[นิยายแปล] จอมมารดำ ตอนที่ 47 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] จอมมารดำ

Ch.47 - ตอนที่ 47 เริ่มต้นฤดูร้อน


บทที่สี่ ลางสังหรณ์แห่งความพินาศ

ตอนที่ 47 เริ่มต้นฤดูร้อน

 

 

ในภาคตะวันออกของทวีปแพนโดร่าซึ่งรวมไปถึงหมู่บ้านอิรุส เทศกาลที่รู้จักกันในชื่อว่า「เทศกาลฤดูร้อน(夏越しの祭)」ซึ่งตรงกับวันที่ 30 ของเดือนตะวันใหม่กำลังจะเริ่มขึ้น

 

คำว่า「นะซึโกชิ 夏越し)」อาจเป็นคำที่ฟังดูไม่คุ้น แต่คุนญี่ปุ่นทุกคนต้องเคยได้ยิน「วันสิ้นปี」 กับ 「วันส่งท้ายปีเก่า」มาบ้าง

 

วันสิ้นปีคือช่วงเวลาที่เราจะทำความสะอาดครั้งใหญ่ ซึ่งมันหมายถึงการขจัดสิ่งสกปรกทิ้งไปให้หมดแล้วต้อนรับปีใหม่นั่นเอง

 

「นะซึโกชิ 夏越し)」เองก็เป็นเทศกาลที่คล้ายๆกัน ในหมู่บ้านจะเริ่มทำความสะอาดครั้งใหญ่เพื่อต้อนรับฤดูร้อนที่จะมาถึงในวันพรุ่งนี้ ซึ่งแต่เดิมมันก็แค่การทำความสะอาดเพื่อสุขอนามัยที่ดีเท่านั้นเอง

 

ในโลกนี้การแพทย์และเภสัชกรรมได้ถูกพัฒนาคู่ไปกับเวทย์มนต์รักษาต่างๆ แต่ระดับของการแพทย์โดยรวมนั้นก็ยังไม่อาจเทียบเท่ากับการแพทย์ปัจจุบันได้ ดังนั้นการรักษาสภาพที่อยู่อาศัยให้ถูกสุขลักษณะและป้องกันโรคระบาดโดยออกมาในรูปแบบของงานเทศกาลจึงเป็นสิ่งจำเป็น

 

ถึงแม้ว่ามันจะมีจุดมุ่งหมายที่ดูจริงจังอยู่ แต่งานเทศกาลก็คืองานเทศกาล ไม่ว่าจะเป็นที่โลกไหนคนก็ยังตื่นเต้นเมื่อได้มาร่วมฉลองในงานเหล่านั้น

 

เมื่อเสร็จสิ้นการทำความสะอาดใหญ่ในวันที่ 30 แล้วงานเทศกาลก็เริ่มต้นขึ้นด้วยความพยายามของคนในหมู่บ้าน

 

ทั้งหมดนี้เป็นเรื่องที่ชั้นได้ฟังมาจากเนียวโก๊ะตอนกินข้าวกลางวันที่กิล

 

คุโรโนะ:”พอได้ยินแบบนี้แล้ว ชั้นคงอยู่เงียบๆไม่ได้แล้วล่ะ!”

 

เนียวโก๊ะ:”ฉันเฝ้ารอทุกๆปีเลยล่ะ”

 

นี่จะเป็นงานเทศกาลในต่างโลกครั้งแรกของชั้!แน่นอนว่ามันทำให้ชั้นตื่นเต้นอีกทั้งเนียวโก๊ะก็ยังดูตื่นเต้นด้วย

 

ในต่างโลกที่ไม่ค่อยมีสิ่งบันเทิงเท่าไหรนัก งานเทศกาลพวกนี้จึงเป็นเหตุการณ์ที่ใหญ่และสำคัญสำหรับผู้คนที่นี่

 

เนียวโก๊ะ:”คุณลิลี่เองก็มาร่วมงานทุกปีเลย เธอจะคอยช่วยรักษาคนที่ได้รับบาดเจ็บนะ”

 

คุโรโนะ:”งั้นเราะ คิดไม่ถึงเลยนะเนี่ย..”

 

อายุอย่างเธอ เดี่ยวสิ ต้องตามรูปร่างที่เห็นสิ ชั้นคิดว่าเธอจะมาร่วมงานโดยเที่ยวเล่นไปทั่วมากกว่า แต่นี่กลับมาในฐานะส่วนหนึ่งของเจ้าหน้าที่บริหารเนี่ยนะ

 

แล้วผู้ใหญ่อย่างลิลี่คนนั้นตอนนี้ก็กำลังเล่นกับแมวอ้วนอยู่ตรงมุมของเค้าเตอร์

 

ถ้ายังเล่นมากไปแบบนั้นเดี่ยวผ้ากำมะหยี่โบราณที่แสนแพงก็เต็มไปด้วยขนแมวหรอกรู้มั้ย?

