[นิยายแปล] จอมมารดำ ตอนที่ 32 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] จอมมารดำ

Ch.32 - ตอนที่ 32 อิลรุส เบลดเดอร์กับการแบกสัมภาระ (2)


บทที่สอง แต่ละวันในต่างโลก

ตอนที่ 32 อิลรุส เบลดเดอร์กับการแบกสัมภาระ (2)

 

 

เป็นเวลาหนึ่งเดือนแล้วที่ชั้นเริ่มต้นชีวิตการเป็นนักผจญภัย และชั้นเองก็เริ่มคุ้นเคยกับการนอนกลางแจ้งไปแล้ว
 
ร่างกายของชั้นไม่มีทางเหนื่อยแม้ว่าจะผ่านไปสามวันโดยไม่หลับไม่นอน และร่างหายของชั้นแข็งแรงพอที่จะสามารถพักผ่อนได้แม้แต่การนอนลงบนพื้นดินที่เปล่าเปลือย
 
แต่ไม่ใช่ว่าเพราะชั้นทำสิ่งเหล่านี้ได้ ไม่ได้หมายความว่าชั้นไม่ต้องการความสะดวกสบาย มนุษย์นั้นต้องมีคุณภาพชีวิตที่ดี
 
ดังนั้นชั้นเลยเรียนรู้พื้นฐานในการตั้งแค้ม อย่างการเตรียมเต็นท์ การจุดไฟ และอื่นๆที่จำเป็น
 
และเพราะว่าชั้นมีมีดอเนกประสงค์「นิ้วแห่งอิฟริส   (イフリートの親指)」มันเลยสบายมากกับการเตรียมไฟ
 
แฮรี่:”ทำอะไรอยู่รึ คุณโครโน่?”
 
ชั้นจับมีดลงไปที่พื้นตรงกลางที่ตั้งแค้มแล้วตอบแฮรี่
 
คุโรโนะ:”อา นี่นะเอาไว้ไล่แมลงน่ะ”
 
แฮรี่:”ไล่แมลง?--เดียวนะหรือว่ามีดอันนี้เป็นอาวุธเวทย์มนต์!?”
 
คุโรโนะ:”อือ ใช่แล้วล่ะ….มันน่าแปลกใจรึ?”
 
เมื่อได้ยินแฮรี่พูดถึงอาวุธเวทย์มนต์อาเทนก็เลยเข้ามาร่วมวง
 
อาเทน:”ดีจังーฉันเองก็อยากได้อาวุธเวทย์มนต์บ้าง!”
 
ชั้นรู้สึกว่าถ้าเธอหยิบมีดขึ้นมาตอนนี้เธอจะเอากลับบ้านไปด้วยเลย
 
คุโรโนะ:”ชั้นไม่ให้หรอกนะ”
 
ชั้นบอกย้ำออกไปเพื่อความแน่ใจ
 
อาเทน:”เป็นไอเท็มแบบไหน?เอาไปตรวจสอบมาแล้วใช่ไหม?”
 
คุโรโนะ:”อือ มันเรียกว่า 「นิ้วแห่งอิฟริส 」และーーー”
 
ชั้นอธิบายรายละเอียดของมีดให้พวกเขาฟัง 
 
ชั้นบอกไปว่ามันไม่มีพลังโจมตีอะไรเลย สิ่งที่ทำได้ก็แค่เอาไว้ไล่แมลง แต่อาวุธเวทย์มนต์ดูเหมือนจะเป็นที่น่าสนใจสำหรับพวกเขามาก
 
คุโรโนะ:”ーーแต่มีดนี้มันหายากเหรอ?”
 
แฮรี่ :”มันไม่ได้หายากแต่ต่อให้เป็นอาวุธเวทย์มนต์ราคาถูกๆก็มีราคา 10 โกลแล้วล่ะ”
 
อาเทน:”พวกฉันไม่มีเงินขนาดนั้นหรอก และอาวุธเวทย์มนต์ที่ราคาถูกแบบนี้บางทีก็เป็นของหลอกลวง หรือเป็นอาวุธต้องคำสาปนะ ถ้าเข้าเมืองจะเจอขายของแบบนี้จำนวนมากเลย ก็ระวังด้วยนะ”
 
คุโรโนะ:”เข้าใจล่ะ”
 
มันเป็นของที่แพงขนาดนั้นเลยเราะ?บางทีชั้นควรให้มูลค่ามันมากกว่านี้?
 
