[นิยายแปล] จอมมารดำ ตอนที่ 21 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] จอมมารดำ

Ch.21 - ตอนที่ 21 ยินดีต้อนรับสู่กิลด์นักผจญภัย (1)


บทที่สอง แต่ละวันในต่างโลก

ตอนที่ 21 ยินดีต้อนรับสู่กิลด์นักผจญภัย (1)

 

 

รีบไปลงทะเบียนนักผจญภัยกันเถอะ ! แต่ความกระตืนรือล้นของชั้นที่อยากลงทะเบียนทันทีนั้นก็ได้ถูกหยุดลงด้วยอาหารที่อยู่ตรงล็อบบี้ของกิล เสียงท้องร้องของทั้งคู่ดังประสานเสียงออกมา

 

คุโรโนะ : “กินข้าวก่อนเถอะ!”

 

ลิลี่ : “อือ!”

 

ด้วยเหตุนี้การลงทะเบียนจึงเลื่อนไว้ไปทำทีหลัง พวกชั้นตัดสินใจกินข้างกลางวันกันก่อน ทว่าเป็นไปอย่างที่คาดคิด ล็อบบี้ของกิลนั้นเต็มไปด้วยนักผจญภัยที่สวมชุดเกราะและพกอาวุธดูน่าอันตรายอยู่เต็มไปหมด

 

คุโรโนะ : “อือ เอาอะไรดีน้า”

 

ลิลี่ : “อะไรดีน้าาาー”

 

ต้องขอบคุณการดัดแปลงร่างกาย มันทำให้ชั้นสามารถอ่านหนังตัวสือต่างโลกนี้ได้ มันไม่ยากที่จะอ่านรายการอาหาร แต่ชั้นไม่รู้เลยนี่สิว่าชื่ออาหารเหล่านี้มันคืออะไรบ้าง

 

ดูเหมือนว่านี่เป็นครั้งแรกของลิลี่เช่นกัน เธอไม่รู้จักรายการอาหารของที่นี่ พวกเราต่างไม่รู้จะสั่งอะไรกันดี

 

เท่าที่เห็นระบบสั่งอาหารก็ดูคล้ายๆกับโลกเดิม ถ้าไม่รู้จะเลือกสั่งอะไรเดียวลองให้พนักงานแนะนำเอาละกัน อ๊ะ ต้องให้ทิปด้วยมั้ยเนีย?

 

คุโรโนะ : “ขอโทษด้วยครับ รับออเดอร์ด้วยครับ”

 

พนักงานน้องแมว : “ได้ค่า ได้ค่าา เชิญค่าาー”

 

พนักงานเสริฟหูแมววิ่งเข้ามารับรายการ ร่างกายของเธอเหมือนมนุษย์และยืนด้วยสองขา ต่างที่เธอนั้นมีร่างกายปกคลุมด้วยขนสัตว์เหมือนแมว และมีหัวที่เหมือนแมวแต่ใบหน้าคล้ายมนุษย์ ผมเป็นรูปแบบเดียวกับมนุษย์ซึ่งมีสีน้ำตาลอ่อนยาวถึงหัวไหล เธอเป็นหนึ่งในเผ่ามนุษย์สัตว์

 

คุโรโนะ : “เออーー”

 

มันดูเสียมารยาทหากจะไปจ้องเธอแบบนั้น ชั้นควรสั่งอาหารก่อน หลังจากนั้นไม่นานนักเมื่อชั้นตัดสินใจเลือกเสร็จ

 

พนักงานน้องแมว : “รวมทั้งหมด 520 ซิลเวอร์ค่ーา”

 

พวกเขาใช้ระบบจ่ายเงินก่อน ชั้นหยิบเหรียญทองออกมาจากกระเป๋า

 

คุโรโนะ : “ขอโทษด้วย แต่ผมมีเพียงเหรียญทองเท่านั้นตอนนี้ มันใช้ได้ไหมครับ?”

