[นิยายแปล] จอมมารดำ ตอนที่ 27 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] จอมมารดำ

Ch.27 - ตอนที่ 27 เควสต์แรก!


บทที่สอง แต่ละวันในต่างโลก

ตอนที่ 27 เควสต์แรก!

 

 

ภารกิจ : เก็บหญ้าริคซีย์ (リキセイ)
ค่าตอบแทน : 5,000 ซิลเวอร์ต่อถุง
กำหนดเส้นตาย : ถึงช่วงอาทิตย์แรกของเดือนที่ฟ้าร้อง
ผู้ว่าจ้าง : เจ้าของร้านขายอุปกรณ์หมู่บ้านอิรุส “คิสชู” (キッシュ)
รายละเอียดคำร้อง : หญ้าริคซีย์สามารถเก็บได้ที่สวนของแฟรี่ หากเก็บได้มากกว่า 3 ถุงขึ้นไปจะได้รับโบนัสเป็นโพชั่นที่ทำจากริคซีย์จำนวน 1 ชุด
 
 
“ชั้นกลับมาแล้ว สวนแห่งแฟรี่ !”
 
ตอนนี้ชั้นอยู่ในสถานที่สำหรับทำภารกิจแรกอยู่ วันนี้ชั้นใส่เสื้อผ้าและถือไอเท็มที่ซื้อมาจากเมื่อวาน 
 
ส่วนสถานที่ทำภารกิจนั้นก็อยู่แค่ตรงหน้าบ้านของลิลี่เอง
 
“มัน  ไม่เห็นเป็นการผจญภัยตรงไหนเลย”
 
ก็ช่วยไม่ได้เพราะหญ้าที่ระบุในภารกิจมันขึ้นอยู่ในสวนแฟรี่ตรงนี้เอง
 
ชั้นออกมาจากกระท่อมแต่เช้าตรู่ไปที่หมู่บ้านเพื่อรับภารกิจมา เสร็จแล้วกลับมาที่นี่อีกครั้งภายในวันเดียว
 
“เอาน่า เพราะก็เป็นภารกิจที่รู้สถานที่ดีอยู่แล้วนี่น่ะ เอาล่ะไปเก็บหญ้าริคซีย์กันเถอะ”
 
“โอ้ー”
 
คนที่ตอบรับเสียงของชั้นคือเพื่อนที่ชั้นมอบความเชื่อใจให้อย่างสุดหัวใจ  ลิลี่
 
เพื่อให้เธอรับภารกิจร่วมกับชั้น เธอเลยลงทะเบียนเป็นนักผจญภัยด้วย
 
ชั้นคิดว่ามาทำแบบนี้ด้วยกันหลังจากได้เล่าเรื่องนั้นให้เธอฟังเมื่อวานแล้ว...อย่าไปสนใจละกัน
 
และแล้วทีมนักผจญภัยหน้าใหม่ที่ประกอบด้วยมนุษย์และแฟรี่ก็ได้มุ่งหน้าไปยังสวนแฟรี่
 
ไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้ชั้นได้ไปที่หมู่บ้านอิรุสเพื่อรัสภารกิจนี้ซึ่งเสียเวลาเพียงสองชั่วโมงเท่านั้น
 
ส่วนสาเหตุที่ชั้นเลือกภารกิจเก็บเกี่ยวหญ้าริคซีย์นี่ก็เพราะหญ้านี้ปกติลิลี่ใช้มันในการทำยาของเธอเองอยู่แล้ว ดังนั้นมันเลยเป็นการยิงปืนนัดเดียวได้นอกสองตัวเลยไงล่ะ
 
มันต่างจากภารกิจอื่นๆที่ลิลี่และชั้นสามารถจัดการกันเองได้ง่ายๆ และสวนแฟรี่ก็ใกล้บ้านด้วย
 
ชั้นคิดว่าเป็นโอกาศดีที่จะได้คุ้นเคยกับภูมิศาสาตร์ของสวนแฟรี่ และการเก็บเกี่ยวต้นหญ้าตามภารกิจนี้พวกเราก็ทำได้ง่ายๆด้วยการเพียงแค่เดินมองหารอบๆเท่านั้น
 
“หญ้าลิคซีย์ขึ้นอยู่ตรงไหนกันนะ?”
 
