในร่างของวัยรุ่น

 

ลิลี่:”อือ ตอนนี้แค่เฉพาะสติสัมปชัญญะของชั้นที่กลับไปเหมือนกับช่วงที่พระจันทร์เต็มดวงนะ”

 

คุโรโนะ:”แค่เฉพาะสติสัมปชัญญะ?”

 

ลิลี่:”ใช่แล้ว ฉันพยายามคงสติเอาไว้เพราะฉันมีบางอย่างที่อยากจะรีบบอกนายตอนที่นายตื่นขึ้นมา ฉันคงไม่อาจอธิบายในรายละเอียดได้ถ้าหากฉันยังคงอยู่ในร่างเด็กนะ ใช่ไหม?”

 

คุโรโนะ:”เป็นอย่างงั้นเองหรอกรึ..."

 

เมื่อได้ฟังแบบนี้ชั้นก็รู้สึกไม่สบายใจในสิ่งที่ได้ทำไปกับลิลี่

 

ไม่คิดให้ดีก่อนแล้วถามสิ่งที่เธอพยายามทำอยู่เหมือนกับว่าเป็นเพียงแค่การแสดงเท่านั้น

 

ลิลี่:”มูวว ฉันรู้สึกว่านายเหมือนจะยังไม่ยอมรับอยู่เลยน่ะ?”

 

คุโรโนะ:”อย่าสนใจเรื่องนั้นเลย แล้วเรื่องอะไรที่ต้องการจะบอกนะ?”

 

ลิลี่:”เคีย จริงด้วย ฉันไม่มีเวลาแล้วงั้นฉันจะเริ่มละนะ”

 

ลิลี่:”อย่างแรกแลย ตอนนี้ผ่านมาหนึ่งวันแล้วหลังจากที่นายได้หมดสติไป”

 

ดูเหมือนว่าสเหตุจะมาจากการถูกกระแทกอย่างแรงเข้าที่หัวมากกว่าการใช้พลังเวทจนเกินกำลัง

 

ลิลี่:”และที่นี้อยู่ในป่าใกล้หมู่บ้านเรียว ฉันไม่แน่ใจว่าพวกมันกำลังตามล่าพวกเราหรือเปล่า แต่ที่นอกหมู่บ้านเรียวมีพวกมนุษย์ในชุดสีขาวจำนวนมากส่งเสียงดังอยู่ น่าจะดีกว่าหากไม่ไปเข้าใกล้ถนนหลักหรือหมู่บ้าน”

 

คุโรโนะ:”เข้าใจละ ดูเหมือนว่าจะต้องเดินอ้อมกลับบ้านสินะ”

 

แม้ว่าซาริเอลจะยอมปล่อยพวกเรามา แต่เธอคงไม่สามารถยื่นมือเข้ามายุ่งได้หากถูกทหารพวกนั้นพบตัวเข้า มีแต่จะต้องตีฝ่าออกไปเท่านั้น

 

คุโรโนะ:”แล้วเธอแบกชั้นมาที่นี่ได้ยังไงกัน?”

 

ลิลี่:”ตอนที่ฉันช่วยโครโน่ออกมาจากยัยนั่น ฉันอยู่ในร่างเดิมนะ”

 

คุโรโนะ:”ยัยนั่นงั้นเราะ พูดถึงซาริเอลใช่ไหม?”

 

ลิลี่:”อือ ยัยผู้หญิงโง่คนนั้น”

 

หน้าของลิลี่ดูน่ากลัวมากตอนนี้ อย่าทำหน้าตาแบบนั้นในร่างเด็กเล็กๆแบบนี้สิ

 

ลิลี่:”ดูเหมือนว่าจะเป็นความจริงที่ยัยนั่นฆ่าราชันย์มังกรลง และไม่ต้องสงสัยเลยยัยนั่นแข็งแกร่งมาก ดังนั้นโครโน่ต้องไม่สู้กับคนแบบนั้นอีกนะ ฉันเองก็ไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับคนอย่างยัยนั่นด้วย”

 

คุโรโนะ:”อ้า เข้าใจแล้วและดูเหมือนจะไม่มีครั้งหน้าแล้วด้วย”

 

แต่ชั้นแอบรู้สึกว่าอาจจะต้องมีโอกาศปะทะกันกับซาริเอลอีกแน่นอน

 

คุโรโนะ:”งั้น เรารีบกลับบ้านที่หมู่บ้านไอริสกันเถอะ”

 

หลังจากปล่อยข่าวการตายของราชันย์มังกรและสถานการณ์ของเมืองไดดารอสแล้ว ชั้นเองก็ต้องเตรียมตัวในการหลบหนีออกนอกประเทศเช่นกัน

 

ที่นี้ไม่เหลือความหวังอยู่อีกแล้ว แต่หมู่บ้านไอริสอยู่ทางตะวันตกสุดขอบของประเทศ ที่นั้นพวกเขายังมีความหวังและเวลาที่จะหนีเหลืออยู่

 

ลิลี่:”นี่ โครโน่”

 

คุโรโนะ:”หือ?”

