[นิยายแปล] จอมมารดำ ตอนที่ 28 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] จอมมารดำ

Ch.28 - ตอนที่ 28 คำสาป ของเลียนแบบ และมีดอเนกประสงค์


บทที่สอง แต่ละวันในต่างโลก

ตอนที่ 28 คำสาป ของเลียนแบบ และมีดอเนกประสงค์

 

 

กาลครั้งหนึ่งนานมากแล้ว มีสาวที่งดงามหาใครเทียบมิได้ในหมู่บ้านเล็กๆที่ห่างไกล
 
เด็กสาวผู้นั้นนอกจากจะมีใบหน้าที่งดงามแล้ว ยังเป็นอัจฉริยะที่หาใครทาบเทียมได้ เธอรู้สูตรยาลึกลับที่ไม่มีใครรู้ แม้แต่ความสามารถในการต่อสู้ก็อาจเทียบเคียงได้กับเหล่านักดาบชั้นยอดได้
 
ลูกสาวเพียงคนคนเดียวของหัวหน้าหมู่บ้าน เป็นที่รัก และเป็นศูนย์รวมจิตใจของชาวบ้านด้วย 
 
เธอมีชีวิตอย่างที่ใครๆได้วาดฝันไว้ เป็นชีวิตที่ควรจะมีแต่ความสุข แต่เธอกลับต้องมาโดนบังคับหมั้นหมายกับชายที่แข็งแกร่งที่สุดในหมู่บ้านโดยที่เธอไม่ต้องการ
 
จนกระทั้งวันหนึ่ง ได้มีจอมเวทย์หนุ่มมาเยื่อนยังหมู่แห่งนี้ และมันได้เปลี่ยนแปลงโชคชะตาของเธอไปตลอดกาล
 
เด็กหนุ่มคนนั้นมาที่นี่เพื่อกำจัดมอนสเตอร์ที่เริ่มปรากฏใกล้ๆหมู่บ้าน แม้เด็กคนนั้นจะยังเป็นจอมเวทย์ฝึกหัดหน้าใหม่แต่เขาก็เต็มไปด้วยคุณธรรมที่อยากปกป้องผู้คน เขาจึงไม่ลังเลที่จะรับภารกิจนี้ซึ่งเป็นภารกิจที่อันตรายแตีมีค่าตอบแทนต่ำ
 
เด็กหนุ่มคนนั้นบุกเข้าไปในหุบเขาพร้อมกับทหารของหมู่บ้านเพื่อกำจัดมอนสเตอร์นั้น
 
ทว่ามอนสเตอร์นี้กลับมีความฉลาดแกมโกงอย่างน่าเหลือเชื่อ พวกมันกระจายเป็นกลุ่มย่อยๆแล้วบุกลอบโจมตีเด็กหนุ่มและกลุ่มทหาร
 
ด้วยการลอบจูโจมอย่างไม่ทันตั้งตัวทำให้เหล่าทหารหาญกล้าทั้งหลายต่างหนีแตกกระจาย พวกมอนสเตอร์เข้าขัดขวางการร่ายมนต์ของเด็กหนุ่ม ทำให้เขาไม่สามารถร่ายเวทย์ได้อย่างที่ตั้งใจไว้
 
ด้วยเหตุผลบางอย่างเขารอดชีวิตกลับมาได้
 
ร่างกายของเด็กหนุ่มนั้นเต็มไปด้วยบาดแผลที่ดูน่ากลัว
 
ร่างกายที่บาดเจ็บของเขาได้รับการเยียวยารักษาจากยาของสาวผู้งดงามแห่งหมู่บ้านนี้
 
ทว่าถึงแม้ว่าบาดแผลของเขาจะได้รับการรักษา แต่ความเชื่อถือที่สูญเสียไปจากชาวบ้านนั้นไม่อาจรักษาได้
 
แต่เด็กหนุ่มผู้นั้นยังไม่ยอมแพ้
 
แม้ว่าเขาจะอ่อนแอแต่หัวใจของเขาก็เต็มไปด้วยคุณธรรม มันไม่อาจถูกทำลายได้เพราะเพียงแค่ล้มเหลวเพียงครั้งสองครั้ง
 