“อืออออออ……..อ้า ตรงนั่น!”
 
ลิลี่ชี้นำทางให้ชั้น 
 
เป็นเรื่องดีมากที่มีคนรู้เส้นทาง แต่ขณะเดียวกันชั้นก็รู้สึกไร้ประโยชน์ที่ไม่ได้ทำอะไรเลย …..ถ้าหากมีมอนสเตอร์โผลออกมาชั้นจะเป็นคนจำกัดให้เอง
 
ชั้นเดินตามแฟรี่น้อยในผืนป่าสีเขียวที่กว้างใหญ่ แสงอาทิตย์สาดส่องลอดผ่านหมู่ไม้กระทบพื้นดิน….บรรยากาศเหล่านี้มันช่างแฟนตาซียิ่งนัก
 
ช่างเป็นพงไพรที่ทำให้ผ่อนคลายยิ่งนักและยังให้ความรู้สึกที่สงบสุขด้วย   
 
และด้วยบรรยากาศแบบนี้ มันให้ความรู้สึกว่ากำลังท่องเที่ยวเดินป่าอยู่เลย
 
“มีบางสิ่ง….”
 
บรรยากาศที่ทำให้ชั้นร้องเพลงอย่างสบายอารมณ์ได้ถูกทำลายลงด้วยบางสิ่งที่ปรากฎออกมา
 
ลิลี่เองก็รู้ตัวเช่นกัน เธอสูดลมหายใจเข้าไป
 
แต่ว่านะ ถึงเธอจะกลั้นหายใจเอาไว้แต่มันก็ไม่ได้ช่วยอะไรหรอก ถ้ายังไม่หยุดแสงที่สองออกมาจากตัวเธอนะ
 
มีสิ่งน่าสงสัยเกิดขึ้นรอบตัวของชั้น ชั้นพยายามมองไปที่พุ่งไม้และพบว่ามีมอนสเตอร์อยู่
 
“ชั้นว่าเคยเห็นไดโนเสาร์แบบนี้มาก่อนนะ?”
 
ตรงหน้าชั้นมีไดโนเสาร์ขนาดเล็กที่มีกรงเล็บแหลมยืนสองขาอยู่
 
ชั้นบอกว่าตัวเล็กแต่ก็สูงกว่าคนขนาดปกติทั่วไป เขี้ยวที่แหลมคมของมันดูท่าจะสามารถขบเขี้ยวหัวมนุษย์ได้ราวกับผลไม้ ดูแล้วมันจ่าจะเป็นสัตว์กินเนื้อด้วย 
 
มันเหมือนตัวไดโนนีคัส (ディノニクス) ที่ชั้นเคยเห็นจากหนังสือภาพตอนสมัยเด็กๆเลย
 
“แด๊กเก้อ แรปเตอร์ (ダガーラプター) นี่”
 
“เป็นชื่อของเจ้าตัวนั้นเหรอ?”
 
“อือ”
 
ชั้นจำได้ละว่าเคยเห็นชื่อนี้จากรายชื่อมอนสเตอร์ที่ต้องปราบปรามจากกิล
 
ถ้าชั้นจำไม่ผิดความแข็งแกร่งของมันอยู่ที่ระดับ 1 เท่ากับพวกก็อบลิ้น แต่โดยส่วนตัวแล้วเจ้านี่มันดูเหนือกว่าอยู่นะ
 
แม้ว่าจะอยู่ระดับเดียวกันแต่ความแข็งแกร่งที่มีก็อาจต่างกันมากได้
 
แรปเตอร์...มันมีชื่อของไดโนเสาร์อยู่แม้ว่าจะอยู่ในต่างโลกก็ตาม มันมีกรงเล็บและเขี้ยวที่ทำให้ชั้นนึกถึงมีดและกริชที่แหลมคม จากมุมมองของชั้นมันเหมือนภาพของไดโนเสาร์ที่ชั้นรู้จัก
 
แด๊กเก้อ แรปเตอร์ ยังไม่รู้สึกถึงพวกชั้นมันหันซ้ายหันขวาอยู่
 
เต็มไปด้วยช่องว่าง..........
 
