[นิยายแปล] จอมมารดำ ตอนที่ 195 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] จอมมารดำ

Ch.195 - ตอนที่ 195 แค้มป์


“พวกเราคือลูกแห่ง [ราชาแห่งดาบ] [วิลฮาร์ท ทริสตั้น สปาด้า] ชายผู้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ผู้ที่ถือครองดาบศักดิ์สิทธิ์สีขาว และมีพลังเวทมนต์แห่งมนต์ดำที่สาปสูญ ผู้ที่อยู่ใกล้เคียงกับความมืดมิดมากที่สุด ผู้ที่เหมาะสมกับตำแหน่งจอมมารคนถัดไป ใช่แล้ว พวกเราคือ [วิลฮาร์ท ทริสตั้น สปา---]

 

ที่หน้าหมู่บ้านดาเคีย กำลังมีเจ้าชายอันดับที่ 2 วิลเฮาร์ทยืนพล่ามชื่อตัวเองอย่างเฟ้อฝันอยู่

 

... “ไอพี่ชายบ้า ! หนวกหูนะยะ !!”

 

วิล “อั๊กกกกก !”

 

แล้วลูกถีบอันทรงพลังก็ได้บรรจงส่งร่างของวิลฮาร์ทจากข้างหลังไป

 

หน้าของเขาล้มคะมำจมดินอย่างน่าอนาจ

 

ผ้าคลุมสีแดงแสดงฐานะชนชั้นสูงของเขาเปื้อนโคลนอย่างไม่น่าดู

 

วิล “ใครกันที่สามารถลอบเข้าโจมตีเราได้ !? ทำไมประสาทสัมผัสทั้ง 6 ของเราถึงไม่รู้สึกถึงตัวตนนั้นเลย !? เจ้านะ หาใช่คนธรรมดาใช่หรือไม่ !! หรือย่าบอกนะว่าเจ้าคือผู้รอดชีวิตจากองค์กรลอบสังหาร [เงามืดแห่งแสงจัทนทร์] นั้นนะ !!”

 

… “ใครยะที่เป็นผู้รอดชีวิตขององค์กรบ้า ๆ นั่น !? ได้โปรดช่วยหยุดเฟ้อฝันทีจะได้มั้ยเจ้าพี่บ้า”

 

วิลฮาร์ทกำลังนึกไปถึงวีรกรรมอันโด่งดังของนักลอบสังหารในอดีต

 

แต่ที่อยู่ตรงหน้าของเขานั้นหาใช่นักลอบสังหารไม่ แต่เป็นร่างของเด็กผู้หญิงไว้ผมทวินเทลสีแดงต่างหาก

 

วิล “โถ เจ้าน้องสาวตัวดีนี่เอง การโจมตีของเจ้าดีขึ้นมากเลยไม่ใช่หรือนั่น ดูเหมือนว่าเจ้าจะเรียนรู้การเป็นม๊อง (monk) มาบ้างเหมือนกันนะเนี่ย”

 

ชาร์ลลอต “โอ้ย ! ฉันเป็นจอมเวทย์ยะ จอม-เวทย์ เข้าใจมั้ย ? อย่ามาเปลี่ยนอาชีพของคนอื่นตามใจชอบสิยะ!!”

 

เธอคนนี้ก็สวมผ้าคลุมไหลสีแดงเช่นกัน เธอคือองค์หญิง และเป็นลูกสาวลำดับที่ 3 ของราชวงศ์สปาด้า ชาร์ลลอต ทริสตั้น สปาด้า

 

วิล “เอาเถอะ ว่าแต่เธอมาทำอะไรที่นี่กันละ ?”