ถึงจะไม่มีชาวบ้านเข้าช่วย เขาก็ยังเผชิญหน้ากับมอนสเตอร์ต่อไปด้วยตัวคนเดียว
 
แต่เป็นความจริงว่าเขาไม่อาจเอาชนะฝูงมอนสเตอร์ที่มีขนาดใหญ่แบบนั้นได้ เขากลับมาหมู่บ้านโดยเต็มไปด้วยบาดแผลอีกครั้ง    
 
เด็กหนุ่มได้รับการรักษาจากเด็กสาวอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ชาวบ้านเริ่มที่จะดูถูกเหยียดหยามเขาแล้ว
 
แต่เด็กหนุ่มคนนี้เขาก็ยังไม่ยอมแพ้ เขายังคงลุกขึ้นสู้ต่อ เขายังคงกลับเข้าไปที่ภูเขาอีกครั้ง
 
แล้วก็แพ้อีกคร่า ได้รับการรักษา เข้าท้าทายมอนสเตอร์ และแพ้อีก รักษาอีก สู้อีก วนไปไม่รู้จักจบสิ้น
 
เด็กหนุ่มค่อยๆแข็งแกร่งขึ้นในขณะที่กลุ่มมอนสเตอร์ค่อยๆตายจากทีละตัวสองตัว
 
แต่หัวหน้าฝูงของมันก็ยังไร้รอยขีดข่วน จากสายตาของชาวบ้านเขาก็ยังคงเป็นไอขี้แพ้ที่ทำภารกิจไม่สำเร็จ และไร้ความน่าเชื่อถือเหมือนเดิม 
 
แต่ไม่ใช่กับเด็กสาว เธอผู้ที่คอยรักษาเด็กหนุ่มผู้นั้นมาตลอด เธอค่อยๆมีทัศนคติที่ดีขึ้นกับเด็กคนนี้ผู้ที่ไม่เคยยอมแพ้
 
คอยมองดูเขาอย่างตั้งใจตลอดเวลา ในเวลาไม่นานในส่วนลึกของหัวใจเธอก็ค่อยๆพ่องโตขึ้น
 
“ขอบคุณเช่นเดิมครับ”
 
เขาขอบคุณเด็กสาวที่รักษาเขาเหมือนทุกครั้ง แล้วลุกขึ้นเพื่อจะออกไปสู้ต่อเหมือนทุกครั้ง
 
“พาฉันไปด้วยได้มั้ยค่ะ?”
 
เด็กสาวเหวี่ยงดาบยักษ์สีดำด้วยมือข้างเดียว 
 
แน่นอนว่าเด็กหนุ่มต้องปฏิเสธ
 
แต่เด็กสาวก็ยังดื้อรั้นตามเขาไปอยู่ดี
 
ฉันอยากช่วยคุณที่ต่อสู้เพื่อหมู่บ้าน ฉันอยากปกป้องหมู่บ้านนี้ ฉันเองก็มั่นใจในการใช้ดาบของตัวเองเหมือนกัน เพื่อไม่ให้หัวหน้าหมู่บ้านรู้ดาบยักษ์ของฉันมันจึงมีรูปร่างสีดำคล้ายๆบังตอขนาดยักษ์แทน แล้วก็นะบลาๆๆๆ 
 
เด็กสาวคัดค้านข้อปฏิเสธของเด็กหนุ่มแล้วยืนยันที่จะตามไปอยู่ดี
 
“พาฉันไปด้วยนะคะ น่ะ?”
 
เด็กหนุ่มยอมแพ้ให้กับความกระตือรือร้นของเด็กสาว เธอต้องการที่จะช่วยเขาทุกทางที่เป็นไปได้
 
หรือว่าอาจเพียงแค่เพราะเธอได้ตกหลุมรักแรกพบกับเด็กหนุ่มไปแล้ว
 
“เยสสส! วันนี้ต้องเป็นการต่อสู้ที่สุดยอดแน่ๆ”
 
