[นิยายแปล] จอมมารดำ ตอนที่ 22 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] จอมมารดำ

Ch.22 - ตอนที่ 22 ยินดีต้อนรับสู่กิลด์นักผจญภัย (2)


บทที่สอง แต่ละวันในต่างโลก

ตอนที่ 22 ยินดีต้อนรับสู่กิลด์นักผจญภัย (2)

 

 

เมื่อชั้นเข้าไปที่หน้าเค้าเตอร์ต้อนรับของกิลก็พบว่าคนที่ยืนต้อนรับอยู่คือ

 

คุโรโนะ : “อ๊ะ คุณพนักงานเสริฟเมื่อตะกี้”

 

เนียวโก๊ะ : “อ้าา คุณลูกค้าเมื่อตะกี้!”

 

พนักงานเสริฟน้องแมวเมื่อกี้ยืนอยู่ที่เค้าเตอร์ต้อนรับ นี่พวกเขามีพนักงานไม่พอหรือเนีย?

 

เนียวโก๊ะ : “คุณมารับคำร้องหรือค้าー?”

 

คุโรโนะ : “ไม่ครับ ผมคิดว่าจะมาลงทะเบียนเป็นนักผจญภัยครับ”

 

เนียวโก๊ะ : “งี้นี่เอง งั้นคุณก็เป็นหน้าใหม่สินะค้า”

 

คุโรโนะ : “ใช่ครับ ผมยังไม่รู้เหนือรู้ใต้อะไรมากนักยังเป็นมือใหม่อยู่ ขอรบกวนด้วยครับ”

 

เนียวโก๊ะ : “....คุณเป็นคนที่สุภาพมากเลยค่ะ”

(จากผู้แปล tn: ตลอดมาน้องแมวจะลากเสียงยาวมาตลอดแต่พอเจอคุโรโนะสุภาพใส่เข้ามากๆเธอเลยเริ่มสุภาพกลับครับ)

 

คุโรโนะ : “งั้นหรือครับ?”

 

เนียวโก๊ะ : “ใช่คะ คนที่คุยอย่างสุภาพกับลูกจ้างอย่างชั้นมีแค่หัวหน้าหมู่บ้านเท่านั้น นักผจญภัยเกือบทุกคนเป็นพวกป่าเถื่อนหยาบกระด้างนะค้า”

 

พอมาคิดดูแล้ว หัวหน้าหมู่บ้านก็เป็นคนที่จกว้างมากแม้แต่กับคนที่น่าสงสัยอย่างชั้น เธอทำแบบนี้ก็ทุกคนเลยรึ?

 

ส่วนพวกนักผจญภัยก็เป็นพวกหยาบกระด้างตามอย่างที่เห็นละนะ กลุ่มที่นั่งอยู่แถวๆลอบบี้ต่างก็มีร่างกายใหญ่โต แม้ว่าชั้นจะเป็นนักเรียนมัถยมที่ตัวใหญ่แต่เมื่อเทียบกับพวกเขาแล้วก็สูงในระดับทั่วๆไปเท่านั้นเอง

 

เนียวโก๊ะ : “ดังนั้น...อ้าา ฉันยังไม่ได้ถามชื่อคุณเลย ฉันชื่อ 「เนียวโก๊ะ (ニャレコ)」คะ”

 

คุโรโนะ : “เนียนโก๊ะ?(ニャンコ)” (tn: ชื่อที่ใช้เรียกแมวตัวเล็กๆของคนญี่ปุ่น)

 

เนียวโก๊ะ : “เนียวโก๊ะคะ! อย่างที่คิดคุณก็หยาบคายเหมือนกัน!”

