[นิยายแปล] จอมมารดำ ตอนที่ 49 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] จอมมารดำ

Ch.49 - ตอนที่ 49 แม่มดผู้หิวโหย


บทที่สี่ ลางสังหรณ์แห่งความพินาศ

ตอนที่ 49 แม่มดผู้หิวโหย

 

 

วันนั้นหลังจากที่ได้แจกจ่ายไอซ์แคนดี้ให้กับคนในหมู่บ้านไปแล้ว ชั้นก็เดินทางกลับบ้านเลยโดยไม่ได้รับภาระกิจมาเหมือนเมื่อวาน

 

ก็ใช่ว่าจะต้องรับภาระกิจมาทำทุกวันหรอก ทำเป็นบางครั้งบางคราวเพื่อปากท้องก็พอแล้ว

 

ชั้นให้ลิลี่ขี่หลังขณะที่กำลังคิดหาหนทางเอาสูตรไอซ์แคนดี้ไปขายให้กับทางกิลการค้า

 

ตะวันทอแสงใกล้ลับขอบฟ้า เส้นทางบนถนนหลักเองก็กำลังค่อยๆมืดลงแต่ไม่เป็นปัญหากับชั้นที่คุ้นเคยกับเส้นนี้เป็นอย่างดีแล้ว

 

ปกติแล้วบางครั้งก็จะมีพ่อค้าเร่สัญจรผ่านไปมาบ้าง แต่วันนี้ชั้นกลับเจอคนๆหนึ่งที่ไม่รู้จัก

 

คนๆนั้นกำลังนอนหงายอยู่กลางถนนโดยไม่ขยับเลยสักนิด…..คนนั้นคือแม่มด

 

คุโรโนะ:”ไม่ว่าจะมองยังไง...นั่นคือแม่มดชัดๆ”

 

เธอสวมหมวกทรงสามเหลี่ยมซึ่งใหญ่จนปิดใบหน้าของเธออยู่ รูปทรงและชุดแบบนี้ชั้นเคยเห็นแค่จากหนังสือเท่านั้น

 

เธอสวมชุดสีดำคล้ายๆกับชั้นแต่มีแผงขนนกประดับอยู่รอบๆคอเสื้อของเธอ ชั้นบอกได้เลยว่านั่นต้องเป็นของคุณภาพสูงแน่ๆ

 

อาวุธของเธอเองก็เป็นคฑาไม้ยาว

 

ยิ่งมองเธอเท่าไหรก็รับรู้ได้ถึงบรรยากาศของแม่มดออกมาจากตัวเธอ ชั้นรู้สึกราวกับว่าได้หลุดเข้าไปในเรื่องราวของเทพนิยายเข้าให้แล้ว

 

ก็นี่มันต่างโลกนี่น่าไม่ใช่เรื่องแปลกหรอก แต่สิ่งที่สำคัญอย่างเลยคือ

 

คุโรโนะ:”...ชั้นจะทำยังไงกับสถานการณ์นี้ดีเนีย”

 

ลิลี่:”?”

 

ชั้นไม่รู้ว่าจะทำยังไงกับสถานการณ์ที่ละเอียดอ่อนแบบนี้ดี ลิลี่เองก็ดูสับสนอยู่

 

ดูเหมือนว่าเธอจะนอนอยู่ แต่ที่นี่ไม่ใช่ที่ๆจะมานอนกลางวันนะ(แล้วนี่มันก็จะเย็นแล้วด้วย!)

 

อย่างไรก็ตามถ้าหากเธอป่วยล่ะก็ ก็จะมีชั้นเพียงคนเดียวที่จะช่วยเธอได้ตอนนี้ อีกอย่างมันไม่มีใครจะมาข้ามสะพานนี้ตอนดึกๆซะด้วยสิ

 

แต่เธอดูไม่เหมือนคนที่ป่วยเลยน่ะ

 

ลองประเมินสถานการณ์ดูสิ บางทีการที่แม่มดมานอนกลางถนนในช่วงตอนเย็นคงเป็นปกติของโลกนี้? ชั้นเองก็ไม่รู้เหมือนกัน บางทีอาจจะใช่จริงก็ได้เนาะ?