เพราะมีเด็กสาวเข้าร่วมด้วย การต่อสู้จึงมีประสิทธิภาพเพิ่มขึ้น
 
เพราะจำเป็นต้องใช้เวลาในการร่ายคาถาให้เสร็จเพื่อปล่อยพลังเวทย์ที่รุนแรง เหล่านักรบและทหารจึงต้องเป็นแนวหน้าคอยปกห้องช่วงเวลานั้น
 
หลังจากที่เขาแข็งแกร่งขึ้นจากการต่อสู้นับครั้งไม่ถ้วน อีกทั้งยังมีแนวหน้าเพิ่มมาอีกคนหนึ่งทำให้เขาสามารถปลดปล่อยพลังได้มากขึ้นอีกเป็นเท่าตัว
 
อีกเหตุผลเพราะเด็กสาวคนนี้สามารถปกป้องเด็กหนุ่มขณะที่กำรังร่ายมนต์ได้อย่างสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ
 
แม้ว่าดาบเล่มนั้นจะมีขนาดใหญ่ยักษ์ เด็กสาวก็ไม่ได้มีปัญหาในการใช้ฟาดฟันเหล่ามอนสเตอร์แต่อย่างใด ความสามารถของเธอนั้นสูงเหนือกว่าทหารของหมู่บ้านยิ่งนัก
 
ในที่สุดพวกเขาสองคนก็สามารถไล่ต้อนมอนสเตอร์จนมุมได้
 
“วันนี้ละ ในที่สุดก็ผมก็ーー”
 
ในการต่อสู้ครั้งสุดท้าย ฝูงมอนสเตอร์ได้พินาศสิ้น และหัวหน้าของพวกมันเองก็ได้รับบาดเจ็บหนัก
 
ด้วยดาบของเขา เด็กหนุ่มรวบรวมพลังสมาธิด้วยกันกับเด็กสาวแล้วพุ่งเข้าสู่การต่อสู้ครั้งสุดท้าย
 
“สะ สำเร็จーー”
 
หลังจากต่อสู้มาตลอดทั้งวันเด็กหนุ่มและเด็กสาวก็สามารถล้มมอนสเตอร์ตัวนั้นลงได้ เด็กหนุ่มรู้สึกดีใจที่ปกป้องหมู่บ้านเอาไว้ได้ แต่สำหรับเด็กสาวแล้วในหน้าของเด็กหนุ่มที่เต็มไปด้วยความปิติยินดีมันคือความสุขของเธอที่ได้รับมา
 
ณ เวลานี้เด็กสาวไม่สามารถคิดอะไรอื่นได้นอกจากเด็กหนุ่ม ทุกสิ่งทุกอย่าง ทุกการกระทำมีแต่เขา หัวใจของเธอถูกบิดเกลียวไปด้วยความรู้สึกรัก
 
ช่วงเวลาที่ได้ร่วมต่อสู้กับเด็กหนุ่มเป็นความสุขที่สุดในชีวิตของเด็กสาว
 
เมื่อกลับมายังหมู่บ้านเด็กหนุ่มได้บอกให้ชาวบ้านรู้ถึงข่าวการตายของมอนเตอร์
 
ณ ใจกลางหมู่บ้านที่มี ชาวบ้าน, ทหาร, หัวหน้าหมู่บ้าน เด็กหนุ่มได้หยิบหัวของมอนสเตอร์และเล่าถึงวีรกรรมการต่อสู้ราวกับเป็นเรื่องเล่าของผู้กล้า
 
ทุกคนต่างตรบมือ หัวหน้าหมู่บ้านได้ได้กล่าวขอโทษสำหรับมารยาทที่ไม่ดีที่ได้กระทำเอาไว้และมอบลูกสาวให้กับเด็กหนุ่มเป็นรางวัลーーーเด็กสาวคิดอย่างโง่ๆว่าจะเป็นเช่นนั้น
 
“งั้นรึ ในเมื่อกำจัดมอนสเตอร์ได้ก็ควรได้รับค่าตอบแทน แต่การพาลูกสาวของชั้นไปสถานที่อันตรายแบบนั้นเป็นเรื่องที่ไม่สามารถให้อภัยได้ จงออกไปจากหมู่บ้านเราซะ”
 
