[นิยายแปล] จอมมารดำ ตอนที่ 29 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] จอมมารดำ

Ch.29 - ตอนที่ 29 กลับไปสู่ชีวิตประจำวัน


บทที่สอง แต่ละวันในต่างโลก

ตอนที่ 29 กลับไปสู่ชีวิตประจำวัน

 

ผ่านมาได้เดือนหนึ่งแล้วตั้งแต่ที่ได้พบกับลิลี่ 
 
แม้แต่ในโลกนี้ก็มีแนวคิดของวัน, สัปดาห์, เดือน และปีเช่นเดียวกับโลกใบเดิมที่จากมา ถึงจะมีชื่อเรียกที่ต่างกันแต่ระบบการนับวันเวลานั้นมีเหมือนกันไม่ผิดเพี้ยน
 
ชั้นพบกับลิลี่ในช่วงสัปดาห์แรกของ「เดือนลมแห่งพฤกษา (緑風の月)」ซึ่งเทียบได้กับเดือนเมษายน
 
และตอนนี้คือเดือนพฤษภาคม 「เดือนพายุฝนฟ้าคะนอง (遠雷の月) 」
 
พรุ่งนี้ก็นับเป็นสัปดาห์ที่สองของเดือนพฤษภาคมแล้ว
 
ส่วนเดือนกุมภาพันธ์ 「เดือนผลึกน้ำแข็ง (氷晶の月) 」ของที่นี่เองก็มีั 28 วันและเป็น 29 วันทุกๆ 4 ปีเช่นกัน
 
เพราะเหตุนี้ชั้นเลยทำความเข้าใจเกี่ยวกับวันเดือนปีของที่นี่ได้อย่างรวดเร็ว ในหนึ่งวันเองก็มี 24 ชัวโม่งเช่นกัน แต่เพราะว่าไม่มีนาฬิกาอยู่กับตัวชั้นเองก็ไม่ค่อยแน่ใจนักว่าเป็น 24 ชั่วโมงจริงๆหรือเปล่า
 
ส่วนหมู่บ้านรอบๆบริเวณนี้ชั้นได้เรียนรู้มาว่าทั้งหมู่บ้านอิรุสและหมู่บ้านอื่นๆต่างมีอาชีพและผลิตภัณฑ์คือเกษรตกรรมเป็นหลัก
 
แต่เพราะว่าโลกนี้มีมอนสเตอร์ที่เป็นอันตรายอยู่ ทุกๆหมู่บ้านจึงต้องสร้างรั้วไม้ล้อมปกป้องเอาไว้
 
และผู้คนจะไม่กระจายอยู่อาศัยกันเป็นกลุ่มเล็กๆ แต่จะรวมตัวกันแล้วทำเครื่องหมายประจำหมู่บ้านเอาไว้อย่างชัดเจน มันคล้ายๆกับสังคมในสมัยยุคกลางเลยล่ะ
 
ชั้นดูแผนที่ทำให้เข้าใจได้ว่าหมู่บ้านรอบๆนี้อยู่ตรงไหนบ้าง อย่างเช่นหมู่บ้านคลูดร์, ป่าแห่งแฟรี่, ถ้ำคลูดร์, ซากปรักหักพังมีเดียร์ และภูเขากับแม่น้ำที่อยู่ในบริเวณนี้
 
หมู่บ้านอิรุสและหมู่บ้านรอบๆนี้อยู่ในประเทศที่พึ่งก่อตั้งขึ้นโดยชนเผ่ามังกร「กราไวนอล์ (ガーヴィナル) มีเมืองหลวงชื่อ「ไดดารอส (ダイダロス)」ซึ่งเป็นชื่อเดียวกับประเทศเช่นกัน
 
กราไวนอล์คือเด็กหนุ่มที่โดดเด่นในหมู่ชนเผ่ามังกร เขาเป็นคนที่มีพลังอำนาจและความทะเยอทะยานสูง 
 