 

คุโรโนะ : “เออ ขอโทษด้วยครับ คือว่าเนียนโก๊ะ...ไม่ใช่สิ คุณเนียวโก๊ะครับ ผมชื่อโครโน่ครับ”

(tn: ตรงนี้ดิบคุโรโนะมันแนะนำตัวเองว่า 私はクロノと言います สงสัยคงรู้ตัวละว่าไม่มีใครเรียกชื่อเต็มๆมันเลย 55+)

ดูเหมือนว่าพวกมนุษย์แมวจะคิดว่าเป็นการเสียมารยาทที่ไปดูหมิ่นเขาเป็นพวกแมวปกติ

 

เนียวโก๊ะ : “ใช่ใช่ คุณโครโน่สินะ อ๊ะ ไม่จำเป็นต้องพูดคุยอย่างเป็นทางการกับชั้นก็ได้ คุณเหนื่อยใช่ไหมละ”

 

คุโรโนะ : “อ้า รู้ด้วยเหรอเนีย?”

 

เนียวโก๊ะ : “รู้แล้วละค่าー แต่พูดอย่างเป็นทางการกับคนอื่นแบบนี้ คุณโครโน่ต้องได้รับการศึกษามาแน่ มาจากสถานศึกษาแห่งใดหรือค้าー?”

 

คุโรโนะ : “อ้า ฮ้าฮ้าฮ้า จะขอบคุณมากเลยถ้าไม่ถามเรื่องส่วนตัว ชั้นมาที่นี่เพราะได้ยินว่าทุกคนสามารถเป็นนักผจญภัยได้โดยไม่ต้องแสดงตัวตนนะ”

 

เนียวโก๊ะ : “เข้าใจละ คงมีเหตุจำเป็นสินะ”

 

คุโรโนะ : “ใช่แล้ว”

 

เนียวโก๊ะ : “เข้าใจแล้ว ฉันและทางกิลจะไม่สอบถามอะไรมากกว่านี้ ตอนนี้โปรดกรอกรายละเอียดลงในเอกสารด้วยคะ”

 

เธอยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งและปากกาออกมาวางตรงหน้าชั้น

 

เนียวโก๊ะ : “อ๊ะ ถ้าคุณไม่สามารถเขียนได้เดียวฉันจะเขียนให้ ค่าบริการเพียง 200 ซิลเวอร์คะ”

 

ชั้นเข้าใจละ เพราะว่าการเรียนการสอนไม่เป้นที่แพร่หลาย ทำให้จำนวนคนที่อ่านออกเขียนได้มีน้อยตามไปด้วย เลยเป็นปกติที่ต้องมีบริการแบบนี้สินะ

 

คุโรโนะ : “ไม่เป็นไร สบายมาก”

 

ชั้นไม่เคยเขียนอักษรของโลกนี้มาก่อน แต่ด้วยความรู้ที่โดนยัดเยียดเข้ามาในหัวทำให้ชั้นสามารถเขียนได้

 

แต่เขียนได้ช้าและยังไม่ค่อยคบ่อยเท่าไหรนัก..

 

ชั้นคงต้องฝึกมากกว่านี้อีกซะหน่อย ชั้นค่อยๆเขียนรายละเอียดลงในเอกสาร

 

มีชื่อ, อายุ และเพศ แต่--

 

คุโรโนะ : “อะไรคือ 「คลาส」?”

 

เนียวโก๊ะ : “มันเป็นช่องให้ระบุตัวตนของคุณคะ เช่นเป็นนักรบ หรือนักรบเวทย์ พูดง่ายๆคือเป็นรูปแบบการต่อสู้ของคุณคะ มันเป็นเกณฑ์สำหรับการจัดตั้งปาร์ตี้ แน่นอนว่านักผจญภัยนั้นไม่เหมือนกับกองทัพที่ไม่มีการแบ่งคลาสกัน ดังนั้นทุกคนจึงเขียนลงไปตามอย่างที่ตนต้องการ สรุปคือคลาสควรใกล้เคียงกับรูปแบบการต่อสู้ของตนเอง ถ้าคุณยังคิดไม่ออกให้ระบุเป็นอาวุธที่ใช้ก็ได้คะ”

 

คุโรโนะ : “อย่างงี้นี่เอง รูปแบบของตัวเองงั้นรึ งั้น--”

 

ชั้นคิดรูปแบบที่จะใส่ลงไปแล้วเริ่มลงปากกาเขียน

 

เนียวโก๊ะ : “「จอมเวทย์มนต์ดำ (黒魔法使い)」งั้นเหรอ?”