เด็กสาวไม่อาจเข้าใจคำพูดของผู้ให้กำเนิดเธอได้
 
ในมุมมองของชาวบ้านนั้น เจ้าหนุ่มต้องรับการรักษาหลายต่อหลายครั้งจนเป็นที่ดูถูกดูแคลนไปแล้ว ต่อให้สามารถกำจัดมอนสเตอร์แล้วนำความสงบสุขกลับมาสู้หมู่บ้านนี้ได้มันก็สายไปซะแล้ว
 
แม้แต่หัวหน้าหมู่บ้านยังรู้สึกว่าถ้ามอบรางวัลให้มันจะเป็นอะไรที่พิเศษเกินไป นอกจากนี้ไม่ใช่แค่หัวหน้าหมู่บ้านแม้แต่ชาวบ้านเองก็รู็สึกเช่นเดียวกันว่าการนำเด็กสาวล้ำค่าของหมู่บ้านนี้ไปเจอสถานการณ์อันตรายแบบนั้นเป็นเรื่องที่ไม่น่าให้อภัย
 
“ไม่จริงー” เด็กสาวทำได้แค่พึมพัมออกมา
 
ทำไมกัน? เด็กสาวอยากถามเช่นนั้นแต่เพราะเธอนั้นเป็นคนที่ฉลาดเลยสามารถเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดได้ในเวลาต่อมา เธอเข้าใจถึงความรู้สึกของชาวบ้านที่มี แต่สุดท้ายแล้วเธอก็ยังไม่อยากจะเชื่อเช่นนั้น
 
 
แต่เมื่อเด็กสาวได้เห็นเด็กหนุ่มคนนั้นก้มหัวลงเพื่อกล่าวขอโทษ
 
“ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมาจนถึงตอนนี้    ขอให้โชคดีครับ”
 
ในเวลานั้น ความเศร้าที่แฝงมาในน้ำเสียของเด็กหนุ่มได้กระทบเข้าหู้ของเธอ เด็กสาวได้พูดโต้ตอบกลับ ชาวบ้านที่ควรจะสรรเสริญให้เขากับเธอ หมู่บ้านนี้ที่เด็กสาวได้เติบโตขึ้นมา พวกมัน ได้ทำร้ายจิตใจของเด็กหนุ่ม พวกมันเป็นศตรูที่ไม่อาจให้อภัยให้ได้ พวกมันเลวร้ายยิ่งกว่าพวกมอนสเตอร์เป็นไหนๆ
 
“ไม่ให้อภัยーー”
 
เริ่มแรก ตัดหัวของพ่อขาดแยกออกจากร่าง
 
ต่อมา เปิดช่องท้องของเด็กที่เป็นคู่หมั้นที่ลืมชื่อไปแล้วจนเป็นรูแยกออกจากกัน  
 
สุดท้าย ชาวบ้านทุกคนที่กลายเป็น 「มอนสเตอร์」ในสายตาของเด็กสาวไปแล้ว
 
“ไม่ให้อภัยเด็ดขาด!!”
 
ดาบยักษ์ที่ได้ถูกบรรจุเสริมพลังเวทย์มนต์ของเด็กหนุ่มซึ่งได้พาดฟันมอนสเตอร์ไปเป็นจำนวนมาก ตอนนี้มันถูกห่อหุ้มด้วยพลังเวทย์มหาศาลและมีพลังเกินกว่าที่จะเรียกได้ว่าเป็นดาบธรรมดาทั่วไป
 
ดาบต้องสาป ด้วยการใช้ดาบต้องสาปเล่มนี้ ไม่มีชาวบ้านคนใดสามารถหยุดยั้งเธอได้ 
 
เด็กสาวลงมือเฉือนทุกคนในหมู่บ้านที่ผ่านเข้ามาในสายตา
 
ท้ายที่สุดก็ไม่มีใครรอดชีวิตเหลืออยู่ เด็กหนุ่มผู้ที่ล้มลงไปนั่งกองกับพื้นไม่สามารถขยับตัวไปไหนได้ กับฉากฆาตกรรมที่เกิดตรงหน้าเขา เด็กสาวกำลังยิ้มอยู่ท่ามกลางเลือดที่เปียกโชกไปทั้งตัว
 
“ทะ...ทำไม…..”
 
