[นิยายแปล] จอมมารดำ ตอนที่ 55 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] จอมมารดำ

Ch.55 - ตอนที่ 55 จอมเวทมนต์ดำVSอัครสาวก


บทที่สี่ ลางสังหรณ์แห่งความพินาศ

ตอนที่ 55 จอมเวทมนต์ดำVSอัครสาวก

 

 

คุโรโนะ:”เอาละน่ะ!!”

 

ชั้นปลดปล่อยพายุกระสุนใส่ซาริเอลอีกครั้ง

 

ซาริเอล:”「ชิลด์(盾)」”

 

ซาริเอลกระซิบเบาๆ ก็เกิดโล่บางๆสีขาวขึ้นข้างหน้าของเธอ

 

「ชิลด์(盾)」เป็นเวทป้องกันพื้นฐาน ถ้าเป็นโล่เวทมนต์ปกติละก็หยุดพายุกระสุนของชั้นไม่ได้หรอก

 

แต่โล่ของซาริเอลกลับป้องกันกระสุนได้ทั้งหมด

 

ต่อให้เป็นเวทชนิดเดียวกัน แต่ถ้าผู้ใช้ต่างกันพลังก็จะแตกต่างกันด้วยงั้นสินะ เดียวสินี่ไม่ใช่เวลาจะมาประทับใจน่ะ

 

คุโรโนะ:”ยังหรอก!!”

 

ชั้นพาดพร้ายักษ์ลงไปยังรอยแตกของชิลด์ที่เกิดขึ้นเนื่องจากกระสุน

 

และแล้วในที่สุดชิลด์ของซาริเอลก็ได้แตกออกเป็นชิ้นๆราวกับเศษกระจก

 

คุโรโนะ:”ด้วยสิ่งนี้ーー”

 

ชั้นเรียกดาบสีดำออกมาจู่โจมทั้งข้างหน้า ด้านข้างและข้างบน มันพุ่งเข้าหาเธอทันทีที่ชิลด์ได้แตกออก

 

แต่เธอกลับเคลื่อนที่หายไปจาก ณ ที่นั้นแล้ว

 

ชั้นคาดว่าเธอน่าจะต้องหลบการโจมตีนี้ทั้งหมดนี้แน่ดังนั้นชั้นจึงเตรียมดาบไว้อีกห้าเล่มให้พุ่งเข้ามาจากข้างหลัง

 

ดาบทั้งห้าเล่มพุ่งเข้ามาทางด้านหลังของซาริเอล เธอไม่มีทางหลบพ้นแน่นอน

 

คุโรโนะ:”เป็นไงละ!”

 

ซาริเอล:”「ลิ่ม・ซากิต้า (杭・サギタ)」”

 

คราวนี้ซาริเอลใช้เวทมนต์โจมตีสวนกลับมา

 

จังหวะที่ชั้นได้ยินเสียงของซาริเอล ชั้นก็จับสัมผัสของดาบเหล่านั้นไม่ได้อีก

 

ทำไมกัน?ชั้นไม่แน่ใจ แต่เมื่อมองไปข้างหน้าชั้นก็พบกับคำตอบนั้น

 

ดาบทั้งหมดถูกปักลงไปนอนอยู่กับพื้น มันมีรอยแตกที่ใบดาบเหมือนกับถูกลิ่ม ไม่สิ เป็นกระสุนปืนที่ถูกยิงจากซาริเอลต่างหาก

 

ซาริเอล:”ช่วยหยุดโจมตีมาจะได้มั้ย?”

 

คุโรโนะ:”หึ นั่นเป็นสิ่งที่แรกที่จะบอกงั้นเราะ หลังจากที่ขโมยเวทมนต์ชาวบ้านเขาไปใช้แบบนั้นน่ะ?”

 

ซาริเอล:”...”