 

คุโรโนะ : “อ้า ชั้นคิดชื่ออย่างอื่นไม่ออก ผู้ใช้พลังเวทย์มนต์ดำไม่ค่อยมีรึ?”

 

เนียวโก๊ะ : “หายากมากเลยล่าา จอมเวทย์มนต์ดำเป็นพวกที่มีความลับมากมาย ดังนั้นเลยไม่มีนักผจญภัยที่ใช้เวทย์มนต์ได้อยู่นะ”

 

คุโรโนะ : “จอมเวทย์หรือพวกนักรบเวทย์ส่วนใหญ่จะเป็นผู้ใช้เวทย์สีหลักเช่นไฟ, น้ำ พวกนี้งั้นรึ?” 

 

เนียวโก๊ะ : “มากกว่าส่วนใหญ่ ทุกคนที่เป็นผู้ใช้เวทย์มนต์จะเป็นแบบนั้น แม้แต่ผู้ใช้เวทย์อันเชิญและเวทย์สายรักษาก็ต้องมีเวทย์สายสีพื้นฐานอย่างน้อยสีหนึ่งนะคะ”

 

คุโรโนะ : “อย่างงั้นหรอกรึ ชั้นที่ใช้เวทย์สีพื้นฐานไม่ได้ งี้ชั้นก็ไม่ควรนับตัวเองว่าเป็นจอมเวทย์ได้สินะ”

 

เนียวโก๊ะ : “อืออ ถ้าคุณเข้าไปในเมืองคุณจะสามารถหาที่เรียนเวทย์มนต์ได้คะ แต่ที่นี่พวกเรามีแค่คำอธิบายพื้นฐานของนักผจญภัยเท่านั้น”

 

เรียนเวทย์มนต์งั้นรึ ถ้าชั้นมีโอกาศได้เข้าเรียนงั้นชั้นคงต้องเตรียมตัวเอาไว้ว่าจะใช้เวทย์แบบไหนเอาไว้ก่อนละ

 

คุโรโนะ : “งั้นช่วยอธิบายพื้นฐานของนักผจญภัยตอนนี้เลยได้ไหม?”

 

เนียวโก๊ะ : “ได้คะ จะอธิบายเฉพาะกฎพื้นฐานก่อนเท่านั้นนะ ถ้าหากมีข้อสงสัยเพิ่มเติม สามารถดูจากแบบฟอร์มได้คะ”

 

คุโรโนะ : “อ๊ะ พอดีคนที่มาด้วยกันกำลังรออยู่ ดูท่าจะต้องใช้เวลาอีกนาน ขอให้เธอมาฟังด้วยกันได้ไหม?”

 

เนียวโก๊ะ : “คนที่มาด้วย หมายถึงคุณลิลี่ใช่หรือเปล่า?”

 

คุโรโนะ : “รู้จักด้วย?ลิลี่เป็นที่นิยมจริงๆนะเนี่ย”

 

เนียวโก๊ะ : “ไม่มีใครไม่รู้จักหรอกคะ เธอขาย「ยาจิตวิญญาณแห่งแฟรี่ (妖精の霊薬)」ในราคาที่ถูกมากมาตั้ง 30 ปีแล้วนะคะ”

 

คุโรโนะ : “โอ้อ้ ยาของลิลี่สุดยอ-------ด    เดียวนะเมื่อกี้บอกว่า 30 ปีใช่ไหม?”

 

เนียวโก๊ะ : “ใช่แล้ว คุณลิลี่ปีนี้อายุก็ซัก 32 ได้”

 

คุโรโนะ : “เอ้..เออออออออ้!?”