 

ไม่ว่าจะเค้นสมองคิดยังไง ก็หาเหตุผลดีๆออกมาไม่ได้เลยสักนิดว่าทำไมแม่มดต้องมานอนกลางถนนแบบนี้

 

จะทักเธอดีไหม?หรือว่าทำเป็นไม่สนใจดี?

 

ขณะที่กำลังจำลองสถานการณ์อยู่ จังหวะที่ชั้นกำลังจะตัดสินใจทักเธอนั้นเอง

 

แม่มด:”ーーคุณคนนั้น มีพกของอร่อยๆติดตัวมาด้วยใช่ไหมค่ะ?”

 

แม่มดยิงคำถามออกมา แล้วที่สำคัญกับคนที่พึ่งเจอกันครั้งแรกนี่ไม่เสียมารยาทไปหน่อยหรือ?

 

คุโรโนะ:”อะไรกัน ตื่นอยู่หรอกหรือเนีย”

 

ด้วยคำถามของแม่มดที่ยิงออกมาอย่างไม่ทันตั้งตัว ทำให้ชั้นเผลอพูดตามอย่างปกติออกไป

 

แม่มด:”ตอนนี้ฉันหิวมากเลยคะ ฉันอยากกินอะไรที่อร่อยๆมากๆเลยคะ”

 

แม่มดหยิบหมวกที่ปิดหน้าอยู่มาสวมที่หัว

 

และใบหน้าที่ซ่อนอยู่ของเธอก็ถูกเผยให้เห็น

 

ดวงตาง่วงๆที่เปิดอยู่ครึ่งหนึ่งอย่างกับจะนอนได้ทุกเมื่อ เธอมีใบหน้าของเด็กสาวผู้เรียบร้อย โดยรวมแล้วเธอนั้นน่ารักแบบเด็กเรียบร้อยใสซื่อนั่นล่ะ

 

เธอมีผิวขาว, ผมสั้นสีน้ำเงิน, ดวงตาสีทอง ชั้นคิดว่าเธอคงเป็นเผ่ามนุษย์แน่นอน

 

เพราะพลังเวทย์มนต์นั้นจะส่งผลกับวัตถุโดยตรง ทำให้คนที่มีสีผม, สีผิวและดวงตาที่เป็นธรรมชาติที่พบเห็นได้ในเฉพาะโลกเดิมของชั้น คนๆนั้นต้องเป็นเผ่ามนุษย์แน่นอน

 

เหมือนว่าเธอจะบอกว่า ”ฉันอยากกินอะไรที่อร่อยๆมากๆ” ในน้ำเสียงที่ปกติ แสดงว่าเธอไม่ได้ง่วงนอนอยู่สินะ ผิดกับหน้าตาที่แสดงออกมาเลยแฮะ

 

แม่มด:”ฉันอยากกินอะไรที่อร่อยๆ ฉันอยากกินอะไรที่อร่อยๆอ่าา~”

 

คุโรโนะ:”ชั้นเข้าใจแล้ว เดียวจะเอาให้กินดังนั้นช่วยฟังชั้นหน่อย”

 

แม่มด:”จริงนะ?ขอบพระคุณมากคะ”

 

เธอไม่ได้เปลี่ยนสีหน้ามากนัก แต่ชั้นรู้สึกได้ว่าเธอกำลังดีใจมากๆ

 

น้องสาวของชั้นเองก็เป็นพวกแสดงความรู้สึกไม่เก่งเช่นกัน ชั้นเลยได้ฝึกความสามารถในการอ่านความรู้สึกของผู้คนจากสิ่งนั้น ชั้นมั่นใจกับเรื่องนี้มากเลยล่ะ