เด็กหนุ่มกำคฑาของเขาแล้วถามเด็กสาวด้วยเสียงที่สั่นสะท้าน
 
“ทำไม?ก็ชัดเจนออกーーー”
 
เด็กสาวตอบกลับด้วยรอยยิ้มที่ชวนน่าหลงไหล
 
“เพราะฉันรักคุณยังไงละ”
 
ด้วยเหตุนี้ดาบยักษ์ที่ปนเปื้อนไปด้วยความเกลียดชังและความรักจึงได้ถือกำเนิดขึ้น
 
สำหรับเด็กสาวแล้ว สิ่งที่เธอต้องปกป้องมีแค่เด็กหนุ่มคนนี้กับตัวเธอเองเท่านั้น นอกนั้นคือศตรูไม่ว่าสิ่งนั้นจะเป็นมนุษย์หรือมอนสเตอร์ก็ตามแต่ ซึ่งสงผลต่อคำสาปที่ทำให้ดาบยักษ์เล่มนี้โจมตีทุกสิ่งเมื่อถือมันเอาไว้
 
++++
 
“ーーเป็นเรื่องราวเบื้องที่ฟังดูอันตรายชะมัด เจ้าสิ่งนี้เนีย”
 
ดาบต้องสาปที่ชั้นได้มาจากก็อบลิ้น ผลจากการตรวจสอบจากร้านขายอุปกรณ์พบว่า มันมีเรื่องราวที่เต็มไปด้วยเลือด มันคงจะดีกว่าถ้าไม่ต้องรับรู้เรื่องเล่าพรรค์นี้ หรือไม่ก็ไม่ต้องรู้ก็ได้ว่ามันมีต้นกำเนิดยังไงจะดีกว่าไหม?...เวทย์มนต์เป็นเรื่องที่มหัศจรรย์แต่กับดาบยักษ์ต้องคำสาป 「ซึจิกิริ (辻斬)」เล่มนี้ถ้าปล่อยให้มันได้ดื่มเลือดตะไปเรื่อยๆ มันจะค่อยๆกลายร่างเป็นไปตามชื่อของมันแน่ๆ
 
มันมี่ระบบการพัฒนาตัวเองอยู่ น่าจะเป็นอะไรที่คล้ายๆกับเลเวลและค่าประสบการณ์ (EXP point) สำหรับดาบเล่มนี้ก็คือการได้ดื่มดำเลือดเข้าไป……..
 
“ส่วนคฑาสีดำอันนี้ก็เป็นของจีนแดงที่ลอกแบบมาจากอาวุธในตำนานที่มีพลังเวทย์หลับไหลซ่อนอยู่ เป็นที่รู้จักกันในนาม 「แบล็ค วาริสเตอร์  (ブラックバリスタ) 」”
 
ว่ากันว่ามันสามารถยิงธนูที่สร้างจากเวทย์มนต์ดำซึ่งมีอำนาจทะลวงกำแพงปราศาจได้เลยทีเดียว ชั้นคิดไม่ออกว่ามันเป็นยังไง แต่คงคล้ายกับที่ชั้นสามารถยิงกระสุนเวทย์มนต์อย่าง「ไรเฟิล 」และ「กระสุนลูกปราย」ได้รุนแรงขึ้น ดังนั้นคฑานี้จึงเหมาะกันชั้นมาก
 
“และนี่มีดสั้น 「นิ้วแห่งอิฟริส   (イフリートの親指)」ดูเหมือนจะใช้เวทย์มนต์ประเภทไฟได้”
 
ไอเท็มที่อยู่ในกล่องสมบัตินั้นมีคฑาและมีดสั้นนี้ ก็ฟังดูดีละนะแต่มีแค่เวทย์มนต์ประเภทไฟที่ชั้นใช้ได้แบบนี้มันก็..
 
