[นิยายแปล] จอมมารดำ ตอนที่ 4 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] จอมมารดำ

Ch.4 - ตอนที่ 4 เวทมนต์ดำ


 บทที่หนึ่ง: ห้องวิจัยสีขาว

 ตอนที่ 4 เวทมนต์ดำ

 

 

 สถานที่แรกที่อยู่เลยทางเชื่อมออกไปคือ แน่นอนล่ะ มันเป็นสถานที่แรกที่ชั้นเข้ามาถึง

 

 มันเป็นห้องโถงกลม ๆ ทุก ๆ ที่ที่ผ่านมาจนกระทั่งถึงตอนนี้ ไม่ว่าจะเป็นห้องคุมขัง ทางเดิน หรือห้องวิจัย มันให้ความรู้สึกอึดอัดมาก เพราะงั้นห้องโถงนี้จึงให้ความรู้สึกว่ากว้างขวางและโอ่โถง

 

 พอมองไปรอบ ๆ ก็ตระหนักได้ว่าชายสวมหน้ากากที่พาชั้นมายังที่นี่นั้นได้ออกจากห้องไปแล้ว

 

 ก็นะ สงสัยจริง ๆ ว่าจะมีความทรมานแบบไหนกำลังรออยู่ คงจะดีกว่าถ้าพวกมันจะจัดงานเลี้ยงเต้นรำในห้องโถงที่กว้างขวางอย่างนี้แทน

 

 ให้ตายสิ ดูเหมือนว่าถ้าชั้นไม่คอยคิดมุกตลก ๆ น่าเบื่อออกมาเรื่อย ๆ ล่ะก็ชั้นต้องกลายเป็นบ้าไปแน่ ๆ

 

 เดี๋ยวนะ หรือมันจะสงบสุขกว่าเดิมถ้าชั้นกลายเป็นบ้าไปซะแทน?

 

 พอคิดแบบนั้น ประตูจากอีกฝั่งที่ชั้นเข้ามา ในขณะที่เปิดออกและทำเสียง  *ครืด* ชั้นก็รู้ตัวว่ามีใครบางคนกำลังมา

 

 คนที่เข้ามาหานั้นก็เป็นชายสวมหน้ากากสีขาวอย่างเคย แต่ชุดแต่งกายนั้นมันต่างออกไป

 ที่ปกคลุมทั้งร่างของเค้านั้นไม่ใช่ผ้าคลุมแต่เป็นเครื่องป้องกันหนาที่เปล่งประกาย

 

 พูดว่าเป็นเกราะคงจะดีกว่า

 

「จากนี้ไป จะเริ่มทดสอบการเคลื่อนไหวของหมายเลข 49

 หมายเลข 49 ใช้เวทมนต์ดำทำลายตุ๊กตาที่จะมาปรากฏข้างหน้าซะ」

 

 นี่เป็นครั้งแรกที่ชั้นได้รับคำอธิบายของการทดลอง นี่แปลว่าผลของการทดลองก็ขึ้นอยู่กับว่าชั้นจะทำได้มากขนาดไหนงั้นเหรอ?

 การทดลองนี้คือ ถึงจะแค่อธิบายสั้น ๆ ชั้นก็เข้าใจได้ง่าย ๆ ก็คือ ให้ชั้นใช้เวทมนต์ ถึงกับอุตส่าห์ปรับแต่งโครงสร้างทั้งร่างชั้นใหม่เพียงเพื่อให้ชั้นใช้เวทมนต์ได้

 ไม่รู้จริง ๆ ว่าเหตุผลของพวกมันคืออะไร แต่อย่างน้อย ชั้นก็รู้ว่าพวกนี้มันไม่ปราณีพอที่จะให้ชั้นมีเวลาอิสระ ที่จะค่อย ๆ เรียนรู้วิธีการใช้เวทมนต์ด้วยตัวเองหรอก

 

 ชายสวมเกราะที่มาอยู่ต่อหน้าชั้น ควรจะเรียกมันว่าตุ๊กตาตามคำอธิบายนั่นดีมั้ยนะ?