 

มันมีการแสดงออกบางอย่างที่เก็บเอาไว้ในความรู้สึก และการแสดงออกนั้นก็เหมือนกับน้องสาวของชั้นที่เป็นคนประเภทเดียวกัน

 

ชั้นคิดแบบนั้น

 

แม่มด:”อ๊ะ ถ้าเป็นไปได้ขอเป็นขนมหวานอร่อยๆนะคะ”

 

คุโรโนะ:”....รู้แล้วล่ะ”

 

นอกจากนี้ยังเป็นพวกเห็นแก่ตัวอีกด้วย

 

ชั้นรู้สึกเจ็บปวดนิดๆกับคนประเภทแบบนี้ ขณะที่กำลังคิดต่อว่าอยู่ชั้นก็หยิบไอซ์แคนดี้ออกมาจากเงา

 

ลิลี่:”ไอซแคนดี้ดี้ดี้!” 

 

คุโรโนะ:”เธอกินไปตั้งสามแท่งแล้วน่ะ รอเป็นพรุ่งนี้จะดีกว่านะ”  

 

มันคงไม่ดีที่จะตามใจลิลี่มากไป ชั้นทำเป็นใจแข็งและตัดสินใจที่จะให้เธอกินแค่วันล่ะสามแท่งพอ

 

นั่นเป็นเหตุผลว่าชั้นจะไม่ยอมให้เธอกินไปมากกว่านี้แล้วต่อให้ทำหน้าราวกับกว่ากำลังจะตายแล้วก็ตามทีเถอะ

 

แม่มด:”สิ่งนั้น มันคืออะไรหรือค่ะ?”

 

คุโรโนะ:”มันเรียกว่าไอซ์แคนดี้(ไอติมแท่ง) มันทำจากน้ำผลไม้แช่แข็งนะ”

 

แม่มด:”เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นเลยคะ ขอบพระคุณสำหรับสิ่งแปลกใหม่นะคะ”

 

สายตาของแม่มดถูกตรึงอยู่กับไอซ์แคนดี้ ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ค่อยแสดงอารมณ์ แต่สายตาของเธอตอนนี้ได้กลายเป็นนักล่าไออีกคนแล้ว

 

ชั้นขยับมือไปทางซ้ายทีขวาที แม่มดขยับหน้าของเธอตามทิศทางของแท่งไอติม

 

แม่มด:”....นิสัยไม่ดีเลยนะค่ะ?”

 

คุโรโนะ:”ขอโทษทีนะ พอดีว่าไม่ได้ตั้งใจ”

 

เธอจ้องไอซ์แคนดี้อย่างเอาเป็นเอาตายชั้นเลยเผลอแกล้งเธอเล่นหนักมือไปหน่อย

 

ขณะที่กำลังอดทนอย่างหนักเพื่อไม่ให้หัวเราะออกมา ชั้นได้ส่งไอซ์แคนดี้ไปให้แม่มด

 

แม่มด:”ฉอบ ฉอบーー!?”

 

คุโรโนะ:”อร่อยมั้ย?”

 

แม่มด:”ーーอร่อยมากคะ”

 

ไอซ์แคนดี้ถูกเธอยัดห่าหายเข้าไปในปากอย่างรวดเร็ว เธอเป็นคนที่กินเร็วที่สุดในวันนี้เลย

 

แม่มด:”คุณมีของหวานอร่อยๆอย่างที่คิดเอาไว้เลย”

 

คุโรโนะ:”อะไรกัน สัญชาตญาณของแม่มดงั้นรึ?”

 

ไอซ์แคนดี้ที่แช่อยู่ในถังที่เก็บในพื้นที่เงา มันไม่มีทางที่จะส่งกลิ่นออกมาได้ แน่นอนว่ามองไม่เห็นด้วย

 

แม่มด:”ไม่ใช่คะ ฉันสามารถรู้ได้ว่าคุณซ่อนของอร่อยๆบางอย่างเอาไว้ในเงาของคุณค่ะ”

 

คุโรโนะ:”....จริงดิ?”