 

เขาลุกขึ้นมายืนโพสท่าเท่ ๆ ก่อนที่จะถามน้องสาวของตนกลับไป

 

ชาร์ลลอต “ก็ทำภารกิจไง ถ้าไม่ใช่แล้วฉันจะถอมาที่นี่ทำไมกันละ ? พวกเรามาปราบมอนสเตอร์จริง ๆ ไม่ใช่มาแค่ [ตั้งแคมป์] สนุก ๆ แบบใครบางคนหรอกนะ”

 

วิล “ฮึยยยย เราไม่เคยบอกสักครั้งเลยนะว่าที่มาฝึกข้างนอกแบบนี้เป็นเพียงแค่การตั้งแคมป์สนุก ๆ นะ อย่าตัดสินใจเอาเองสิ”

 

ชาร์ลลอต “ก็เล่นแบกของและสัมภาระมาขนาดนี้กับเพื่อน ๆ 5 คน ไม่ให้บอกว่ามาแคมป์แล้วจะให้เรียกว่ายังไงยะ !?”

 

การมาฝึกฝนข้างนอกโรงเรียนนั้นเป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรมการศักษาของพวกนักเรียนสปาด้า ซึ่งส่วนใหญ่เป็นเพียงแค่การฝึกฝนการตั้งแคมป์ข้างนอกเท่านั้น

 

เป็นชั้นเรียนขั้นต่ำสุด หรือก็คือขั้นแรกสุดที่มีไว้เพื่อฝึกคนที่มีความสามารถต่ำเตี้ยเรี่ยดินในการเอาตัวรอดในโลกภายนอก พูดง่าย ๆ คือวิชาฝึกการออกมาผจญภัยนั่นแหละ

 

เนื้อหาหลักก็คือการตั้งแคมป์ในพื้นที่ของภูเขาหรือป่าทางเหนือของภูเขากาลาฮอลให้ได้ถึง 1 อาทิตย์  

 

แล้วเขาก็ดันขนของมามากกว่าที่ควรจะขนมา จึงไม่แปลกที่ใครต่อใครจะมองว่า นี่เป็นเพียงแค่มาตั้งแคมป์สนุก ๆ ของของเขาเท่านั้น

 

แน่นอนว่าอีก 4 คนที่เหลือต่างพยายามหุบปาก และยืนอยู่ห่าง ๆ วิลฮาร์ทเอาไว้ด้วยความเหนื่อยใจ

 

วิล “หุ หุ หุ ---- มันมีเหตุผลอยู่นะน้องชาร์ลลอตเอย เพราะเรากำลังจะไปขึ้นเขาบำเพ็ญตนในนรกแห่งนั้น เราถึงได้มาที่หมู่บ้านแห่งนี้ ใช่แล้ว เรากำลังจะไปฝึกตนยังไงละ”

 

ชาร์ลลอต “ช่าย ช่าย การฝึกตนในนรกอย่างงั้นสินะ….มันก็คงจะเป็นนรกสำหรับพี่อยู่หรอก ถ้าไม่ได้ขนเอาเมดตัวเองมาด้วยนะ”

 

วิล “อึ๊ก ไม่นะ คือว่านี่มัน…”

 

วิลฮาร์ทถูกพูดแทงใจดำเต็ม ๆ จากน้องสาวของตน

 

ที่ข้างหลังของเขา มีเมดในชุดขาวสลับดำแสนสะอาดยืนอยู่คนหนึ่ง

 

ชาร์ลลอต “ซีเรียเหนื่อยหน่อยนะ ที่มารับมือกับพี่ชายบ้า ๆ แบบนี้นะ”

 

ซีเรีย “ไม่หรอกค่ะ เป็นหน้าที่ของเมดอยู่แล้วละคะ”

 

เธอโค้งตัวอย่างสวยงามราวกับว่าเธอเป็นเจ้าหญิง

 

ดูเหมือนว่าชาร์ลลอตจะเป็นห่วงเมดคนนี้มากกว่าพี่ชายของตัวเองเสียอีก

 