 ก็นะ จะอะไรก็ช่างเถอะ ชั้นก็ไม่รู้ตรรกะเบื้องหลังหรอกแต่ดูเหมือนมันจะขยับได้เหมือนมนุษย์ เพราะเวทแปลก ๆ อะไรซักอย่างนั่นล่ะ

 

 แล้วจากนั้น ไอ้ตุ๊กตาพิลึกท่าทางแปลก ๆ ก็มุ่งหน้าเข้ามาหาชั้นด้วยเสียง *ครืน ครืน* ที่น่ารำคาญ

 ตามตรงก็คือ ชั้นต้องใช้เวทเพื่อทำลายมันอย่างรวดเร็ว ไม่งั้นชั้นโดนมันอัดจนเละด้วยปลอกมือเหล็กที่คลุมมือทั้งคู่ของมันแน่!!

 

「อุวะ อันตรายเฟ้ย!? 」

 

 ตุ๊กตายกกำปั้นขึ้นเหนือหัวและเริ่มทำการโจมตี

 

 ครั้งหนึ่งสมัยประถม ชั้นเคยต่อยเพื่อนร่วมชั้นด้วยความโกรธที่มันมาทำลายงานฝีมือของชั้น ที่อุตส่าห์ทำขึ้นมาอย่างระมัดระวังในช่วงพักฤดูร้อน นอกเหนือจากนั้นแล้ว ชั้นก็ไม่มีประสบการในการต่อสู้อะไรเลย

 

 ก็แน่ล่ะ ชั้นไม่มีทักษะอะไรอย่างพวกศิลปะการป้องกันตัวหรือพรสวรรค์แฝงในการต่อสู้อะไรทำนองนั้นเลย

 ชั้นมันก็แค่มือสมัครเล่นที่มีร่างกายใหญ่โต แต่ถึงอย่างนั้น จะด้วยยังไงก็ตาม ชั้นก็สามารถหลบหมัดที่พุ่งเข้ามาโดยไม่ต้องหลอกล่ออะไร

 

 ก็มันเห็นกันชัด ๆ ขนาดนั้นอยู่แล้ว แต่การโจมตีมันไม่ได้หยุดลงหลังจากหลบไปแค่หนึ่งหมัด ตุ๊กตามันก็ยังคงปล่อยหมัดต่อเนื่องออกมา

 

「วะ-เวรล่ะ——」

 

 ตามที่วิ่งอย่างแหย ๆ ไปข้างหลัง ไม่นาน ชั้นก็มาถึงกำแพง

 ให้ใช้เวทมนต์ คือสิ่งที่พวกมันพูด

 แต่ถึงชั้นอยากจะใช้ ชั้นก็ไม่สามารถที่จะจู่ ๆ ก็ใช้ออกมาได้ในทันที

 

 แน่ล่ะ ว่าชั้นสามารถสัมผัสได้ถึงตัวตนของพลังเวทในร่างกาย แต่จะให้ใช้มันก็ต้องขอเวลารวมสมาธิซักหน่อย

 

「อั่ก เจ็บเว้ย!」

 

 หมัดเหล็กต่อยโดนส่วนบนของไหล่ชั้น และด้วยความแข็งและแรงกระแทกของหมัด ชั้นคิดว่ากระดูกคงจะหักถ้าโดนต่อยแม้แต่ครั้งเดียว แต่หลังจากที่โดนต่อยไปครั้งนึงแล้ว มันก็ไม่ได้แย่ซะขนาดนั้น

 

 แน่นอนว่ามันก็เจ็บอยู่หรอก หรือว่าพลังของตุ๊กตาตัวนี้จะน้อยกว่าที่ชั้นคิดกันนะ? ไม่ก็การปรับโครงสร้างของร่างนั้นทำให้ร่างชั้นทนทานขึ้นอย่างกับฮีโร่กลายพันธุ์งั้นรึ?