 

แม่มด:”ฉันรู้ได้แต่ไม่มากคะ”

 

แม่มดสามารถรู้ถึงรายละเอียดของที่อยู่ภายในได้ด้วยหรือเนี่ย?ชั้นคิดว่าตลอดว่าในพื้นที่เงาจะสามารถปกปิดข้อมูลได้อย่างสมบูรณ์เลยน่ะ หรือว่าจะมีทักษะที่สามารถใช้ในการมองทะลุข้อมูลได้อยู่ในโลกนี้ด้วย

 

หรือว่าเธอจะเป็นมหาแม่มด?หรือว่าเธอจะเป็นนักกินข้างถนนตัวยงผู้มากพรสวรรค์กัน?

 

ชั้นมีคำถามที่อยากถามากมายแต่ก่อนอื่นเลย

 

คุโรโนะ:”ทำไมเธอถึงมานอนที่นี้กันล่ะ?”

 

ถ้าไม่เริ่มจกคำถามนี้ก่อน คงจะไม่ได้เดินเรื่องต่อแน่ๆ

 

แม่มด:”เพราะหิวคะ”

 

คุโรโนะ:” เลยมาล้มนอนลงตรงนี้?”

 

แม่มด:”เป็นเช่นนั้นคะ”

 

แม้ว่าสถานการณ์ชีวิตของเธอจะดูอันตราย แต่เธอก็ยังตอบราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

คุโรโนะ:”งั้นเธอควรจะหาอะไรกินลงท้องบ้าง ไม่ใช่แค่ไอซแคนดี้”

 

แม่มด:”ฉันไม่ชอบของอย่างอื่นนอกจากของหวานคะ”

 

คุโรโนะ:”นี่ไม่ใช่เวลามาเรื่องมากนะ เดินไปตามทางนี้อีกไม่ไกลแล้วไปซื้อของกินที่หมู่บ้านอิรุสที่อยู่ข้างหน้าซะ เธอมีเงินติดตัวมั้ย?”

 

แม่มด:”ฉันมีทองคำอยู่คะーーนี่ไง”

 

เธอนำมือล้วงลงไปในหมวกแล้วหยิบทองคำขนาดใหญ่ออกมา

 

ข้างหนึ่งคือภาพสเมือนของผู้หญิงอีกข้างคือวงแหวนเวทย์สลักเอาไว้

 

มันดูเหมือนจะถูกนำมาใช้มานานแล้วเพราะที่ขอบของเหรียญมีรอยบิ่นอยู่

 

แม้ว่าจะมีรอยบิ่นหักบ้างแต่เหมือนว่าเหรียญนี้จะเป็นเหรียญทองคำทั้งหมดจนถึงเนื้อใน เพราะรอยบิ่นที่แตกออกจนเห็นเนื้อในนั้นเป็นเนื้อทองคำทั้งหมด

 

ชั้นไม่แน่ใจว่ามันจะมีมูลค่าเท่าไหรโดยไม่มีเครื่องชั่งน้ำหนัก แต่มันพอจะเดาได้ว่าน่าจะมีมูลค่าเท่ากับหนึ่งเหรียญโกล

 

อ๊ะเดียวนะ เมื่อกี้เหมือนว่าเธอจะหยิบมันออกมาจากหมวกของเธอ แสดงว่าเธอสามารถใช้เวทย์มนต์ที่คล้ายๆกับพื้นที่เงาของชั้นได้ล่ะ

 

ถ้าหากเธอเรียนรู้มันจากวิธีการปกติไม่เหมือนกับชั้น ตอนนี้เธอน่าจะมีความสามารถเทียบเท่านักผจณภัยแรงค์ 3 ได้

 

จากรูปร่างภายนอกของเธอมันดูไม่เหมือนคนที่มีความสามารถระดับนั้นได้เลย

 