ขอโทษด้วยนะที่เอานายไปเปรียบเหมือนอุปกรณ์อเนกประสงค์「อิฟริส 」
 
อาเทน:”ไปได้มันมาจากดันเจี้ยนไหนเราะ?”
 
คุโรโนะ:”ชั้นได้มากจากกล่องสมบัติในบ้านของลิลี่นะ”
 
อาเทน:”จากกระท่อมของจอมเวทย์ในป่าคนนั้น?”
 
ในอดีต จอมเวทย์คนนั้นได้มีส่วนร่วมหลายๆอย่างกับหมู๋บ้านอิรุสและใช้เวทย์มนต์ช่วยเหลือบ่อยๆ เขาเป็นคนที่ดังมาก
 
คุโรโนะ:“อือ”
 
อาเทน:”ถ้าเป็นกล่องสมบัติของจอมเวทย์ ไม่ใช่ว่ามีผนึกป้องกันเอาไว้อยู่หรือเปล่า?”
 
คุโรโนะ:”มันมีเสริมพลังและกับดักไฟฟ้าเอาไว้อยู่แต่ชั้นได้ทำดีที่สุดและเปิดมันออกมาได้”
 
อาเทน:”ทำดีที่สุดแล้วเปิดได้?”
 
แฮรี่:”บางทีคุณโครโน่น่าจะเหมาะกับการเป็นขโมยมากกว่าจอมเวทย์นะครับ”
 
คุโรโนะ:”ขโมย…..”
 
อาเทน:”สำหรับนักผจญภัยที่เสี่ยงเข้าไปดันเจี้ยน คนที่มีอาชีพเป็นขโมยจะสามารถปลดกับดักและปลดล็อคหีบหรือประตู เป็นอาชีพที่ขาดไม่ได้เลยล่ะ~”
 
แฮรี่:”คนที่มีความสามารถแบบนั้นจะถูกเรียกว่าขโมยตั้งแต่แรก แม้ว่าเขาจะไม่ได้ไปขโมยของใครจริงๆพวกเขาก็ยังถูกเรียกแบบนั้น”
 
คุโรโนะ:”อ้าーเข้าใจแล้ว เป็นอาชีพปกติด้วยสินะ”
 
ชั้นได้รู้สามัญสำนึกของนักผจญภัยเิ่มมาอีกหนึ่ง
 
อาเทนมองมาที่มีดของชั้นด้วยความอิจฉา เธอคงไม่เปลี่ยนอาชีพเป็นขโมยหรอก ใช่ไหม?
 
สถานที่พวกชั้นตั้งแค้มกันนั้นอยู่ตรงตีนเขากาลาฮอล มันอยู่ห่างจากถนนมาพอสมควร ปกติแล้วมอนสเตอร์จะไม่เข้าใกล้ๆทางหลวง
 
นักผจญภัยที่จะปีนเขานั้นมักจะมาตั้งฐานอยู่บริเวณนี้ ถึงชั้นยังไม่ได้ตรวจเช็คให้แน่ใจว่าใช่จริงมั้ย แต่มีนักผจญภัยกลุ่มอื่นมาตั้งแค้มใกล้ๆนี้เช่นกัน
 
มันเป็นสถานที่ที่ปลอดภัยแต่การลดการป้องกันลงเป็นความผิดพลาดของการเป็นนักผจญภัย พวกชั้นต้องคอยเฝ้าระวังกันตลอดทั้งคืนนี้
 
เครเดล:”หือ โครโน่?”
 
คนที่เฝ้าเวรตอนนี้คือลิซาร์ดแมนผู้เงียบขรึม เครเดล
 
กิลการ์ดด็อกแท็กสีบรอนซ์ที่ระบุถึงนักผจญภัยแรงค์สองที่ห้องคออยู่นั้น ทอประกายจากแสงแค้มไฟอยู่
 
เนื่องจากชั้นยังอยู่แรงค์หนึ่งเลยยังเป็นไอออน เพลทอยู่ ชั้นหวังว่าเมื่อไหรจะได้เปลี่ยนไปใช้บรอนซ์ เพลทกันนะ?
 
เครเดล:”ตื่นอยู่แบบนี้ไม่เป็นไรรึ?”
 