 

ซาริเอลชี้นิวขวามาทางชั้น ตรงหน้าของเธอมีกระสุนสีขาวปรากฏขึ้นมา

 

มันมีขนาดใหญ่ถึง 30 เซนติเมตรได้ นั่นมันลูกปืนใหญ่ชัดๆ

 

ซาริเอล:”เวทมนต์เฉพาะของนายมันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะมาก อีกทั้งยังมีพลังสูงด้วย”

 

กระสุนสีขาวตรงหน้าเธอเริ่มควงสว่างเป็นเกลียว พลังเวทมนต์สีขาวเริ่มหมุนตัวเป็นเกลียวคลื่นตาม

 

ซาริเอล:”ーーแต่มันใช้ฆ่าฉันไม่ได้หรอก”

 

คุโรโนะ:”「ชิลด์」!?!”

 

ตอนที่ชั้นกางชิลด์ขึ้นมาซาริเอลก็โจมตีเข้ามาทันที

 

เหมือนครั้งที่แล้วอีกเช่นเดิม กระสุนของเธอทะลวงโล่ของชั้นเข้ามาได้อย่างง่ายดาย

 

คุโรโนะ:”อั๊คーー”

 

ตอนนั้นเองที่อยู่ๆมือซ้ายของชั้นได้ตอบสนองออกไปอย่างอัตโนมัติ พร้ายักษ์ได้ถูกเหวียงออกผ่ากระสุนปืนใหญ่นั้น

 

*เคร้งง!!*

 

เสียงเหล็กกระทบดังลั่น ไม่รู้ว่าทำไมแต่ชั้นก็ป้องกันกระสุนลูกนั้นได้แล้ว

 

ด้วยความตกใจชั้นจึงเซถอยไปสองถึงสามก้าว

 

พอกลับมาตั้งหลักใหม่อีกครั้งได้ ซาริเอลก็หายไปจากสายตาซะแล้ว

 

คุโรโนะ:”อยู่ที่ไหนกันーー”

 

ชั้นจับความรู้สึกของเธอได้ว่าตอนนี้เธอกำลังอยู่ด้านบน

 

ชั้นมองขึ้นไป พื้นหลังพระจันเสี้ยวที่สาดแสงในยามค่ำที่มืดมิดนี้ ได้สะท้อนเงาของซาริเอลที่กำลังพุ่งตรงลงมาหาชั้นพร้อมกับหอกที่มือซ้าย

 

ไม่มีเวลาแม้แต่ที่จะร่ายชิลด์ทันด้วยซ้ำ

 

คุโรโนะ:”โอ้อ้อ้อ้!!!”

 

ชั้นเข้าปะทะหอกนั้นด้วยพร้ายักษ์ของชั้น

 

ประกายไฟได้ปะทุขึ้นมาจากการปะทะนั้น

 

ซาริเอล:”....รุนแรง”

 

ซาริเอลได้ร่อนลงสู่พื้นดินหลังจากที่พึมพำออกมา บางทีเธอคงต้องการทำลายพร้าเล่มนี้ทิ้งไปซะ

 

คุโรโนะ:”นั่นเป็นคำพูดชั้นต่างหาก”

 

จนถึงตอนนี้พร้าต้องสาปของชั้นสามารถผ่าได้ทุกสิ่ง แต่นี่เป็นครั้งแรกที่มันไม่สามารถทำหน้าที่ของมันลุล่วงไปได้

 

คุโรโนะ:”มันเป็นอาวุธต้องสาป เป็นไปไม่ได้หรอกที่จะทำลายมันด้วยพลังเวทมนต์แบบนั้น” (tn : แล้วเอ็งจะไปบอกมันทำมายยย)

 

หอกของซาริเอลตอนนี้ถูกหุ้มไปด้วยแสงสีขาว น่าจะเ็นทักษะหนึ่งที่ใช้พลังเวทมนต์ของตัวเองเสริมพลังลงไป

 

ซาริเอล:”ถ้าสิ่งนั้นหักลง นายจะยอมออกไปจากที่นี้ใช่ไหม?”

 

ดวงตาของซาริเอลแหลมคมขึ้นเล็กน้อย

 

แม้กระทั้งจนถึงตอนนี้เธอก็ยังคิดที่จะปล่อยให้ชั้นหนีไปอีก

 

คุโรโนะ:”ถ้าเธอต้องการที่หยุดชั้นละก็ーー”

 

ชั้นเตรียมพร้าที่มือซ้ายและบรรจุกระสุนที่มือขวาด้วยไม้คฑา

 

และยังมีดาบที่บรรจุพลังเวทมนต์ดำอีกสิบเล่มในพื้นที่เงาเตรียมปล่อยออกมาในรูปแบบที่ล้อมวงเธอเอาไว้แล้ว

 

คุโรโนะ:”งั้นก็เข้ามาฆ่าชั้นซะสิ!!”