“นี่มันเชื้อเชิญกันชัดๆ”
 
“อือ”
 
ชั้นที่ผ่านการทดลองการต่อสู้มามากมาย ถึงจะไม่รู้ว่ามอนสเตอร์พวกนี้พูดหรือคิดอะไร แต่ชั้นก็พอจะเดาสิ่งที่มันตั้งใจอยู่ได้ ประการณ์ที่ผ่านนรกมานั้นไม่ได้มีไว้โชว์เล่นๆ
 
ลิลี่เองก็รู้ตัวว่าแรปเตอร์นี้เป็นแค่ตัวล่อ
 
มันกำลังเหยือให้เข้ามาจับมันแล้วแรปเตอร์ที่ซ่อนอยู่รอบๆก็จะโผล่เข้ามารุม
 
แต่ตอนนี้แผนที่ว่าพวกเราก็ได้ล่วงรู้ไปแล้ว พวกเราไม่จำเป็นต้องไปสนใจที่มัน
 
“ลิลี่โจมตีเจ้านั้น แล้วจากนั้นชั้นจะจัดการต่อเอง”
 
“รับทราบ”
 
พวกเราออกมาจากพุ่มไม้โดยมีลิลี่อยู่ข้างหน้า
 
แรปเตอร์หันมาทางพวกเราและเตรียมพร้อมจู่โจมเข้ามาแต่…
 
“อี้อี้อี้ーーอึอืสส!”
 
เสียงครางน่ารักๆดังขึ้น ลิลี่ยิงลำแสงเลเซอร์ทะลุหลางหัวของแรปเตอร์
 
แรปเตอร์ตายคาที่ทันทีโดยที่ยังไม่ทันได้เหวี่ยงกรงเล็บมา
 
หน้าที่ของลิลี่จบเพียงเท่านี้ ส่วนที่เหลือนั้นก็ーー
 
“เป็นหน้าที่ชั้นละนะ!”
 
จังหวะที่พวกเราเริ่มโจมตีพวกแรปเตอร์ดยรอบที่ซ่อนอยู่ก็กระโจนออกมาจากรอบๆเข้าโจมตี
 
สองตัวพุ่งเข้ามาหาชั้นจากด้านข้าง และมีตัวหนึ่งจากข้างหน้า พวกมันคงคิดจะเข้ามาจับชั้นจากทางด้านข้าง แต่ถ้ารู้ถึงการเคลื่อนไหวของมันก็เป็นเรื่องง่ายที่จะกำจัดพวกมันทิ้ง ชั้นหมุนตัวอย่างรวดเร็วและนำไม้คฑาที่อยู่ในมือขึ้นมา
 
「กระสุนลูกปราย」
 
เวทย์มนต์ถูกเร่งพลังขยายโดยไม้คฑา กระสุนลูกปรายเลยมีระยะสังหารที่ไกลขึ้น
 
กระสุนลูกปรายถูกปล่อยใช้เวลาเพียงชั่วขณะในการยิง กระสุนสีดำก็พุ่งทะลวงร่างแรปเตอร์สี่ตัวทันที
 
ถ้าชั้นยิงโดยไม่ใช้ไม้คฑานี้ ชั้นไม่แน่ใจว่าจะฆ่าพวกมันได้ภายในนัดเดียวแบบนี้หรือเปล่า
 
แรปเตอร์มีรูปร่างเป็นไดโนเสาร์ที่มีเกล็ดแข็งปกคลุมผิวกายปกป้องอยู่ พวกมันมีพลังป้องกันที่สูงกว่าพวกก็อบลิ้น
 
กระสุนปืนมีพลังรุนแรงมากขึ้นจากเดิม มันบดขยี้เกล็ดแข็งและเจาะทะลวงผิวของพวกมันอย่างไร้ความปราณี
 