เขาได้ขึ้นราชาของชนเผ่าและก่อตั้งประเทศนี้ขึ้นมาในที่สุด
 
อ้าา อีกอย่างหนึ่งทวีปแพนโดร่านี้กำลังถูกโจมตีโดยเผ่ามนุษย์อยู่
 
ชั้นพอจะได้ยินข่าวมาบ้างตอนอยู่ที่เมืองท่าแต่ดูเหมือนว่าข่าวจะเป็นความจริง 
 
ส่วนศูนย์วิจัยที่ชั้นเคยอยู่มันอยู่ในทวีปอาร์ค (アーク大陸) 
 
ในทวีปอเมริกาใต้ ประเทศที่เคยปกครองมาก่อนอย่างยาวนานอย่างชนเผ่าอินคาและแอซเท็ก ต่างก็ถูกทำลายกวาดล้างจากการออกล่าอนานิคม
 
แล้วนี่ที่ทวีปแพนโดร่าแห่งนี้ก็กำลังถูกโดนกวาดล้างล่าทาสเข้าสักวันเช่นกันงั้นรึ?ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่เป็นแบบนั้น
 
การล่าอนานิคมในโลกเดิมของชั้นมันเป็นไปได้เพราะผู้ที่กระทำเป็นผู้ที่กองกำลังและพลังมากกว่าอย่างชัดเจน เป็นพื้นฐานสามัญง่ายๆของปลาใหญ่กินปลาเล็ก คนที่มีพละกำลังมากกว่าย่อมปกครองคนที่อ่อนแอกว่า
 
แต่กับเอฟล์, คนแคระ, ก็อบลิ้น และชนเผ่าสัตว์ต่างมีพละกำลังมากพอที่จะขับไล่ผู้บุกรุกได้ ในโลกเวทย์มนต์นี้ปืนไม่ใช่อาวุธที่แข็งแกร่งที่สุด แค่แด๊กเก้อ แรปเตอร์ก็สามารถเผชิญหน้าสู้กับปืนได้แล้ว จริงว่าตอนที่ชั้นอยู่ในศูนย์วิจัยนั้นไม่เห็นมีอาวุธปืนปรากฏอยู่ ดูเหมือนว่ามันยังไม่ได้ถูกคิดค้นขึ้นมา
 
แต่ตลอดเวลาหนึ่งเดือนที่ผ่านมานี้ชั้นก็ได้เห็นแล้วว่าพละกำลังของคนธรรมดาในโลกนี้เป็นยังไง
 
ตอนที่ชั้นหนีออกมา ชั้นได้ฆ่าคนใส่หน้ากาก ถึงแม้พวกมันส่วมใส่ชุดเกราะเบาเอาไว้ ชั้นก็จัดการได้อย่างง่ายๆด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว ไม่ใช่ว่าพวกเขานั้นอ่อนแอ แต่นั่นล่ะเป็นมาตรฐานของพละกำลังของคนทั่วไปในโลกนี้ 
 
ชั้นไม่คิดว่าพวกมันจะสามารถสร้างกองทัพนับหมื่นนับแสนคนที่มีเก่งเหมือนซาริเอลได้
 
ชั้นคิดว่าซาริเอลเป็นกรณียกเว้น คนทั่วไปในโลกใบนี้ต่างมีพละกำลังไม่ได้ต่างจากคนในโลกเดิมเลย
 
ต่อให้มีพลังเวทย์มนต์อยู่ กองทัพมนุษย์ก็ไม่มีทางเหนือกว่ากองทัพมอนสเตอร์ได้ ความจริงแล้วแค่พละกำลังของมนุษย์ก็พ่ายแพ้แล้ว
 
ต่อให้พวกมันมีซาริเอล ทางฝั่งนี้ก็ต้องมีบางคนที่มีพลังเทียบเท่าซาริเอลอยู่เช่นกัน อย่างเช่นราชากราไวนอล์ เป็นต้น
 
กลุ่มทหารจากทวีปอาร์คที่ยกพลขึ้นบกนั้น ต่อหน้ากองทัพไดดารอสที่นำโดยราชามังกรพวกมันไม่สามารถเอาชนะได้แล้ว
 
กองทัพไดดารอสได้วางกับดักแล้วขับไล่กองทัพศตรูกลับไป
 
ทั้งหมดนี้ชั้นได้ฟังมาจากหัวหน้าหมู่บ้านอิรุสและเมื่อประกอบกับที่ชั้นได้ยินมาจากเมืองท่านั้น มันเป็นความจริงว่าการบุกรุกดินแดนแพนโดร่ามันไม่ค่อยราบรื่นนัก
 