ชาร์ลลอต “งั้นช่วยดูแลเจ้าพี่บ้านี่ด้วยนะ ถ้ามันทำอะไรบ้า ๆ กับสมาชิกคนอื่นก็ลงมือจัดการเอาให้หนักเลย ไม่ต้องเกรงใจ เพราะทุกการกระทำของมันนะ มีชื่อของราชวงค์สปาด้าค้ำคออยู่ด้วยนะ”

 

รับทราบค่ะ เธอกล่าวเช่นนั้น ในขณะที่วิลฮาร์ทจ้องไปยังเธอราวกับว่าเธอเป็นคนทรยศที่เชื่อถือไม่ได้แล้ว

 

เพื่อไม่ให้สถานการณ์ของตัวเองเลวร้ายไปมากกว่านี้ เขาเลยรีบเปลี่ยนหัวข้อสนทนานี้

 

วิล “แล้วที่เธอบอกว่าเป็นภารกิจนี่ มันคือภารกิจอะไรหรือ ?”

 

ถึงชาร์ลลอตจะปากเสียไปมาก แต่เธอก็ยังเป็นน้องสาวของเขาอยู่ดี

 

ยังไงเขาก็รู้สึกเป็นห่วง ต่อให้น้องสาวของเขามีพลังเวทมากมายแค่ไหนก็ตาม

 

ชาร์ลลอต “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับ----”

 

... “พวกเรามาปราบซาลามานเดอร์นะ”

 

ในขณะที่ชาร์ลลอตคิดจะไม่ยอมบอกเขา อีกเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น

 

วิล “...เนโรเองอย่างงั้นหรือ ฮึม”

 

เนโร “โอ้ส นายเองก็เหมือนเดิมเลยนะ”

 

ถึงพวกเขาจะเป็นนักเรียนเหมือนกัน แต่ฐานะของวิลฮาร์ทก็คือเจ้าชายของอณาจักรนี้

 

สำหรับเนโรที่พูดหยอกเล่นราวกับเป็นเพื่อนกันได้นั้น นั่นก็เพราะเขาก็เป็นเจ้าชายเช่นกัน อีกอย่างมันเป็นนิสัยของเขาด้วย

 

เพราะเนโรกับวิลฮาร์ทอยู่ในสถานะที่คล้าย ๆ กัน รวมถึงสภาพทางสังคมที่เจอ เลยทำให้พวกเขาสนิทกัน และแทบจะไม่ใช้คำพูดอย่างเป็นทางการเลย ถ้าหากไม่ใช่อยู่ในสถานที่ทางการหรือต่อหน้าสาธารณะชน

 

วิล “ที่บอกว่าซาลามานเดอร์ หรือย่าบอกนะว่าจะไปลุยถึงรังมันเลยนะ ?”

 

เนโร “ใช่แล้ว นายยังฉลาดไม่เปลี่ยนเลยนะวิลฮาร์ท”

 

รอยยิ้มบอกบุญไม่รับของเนโรแสดงออกมาให้เห็นบนใบ้หน้าของเขา

 

ผมสีดำกับดวงตาสีแดงของเขามันมีเสน่ห์มากกับผู้หญิงทุกคน แต่วิลก็หาใช่ผู้หญิงไม่ อีกอย่างเขาก็รู้จักกับเนโรมาตั้งแต่เล็กแล้ว เขารู้สึกอิจฉาใบหน้าสวย ๆ นั้นของเขามากกว่า

 

และสิ่งที่เขาคิดตอนนี้ก็คือภารกิจที่ต้องไปลุยถึงรังมังกร สถานที่อาศัยของผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในภูเขากาลาฮอลแห่งนี้

 

วิล “ถึงจะบอกว่าเป็นแรงค์ 4 แล้วเถอะ แต่มันไม่อันตรายไปหน่อยหรือไง ?”