 

ลิลี่:”พลังเวทมนต์ที่ฉันใช้ในการคืนร่างเดิม เป็นพลังที่ฉันเก็บเอาไว้ใช้ในยามฉุกเฉินเท่านั้น สิ่งที่ได้ใช้ลงไปจะใช้ได้เฉพาะยามที่อยู่ในร่างโตเท่านั้นแล้วมันก็ถูกนำออกไปใช้แล้วด้วย ซึ่งการรวบรวมพลังใหม่ต้องใช้เวลา นี่ถือว่าโชคดีมากที่ฉันยังคงเหลือพลังมากพอที่จะคงสติในร่างโตมาคุยได้นานถึงขนาดนี้ ดังนั้นแล้วได้โปรดอย่าทำอะไรอันตรายแบบนี้อีกเลยนะ”

 

คุโรโนะ:”อ้า เข้าใจแล้ว ขอโทーー”

 

อยู่ๆลิลี่ก็กระโดดมาเกาะที่หน้าอกของชั้น

 

ลิลี่:”ฉันห่วงมากเลยนะ”

 

คุโรโนะ:”ーขอโทษ ขอโทษจริงๆนะ ลิลี่”

 

ในช่วงเวลาสั้นๆนี้ ชั้นกอดลิลี่ขณะที่กำลังลูบหัวของเธอ

 

แล้วจากนั้นก็นำลิลี่มาซ่อนในฮูดตามเดิมแล้วรีบวิ่งไปที่ถนนหลักด้วยความเร็วสูงสุด

 

เมืองหลวงเต็มไปด้วยทหารแล้วตอนนี้ ดังนั้นชั้นจึงต้องใช้เส้นทางที่อ้อมกว่าเดิมซึ่งต้องใช้เวลาหลายวัน

 

ชั้นจึงมุ่งไปยังจุดที่อยู่ใกล้ๆเมืองหลวงไดดารอส เป็นมุมอับสายตาสอดส่องของทหารที่ประจำการอยู่ที่นั้น มันคือเส้นทางถนนหลักตะวันตกเฉียงใต้

 

วิ่งตลอดเวลาหยุดพักแค่ช่วงกินข้าว ไม่หยุดแม้แต่หมู่บ้านที่เป็นทางผ่าน ไม่หลับไม่นอน

 

ส่วนลิลี่ก็ให้เธอหลับอยู่บนหลังของชั้นแบบนี้นี่แหละ

 

แม้ว่าชั้นอยากจะให้เธอหลับแบบสบายๆบนเตียงก็ตาม แต่ตอนนี้ชั้นอยากกลับไปให้ถึงหมู่บ้านไอริสเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้มากกว่า ซึ่งจุดนี้ลิลี่เองก็เข้าใจ

 

ในที่สุดพวกเราก็มาถึงหมู่บ้านบ้านควอล

 

ชั้นที่คิดจะวิ่งผ่านไปเลยกลับต้องหยุดลงเพราะได้ยินเสียงเอะอะดังมากจากที่หมู่บ้านนี้

 

คุโรโนะ:”มีอะไรเกิดขึ้นที่นี้งั้นเราะ?”

 

ลิลี่:”?”

 

ชั้นกับลิลี่ที่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นได้ตัดสินใจไปยังศูนย์กลางของเสียงเหล่านั้น

 

ที่ใจกลางหมู่บ้านนั้นเต็มไปด้วยผู้คน

 

ถ้ามีแค่นั้นชั้นคงคิดว่าพวกเขากำลังเตรียมงานเทศกาลหน้าร้อนที่จะถึงนี้กันอยู่ แต่คนที่มาชุมนุมกันตรงนี้ต่างมีสีหน้าเหนื่อยหน่ายและขนของกันมาเต็มคันรถ

 

บางคนก็รับน้ำดื่มที่ถูกส่งต่อมาจากชาวบ้านควอล บางคนก็กำลังรับการรักษาอยู่

 

คุโรโนะ:”ขอโทษด้วยครับ มีอะไรเกิดขึ้นหรือครับ?”