ดูเหมือนว่าจะไม่ต้องกังวลว่าจะถูกลากเข้าไปในสงคราม ที่นี่ชั้นสามารถใช้ชีวิตในฐานะนักผจญภัยได้อย่างสงบสุข
 
และวันนี้ก็เป็นอีกวันหนึ่งในชีวิตที่ต่างโลกของชั้นที่มีแต่ความสงบสุขเช่นกัน
 
คุโรโนะ :“อ๊ะ คุณเวนสวัสดีตอนเช้าครับ”
 
เวน :”โอ้ยย สวัสดีเช่นกัน โอ๊ะ วันนี้คุณลิลี่ไม่ได้มาด้วยรึเนีย หายากนะเนีย”
 
คุโรโนะ :”เธอทำยาอยู่ที่บ้าน่ะ ชั้นไม่รู้ว่าจะช่วยอะไรได้”
 
เวน :”เป็นงั้นรึ?เห็นอยู่ด้วยกันตลอดเวลาแต่ตอนนี้อยู่คนเดียว.. นั่นสิน่ะใกล้จะถึงเวลาขายยาแล้วนี่”
 
คุโรโนะ :”คราวนี้เธอทำออกมาเป็นปริมาณมากกว่าทุกครั้ง อย่าลืมแวะเวียนมาน่ะครับ”
 
เวน :”อะ ฮ่าฮ่าฮ่า เป็นพ่อค้าเต็มตัวเลยน่ะ”
 
คุโรโนะ :”เพราะชีวิตพวกผมขึ้นอยู่กับสิ่งนี้เลยー”
 
เวน :”เห็นเขาพูดกันว่าเป็นนักผจญภัยน่าจะได้มาเยอะพอสมควรนี่?ได้ยินมาว่ามีฝีมือน่าดูเลยนี่”
 
คุโรโนะ :”ไม่หรอกไม่หรอก ก็แค่เวทย์มนต์ดำของชั้นมันหายากเท่านั้นเองแหละ”
 
เวน :”ตราบเท่าที่กำจัดมอนสเตอร์ได้ก็โอเคแล้ว วันนี้จะไปที่กิลอีกใช่เปล่า?ขอให้โชคดีน่ะ!”
 
คุโรโนะ :”อื่อ ไปละแล้วเจอกัน”
 
การทักทายคุณเวนทุกเช้าเป็นเรื่องปกติที่ชั้นทำทุกวันเมื่อเดินทางไปที่หมู่บ้าน
 
แม้ว่าครั้งแรกที่เห็นจะแปลกใจอยู่บ้านที่เขาเป็นก็อบลิ้น….แต่เมื่อมาคิดดูตอนนี้มันก็เป็นอะไรที่น่าอัศจรรย์เมื่อพบว่าเขา, ภรรยา และลูกๆทำฟาร์มและใช้ชีวิตเป็นส่วนหนึ่งของหมู่บ้านอิรุสนี้ทั้งๆที่ดูยังไงก็เหมือนเป็นกลุ่มของมอนสเตอร์
 
คุโรโนะ :“คุณกรินท์ สวัสดีตอนเช้าครับ”
 
กรินท์ :“สวัสดีตอนเช้า หือ คุณลิลี่ー”
 
ชั้นถูกทุกคนถามคำถามเดียวกัน ก็นะปกติชั้นมักมาคู่กับลิลี่ตลอดนี่น่า ชั้นอธิบายสั้นๆแล้วเดินผ่านประตูเหมือนทุกครั้ง
 
กรินท์ :“อ้อใช่ๆ มีหลายคนเริ่มเห็นวินวูฟล์ (ウィンドル風狼) เหมือนว่าพวกมันจะค่อยๆเพิ่มจำนวนขึ้นอยู่น่ะ”
 
วินวูฟล์เป็นมอนสเตอร์ที่รูปร่างเหมือนหมาป่า พวกมันสามารถใช้เวทย์ธาตุลมได้ซึ่งถูกจัดอยู่ในมอนสเตอร์ระดับแร้งค์ 1 พวกมันมักจะออกล่าเป็นฝูงเหมือนแด๊กเก้อ แรปเตอร์ ซึ่งเป็นอันตรายต่อชาวบ้าน
 