 

ซาริเอล:”แย่จัง”

 

ร่างกายของซาริเอลเปล่งออร่าสีเงินออกมา

 

ชั้นเคยเห็นออร่ามาก่อน จากที่ได้เรียนรู้เกี่ยวกับเวทมนต์เพิ่มมาเล็กน้อย ออร่าไม่ใช่ การเพิ่มพลังกายด้วยเวทมนต์ แต่เป็นการปลดปล่อยให้เวทมนต์ทะลักออกมาจากร่างกายแทนต่างหาก

 

พูดสั้นๆคือ ตอนนี้เธอกำลังจะเอาจริงแล้ว

 

ถึงแม้ว่าชั้นจะไม่รู้ว่าเธอจะมีพลังเพิ่มขึ้นมาอีกขนาดไหนก็ตามแต่ แต่ชั้นก็รู้แล้วว่าเธอกำลังจะพลังที่พอจะฆ่าชั้นได้จริงๆแล้ว

 

ชั้นคงไม่อาจต้านพลังนี้ได้นานนัก ไม่สิ คงจบตั้งแต่การโจมตีแรกเลยล่ะ

 

ระยะห่างตอนนี้คือห้าเมตร จังหวะที่ซาริเอลจะพุ่งเข้ามานั่นละคือโอกาศที่เหลือของชั้นตอนนี้

 

ซาริเอล:”ฉัน เข้าไปละนะーー”

 

ตอนที่ซาริเอลพูดออกมา ชั้นก็ปลดปล่อยกระสุนปืนออกมาจากไม้คฑา มันพุ่งเข้าไปที่กลางหน้าผากของซาริเอล

 

แต่เพียงแค่กระสุนแค่นั้นก็ยังไม่พอที่จะทะลวงผ่านออร่าสีเงินได้ มันสลายหายไปราวกับหมอกทันทีที่สัมผัสกับออร่านั้น

 

บางที「ดาบปีศาจ」ที่เตรียมเอาไว้ทั้งสิบเล่มก็คงไม่ได้ผลเช่นกัน แต่ยังไงซะชั้นก็ต้องใช้มันเพื่อตัดกำลังของซาริเอลลง

 

ดาบสีดำทั้งห้าเล่มเล็งไปที่หน้าผาก คอ หน้าอก ท้อง และหน้าแข้ง ส่วนอีกห้าเล่มที่เหลือให้มันพุ่งไปตามแนวตั้งฉากกับระนาบพื้นหวังที่จะผ่าร่างของเธอออกเป็นชิ้นๆ

 

ซาริเอล:”「ลิ่ม・ซากิต้า (杭・サギタ)」”

 

กระสุนสีขาวยิงเข้าปะทะที่ดาบทั้งหมดที่พุ่งเข้าหาเธอรอบข้างจนล้มลงไปกองอยู่ที่พื้น ดาบทั้งหมดถูกทำลายลงในทันที

 

แต่ระยะห่างตอนนี้เหลือแค่สามเมตรแล้ว

 

อีกแค่ก้าวเดียว ชั้นก็จะเข้าระยะที่ฟันเธอได้ ด้วยระยะนี้พร้าของชั้นได้เปรียบกว่าอยู่แล้ว เธอทำพลาดแล้วละที่มาสู้ในระยะใกล้แบบนี้

 

คุโรโนะ:”ฮ่าา!!!”