 

 หึ อะไรก็ช่างเถอะ จะอย่างไหนชั้นก็โอเค

 

「โอร่าา!! 」

 

 ราวกับว่าเป็นการแก้แค้น ชั้นปล่อยหมัดขวาตรงด้วยกำลังทั้งหมดที่มีเข้าใส่ไอ้เจ้าตุ๊กตา

 

 ตุ๊กตาไม่แม้แต่พยายามจะหลบ หมัดชั้นซัดเข้าที่หน้ากากสีขาวจัง ๆ เหมือนกับว่ามันถูกดูดเข้าไปหาหมัด

 ชั้นรู้สึกได้ถึงแรงกระแทกบนหมัด และด้วยแรงทึบ ๆ  ตุ๊กตาก็ปลิวล้มไปข้างหลัง

 

「ป-เป็นไงล่า....」

 

 ชั้นรู้สึกเหมือนค่อนข้างจะเป็นหมัดที่ดีอยู่ แต่คนอย่างชั้นที่ไม่เคยชกใครมาก่อน เลยไม่รู้ว่าทำความเสียหายไปเท่าไหร่ แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยังมากพอที่ซัดมันจนปลิว คงจะดีไปเลยถ้ามันจะล้มอยู่อย่างนั้น——

 

「เวรเอ้ย ดูจะไม่ยอมแพ้ไปง่าย ๆ แบบนั้นรึไงฟะ」

 

 ตุ๊กตายืนกลับขึ้นมาได้ง่าย ๆ เลย แต่หน้ากากที่โดนชั้นซัดมีรอยแตกเฉกเช่นใยแมงมุมอยู่

 

 มันมีพลังมากพอที่จะทำให้หน้ากากแข็ง ๆ แตก แต่ถึงอย่างนั้นไอ้ตุ๊กตามันก็ยืนกลับขึ้นมาได้ง่าย ๆ  นั่นแปลว่าชั้นไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องใช้เวทมนต์ทำลายมันซะ

 

 มันจะไม่จบ ไม่ว่าชั้นจะต่อยตุ๊กตาแบบนี้ไปกี่ครั้งกี่หน แปลว่าชั้นต้องเอาจริงและพยายามใช้เวทมนต์

 

 ไอ้พวกนั้นอธิบายเงื่อนไขมาว่าชั้นต้องใช้เวทมนต์ดำ หมายความว่ามันจะต้องมีหนทางที่จะใช้มันได้

 เวทมนต์ดำมันเป็นแบบไหนกันชั้นก็ไม่รู้ แต่ตอนนี้คงต้องลองพยายามเคลื่อนย้ายพลังเวทภายในร่างก่อน

 เพื่อจะทำแบบนั้นแล้ว ชั้นต้องเพ่งสมาธิอย่างมาก

 

「——อั้ก!! 」

 

 ต่อหน้าตุ๊กตาที่เริ่มต่อยมาอีกครั้ง ไม่มีทางที่ชั้นจะตั้งสมาธิอย่างสงบได้สักนิด ถึงชั้นจะพยายามทำให้มันเงียบลงด้วยการต่อย เตะมันไปไกล ๆ  แป๊บ ๆ มันก็ลุกขึ้นมาอีก

 

 ในตอนที่พยายามทำแบบนั้น ทุกการโจมตีของชั้นทำให้เกราะของมันบุบ แต่เหมือนตุ๊กตามันจะไม่ได้รับผลกระทบอะไร

 แต่เพื่อที่จะตั้งสมาธิ ชั้นจะคอยรับหมัดไปเรื่อย ๆ ไม่ได้แล้วในห้องโถงนี้ก็ไม่มีที่ไหนให้หลบด้วย

