[นิยายแปล] จอมมารดำ ตอนที่ 53 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] จอมมารดำ

Ch.53 - ตอนที่ 53 ผู้นำทัพกางเขน


บทที่สี่ ลางสังหรณ์แห่งความพินาศ

ตอนที่ 53 ผู้นำทัพกางเขน

 

 

ภายใต้ท้องนภาแห่งดวงดารา ซาริเอลและคุโรโนะต่างยืนมองหน้าเข้าหากันอยู่

 

เขาจ้องหน้าซาริเอล ภายในหัวของคุโรโนะตอนนี้นั้นเป็นสีขาวโล่งจนไม่อาจคิดอะไรได้อีกแล้วนอกจากพยายามซ่อนลิลี่เอาไว้

 

ซาริเอล:”คุโรโนะ มาโอะ”

(tn : ต้นฉบับใช้คาตาคานะ แต่พอดูรูปประโยคถัดไปแล้ว ผมว่าเขาใช้เพื่อเน้นชื่อจริงของพระเอกมากกว่าเลยแปลออกมาแบบนี้ครับ)

 

เขาไม่ได้ถูกเรียกชื่อเต็มแบบนี้มานานแล้ว ไม่สิ ต้องบอกว่าเป็นครั้งแรกตั้งแต่เขามาอยู่ที่โลกนี้เลยต่างหากที่ถูกเรียกชื่อนี้

 

สำหรับศาสนิกชกที่ศรัทธาอย่างพวกมัน เสียงนี้คงเป็นดั่งตัวแทนคำพูดของพระผู้เป็นเจ้า แต่สำหรับชั้นแล้วมันคือเสียงกระซิบของนักล่าผู้น่ากลัว

 

ความรู้สึกสับสนและไม่ดีต่างๆที่ลิลี่ทำให้สงบลงไปแล้วนั้นได้ปะทุขึ้นอีกครั้ง เมื่อเขาได้พบกับอันตรายที่สะท้อนอยู่ในดวงตาของเขา

 

แต่คราวนี้เพราะว่ามีลิลี่ซ่อนอยู่ข้างหลังของเขา เขาจึงข้ามพ้นความกลัวนั้นได้และเริ่มคิดหาหนทางรอดต่างๆขึ้นมาในหัวของเขา

 

คุโรโนะได้ใช้ความคิด การที่เธอคนนี้เรียกชื่อของเขาก่อน แสดงว่าสถานการณ์ตอนนี้ไม่ใช่ว่าเขาจะต้องถูกฆ่าโดยทันที

 

ซาริเอล:”มาทำอะไรที่นี่กัน?”

 

เขาถูกตั้งคำถามอีกครั้ง

 

คุโรโนะ: (ถ้าชั้นไม่ตอบไปละก็ คงถูกฆ่าทันทีแน่ แต่ต่อให้ตอบไปก็คงถูกฆ่าอยู่ดีเหมือนกัน)

 

คุโรโนะกล่าวออกมาเบาๆด้วยความสิ้นหวัง

 

คุโรโนะ:”มาท่องเที่ยวนะ กำแพงเมืองไดดารอสมีชื่อเสียงมากเลยไม่ใช่เราะ?”

 

ซาริเอล:”งั้นเราะ แต่อย่าพึ่งมาทำช่วงนี้เลยจะดีกว่านะ”

 

ดันเชื่อซะงั้น

 

คุโรโนะตกใจที่ซาริเอลเชื่อเรื่องตลกของเขาซะได้ เขาโชคดีมากที่ไม่ถูกลิ่มสีขาวที่สามารถทะลุโล่ของเขาได้ง่ายๆเสียบเข้าเหมือนเมื่อครั้งนั้น

 

คุโรโนะ:”ขอโทษด้วย ถ้ายังไงช่วยปล่อยชั้นไปเงียบๆได้หรือเปล่า?”

 

ซาริเอล:”เชิญ”

 

ด้วยคำตอบที่คาดไม่ถึง แม้แต่คุโรโนะเองที่พยายามรักษาสีหน้าเอาไว้ก็ยังต้องตาโดด้วยความแปลกใจ

 

คุโรโนะ:”ได้จริงๆน่ะ?”