หลังจากนี้จะเป็นการผลัดเวรยามของนีโน่กับแฮรี่
 
อาเทนไม่มีการเฝ้ายาม ไม่ว่าเพราะเหตุผลโง่ๆอย่างเธอเป็นผู้หญิงหรอกนะ แต่เพราะว่าสมาธิของนักเวทย์เป็นสิ่งสำคัญ ดังนั้นมันจึงเป็นการดีกว่าที่จะหลีกเลี่ยงอาการเหนื่อยล้าเอาไว้
 
เราสามารถเหวี่ยงดาบได้แม้ว่าจะยังเหนื่อยอยู่ แต่อันตรายจากการร่ายเวทย์ผิดนั้นเป็นอีกระดับหนึ่งไปเลย
 
ดังนั้นการเฝ้ายามตอนกลางคืนของปาร์ตี้อิลรุส เบลดเดอร์จึงเป็นหน้าที่ของผู้ชายเท่านั้น
 
คุโรโนะ:”ชั้นคิดว่าจะเฝ้ายามด้วยนะ รบกวนหรือเปล่า?”  
 
เครเดล:”ไม่หรอก แต่นายแน่ใจว่าต้องการทำสิ่งที่ไม่ได้ระบุลงไปในภาระกิจ?”
 
คุโรโนะ:”ชั้นทำด้วยความตั้งใจตัวเองนะ ไม่ต้องเป็นห่วง อีกอย่างชั้นอยากได้รับประสบการณ์แบบที่ควรเป็นอย่างนักผจญภัยนะ”
 
เครเดล:”มันน่าเบื่อออก”
 
คุโรโนะ:”งั้นทำด้วยกันสองคนคงดีกว่าใช่ไหม?”
 
เครเดล:”งั้นรึ”
 
ดีที่ชั้นสามารถคุยได้อย่างปกติ ชั้นกลัวว่าชั้นอาจถูกเกลียดไปแล้ว
 
ลิซาร์ดแมนมีส่วนหัวเป็นจิ้งจกดังนั้นจึงยากมากที่จะอ่านการแสดงออกของพวกเขา แต่สำหรับชั้นตอนนี้มันไม่ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้
 
แม้จะเพียงเล็กน้อย พวกชั้นก็กำลังจะไปทำงานที่อันตรายดังนั้นชั้นจึงอยากสร้างมนุษย์สัมพันธ์เอาไว้ อ๊ะเดียวสิชั้นเป็นมนุษย์เพียงคนเดียวนี่หว่า ช่างมันเถอะ
 
คุโรโนะ:”ーーเครเดลทำไมถึงมาเป็นนักผจญภัยล่ะ?”
 
ชั้นตัดสินใจคุยกับเขาในขณะที่นั่งข้างกองไฟภายใต้คืนที่แสนสงบ
 
เครเดล:”ชั้นอยากปกป้องหมู่บ้านเหมือนอย่างพ่อ แต่มีแค่นักผจญภัยที่สามารถหาประสบการณ์จากมอนสเตอร์ได้”
 
คุโรโนะ:”เข้าใจล่ะ อยากแข็งแรงขึ้นเท่าที่ทำได้สินะ”
 
เครเดล:”อือ พ่อเองก็เป็นนักผจญภัยมาก่อนตอนที่ยังหนุ่ม ชั้นก็แค่เลียนแบบเขานะ”
 
คุโรโนะ:”ไม่หรอก มันน่ายกย่องจะตาย มันเป็นเหตุผลที่ดีกว่าบางคนที่มาเป็นเพราะแค่อยากได้เงินเท่านั้น”
 
เครเดล:”จริงดิ?ชั้นคิดว่าชั้นผิดปกติซะอีกที่ม่เป็นนักผจญภัย”
 
คุโรโนะ:”บางทีอาจจะเป็นเพราะที่ๆชั้นมามีค่านิยมที่แตกต่างกัน มากกว่าการมีความฝันที่ยิ่งใหญ่ การหาหนทางทำให้เป็นจริงตามเป้าหมายในอนาคตนั้นมีค่ามากกว่าและดียิ่งกว่าซะอีก”
 
เครเดล:”งั้นรึ......จะคิดแบบนั้นก็ได้เหมือนกันสินะ”
 
คุโรโนะ:”อือ เครเดลเป็นคนที่ยอดเยี่ยม มั่นใจในตัวเองหน่อยーー”
 