คุโรโนะ :“เข้าใจล่ะ ถ้าเจอพวกมันจะช่วยปราบให้ครับ”
 
กรินท์ :“โอ้! ฝากด้วยละ”
 
การฟังเรื่องราวความเคลื่อนไหวของมอนสเตอร์ก็เป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของชั้นไปแล้ว
 
คุณกรินท์คือหัวหน้ายามรักษาการณ์ประจำหมู่บ้าน มันเป็นหน้าที่ของเขาในการเป็นยามเฝ้าประตู
 
เขาเป็นคนที่มีหูตากว้างขวาง เขามักทราบข้อมูลและข่าวเกี่ยวกับบริเวณนี้จากการที่ได้พูดคุยกับชาวบ้านที่สัญจรไปมา 
 
ถึงตอนนี้ประเทศจะโดนมนุษย์บุกรุกอยู่ก็ตาม แต่สิ่งที่อันตรายต่อหมู่บ้านอิรุสก็ยังเป็นพวกมอนสเตอร์อยู่ดี
 
ชิโอ้ :“สวัสดีตอนเช้าคะ วันนี้จะมาดูหนังสืออะไรหรือค่ะ”
 
การไปที่บ้านหัวหน้าหมู่บ้านอิรุสเพื่อหาหนังสืออ่านเป็นสิ่งที่ชั้นทำเป็นประจำทุกวัน
 
คุณ ชิโอ้ ต้อนรับชั้นที่ไปเยื่อนห้องสมุดของเธอทุกวัน มันช่างมีความสุข….. ไม่ใช่ล่ะ ชั้นหมายถึงขอบคุณที่เธอค่อยเตรียมน้ำชาและของอื่นๆให้ชั้นทุกๆวัน….
 
คุโรโนะ :“มีหนังสือที่เกี่ยวหรืออ้างอิงถึงเวทย์มนต์เคลื่อนย้ายหรืออัญเชิญ หรือข้อมูลเกี่ยวกับซากปรักหักพังของสิ่งปลูกสร้างพิธีกรรมที่คล้ายๆกันบ้างไหมครั้บ?”
 
ชิโอ้ :“ไม่มีคัมภีร์ที่กล่าวถึงสิ่งเหล่านี้ซะด้วยสิ ไหนดูสิ อาจจะมีบันทึกข้อมูลของนักผจญภัยที่หายสาปสูญในดันเจี้ยนอยู่บ้างน่ะ”
 
คุโรโนะ :“งั้นขอรบกวนด้วยครับ”
 
ทุกวันนี้ชั้นเองก็ยังไม่ยอกแพ้ที่จะหาหนทางกลับสู่โลกเดิม 
 
แต่ชั้นไม่มีรู้ว่าจะทำได้ยังไง ดังนั้นชั้นเลยค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับเวทย์มนต์อันเชิญจากหนังสือ
 
ชิโอ้ :“หนังสือที่บันทึกรายระเอียดเกี่ยวกับเวทย์มนต์และดันเจี้ยนแบบนี้ คงต้องไปหาที่ห้องสมุดในเมืองไดดารอสแล้วล่ะคะ”
 
คุโรโนะ :“คงต้องอย่างนั้นจริงๆสิน่ะ คิดว่าต้องหาทางไปดูสักวันแล้วล่ะครับ”
 
อ้าา ไม่เป็นไรไม่ต้องรีบร้อน มันก็ช่วยไม่ได้น่ะ ค่อยๆคิดหาทางแก้ปัญหาช้าๆดีกว่า
 
__________________________________________
 
珍しい(めずらしい)=หายาก  
頑張ってきな(がんばってきな)=ขอให้โชคดี
召喚(しょうかん)=อัญเชิญ
儀式設備(ぎしきせつび)=อุปกรณ์พิธีกรรม
遺跡(いせき)=ซากปรักหักพัง
 
เกี่ยวกับตอนนี้: เจ้าคุโรโนะมันปักธงหาเรื่องตัวเองชัดๆ 555+  :)



NEKOPOST.NET