 

ซาริเอล:”เชิญ”

 

คุโรโนะลองพยายามตรวจสอบการแสดงออกของซาริเอล แต่ก็เหมือนครั้งแรกที่ได้พบ เธอนั้นไม่แสดงอาการใดๆออกมาเลย

 

คุโรโนะคิดว่าต่อให้เขาไปทั้งๆแบบนี้เขาก็คงไม่ถูกแทงจากข้างหลัง

 

และเขายังคิดอีกว่าซาริเอลนั้นไม่ได้มีความตั้งใจที่จะฆ่าเขาจริงๆด้วย

 

คุโรโนะ:”.....ขอชั้นถามอะไรสักอย่างได้มั้ย?”

 

คุโรโนะคิดว่าถ้าซาริเอลไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าเขา งั้นเขาเองก็ไม่จัำเป็นต้องรีบหนีเช่นกัน ก่อนอื่นลองรวบรวมข้อมูลจากเธอมาก่อนน่าจะดีกว่า

 

คุโรโนะไม่มีข้อมูลของครูเสดเดอร์เลยสักนิด รวมถึงเรื่องที่ซาริเอลเป็นผู้บัญชาการด้วย

 

ซาริเอล:”อะไรรึ ?”

 

อย่างที่คิด เธอยอมตอบกลับมา

 

คุโรโนะ:”ทำไมเธอถึงมาที่ทวีปแพนโดร่านี่กัน ?”

 

ซาริเอล:”นายเหนือของพวกเรา「พระเจ้าสีขาว」ท่านปราถนาที่จะครอบครองดินแดนนี้ พวกเราครูเสดเดอร์จึงมายังทวีปนี้เพื่อตอบรับความปราถนานั้นของท่าน”

 

คุโรโนะ:”เพื่อการเผยแพร่ศาสนาด้วยงั้นรึ?”

 

ซาริเอล:”ใช่ สุดท้ายแล้วทุกคนในทวีปแพนโดร่าก็จะต้องหันมานับถือศาสนาแห่งกางเขนทั้งหมด”

 

คุโรโนะคิดว่า ครูเสดเดอร์และศาสนากางเขน พวกเขานั้นมีความคล้ายกับศาสนาคริสต์ที่โลกเดิมของชั้นมาก บางที่สัญลักษณ์กางเขนของสาธารณะรัฐซินแคลก็อาจมีความเกี่ยวข้องกับพวกมันด้วยก็ได้ หรือบางทีอาจเป็นศาสนาประจำชาติของพวกมันเลยก็เป็นได้

 

มันช่างเหมือนกับรูปแบบการเผยแผ่และขยายถิ่นฐานของศาสนาคริสต์เลยก็ว่าได้

 

คุโรโนะ:”แล้วนี่พวกเธอรู้บ้างมั้ยว่าผลลัพของการกระทำเหล่านี้จะเกิดอะไรขึ้นมาบ้าง?”

 

ซาริเอล:”รู้สิ ตอนนี้เองก็ได้เกิดการหลั่งเลือดเป็นจำนวนมากแล้ว แล้วก็จะเกิดขึ้นต่อไป”

 

คุโรโนะ:”ไม่คิดจะถอยบ้างเราะ?”

 

ซาริเอล:”จนกว่าท่านจะปราถนาให้เป็นเช่นนั้น”

 

คุโรโนะถอนหายใจออกมา

 

เป็นคำตอบที่ตรงตามที่คาดการณ์ไว้ทั้งหมด ง่ายๆคือฆ่าทุกคนที่ขวางหน้านั่นแหละ

 

คุโรโนะ:”ราชาของไดดารอส เขาตายแล้วงั้นเราะ?”

 

ซาริเอล:”ใช่ ฉันเป้นคนฆ่าเอง”

 

คุโรโนะไม่ได้ตกใจเลยซักนิดกับข่าวการตายของราชันย์มังกร แต่ตกใจที่ว่าซาริเอลสามารถฆ่าได้แม้แต่คนที่ใครๆต่างก็บอกว่าไม่อาจปราบเขาคนนั้นลงได้

 

คุโรโนะ:”แล้วจะเกิดอะไรขึ้นกับไดดารอสหลังจากนี้?”