คุโรโนะ:”ถ้าเธอมีทองขนาดนี้ เธอก็น่าจะซื้อได้ทุกอย่างแล้วล่ะ”

 

แม่มด:”งั้นเหรอ?งั้นด้วยทองคำนี้ฉันขอซื้อไอซ์แคนดี้ตอนนี้เลย”

 

คุโรโนะ:”โชคไม่ดีเลย แท่งเมื่อกี้เป็นแท่งสุดท้ายแล้ว แล้วก็นะไม่ใช่ว่าชั้นพึ่งบอกว่าให้ไปซื้ออะไรมาเติมท้องให้เต็มไม่ใช่เราะ?”

 

แม่มด:”ฉันชอบของหวานเท่านั้นคะ”

 

ได้ยินมาทีแล้วเฟ้ย

 

เดียวนะ นี่เธอคนนี้จะไหวไหมเนี่ย?

 

คุโรโนะ:”เธอไปหมู่บ้านอิรุสไหวไหม?มันน่าจะใช่เวลาประมาณหนึ่งชั่วโมงจากตรงนี้ไปถึงที่นั้นนะ”

 

แม่มด:”ถ้าแค่นั้นก็ไม่เป็นไรคะ”

 

คุโรโนะ:”ดูเหมือนว่าจะไม่จำเป็นต้องเป็นห่วงเธอที่เป็นแม่มดที่ออกเดินทางอยู่สิน่ะ”

 

ในโลกนี้มีนักเดินทางหลายประเภทมากอย่างนักผจญภัยหรือพ่อค้าหรือพวกนักดนตรีเร่ร่อน เป็นต้น

 

แม่มด:”ไม่เป็นไร ตอนนี้ก็ได้รับของอร่อยๆจากคุณมาแล้วด้วยคะ คุณเองก็เป็นนักเดินทางเหมือนกันหรือค่ะ?”

 

คุโรโนะ:”เปล่า ชั้นเป็นーーอ้า ชั้นลืมแนะนำตัวเองไปเลย ชั้น โครโน่ และคนนี้”

 

ลิลี่:”ลิลี่ค่าー”

 

คุโรโนะ:”พวกชั้นสองคนเป็นนักผจญภัย”

 

เพื่อให้ง่ายขึ้นชั้นเลยหยิบกิลการ์ดออกมา

 

แม่มด:”นี่คืออะไรค่ะ?”

 

คุโรโนะ:”มันคือกิลการ์ด เธอไม่รู้จักงั้นเราะ?”

 

แม่มด:”ฉันพึ่งเห็นกิลการ์ดของที่นี่เป็นครั้งแรกค่ะ”

 

「ของที่นี่」หมายความว่าเธอมาจากประเทศอื่นงั้นรึ?

 

ไม่สิ ชั้นจำได้ว่ากิลการ์ดที่นี้เป้นของปกติที่ใช้กันทั้งทวีปแพนโดร่า

 

หมายความว่าเธอต้องมาจากทางตะวันตกที่เป็นทะเลทรายหรือพื้นที่ที่ห่างไกลมากๆ

 

คุโรโนะ:”งั้นไม่ดีกว่ารึหากว่าเธอจะลงสมัครเป็นนักผจญภัยในเมื่อเธอเองก็เก่งเรื่องเวทย์มนต์?ในตอนที่ออกเดินทางหากเงินหมดลงก็ยังสามารถหาเงินจากสิ่งนี้ได้นะ”

 

อย่างไรก็ตามถ้าเธอมีทองเยอะขนาดนี้แล้วก็ดูท่าจะไม่ต้องเหนื่อยหาเพิ่มหรอก

 

แม่มด:”ฉันเองก็มีคิดที่จะสมัครเป็นนักผจญภัยเหมือนกันเร็วๆนี้ ฉันกะว่าจะไปลงตอนที่เดินทางถึงเมืองสแปนด้า(スパーダ)แล้วนะคะ”