 

เนียวโก๊ะ:”ปีนี้คุณโครโน่ก็อยู่ที่นี้ด้วย ดังนั้นปีนี้คุณลิลี่ไม่ต้องมาทำงานหรอกและไปร่วมสนุกกับงานร้านค้าแผงลอยเถอะคะ”

 

คุโรโนะ:”อือ พวกเราสองคนจะได้ーーโอ้เดียวนะเมื่อกี้เธอบอกว่ามีร้านแผงลอยมาเปิดด้วยเราะ?”

 

เนียวโก๊ะ:”คุณโครโน่พูดอะไรกันค้า?ถ้าพูดถึงงานเทศกาลสิ่งแรกที่แวบเข้ามาก็คืออาหารที่หลากหลายจากร้านแผงลอยต่างๆไม่ใช่หรือค่ะ?อ้า หรือว่าที่บ้านเกินของคุณโครโน่ไม่มีหรือค่ะ?”

 

คุโรโนะ:”เปล่าหรอกที่บ้านเกิดของชั้นก็มีเหมือนกัน นี่คิดว่าจะขายอาหารสำหรับถือกินได้อย่างง่ายๆบ้างไหม?”

 

เนียวโก๊ะ:”มีคะ มันมีร้านมากมายที่ขายเนื้อย่าง, เหล้าเองก็มีด้วยน้า~ และตลอดช่วงงานเทศกาลผู้คนก็จะปลดเข็มขัดใช้จ่ายกันอย่างเต็มที่เลยล่ะ ดังนั้นมันเลยทำกำไรได้ง่ายๆขนาดฉันที่รู้อยู่แล้วยังต้องเผลอซื้อบางอย่างติดมือมาด้วยเลยน้าーโดยเฉพาะเกมส์จับฉลากลึกลับที่จะมาตั้งอยู่ใกล้ๆกับร้านขายอุปกรณ์ตรงนั้น”

 

คุโรโนะ:”อ้า นั่นน่าจะเป็นฝีมือของเจ้าตาแก่คิสชูแน่ๆ…...” 

 

เนียวโก๊ะ:”มันสนุกมากเลยล่ะที่ได้เดินไปรอบๆร้านค้าที่มาเปิด ต่อให้เดินจนเจ็บเท้าแล้วก็ตามก็หยุดไม่อยู่เลยล่ะน้า~ ปีนี้เองฉันก็ได้เตรียมกระเป๋ามาพร้อมเลยล่ะ!”

 

คุโรโนะ:”มันคงสนุกน่าดู แต่ชั้นมีเงินเทียบเท่ากับค่าขนมเด็กน้อยนี่สิ..” 

(tn:เพราะเอาไปเปย์เสื้อให้เมียหมดแล้ว คุโรโนะไม่เคยกล่าวไว้)

 

ถ้าเป็นที่โลกเดิมชั้นยังคงมีเงินเก็บบ้าง

 

ตอนนั้นชั้นต้องไปยังชมรมวรรณกรรมตลอดและไม่ได้ทำงานพิเศษเสริมใดๆ แต่พอมาคิดดูตอนนี้รายได้ครั้งแรกที่หามาด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเองก็มีตอนที่เริ่มเป็นนักผจญภัยในต่างโลกนี่ล่ะ ชีวิตนี้จะเกิดอะไรขึ้นไม่มีใครบอกได้จริงๆ

 

เนียวโก๊ะ:”ตอนที่ฉันยังเป็นเด็ก ฉันเคยฝันว่าอยากจะกลาดซื้อขนมหวานทุกอย่างที่มีขายในงานเลยล่ะ และปีนี้ฉันจะทำให้แน่ใจว่าความฝันนั้นจะต้องเป็นจริง~ฟุฟุฟุ~”

 

คุโรโนะ:”มันอาจจะเป็นไปได้ก็ได้นะถ้าได้ลองตั้งใจทำจริงๆดู”

 

เนียวโก๊ะ:”มู่วว~อย่าพูดความจริงตอนนี้สิค้า~”

 

วันนี้ชั้นก็ยังคงคุยกับเนียวโก๊ะต่อไปเหมือนทุกที และจะดำเนินต่อไปจนกว่าคุณไพเน่จะเข้ามา

 