 

เนโร “ไม่ต้องห่วงหรอก ไม่ว่าใครจะมาขวางทาง พวกเราก็ผ่านไปได้อยู่แล้วละ”

 

ที่ด้านข้างของเนโรมีสมาชิกของพวกเขายืนอวดเก่งกันอยู่

 

หนึ่งในนั้นมีลูกที่จากพระพรของพระเจ้า ผู้ที่ได้รับ [เนตรแห่งมาร] [ซาเฟียร์  มายะ ไฮดรา]

 

แน่นอนว่าวิลฮาร์ทไม่รู้จักเป็นการส่วนตัวหรอกนะ

 

ไค “นั่นใครนะ... เออ คือ ขอโทษที แบบว่าชั้นไม่จดจำพวกอ่อนแออะนะ”

 

ซะฟี “เฮ้อ..."

 

เพราะถูกสองคนในสมาชิกของเขาปฏิบัติตนใส่เช่นนั้น การสนทนาทุกอย่างจึงหยุดชะงักลง

 

มันไม่ใช่คำพูดที่ควรใช้กับราชวงศ์เลยสักนิด แต่วิลฮาร์ทก็ไม่ได้สนใจมัน เขาไม่ใช่ผู้ชายที่จะโกรธเพียงเพราะเรื่องงี่เง่าแค่นี้ได้

 

อีกอย่างเขาก็อ่อนแอจริง ๆ ด้วยนั่นแหละ

 

เขาเก็บคำพูดของพวกเขาเอาไว้ในใจ สมาชิก [วิงโรด] ของเนโรนั้นแข็งแกร่ง ถ้าเป็นคนกลุ่มนี้ละก็ แค่รังมังกรพวกเขาก็อาจจะผ่านมันไปได้จริง ๆ

 

แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้น เขาก็ยังเป็นห่วงอยู่ดี

 

ชาร์ลลอต “อย่าเอาพวกเราไปเหมารวมกับคนอ่อนแออย่างตัวพี่เองสิ ไม่ต้องเป็นห่วงมากหรอก ยังไงพวกเราก็ปราบพวกมันได้อยู่แล้ว”

 

วิล “...อืม”

 

แต่สำหรับชาร์ลลอตที่เครื่องติดไปแล้ว จะพูดอะไรออกไป มันก็เปล่าประโยชน์อยู่ดี

 

เขาไม่อยากให้ชาร์ลลอตเจ็บตัวเลย

 

ชาร์ลลอต “โอ้ย พี่ก็ ไม่ต้องพูดจามากความหรอกนะ...เออ แนลหายไปไหนแล้วละนี่ ?”

 

ชาร์ลลอตหันไปมองรอบตัว เธอไม่เห็นสมาชิกคนที่ 5 ด้วยดวงตาสีทองของเธอแล้ว

 

เนโร “เฮ้อ...อีกแล้วงั้นหรือ ห่างตาจากเธอไม่ได้จริง ๆ สินะ เป็นประจำเลย ให้ตายสิ”

 

เนโรยักไหลอย่างเหนื่อยหน่าย

 

เนลคือน้องสาวของเนโร เป็นเจ้าหญิงแห่งอวาลอน เธอเป็นคนที่ชอบเดินเที่ยวเตร่ไปตรงนู้นที ตรงนี้ที

 

ด้วยนิสัยเช่นนั้น จึงมักหายตัวไปบ่อย ๆ หากเผลอละสายตาไป

 

แถมเธอยังเป็นพวกที่หลงทิศอีกด้วย หากได้ลองหายตัวไปที ก็ไม่มีใครคาดเดาได้เลยว่าเธอคนนั้นจะไปโผล่ที่ไหน

 

วิล “หรือว่าจะไปช่วยเหลือคนอีกแล้วหรือเปล่า ?”