เมื่อเทียบกับเขาแล้วเหตุผลของชั้นคือเพื่ออยู่ไปวันๆ …….. มันดูน่าสมเพชชะมัด แต่ช่วยไม่ได้เพราะชั้นต้องพยายามเอาชีวิตให้รอดในดินแดนที่ไม่รู้จักนี้
 
เครเดล:“ทำไมนายถึงมาเป็นนักผจญภัย?ーーไม่เป็นไรหรอกถ้ามีเหตุผลบางอย่างที่บอกไม่ได้”
 
คุโรโนะ:”ชั้นมาเป็นเพื่อปากท้องของชั้นーー....ไม่สิ เพื่อหาเวทย์มนต์ มันเป็นเวทย์มนต์ที่ใช้อัญเชิญที่ไม่อาจทำให้สำเร็จได้หากไม่มีอุปกรณ์พิธีกรรมตามสถานที่โบราณตามประวัติศาสาตร์หรือวิหาร”
 
เครเดล:”โครโน่เชี่ยวชาญด้านเวทย์มนต์อันเชิญงั้นรึ?”
 
คุโรโนะ:”เปล่า ชั้นไม่ได้ค้นหาเพื่อจะเป็นผู้เชี่ยวชาญ ชั้นแค่ต้องการกลับบ้าน”
 
เครเดล:”ชั้นได้ยินมาว่านายมาจากประเทศที่ห่างไกลมาก….มันคงห่างไกลมากจริงๆ”
 
คุโรโนะ:”เป็นแบบนั้นแหละ แต่การอาศัยอยู่ที่นี่ก็น่าสนใจเช่นกัน”
 
เครเดล:”งั้นรึーーมุ?”
 
อาจเพราะเขาจับสัมผัสได้ถึงบางอย่าง เครเดลลุกขึ้นพร้อมกับหอก
 
คุโรโนะ:”เกิดอะไรขึ้น?ชั้นจับสัมผัสมอนสเตอร์ไม่ได้เลย”
 
เครเดล:”มันไม่ใช่มอนสเตอร์ ーーมันคือลิง”
 
เขาเหวี่ยงหอกเบาๆใส่พุ่มไม้ ขณะที่เกิดเสียงแหวกใบหญ้า เงาเล็กๆก็กระโจนออกมา
 
คุโรโนะ:” โอ้…..เป็นลิงจริงๆ”
 
ลิงสองตัวที่มีความสูงใกล้ๆกับลิลี่เผยร่างให้เห็นจากแสงของกองไฟ
 
ดวงตาสีเหลืองทอประกาย และมีร่างกายสีเทาอ่อนๆ
 
เครเดล:“ค๊ากกก!!”
 
เครเดลคำรามออกมาส่งผลให้ลิงตกใจและหนีกลับเข้าไปในความมืด
 
เครเดล:”ลิงพวกนี้ไม่โจมตีแต่ชอบมาขโมยอาหาร ถ้าปล่อยมันไปเดียวพวกมันจะเรียกเพื่อนๆของมันมาเอาทุกอย่างไป แต่ถ้าไล่มันไปแบบนี้พวกมันจะรู้ว่ามีอันตรายและไม่เข้าใกล้อีก”
 
คุโรโนะ:”เข้าใจล่ะ…..”
 
ชั้นสามารถรับสัมผัสมอนสเตอร์และมนุษย์ได้แต่กับสัตว์ธรรมดาเหล่านี้ ยากที่จะรับรู้ได้สำหรับชั้น
 
ชั้นรู้เพิ่มอีกอย่างว่าไม่ใช่แค่มอนสเตอร์เท่านั้นที่จู่โจมเข้ามา
 
เครเดลสามารถรู้ได้ถึงลิงที่ใกล้เข้ามา และชั้นได้รู้ถึงความต่างของประสบการณ์ที่มี
 
คุโรโนะ:”เอาน่า ดูเหมือนว่าเส้นทางสู่การเป็นนักผจญภัยอันดับหนึ่งยังคงอีกยาวไกลーー”
_________________________________________
 
虫除(むしじょ)=ไล่แมลง
驚く(おどろく)=แปลกใจ
 
 
 
ตย.ตอนต่อไป
 
"ชั้นไม่ไหวแล้ว....ฝากที่เหลือด้วย โครโน่"
หลังสิ้นเสียงลง นีโน่ก็เหยียดแขนลงไปกองกับพื้น....



NEKOPOST.NET