ถึงแม้ว่าเนียวโก๊ะจะยังไม่ยอมหยุดไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น แต่ชั้นเองก็พอกันที่ไม่เคยคิดจะหยุดเธอเลยสักครั้ง บางทีที่นีโน่เคยบอกว่าชั้นรบกวนเวลางานของเธอก็อาจจะเป็นความจริงก็ได้

 

คุโรโนะ:”แต่ตอนนี้ไม่ใช่ว่าหน้าร้อนมันเริ่มไปก่อนงานเทศกาลแล้วหรอกเราะ?นี่มันร้อนขึ้นทุกวันๆเลยนะ”

 

บางทีหมู่บ้านอิรุสอาจอยู่ละติจูตที่ต่ำกว่าญี่ปุ่นลงไปอีก ชั้นรู้สึกได้จากอากาศที่ร้อนมากๆในช่วงวันก่อนหน้านี้

 

ถ้าชั้นสวม「บาโพเมทเอ็มบลาส (อ้อมกอดแห่งบาโพเมท)」เอาไว้มันจะช่วยให้สบายขึ้นได้มั้ยนะ?

 

เนียวโก๊ะ:”ใช่แล้วคะ ดังนั้น...มันเลยทำให้คุณอยากดื่มอะไรที่มันเย็นๆไงล่ะใช่ไหมค่ะ?”

 

ในโลกที่มีเวทย์มนต์นี้ น้ำแข็งมันเลยไม่ใช่ของที่มีราคาแพง

 

แค่จอมเวทย์ระดับขั้นต้นก็สามารถเสกน้ำแข็งจำนวนมากได้แล้ว ถ้าชั้นใช้「ไอส์・อาร์มเมอร์」อย่างอาเทนได้ มันจะกลายเป็นน้ำแข็งได้จำนวนขนาดไหนกันนะ?

 

คุโรโนะ:”อ้าาーอยากกินน้ำแข็งใส(カキ氷) อยากกินไอศครีมด้วยจังーー”

 

มันทำให้ชั้นนึกถึงของสองอย่างนี้ออกมาเลย

 

เนียวโก๊ะ:”อะไรคือน้ำแข็งใสกับไอศครีมหรือค่ะ?”

 

คุโรโนะ:”เอ้ ไม่รู้จักเหรอ?”

 

เนียวโก๊ะ:”ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย มันเป็นอาหารที่บ้านเกิดคุณโครโน่หรือค่ะ?”

 

ที่หมู่บ้านอิรุสมีอาหารแทบทุกประเภทยกเว้นก็แค่พวกอาหารขยะ ดังนั้นชั้นเลยคิดว่าคงจะมีไอศครีมด้วย แต่ดูเหมือนว่าที่โลกนี้ หรือรอบๆหมู่บ้านนี้จะยังไม่มีไอศครีมเกิดขึ้นมา

 

คุโรโนะ:”อ้า มันเป็นของที่กินช่วงหน้าร้อนนะ แต่ไม่เป็นไรถ้าไม่มีไอศครีม งั้นก็ไม่มีทางเลือกเดียวชั้นจะทำขึ้นมาเอง!”

 

เนียวโก๊ะ:”โอ้อ้ อาหารท้องถิ่นจากบ้านเกิดของคุณโครโน่งั้นหรือค่ะ!?มันต้องน่าสนใจแน่ๆ”

 

ชั้นคิดว่ามันจะดีรึที่จะเรียกน้ำแข็งใสกับไอศครีมว่าเป็นอาหารท้องถิ่นนะ….

 

คุโรโนะ:”งั้นพรุ่งนี้ดูเหมือนว่าจะร้อนเหมือนกัน ดังนั้นวันนี้ชั้นจะไม่รับภาระกิจเพื่อลองทำมันขึ้นมาดู”

 

 

ーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーー

 

 

ตย.ตอนต่อไป ตอนที่ 48 ไอซ์แคนดี้ (ไอติมแท่ง)

 

คิสชู:“งั้นของที่ใกล้เคียงที่สุดที่มีก็คือไม้เสียบไก่ย่างนี่แหละครับ”

 

คุโรโนะ:”นี่มันใช้ได้เลย”

 

....

 

คุโรโนะ:”ในเมื่อเป็นแบบนี้แล้ว งั้นมาเริ่มทำ「ไอซ์แคนดี้(ไอติมแท่ง)」กัน”

 

ลิลี่ :”「ไอซ์แคนดี้(ไอติมแท่ง)」?”

 

…..

 

ลิลี่ :”อร่อยยยยยย!?”

 

ลิลี่กำลังกินไอติมอย่างบ้าคลั่ง นี่มันอร่อยขนาดนั้นเลยเรอะ




NEKOPOST.NET