 

ชั้นตะโกนกู่ก้อง

 

คนรอบๆชั้นต่างมองมาที่ชั้นว่าเกิดอะไรขึ้น

 

คุโรโนะ : “32 ปี !?จริงๆอะ!?”

 

เนียวโก๊ะ : “จริงๆคะ!”

 

จนถึงตอนนี้ชั้นคิดว่าเธอพึ่งจะ 5-6 ขวบเท่านั้น ไม่ ชั้นคิดว่าอายุเท่านั้นจริงๆ

 

อายุ 32 ปี นั่นมันอะไร นั่นหมายความว่า นั่นหมายความว่า..................

 

เนียวโก๊ะ : “ไม่ต้องแปลกใจไปหรอกคะ แฟรี่มีชีวิตยืนยาวและรูปร่างของพวกเขาก็ไม่มีการเปลียนแปลงด้วย อายุของพวกเขาไม่ได้มีความหมายเหมือนพวกเราหรอก”

 

คุโรโนะ : “ยะ ยังงี้นี่เอง… แล้วเป็นแบบนั้นตั้งแต่เกิดเลยหรือเปล่า?”

 

เนียวโก๊ะ : “แน่นอน พวกแฟรี่มีความจำที่ดีมาก ดังนั้นพวกเธอจึงมีความรู้กว้างขวาง แม้แต่คุณลิลี่ที่มาอยู่ร่วมกับมนุษย์ก็รู้เรื่องแถบนี้เป็นอย่างดี แล้วเธอเป็นที่รู้จักกับหัวหน้าหมู่บ้านคลูดร์ด้วยนะคะ”

 

คุโรโนะ : “ยะ อย่างงั้นหรอกรึ….”

 

ชั้นหมุนตัวกลับไปดูลิลี่ที่นั่งตรงลอบบี้

 

เหมือนจะรู้ว่าชั้นมองมา ลิลี่หันมาทางชั้นเช่นกัน

 

นะ น่ารักขนาดนั้นมีอายุ 32 ปีแล้ว….

 

ชั้นไม่เชื่อ ชั้นไม่อยากเชื่อ….ไม่สิ ที่นี่เป็นโลกแฟนตาซีที่มเวทย์มนต์ บางสิ่งบางอย่างแบบนี้ย่อมเป็นไปได้

 

คุโรโนะ : “อย่างไรก็ดี ลิลี่ก็คือลิลี่ไม่ว่าจะอายุเท่าไหรก็ตาม”

 

เนียวโก๊ะ : “อ๊า เดียวจะฟังเนื้อหาเบื้องต้นพร้อมกับคุณลิลี่สินะคะ? ราคา 1000 ซิลเวอร์คะ รวมของลิลี่แล้วคะ”

 

คุโรโนะ : “ขอความกรุณาด้วยครับ”

 

ชั้นหยิบเหรียญเงินใหญ่ออกมาจากกระเป๋าเงิน (ที่เชื่อมเข้ากับพื้นที่เงาของชั้น) ชั้นส่งมันให้คุณเนียวโก๊ะ

 

เนียวโก๊ะ : “งั้นเดียวฉันขอเวลาเตรียมตัวก่อน คุณลิลี่, คุณโครโน่ รบกวนรอตรงลอบบี้กอนนะคะ”

 

คุโรโนะ : “เข้าใจแล้วครับ”

 

ชั้นกลับไปนั่งเก้าอี้ที่เด็กสาวอายุ 32 ปี ลิลี่รออยู่

 

คิดมากไปเกี่ยวกับอายุของเธอหรือเปล่าเนียตัวชั้น........

 

______________________________________________________________

 

依頼 (いらい)=คำร้องขอ

お探します(おさがします)=มองหา

未熟者(みじゅくもの)=มือใหม่

礼儀正しい(れいぎただしい)=สุภาพ

疲れる(つかれる)=เหนื่อย

妖精の霊薬(ようせいのれいやく)=ยาจิตวิญญาณแห่งแฟรี่




NEKOPOST.NET