 

เพราะเธอเป็นคนที่มีจิตใจเมตตามาก บางทีเธออาจจะกำลังไปช่วยใครบางคนอยู่ก็ได้

 

เธอคนนี้เหมือนกับนักบุญตัวจริง ที่แม้แต่คนต่างถิ่นหรือต่างประเทศ ก็ยังยินดีที่จะมอบการช่วยเหลือให้

 

แต่ด้วยมือน้อย ๆ ของเธอ ขีดจำกกัดในการให้การช่วยเหลือของเธอก็มีอยู่เหมือนกัน

 

เนโร “บอกไปกี่ครั้งแล้วนะว่ามันอันตราย แต่เธอก็ไม่เคยฟังเลยสักครั้ง ให้ตายสิ”

 

ดูเหมือนว่านิสัยของเธอจะสร้างปัญหาให้กับเจ้าชายของอวาลอนเป็นอย่างมาก

 

น้องสาวของเนโรเป็นน้องสาวที่งดงาม ไม่ได้ส่งลูกถีบใส่คนไปทั่ว และไม่ได้ด่าพี่ชายตัวเองว่า “เจ้าบ้า” เธอคือตัวอย่างของน้องสาวและเจ้าหญิงผู้งดงามไม่เหมือนใครบางคนแถวนีั

 

วิลฮาร์ทพยายามอวยพรต่อพระเจ้า ว่าขอให้ชาร์ลลอตเรียนรู้ให้ได้อย่างน้อยขี้เล็บของเนลก็ยังดี

 

เนโร “อ๊ะ พูดถึงก็กลับมาแล้ว แปลกดีนะ”

 

เนโรหันกลับไป พูดถึงโจโฉ โจโฉก็มา เจ้าหญิงแห่งอวาลอน [เนล จูเรียด เอลโรด] ได้กลับมาแล้ว

 

ไม่จำเป็นต้องมีความสามารถพิเศษก็รู้ได้ว่านั่นคือเธอ เพราะปีกสีขาวของเธอนั้นเด่นชัดมาก

 

เธอเป็นดั่งตัวตนในตำนานที่มีรูปร่างเหมือนกับนางฟ้าจากสวรรค์ อีกทั้งยังมีรอยยิ้มที่งดงาม และยังมีหน้าอกที่อัดแน่นไปด้วยความเป็นเพศหญิงอีกด้วย

 

เนล “โอ้ นั่นคุณเจ้าชายวิลฮาร์ทไม่ใช่หรือค่ะ ? ช่างบังเอิญอะไรเช่นนี้นะคะ”

 

เพียงแค่กิริยาวาจาของเธอ ก็สามารถช่วยเยียวยาให้กับวิลฮาร์ทได้แล้ว

 

เนโร “เฮ้อออ นี่เธอไปไหนอีกแล้วนะ ?”

  

เนล “ขอโทษด้วยนะคะท่านพี่ แต่ก็ไปพบกับผู้คนที่วิเศษมาด้วยละคะ”

 

เนโร “ฮืม ? ไปช่วยคนมาอีกเช่นเคยสินะ”

 

เนล “ใช่ค่ะ ! คราวนี้ฉันไปช่วยจอมเวทคนหนึ่งที่กำลังลำบากเพราะม้าของเขาไม่ยอมเชื่อฟังเขามาค่ะ !”

 

เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมสุข

 

ไม่ต้องสงสัยเลยว่า เขากำลังคิดว่าไอจอมเวทคนนั้นคงได้เข้ามาเป็นแฟนคลับของเธออีกคนแน่

 

ชาร์ลลอต “เออ จะยังไงก็ช่างเถอะ ตอนนี้มากันครบทุกคนแล้ว ไปลุยรังมังกรกันเลยเถอะ”

 

ชาร์ลลอตเป็นคนที่พูดออกมา เธออยากจะไปลุยเต็มทนแล้ว

 

วิล “เดี่ยวก่อนชาร์ลลอต”

 

แต่ก็ถูกวิลฮาร์ทหยุดเอาไว้ก่อน

 

ชาร์ลลอต “เออ อะไรอีกละนั่น ?”  