 เพื่อจะสร้างสถานการณ์ที่ชั้นจะไม่ถูกโจมตี——

 

「ไม่มีทางเลือกนอกจากสู้รึไงวะ 」

 

 ถ้าตัวชั้นประชิดอยู่กับฝ่ายตรงข้าม อย่างน้อยชั้นก็จะไม่ถูกอัด

 ก็ไม่รู้ว่าการคิดอย่างมือสมัครเล่นของชั้นแบบนี้จะได้ผลหรือไม่ แต่ตอนนี้มันก็ไม่มีตัวเลือกอื่นแล้ว

 

 โชคดีที่ไอ้ตุ๊กตานี่ใช้แค่การชกที่มีวงสวิงกว้างอย่างเดียว ซึ่งหมายความว่า มันอาจจะไม่ใช้เทคนิคที่แตกต่างอื่น ๆ

 งั้นถ้าชั้นรวบมันจากข้างหลัง มันก็จะไม่ใช้เทคนิคสวนกลับที่อลังการแบบที่ผู้ฝึกศิลปะป้องกันตัวใช้ แล้วก็จะแค่ดิ้นรนเพื่อที่จะสลัดชั้นให้หลุดเพียงเท่านั้น

 

「ย้ากกกก! 」

 

 ชั้นรีบวิ่งไปข้างหลังของตุ๊กตาที่มีการตอบสนองเฉื่อยอย่างพิลึก ก่อนที่มันจะหันกลับมา ชั้นถีบหลังมัน และก่อนที่มันจะลุกขึ้นมา ชั้นก็ปีนขึ้นไปบนหลังของมัน เท่านี้แผนของชั้นก็สำเร็จ

 แล้วถึงชั้นจะไม่สามารถกดมันให้อยู่หมัดเหมือนกับผู้เชี่ยวชาญยูโดได้ แต่ชั้นก็แค่กดให้มันไม่สามารถลุกขึ้นมายืนได้จากร่างส่วนบนเท่านั้นก็พอ

 

 อย่างที่คิด ตุ๊กตามันแค่พยายามลุกขึ้นมาด้วยพละกำลังล้วน ๆ

 พละกำลังของชั้นกับตุ๊กตานั้นแทบจะพอ ๆ กัน ถ้าชั้นกดมันไว้ได้อย่างน้อยอีกซัก 10 วินาทีล่ะก็.........

 

「อ-โอ๊ะ-โอ๊ววว..... 」

 

 พลังเวทนั้นเริ่มไหลเวียนภายในร่าง จากนั้นกระแสพลังก็เริ่มเร่งขึ้นและปริมาณเองก็เพิ่มขึ้น

 ชั้นสัมผัสได้ถึงสิ่งต่าง ๆ ที่ถูกฝังเข้ามาในร่างในระหว่างการทดลองการตอบสนองด้วยกระแสของพลังเวท

 ชั้นสัมผัสถึงมันได้ พลังเวทนั้นคือพลังในตัวมันเองอยู่แล้ว ถ้าชั้นปลดปล่อยพลังนี้ออกมาได้ ก็จะสามารถทำลายตุ๊กตานี้ได้อย่างแน่นอน ชั้นตระหนักได้ว่าจากร่างของชั้น

 แทนที่จะเป็นเหงื่อ สิ่งคล้าย ๆ กับควันสีดำนั้นทะลักออกมา

 

 ชั้นไม่รู้สึกถึงความไม่สบายเนื้อสบายตัวจากมันเลย เพราะว่ามันทะลักออกมาจากพลังเวทของชั้นเอง

 

*ครืน ครืน* เสียงเสียดทานของตุ๊กตาเองเริ่มดังขึ้น และการต่อต้านของมันก็รุนแรงขึ้น

 ในเวลาเดียวกันนั้น ชั้นเองก็ดูเหมือนจะกดมันไว้ไม่อยู่แล้ว

 