 

ชั้นทิ้งไม้คฑาไปแล้วใช้สองมือจับพร้าต้องสาปยักษ์หมายมั่นที่จะฟาดฟันด้วยกำลังทั้งหมดที่มีอยู่

 

แม้ว่าชั้นจะไม่ได้เรียนรู้วิชาดาบมาก็ตามที แต่ด้วยพลังของพร้าต้องสาป อีกทั้งร่างกายที่ดัดแปลงมานี้ มันก็คงน่าจะมีพลังพอที่จะผ่าร่างของเธอไปพร้อมกับออร่าสีเงินนั้นได้

 

พร้ายักษ์ถูกฟันเข้าหาเธอจากด้านข้าง มันผ่าทะลุออร่าสีเงินของเธอ แต่ตอนที่ใบมีดคมๆของพร้าจะแยกร่างของเธอออกก็เกิดเสียงดังขึ้นมา

 

*เคร้งง!!*

 

มันถูกป้องกันไว้ด้วยหอกของเธอที่ถูกดังกลับมาตอนไหนก็ไม่รู้

 

คุโรโนะ:”.....”

 

ดวงตาของเราทั้งคู่จับจ้องซึ่งกันและกัน

 

ความจริงที่ว่าเธอสามารถควงหอกที่อยู่อีกข้างมาป้องกันไว้ได้ทัน เป็นความจริงที่ว่าเธอนั้นมีความว่องไวสูงมาก

 

ถ้าเธอรวดเร็วขนาดนี้ ต้อนที่ชั้นต้องโจมตีเธออีกครั้ง เธอก็จะมีอิสระที่จะโจมตีส่วนไหนของชั้นก็ได้ตามใจชอบด้วยเช่นกัน

 

ชั้นไม่อาจโจมตีเธอด้วยพร้าต้องสาปนี้ได้อีกแล้ว กระสุนปืนก็ไม่ได้ผล และดาบปีศาจที่เตรียมไว้ก็ใช้ไปจนหมดแล้วด้วย ชั้นหมดหนทางที่จะโจมตีเธอแล้ว

 

บางทีซาริเอลก็คงคิดแบบนี้ด้วยเหมือนกัน

 

และนั่นคือโอกาศของชั้นที่จะชนะล่ะ

 

คุโรโนะ:”ーーตอนนี้ละ”

 

จากเงาของชั้น ชั้นปลดปล่อยเข็มสีดำออกมาจากมุมมืด

 

มันคือ「เข็มกระดูกแห่งบาซิลิส (バジリスクの骨針)」เป็นหนึ่งในอาวุธต้องคำสาปที่ชั้นไม่เคยใช้เลยตั้งแต่ที่ซื้อมาจากหมู่บ้านอิรุส

 

จังหวะที่ถูกเข็มจิ้มเข้าไ พิษแห่งความตายก็จะแพร่เข้าสู่ร่าง

 

คำสาปของมันนั้นทำให้แม้แต่คนที่เพียงแค่สัมผัสมันก็ทำให้ติดพิษร้ายแรงได้แล้ว

 

แล้วเข็มพิษนี้มันก็ได้ทะลวงออร่าสีเงินของเธอได้ด้วย

 

ขอแค่มันทะลวงร่างของเธอได้ชั้นก็ชนะแล้ว

 

ซาริเอล:”นี่เป็นไพ่ตายแล้วงั้นเราะ?”

 

และก็อีกครั้ง แม้แต่เข็มก็ยังไม่อาจทะลวงไปถึงหัวใจของเธอได้

 

คุโรโนะ:“คว....”

 

 เข็มที่ยิงด้วยความเร็วระดับลูกปืนในระยะแบบนี้เธอก็ยังสามารถหลบมันได้อีก

 

มือขวาของเธอขยับอย่างรวดเร็วขึ้นมาปกป้องเข็มเหล่านั้นได้ทัน

 

เข็มที่ถูกฝ่ามือของเธอปัดป้องกันเอาไว้ได้หยุดลงอยู่ที่ผ้าคลุมสีขาวของเธอ

 

แต่ซาริเอลที่ใช้ฝ่ามือป้องกันโดยตรงแบบนั้นก็ถูกคำสาปของเข็มทำให้ติดพิษเข้าซะแล้ว

 

แต่ซาริเอลก็ยังคงสงบนิ่งแล้วนำหอกของเธอมาทิ่มฝ่ามือเพื่อคัดเลือดพิษออกไป

 

ชั้นทำได้แต่ทนกัดฟันมองเท่านั้น

 

*กรอดดด*

 

และทันใดนั้นความรู้สึกเจ็บปวดก็ได้พุ่งผ่านขึ้นมาจากมือซ้ายของชั้น

 

ซาริเอลได้ใช้หอกของเธอทิ่มเข้ามา พร้ายักษ์ร่วงหล่นสู่พื้น

 

คุโรโนะ:“อั๊กกก..."