 

ถึงน้ำเสียงจะไม่น่าฟัง แต่เธอก็ยอมที่จะหันมาฟังเขา

 

วิล “ที่ภูเขาทางเหนือ มีคนแจ้งข้อมูลมาว่าได้พบมอนสเตอร์ที่แข็งแกร่งเกิดขึ้นมามากมายแถว ๆ บริเวณตีนเขานะ”

 

ชาร์ลลอต “แล้วไง ? ก็น่าจะแค่พวกย้ายถิ่นละมั้ง ?”

 

ถึงจะเป็นมอนสเตอร์ แต่พฤติกรรมของพวกมันก็ไม่ได้ต่างไปจากสัตว์ป่าเท่าไหรนัก

 

แม้แต่ข้างในดันเจียน บางทีมอนสเตอร์ที่ปรากฏตัวก็อาจเปลี่ยนไปได้เช่นกัน

 

วิล “ไม่นะ เพราะกรณีนี้คือมันเกิดขึ้นกับมอนสเตอร์ทุกประเภทเลย”

 

แต่มักผิดปกติถ้าหากอยู่ ๆ มอนสเตอร์พากันอพยบกันทีเดียวทั้งหมด

 

วิล “ถ้ายึดตามหลักและเหตุผลแล้ว บางทีปีนี้ซาลามานเตอร์อาจจะแข็งแกร่งมาก และอาจจะมีมอนสเตอร์ประเภทอื่นที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าเกิดขึ้น เลยทำให้พวกมันพากันเผ่นลงมานะ”

 

หากเป็นกรณีนั้น ก็ไม่แปลกที่มอนสเตอร์ชนิดอื่นจะพากันหนีลงมาที่ตีนเขากัน

 

และยิ่งพากันมาเกือบทั้งภูเขา แสดงว่ามอนสเตอร์ตัวนั้นจะต้องแข็งแกร่งมาก ๆ

 

ชาร์ลลอต “งั้นแสดงว่าฉันไม่ต้องไปปราบซาลามานเดอร์แล้วสินะ เพราะมีตัวที่เก่งยิ่งกว่ามาให้ฟัดกันแล้วยังไงละ”

 

เนโร “ไม่สิ มันไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ นะ คงเป็นปัญหาแน่นอน”

 

พอได้ฟังเรื่องราวของวิลฮาร์ท เนโรกับชาร์ลลอตก็แสดงท่าทีที่แตกต่างกันไปออกมา แล้วพวกเขาก็เดินออกไปด้วยความระมัดระวังมากขึ้นกว่าเดิม

 

เนลก้มหัวให้กับวิลฮาร์ทเป็นการอำลาก่อนที่จะจากไป

 

วิล “คงจะดีไม่น้อย ถ้าหากกลับมาได้อย่างปลอดภัยโดยไม่เจ็บตัวละนะ”

 

ซีเรีย “ท่านวิลค่ะ”

 

ขณะที่วิลฮาร์ทกำลังเป็นกังวลกับน้องสาวของตัวเอง เมดของเขาก็ขยับตัวเข้ามาใกล้ ๆ และเรียกเขาขึ้นมา

 

วิล “มีอะไรหรือ ?”

 

ซีเรีย “การกำจัดมอนสเตอร์นั่นก็เป็นส่วนหนึ่งของการฝึกข้างนอกนะคะ ตอนนี้ห่วงตัวเองก่อนดูท่าจะดีกว่านะคะ ท่านวิลค่ะ”

 

วิล “!?#$@#!?”

 

เออ ก็ ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นก็ช่วยผมทีนะคุณเมด นะ นะ ช่วยทีนะ เจ้าชายหนุ่มแห่งสปาด้าได้ขอร้องเมดของเขาอย่างน่าเวทนา ก่อนที่จะเดินออกจากหมู่บ้านแห่งนี้ไปทางภูเขา

 

เขาอวยพรต่อเทพเจ้าสีดำของเขาว่า “อย่าให้เจอมอนสเตอร์เลย ได้โปรดเถอะ”




NEKOPOST.NET