 ด้วยสิ่งนี้ มันก็จบแล้ว

 

「ย่าาาาาาาาาห์!! 」

 

 ทันทีที่ตุ๊กตาพยายามจะผลักชั้นออกไป พลังเวทที่คั่งในมือขวาของชั้นก็ถูกปลดปล่อย

 ในเวลาเดียวกันนั่นเอง หมัดขวาของชั้นก็ซัดหลังของตุ๊กตา คลื่นพลังเวทมนต์ดำนั้นทะลวงผ่านเกราะหนาอย่างกับสว่านและทะลุตุ๊กตาไปโดยสิ้นเชิง

 

 บางที พื้นที่ที่อยู่ใต้ตุ๊กตาเอง ก็ถูกคว้านออกมาด้วยการโจมตีนี้ด้วย ชั้นรู้สึกอย่างนั้นน่ะนะ

 

「.......」

 

 เมื่อไม่ได้รู้สึกถึงพละกำลังใด ๆ จากตุ๊กตาอีกแล้ว ชั้นก็ล้มตัวลงนอนกับพื้นไปแบบนั้นเลย

 

「ส-สำเร็จแล้ว......」

 

 เวทเมื่อกี๊นี้มันอะไรกันนะ?

 

 ก็ไม่ค่อยจะเข้าใจเท่าไหร่หรอก ชั้นก็แค่ต่อยออกไปพร้อมกับกระแสพลังเวท

 ก็นะ ไม่เป็นไร ตุ๊กตามันหยุดนิ่งไปแล้ว ค่อยโล่งอกหน่อย

 

——*ครืน*

 

「เอ๊ะ?」

 

 เสียงของเกราะหนักพร้อม ๆ กับการเคลื่อนที่ของตุ๊กตานั้นเข้ามาสู่หูของชั้น

 

 ชั้นปราบไอ้ตุ๊กตานั่นเมื่อกี๊นี้แล้วแน่ ๆ ล่ะ ขนาดตอนนี้มันยังนอนอยู่บนพื้นตรงนั้นไม่ขยับเขยื้อนซักนิดเลย

 

——*ครืน**ครืน**ครืน*

 

 แต่ ชั้นได้ยินเสียงแน่ ๆ  ใช่แล้ว ไม่มีอะไรผิดแปลกเลย

 ยังไงซะเสียงมันก็มาจากอีกฟากของประตูที่ไอ้ตุ๊กตานี่เพิ่งมา

 

 ก็แค่เรื่องง่าย ๆ  มันไม่ได้มีแค่ตุ๊กตาตัวเดียวแค่นั้นเอง

 

「.......ฮะ ฮะ」

 

 ในที่สุดประตูก็เปิดออก

 

 แถวของตุ๊กตาก็กรูกันเข้ามาในห้องโถง มีทั้งหมด 10 ตัวแต่ละตัวตั้งแถวและมองมายังชั้นที่กำลังนอนอยู่บนพื้น

 

 ทุก ๆ ตัวสวมเกราะคล้าย ๆ กับตัวที่ชั้นเพิ่งจะปราบไป ยกเว้นอย่างหนึ่ง ทั้ง 10 ตัวมันถือดาบสองคมอยู่ในมือ

 

「ล้อกันเล่นรึไงวะ」

 

 จนกระทั่งตอนนี้ ภายใต้การทดลองที่หลากหลาย ชั้นทำใจที่จะตายไปเป็นจำนวนครั้งไม่ถ้วนแล้ว แต่ไม่เคยมากเท่ากับตอนนี้มาก่อน

 

 ด้วยการเคลื่อนที่แบบตะกุกตะกัก เหล่าตุ๊กตาก็ยกดาบขึ้น และแทบจะพร้อม ๆ กันในเวลาเดียวกัน ทุกตัวเริ่มจะพุ่งเข้ามาหาชั้น

 

「.........เวรเอ๊ย」

 

 




NEKOPOST.NET