 

ซาริเอล:”ฉันจะเอาทุกสิ่งทุกอย่างของไดดารอสมาทั้งหมด”

 

คุโรโนะ:”เธอจะเอาทุกสิ่งไปงั้นรึ?”

 

ซาริเอลไม่ได้บอกว่า “พวกฉัน” แต่เป็น “ฉัน”

 

คุโรโนะคิดว่าต่อให้เก่งแค่ไหน แต่เธอก็ยังเป็นแค่ทหารคนหนึ่งเท่านั้น

 

แต่จากที่เธอพูดมาทำให้เขาคิดว่าเขาคงคิดผิดแน่ๆ

 

ซาริเอล:”อีกอย่างฉันก็เป็นผู้บัญชาการกองทัพครูเสดเดอร์ด้วย”

 

และแล้วคุโรโนะก็เข้าใจที่เธอพูดออกมาเช่นนั้น เธอเป็นผู้นำของไอเลวบัดซบของพวกมันนี่เอง

 

คุโรโนะ:”ชั้นเข้าใจล่ะ….”

 

คุโรโนะหันหลังให้กับซาริเอลแล้วนำลิลี่ที่ซ่อนอยู่ในฮูดออกมาจากเสื้อ

 

ขณะที่รู้สึกว่าซาริเอลกำลังจ้องข้างหลังของเขาอยู่ คุโรโนะก็กอดลิลี่อย่างแนบแน่น

 

ลิลี่:”ฟุมุ!?”

 

ลิลี่ส่งเสียงออกมาเพราะคุโรโนะที่จู่ๆก็กอดลิลี่ เขากระซิบเบาๆที่ข้างหูลิลี่ว่า

 

คุโรโนะ:”ลิลี่ ไปบอกทุกสิ่งที่ได้ยินให้กับคุณーชิโอ้ด้วย”

 

ลิลี่:”เอ้?”

 

ขณะที่ฟังคำพูดของคุโรโนะอยู่นั้น ลิลี่สัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่หวาดกลัวจากในตัวของคุโรโนะ

 

ลิลี่:”โครโน่ーー”

 

คุโรโนะรู้แล้วว่าลิลี่ได้อ่านความรู้สึกของเขาไปแล้ว เขาจึงจับแขนของเธออีกครั้งแล้วก็

 

ลิลี่:”ーーไม่น้าาาา!!”

 

คุโรโนะ:”ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่ได้มอบให้ชั้น ลาก่อน”

 

คุโรโนะได้ใช้แขนซ้ายของเขาเหวียงลิลี่โยนไปในอากาศด้วยพลังทั้งหมดที่มี

 

ลิลี่:”โครโน่น่น่น่นนนーーー” 

 

ลิลี่ถูกโยนไปด้วยความรวดเร็ว พลังบาเรียส่องแสงออกมาจากรอบตัวเธอเมื่อรับรู้ได้ถึงอันตราย ขณะที่ลิลี่กำลังส่องแสงอยู่นั้น เธอก็ค่อยๆบินห่างออกไปไกลขึ้นเรื่อยๆแล้ว

 

คุโรโนะ:”ขอโทษด้วยนะลิลี่”

 

คุโรโนะพึมพำออกมา เขาหยิบเสื้อคลุมสีดำ 「บาโพเมทเอ็มบลาส (อ้อมกอดแห่งบาโพเมท)」 ขึ้นมาสวมด้วยมือขวาของเขา

 

เขาเข้าประจันหน้ากับซาริเอลที่ยืนรออยู่ตรงหน้าของเขา แล้วเขาก็หยิบไม้คฑาเวทย์「แบล็ค วาริสเตอร์ ・  รีพลิคัส」 ออกมาชิงลงมือโจมตีก่อน

 

___________________________________

 

白杭(しろくい)=ลิ่มสีขาว

 

 




NEKOPOST.NET