 

พนักงานน้องแมว : “เนี๊ยว!หนึ่งเหรียญทอง!สบายมากค่าาา”

 

คุโรโนะ : “งั้นนี่ครับ”

 

ชั้นส่งเหรียญทองที่มีขนาดราว 500 เยนในอุ้งมือของคุณแมว

 

พนักงานน้องแมว : “ค่าーเงินทอนเท่ากับ 9480 ซิลเวอร์ค่า”

 

เสียงเหรียญกระทบกันดังออกมาจากกระเป๋า เธอคืนมาเก้าเหรียญเงินใหญ่ สี่เหรียญเงินเล็ก และแปดเหรียญทองแดงที่ดูเหมือนเหรียญสิบเยน

 

พนักงานน้องแมว : “โปรดกรุณารอสักครู่ค่าー”

 

หูและหางของเธอขยับไปมา ขณะที่เธอกลับไปหลังเค้าเตอร์

 

เหมือนว่าชั้นจะสั่งอาหารได้อย่างไม่มีปัญหาใดๆ ขอบคุณพระเจ้า

 

คุโรโนะ : “ดูท่าชั้นจะได้เงินมาเยอะพอดู ยังดีกว่าต้องหมดตัวละนะคิดว่า”

 

ถ้าถามว่าทำไมชั้นถึงมีเหรียญทองนะรึ นั่นเพราะว่าหัวหน้าหมู่บ้านชิโอ้ให้มาเป็นรางวัลสำหรับการกำจัดก็อบลิ้นยังไงละ

 

ทั้งหมดที่ได้มาคือยี่สิบเหรียญทอง ถ้าเทียบเป็นเงินเยนก็สองแสนเยนพอดี

 

เพราะชั้นและลิลี่ต่างก็ไม่มีกระเป๋าเงิน ชั้นเลยเก็บเหรียญทองทั้งหมดลงในเงาของชั้น

 

และชั้นยังได้เรียนรู้ระบบเงินตราจากชิโอ้ด้วย

 

ตอนแรกชั้นกลัวว่าที่นี้พวกเขาจะยังใช้ระบบแลกเปลี่ยนสิ่งของกันอยู่ แต่เมื่อชั้นพบว่าพวกเขามีระบบเงินตราใช้แล้วชั้นก็โล่งใจมาก ถ้าไม่มีระบบเหล่านี้ชั้นคงจะซื้อของได้ลำบากมาก

 

ระบบเงินตราของที่นี่ใช้รูปแบบเหรียญทอง, เงิน และทองแดง 

 

เหรียญทองที่ให้ไปนั้นมีมูลค่าเทียบเท่ากับหนึ่งหมืนเยน เหรียญเงินใหญ่เท่ากับหนึ่งพันเยน เหรียญเงินเล็กเท่ากับหนึ่งร้อยเยน และเหรียญทองแดงเท่ากับสิบเยน

 

หนึ่งเหรียญทองเท่ากับหนึ่งหมื่นเหรียญเงินใหญ่ และอัตราแลกเปลียนเป็นเหรียญที่เล็กลงอย่างเหรียญเงินเล็กกับเหรียญทองแดงก็ไม่ได้ต่างจากที่เทียบเป็นเงินเยนข้างต้น

 

ชั้นได้เรียนรู้เกียวกับราคาของบางสิ่งมาบ้าง แต่ราคาตลาดนั้นชั้นยังไม่รู้จนกว่าจะได้ลองไปซื้อเองจริงๆ

 

ราคาอาหารของกิลดูเหมือนจะเป็นราคาที่ปกติ มันต้องใช้อ้างอิงราคาตลาดได้

 

ถ้าราคาอาหารกลางวันสำหรับสองคนคือ 520 เยน ไม่สิ 520 ซิลเวอร์  เป็นราคาที่ประมาณครึ่งหนึ่งของค่าอาหารปกติที่ญี่ปุ่น

 

ยี่สิบเหรียญทองดูเหมือนว่าจะเป็นมูลค่าที่สูงกว่าค่าเฉลี่ยที่ชาวไร่ชาวนาของหมู่บ้านจะหามาได้ต่อเดือน ชั้นงงมากที่จู่ๆตัวเองก็มีเงินจำนวนมากพอใช้สอยได้เป็นเดือนๆ ดูแล้วการรับงานจากกิลอาจทำเงินได้มากกว่านี้ก็ได้