 

แล้วแขนซ้ายของชั้นก็ได้หักลง

 

เดียวมันก็รักษาหายได้เอง แต่ตอนนี้ชั้นไม่สามารถหยิบพร้าต้องสาปขึ้นมาได้แล้ว

 

แผนทุกอย่างพังหมดท่า อาวุธก็ไม่มี เหลือก็แค่พลังเวทมนต์ แต่มันก็ไม่เร็วไปกว่าการโจมติด้วยหอกของซาริเอลตอนนี้หรอก

 

ชั้นควรหนีหรือชั้นควรจะขอความเมตตาดี? ใครก็ได้ช่วยชั้นที

 

ーーชั้นคิดอะไรที่ดีกว่านี้ไม่ออกแล้ว

 

ชั้นแน่ใจว่าตอนนี้ชั้นหน้าซีดมาก และบางทีอาจเพราะความสงสารซาริเอลจึงยังไม่แทงทะลุหน้าอกชั้นมา

 

คุโรโนะ:”...ขอเวลานอก”

 

ในตอนที่เวลาความเป็นความตายแบบนี้ ชั้นดันนึกขึ้นมาได้ว่ายังมีเวทมนต์อยู่อีกอย่างหนึ่ง ที่เร็วกว่าหอกของซาริเอล และทรงพลังจนสามรถทะลุออร่าสีน้ำเงินนั้นได้

 

ชั้นไม่ลังเลที่จะใช้มัน ชั้นกำมือขวาเอาไว้จนแน่นแล้วก็

 

คุโรโนะ:”...「ไพลิ่ง (パイル)」”

 

ชั้นเหวี่ยงหมัดตรงไปที่หัว

 

การทำงานก็เรียบง่ายตามชื่อ ก็แค่รวบรวมพลังไว้ที่แขนแล้วปล่อยมันออกมา

 

พลังเวทตอนนี้เมื่อเทียบกับตอนนั้นที่ใช้ไปครั้งแรกก็สูงขึ้นกว่าเดิมเยอะ

 

ภาพที่วาดไว้ในหัวคือแท่นขุดเจาะที่ควงสว่านด้วยความเร็วสูง ชั้นรวมพลังไปที่จุดๆเดียว

 

กินนี่ซะ การโจมตีที่ไร้ค่าสุดท้ายของชั้น

 

คุโรโนะ:”บาสก้าาาาาาาาาาาาาาา!!”

 

หมัดควงสว่านสีดำได้ถูกแทรกด้วยพลังเวทสีขาว

 

ความรู้สึกแรกที่ชั้นคิดได้คือพลังเวทมนต์ ต่อมาชั้นก็เข้าใจว่ามันคืออะไรเมื่อชั้นได้มองเห็นภาพตรงหน้า

 

ซาริเอลรับแขนขวาของชั้นด้วยมือขวาที่เปื้อนเลือดของเธอ

 

ที่มือขวาของเธอพลังเวทสีขาวกำลังควงกลับในทิศทางตรงข้ามเพื่อสลายพลังของชั้น

 

พลังทั้งสองต่างหักล้างกันจนหมดสิ้น แล้วหมัดของชั้นก็ถูกหยุดลงด้วยมือขวาของเธฮ

 

คุโรโนะ:”....สุดท้ายมันก็ไร้ค่าจริงๆ”

 

ชั้นพ่ายแพ้อย่างหมดรูป ความรู้สึกเจ็บปวดได้แล่นเข้าสู่สมองของชั้น ภาพสุดท้ายที่ชั้นเห็นคือหอกที่ควงวาดลงมาในแนวตั้งฉาก

 

ขอโทษนะลิลี่ ดูเหมือนว่าชั้นจะปกป้องหมู่บ้านของเธอไม่ได้แล้วละーー

 

ขณะที่กำลังคิดแบบนั้น สติของชั้นก็จางหายไป

 

_____________________________

 

盾(たて)=โล่




NEKOPOST.NET