“อืมม...ไฟเล็กๆแบบนี้น่าจะสามารถใช้เป็นที่ไล่แมลงได้ละนะ”
 
แม้ชั้นจะบอกว่ามันใช้เวทย์มนต์ไฟได้ แต่ก็ทำได้แค่ระดับไฟแช็คกับไล่แมลงตัวเล็กๆเท่านั้น
 
สะดวกดีอยู่หรอกแต่มันน่าเศร้าชะมัด
 
“ถึงจะมีอาวุธต้องคำสาปอีกเล่มที่ซื้อมาจากร้านด้วย แต่ใช่งานยากชะมัดเวลาตอนต่อสู้จริงเนีย”
 
มันคงจะดีหากเป็นอะไรที่ตรงตัวอย่างดาบแต่นี่มันเป็น「เข็ม」จะเรียกว่าอาวุธได้หรือเปล่ายังไม่รู้เลย
 
ก็มีราคาถูกอยู่หรอกสุดท้ายชั้นเลยซื้อมาด้วย..
 
“นี่ นี่ โครโน่”
 
“อื้อ?”
 
“เกิดอะไรขึ้นกับเด็กหนุ่มและเด็กสาวต่อจากอะ?” 
 
“อ๊า เรื่องนั้นนะหรือーーพวกเขาทั้งคู่ก็อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขตลอดไป”
 
หลังจากที่แด๊กเก้อ แรปเตอร์ปรากฏออกมาพวกเราก็ไม่เจอมอนสเตอร์อีกเลย แล้วก็มาถึงจุดที่หญ้าลิคซีย์ขึ้นอยู่ได้อย่างปลอดภัย
 
“โอ้อ้อ้ นี่มันขึ้นเต็มไปหมดเลย แบบนี้เดียวเดี่ยวก็คงเต็มกระเป๋าละ”
 
หญ้าลิคซีย์เป็นพืชที่หากมองดูผ่านแล้วคุณคงไม่อาจรู้ได้ว่าเป็นมันหากไม่ได้รู้ข้อมูลเกี่ยวกับมันมาก่อน
 
รูปร่างของมันมีใบที่ขรุขระคล้ายต้นแดน-ดิไลอันและมีความคล้ายคลึงกับพวกวัชพืช
 
พวกมันไม่สามาถขึ้นที่อื่นได้นอกจากสวนแฟรี่แห่งนี้เพราะมันต้องการสภาพแวดล้อมที่มีความหนาแน่นของเวทย์มนต์สูงในการเจริญเติบโต
 
ไม่ใช่แค่คนกับมอนสเตอร์แต่พลังเวทย์มนต์ยังมีผลต่อต้นไม้และพืชพรรณ์ด้วย สำหรับคนจากยุคสมัยใหม่อย่างชั้นแล้วมันยากที่จะเข้าใจได้
 
“สิ่งนี้สามารถทำเป็นยาได้?”
 
“ไม่ได้ใช้ตรงๆหรอก”
 
“นั่นสินะเห็นคุณเนียวโก๊ะบอกอะไรแบบนั้นเหมือนกัน บางทีชั้นคิดว่าแค่ตัวมันเองอย่างเดียวคงใช้ฟื้นพลังได้บ้างประมาณ 10 HP อะไรแบบนี้”
 
“เอ๊ะ 10 HP ー?”
 
ชั้นอธิบายความหมายของ HP ให้ลิลี่ฟัง ถึงจะบอกว่าเป็นพืชสำหรับใช้ทำยา แต่ตามที่คุณเนียวโก๊ะว่าไว้ มันไม่สามารถแสดงผลลัพธ์อะไรได้หากไม่นำไปผ่านกระบวนการบางอย่างก่อน
 
ตามที่ลิลี่บอก หญ้าลิคซีย์จะไม่แสดงผลใดๆกับร่างกายเลยหากนำไปใช้ตรงๆ ต่อให้ไม่ได้เรียนรู้เกี่ยวกับยามาจนเป็นผู้เชี่ยวชาญ มันก็เป็นเรืองทั่วๆไปที่ทุกคนรู้กัน ถึงจะมีเด็กบางคคิดว่าวัตถุดิบทุกอย่างให้ผลตามตัวยาอยู่ด้วยก็เถอะ
 
แล้วชั้นก็เป็นพวกประเภทหลัง ...ชั้นรู้สึกอายมากตอนนี้
 
“ไม่เป็นไร เดียวจดจำหลังจากนี้นี่ละ”
 
ชั้นใช้มีดอิฟริสตัดหญ้าริคซีย์แยกออกจากราก แน่นอนว่าชั้นไม่ได้ใช้ใส่เวทย์ไฟลงไปไม่งั้นถ้าหากเกิดเป็นไฟป่าละก็ชั้นจะทำอะไรได้?
 