 

หลักฐานยืนยันในการจำกัดก็อบลิ้นเพียงแค่ให้ลิลี่เป็นพยานก็เพียงพอ เห็นได้ชัดว่าแฟรี่ไม่พูดโกหกการได้พวกเขาเป็นพยานหลักฐานก็ได้รับความเชื่อถือสูงแล้ว อีกเหตุผลหนึ่งคือลิลี่นั้นเป็นที่เชื่อถือในหมู่บ้านด้วย

 

ขณะที่ชั้นกำลังคิดเรื่องเหล่านี้อยู่อาหารก็ถูกเสริฟบนโต๊ะ

 

อาหารส่งกลิ่นหอมแสนอร่อยแตะเข้าที่จมูกทำให้การพูดคุยเรื่องเงินลอยละล่องหายไปจากความคิด

 

「อิทะดะคิมัส」 ชั้นกับลิลี่ก็เริ่มกินอาหารที่อยู่ตรงหน้า

 

ใช่แล้ว  「อิทะดะคิมัส(ขอเริ่มรับประทานอาหาร)」  และ「โกจิโซซามะ(ขอบคุณสำหรับอาหาร)」เป็นวัฒนธรรมที่กล่าวก่อนและหลังจากกินอาหารของญี่ปุ่น รวมถึงทวีปแพนโดร่าด้วย

 

คุโรโนะ : “อร่อยโฮก!เนื้อประหลาดๆที่เรียกว่า 「ดอร์ตั้น(ドルトス)」มันอร่อยโฮก!”

 

ลิลี่ : “อร่อย!”

 

ชั้นกินอาหารที่ทำจากวัตถุดิบที่ไม่รู้จักและดืมชาที่ไม่รู้ว่าใช้ใบชาอะไรโดยไม่ระแวงใดๆ ในที่สุดชั้นก็ถอนหายใจออกมาอย่างพึงพอใจ

 

คุโรโนะ : “พู่พู่ーーอร่อยมาก”

 

ชาของลีลี่ให้ความรู้สึกว่าเป็นชาดำ แต่ที่นี่เหมือนเป็นชาบาร์เล่ย์ อะลืมไปเลยว่าชั้นต้องไปลงทะเบียนนักผจญภัย แต่ขอพักต่ออีกสักนิดหน่อยนะ

 

คุโรโนะ : “ลิลี่เมือพวกเรากลับถึงบ้านแล้ว ช่วยฟังเรื่องที่ชั้นจะเล่าให้ฟังด้วยนะ”

 

ลิลี่ : “โครโน่จะเล่าอะไร?”

 

“ตอนหัวหน้าหมู่บ้านชั้นหลีกเลี่ยงบางคำถามโดยการตอบว่าชั้นมาจากสถานที่ไกลมากๆ แต่ชั้นว่าจะบอกความจริงกับลิลี่นะ”

 

ลิลี่ : “งั้นเหรอ อือ ได้เลย!”

 

คุโรโนะ : “ขอบคุณมาก!ผมจะอยู่กับลิลี่ด้วยกันอีกนานหลังจากนี้ ตอนนี้ชั้นต้องไปละทะเบียนเป็นนักผจญภัยได้ละ”

 

ลิลี่ : “อือ!ขอให้โชคดีน้า!”

 

แล้วชั้นก็ลุกขึ้นยืนจากที่นั่งโดยมีลิลี่ยิ้มส่งให้อยู่ข้างๆ

 

_________________________________________

 

飯 (めし)=อาหาร

合計で(ごうけい)=รวม(ราคา)

お釣りの....(おつりの....)=เงินทอนเท่ากับ..

金貨(きんか)=เหรียญทอง

銀貨(ぎんか)=เหรียญเงิน

 

ชาบาร์เลย์ 

 

เนื้อย่าง (ไม่เกี่ยวกับเนื้อเรื่อง แต่เห็นว่าสั่งเนื้อมากินเลยต้องปะสักรูปเพื่อทำร้ายเสริมจินตนาการ




NEKOPOST.NET