ส่วนไม้คฑาที่ใช้อยู่นี้ชั้นได้มันมาจากกล่องสมบัติของจอมเวทย์ มันมีชื่อว่า「 แบล็ค วาริสเตอร์ รีพลิคัส (ブラックバリスタ・レプリカ) 」เจ้าสิ่งนี้ทำให้ชั้นมีพลังเพิ่มขึ้นสองเท่า กระสุนปืนถูกยิงออกมาทั้งสองฝั่งในเวลาเดียวกัน มันส่งแรปเตอร์ที่อยู่ใกล้ๆสู่ความตายทั้งหมด
 
เหลือเพียงแค่ตัวเดียว ตัวที่พุ่งเข้ามาข้างหน้าของชั้นก่อนที่ชั้นจะหมุนตัวมาข้างๆ
 
ด้วยช่องว่างเมื่อตอนที่ชั้นยิงกระสุนปืนออกไป มันวิ่งร่นระยะเข้ามาใกล้ๆชั้นแล้วพยายามเหวียงกรงเล็บเข้ามา แต่ชั้นยังไม่ได้อยู่ในระยะที่มันจะโจมตีถึงได้
 
“จงออกมาดาบต้องคำสาป 「ซึจิกิริ (辻斬)」”
 
ดาบยักษ์สีดำเด้งออกมาจากเงา ต่อหน้าดาบต้องสาปเล่มนี้มันถูกแยกออกเป็นสองส่วนทันที
 
ร่างของแรปเตอร์ล้มลงส่งเสียงดัง
 
“อืม ที่เหลือหนีไปแล้วรึ?”
 
เมือพวกมันพบว่าเพื่อนๆทั้งหกตัวลงไปกองกับพื้นทันที พวกมันก็รู้ตัวว่าไม่มีทางเทียบชั้นได้ จากนั้นชั้นก็รูปสึกว่าแรปเตอร์รอบๆต่างค่อยๆหายตัวไป
 
มันไม่เป็นปัญหาที่ต้องสู้กับพวกมันหรอก แต่ชั้นไม่ชอบเป็นคนที่เริ่มก่อนและชั้นไม่อยากไล่ตามพวกมันด้วย
 
ตั้งแต่แรกพวกเราแค่มาเพื่อเก็บหญ้าสำหรับทำยาเท่านั้น ถ้ามาคอยสู้กับมอนสเตอร์เดียวก็ไม่จบไม่สิ้นสักที
 
“เอาละ พวกเราไล่พวกมันไปได้เรียบร้อยแล้ว เดินทางกันต่อเถอะ?อ๊ะ รอแปบนะ นำพวกมันกลับไปเป็นหลักฐานการกำจัดด้วยดีกว่า”
 
ชั้นจำไม่ได้ว่าจะได้รางวัลเท่าไหรต่อการกำจัดแรปเตอร์หนึ่งตัว แต่มันน่าจะทำเงินให้ชั้นได้
 
การนำหลักฐานยืนยันการกำจัดมอนสเตอร์ทำได้โดยนำส่วนที่สามารถระบุตัวตนของมอนสเตอร์นั้นๆกลับไป
 
อย่างก็อบลิ้นก็เป็นหูส่วนแรปเตอร์ก็เป็นกรงเล็บไม่ก็เขี้ยว
 
ดังนั้นสำหรับหลักฐานการกำจัดนี้ ชั้นต้องการชิ้นส่วนของกรงเล็บข้างซ้ายและขวาหรือเขี้ยวเท่านั้นก็พอ
 
ชั้นจึงเลือกส่วนที่เป็นกรงเล็บเพราะว่ามันรวดเร็วดีในการที่จะใช้ดาบยักษ์ของชั้นตัดมันเก็บออกมา
 
แล้วชั้นกับลิลี่ก็มุ่งหน้าสู่การเก็บหญ้าริคซีย์ต่อ
 
_________________________________________ 
 
草(くさ)=หญ้า
恐竜(きょうりゅう)=ไดโนเสาร์
残り(のこり)=ที่เหลือ
退い(しりぞい)=ถอยออก, หลีกหนี
証(あかし)=หลักฐานยืนยัน
 
 
เกี่ยวกับไดโนนีคัส



NEKOPOST.NET