 

ชั้นลองสุ่มถามคนในหมู่บ้านควอลดู

 

ชาวบ้าน:”ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเหมือนกัน แต่รู้ว่าพวกเขาหนีมาจากหมู่บ้านไอริสนะ”

 

คุโรโนะ:”เอ้?”

 

ชาวบ้าน:”พวกเขาค่อยๆทยอยมาที่นี่ทีละคนสองคนตั้งแต่เช้าแล้ว เป็นเรื่องที่วุ่นวายใหญ่เลยละ ยามประจำหมู่บ้านเองก็ต้องเพิ่มการลาดตระเวนไปทั่ว ตอนนี้แถวนี้เองก็รู้สึกบรรยากาศไม่ค่อยดีเท่าไหรแล้วด้วย”

 

พอมาลองดูดีๆมีคนที่คุ้นหน้าและรู้จักรวมอยู่ที่กลางลานหมู่บ้านด้วย

 

ชั้นรีบมุ่งไปยังลานตรงกลางแล้วตะโกนออกมา

 

คุโรโนะ:”ผมคือโครโน่ เป็นนักผจญภัยจากหมู่บ้านไอริส เกิดอะไรขึ้นที่หมู่บ้านได้โปรดบอกผมทีครับ!”

 

ชาวบ้านไอริส :”โครโน่….อ้าคุณนั่นเอง”

 

ชาวบ้านไอริส 2:”โอ้ คุณลิลี่เองก็อยู่ด้วย”

 

จากเสียงเหล่านั้นชาวบ้านบางคนเริ่มลุกเข้ามาหาตรงหน้าชั้น

 

ชาวบ้านไอริส :”หมู่บ้านไอริสถูกโจมตีโดยไอพวกกองทัพมนุษย์”

 

จังหวะที่ได้ยินข่าวนี้ ชั้นยังไม่อยากจะเชื่อ ไม่คิดแม้แต่อยากจะเชื่อ แต่ว่าชั้นก็เข้าใจถึงสถานการณ์ตอนนี้แล้ว

 

ชาวบ้านไอริส :”พวกเราก็ไม่รู้รายละเอียดเหมือนกัน แต่เมื่อคืนไอพวกกองทัพมนุษย์ได้บุกมาโจมตีพวกเรา และคำสั่งหลบหนีจึงถูกกระจ่ายออกมา พวกเราเลยรีบหนีกันจ้าละหวั่นมาที่หมู่บ้านควอลนี้ ใกล้ๆทางตะวันตกเฉียงเหนือเองก็มีเปลวเพลิงระเบิดเกิดขึ้นเป็นระยะ ตอนนี้ยามของหมู่บ้านส่วนใหญ่ต่างกับลังเข้าปะทะกับพวกมันอยู่”

 

คุโรโนะ:”เมื่อคืน….”

 

ชาวบ้านไอริส:”คนที่มาอยู่ตรงนี้ก็มีเพียงแค่คนที่อาศัยอยู่ใกล้ๆกับประตูทางตะวันตกเฉียงใต้เท่านั้น ชาวบ้านส่วนใหญ่ไม่ได้อยู่ที่นี่นะ อ๊ะคุณเองก็เป็นนักผจญภัยด้วยนี่ใช่ไหม ช่วยไปช่วยเหลือชาวบ้านーไม่สิ ขอแค่ไปช่วยดูว่าเกิดอะไรขึ้นที่หมู่บ้านนั้นตอนนี้ได้หรือเปล่า ถ้าจะรอทหารยามของหมู่บ้านควอลละก็มันต้องใช้เวลามากเกินไป ได้โปรดเถอะนะーー”

 

ชาวบ้านไอริสรอบๆตัวชั้นต่างมองมาที่ชั้นด้วยสายตาที่คาดหวัง

 

คุโรโนะ:”อ้า วางใจพวกชั้นได้เลย พวกชั้นจะช่วยเหลือชาวบ้านที่เหลือเอง!”

 

(ได้โปรดทุกๆคน ได้โปรดขอให้ปลอดภัยทีเถิด)

 

ชั้นรีบวิ่งทะยานไปทางถนนสายตะวันตกเฉียงเหนือเพื่อไปยังหมู่บ้านไอริสด้วยความหวังที่อยากให้ทุกคนปลอดภัย…




NEKOPOST.NET