 

สแปนด้า(スパーダ)ตามที่ชั้นรู้มามันเป็นรัฐที่อยู่ใจกลางทวีปติดกับเมืองไดดารอส

 

ชั้นเองก็ไม่เคยไปเหยียบที่นั้นสักครั้ง แต่มันเป็นเมืองที่มีชื่อเสียงท่ามกลางเมืองที่มีมากมายในทวีปแพนโดร่านี้ แม้แต่นักผจญภัยบ้านนอกอย่างชั้นก็ยังรู้จักเลย

 

แม่มด:”เลยเป็นเหตุผลว่าทำไมฉันไม่มีกิลการ์ดคะ มาเดียวจะให้ดูของฉันบ้างーー”

 

เมื่อพูดเสร็จเธอเอามือคลำเข้าไปในหมวกอีกครั้ง จากนั้นก็มีการ์ดไใบหนึ่งติดมือเธอออกมา

 

มันต่างจากแผ่นโลหะของชั้นที่เหมือนด็อกแท็ก มันเป็นการ์ดจริงๆที่ทำจากกระดาษแข็ง

 

มีรูปร่างของอักษรประหลาดๆเขียงลงบนการ์ดใบนั้น

 

「ฟิโอน่า โซเลย์  (フィオナ・ソレイユ)」

 

เหมือนว่าจะเป็นชื่อของเธอนะ

 

การที่มีชื่อสกุลแสดงว่าเธอเป็นลูกสาวขุนนางสินะ มีสถานการณ์จำเป็นอะไรหรือเปล่าที่เธอต้องมาที่นี่คนเดียวแบบนี้

 

เอาเถอะมันเป็นมารยาทของนักผจญภัยที่จะไม่ขุดคุ้ยเรื่องส่วนตัวของชาวบ้านเขา ชั้นควรจะทำเป้นไม่สนใจไปซะ

 

อาชีพก็จอมเวทย์ แรงค์ก็มีเขียนเอาไว้แต่ไม่เหมือนกับของชั้น ชั้นเลยไม่แน่ใจว่าแรงค์ของเธอคืออะไร

 

คุโรโนะ:”ถ้าเธอเป็นนักผจญภัย จะนอนตรงไหนก็เรื่องของเธอแต่พยายามอย่าไปล้มนอนบนถนนล่ะ”

 

ฟิโอน่า:”คะ ฉันคิดว่าถ้าหากท้องอิ่มตลอดเวลาฉันจะดีใจมากเลยคะ”

 

ไม่สิ นั่นไม่ใช่ประเด็นเฟ้ย...เออช่างแม่มล่ะ

 

คุโรโนะ:”งั้นพวกชั้นไปก่อนล่ะ คุณฟิโอน่าเธอเองก็ควรรีบไปที่หมู่บ้านก่อนมืดนะ”

 

ฟิโอน่า: “คะแล้วพบกันใหม่นะคะ”

 

คุโรโนะ:”อ้า ถ้ามีโอกาศนะ”

 

จากนั้นก็ร่ำลาคุณฟิโอน่าแล้วเริ่มเดนทางกลับบ้านอีกครั้ง

 

แต่ทำไมทั้งชาวบ้านและคุณฟิโอน่าถึงออกเสียงไอซ์แคนดี้ว่า อายーสแกนーเดะ กันนะ

(tn : ออกเสียงยากไงไม่น่าถาม)

 

_______________________

 

意地悪 (いじわる)=นิสัยไม่ดี, ใจร้าย

勘(かん)=สัญชาตญาณ

凄い魔女(すごいまじょ)=แม่มดผู้เก่งกาจ, แม่มดที่ยิ่งใหญ่

好き嫌い(すききらい)=ชอบหรือไม่ชอบ

旅の魔女(たびのまじょ)=แม่มดเดินทาง




NEKOPOST.NET