“เป็นการรวมกันระหว่างมีดกับไฟแช็ค นี่มันเหมือนมีดอเนกประสงค์เลย”
 
ชั้นไม่รู้สึกถึงคุณค่าของเวทย์มนต์ไฟเล็กๆนี้ได้ แต่ในเมื่อมันใช้งานได้ดีชั้นเลยปล่อยมันไปอย่างงั้น
 
“มาลองคิดดูแล้ว ลิลี่เก็บหญ้าพวกนี้ยังไงนะ?”
 
ชั้นใช้เวทย์มนต์เสริมพลังกายและยังมีมีดด้วยเลยทำให้เก็บได้อย่างรวดเร็ว แต่ลิลี่ใช้แค่มือมันคงไม่มีประสิทธิภาพเท่าไหรนัก และเธอก็ไม่ได้ใส่เสื้อด้วยชั้นมั่นใจว่าเธอไม่ได้พกของอย่างมีดติดตัวมาแน่นอน
 
ชั้นมองไปยังลิลี่ราวกับเป็นครูเด็กอนุบาลที่กำลังทำงานอย่างหนัก 
 
ในขณะที่ลิลี่เดินเข้าไปหาหญ้าลิคซีย์ ที่มือของเธอได้ปล่อยลำแสงเล็กๆเข้าตัดมัน แล้วจับมันโยนลงไปในถุง
 
“ใช้เลเซอร์เพื่อเผาแยกมันออกมา…..เป็นเด็กน่ากลัวชะมัด”
 
คงต้องขอบคุณเวทย์มนต์ที่ทำให้เธอทำงานได้อย่างสะดวกสบาย ชั้นเองก็ควรหาเวทย์ที่ใช้งานได้แบบนั้นบ้าง
 
มองไปยังลิลี่ที่ใช้เวทย์มนต์แล้ว ชั้นเองก็ควรเพิ่มความสามารถเวทย์มนต์ของตัวเองบ้างล่ะ
 
แต่เมื่อมองไปยังถุงที่ลิลี่ใส่หญ้าเหล่านั้นแล้วมองย้อนกลับมาที่「พื้นที่เงา」ของชั้น ชั้นก็รู้สึกแย่ลงกว่าเดิม ชั้นคิดว่าเวทย์มนต์ของชั้นเป็นเอกลักษณ์เฉพาะแล้วน่ะ…
 
หลังจากนั้นพวกชั้นก็เสร็จภารกิจได้อย่างราบรื่นไร้ปัญหาใดๆ
 
พวกชั้นได้มาเต็มถุงถึงสามใบ จึงได้รับชุดยาโพชั่นลิคซีย์ขนาด 1,000 mg เป็นโบนัสแถมมาด้วย
 
แต่มันแทบจะไม่มีอันตรายใดๆในภารกิจระดับแรก ชั้นคงไม่มีโอกาศได้ใช้โพชั่นนี้หรอก ก็ดีชั้นกะเก็บมันไว้ก่อนหวังว่าเจ้านี่จะไม่มีวันหมดอายุหรอกน่ะ?
 
___________________________________________________________________________
 
 
美しい (うつくしい)=งดงาม, สวยงาม
大戦果だ(だいせんかだ)=การต่อสู้ที่ยิ่งใหญ่
許さない(ゆるさない)=ไม่ให้อภัย
最初に(さいしょに)=เริ่มต้น
次に(つぎに)=ถัดไป
後は(あとわ)=หลังจากนั้น
貴方を愛しているからよ(あなたをあいしているからよ)=เพราะผมรักคุณ (จำไว้จีบสาวนะครับ 555+)
針(はり)=เข็ม
 
ข้อความจากผู้แปล: ดาบบ้าอะไรประวัติสยองชิบหาย  :O :O



NEKOPOST.NET