[นิยายแปล] จอมมารดำ ตอนที่ 194 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] จอมมารดำ

Ch.194 - ตอนที่ 194 นางฟ้าปรากฏกาย !?


ณ วันที่ 2 เดือนเพลิงสีชาด (紅炎の月)  พวกเราปาร์ตี้ [เอเลเมนต์มาสเตอร์] กำลังควบม้ามุ่งหน้าไปยังดันเจี้ยนใหม่เพื่อทำภารกิจด้วยกันอยู่

(tn : เอาจริง ๆ ผมว่าทางผู้แต่งตั้งชื่อเดือนได้เชียมากเลยนะ -*- แค่เห็นก็ร้อนแล้ว !)

 

สิ่งที่กำลังวิ่งไปตามพื้นถนนราวกับพายุนั้นคือม้าสีดำสองตัวที่มีขนาดใหญ่โต

 

ตัวหนึ่งมีลิลี่นั่งอยู่ ส่วนอีกตัวกำลังถูกควบโดยฟิโอน่า

 

พวกมันทั้งสองมีชื่อว่า [แมรี่] กับ [มารี]

 

ฟิโอน่า “คุณโครโน่ขี่ม้าได้แล้วหรือคะ ?”

 

โครโน่ “เออ เปล่า...เพราะมีลิลี่นั่งอยู่ด้วยนะ”

 

เพราะได้ลิลี่คอยช่วยสนับสนุนอยู่ข้างหลัง ชั้นเลยสามารถควบม้าได้เร็วขนาดนี้

 

เธอให้พลังเทเลพาธีใส่เจ้าม้าไปพร้อมกับอมยิ้มหัวเราะคิกคักอย่างน่ารักอยู่ที่ข้างหลังของชั้น

 

ถึงจะดูเหมือนว่าชีวิตนักผจญภัยของพวกเราดูมีความสุขดี แต่เจ้าม้าสองตัวนี้ต่างก็เป็นเงินส่วนตัวของพวกเธอที่มอบให้ชั้นเป็นของขวัญมา มันเลยทำให้ชั้นรู้สึกทุกข์ใจอยู่พอสมควร

 

ใช่แล้วละ เจ้าม้าสองตัวนี้เป็นของขวัญของชั้นที่ได้รับมาจากพวกเธอเอง

 

ย้อนไปเมื่อวาน ฟิโอน่าได้บอกกับชั้นว่า

 

ฟิโอน่า “พวกเราเองก็มีของขวัญเตรียมเอาไว้ให้คุณโครโน่เช่นกันค่ะ”

 

นั่นก็คือเจ้าม้าสองตัวนี้กับอาวุธต้องคำสาปหนึ่งชิ้น

 

แน่นอนว่าม้าเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับนักผจญภัย ​

 

การเดินทาง การขนส่ง ถ้ามีม้าช่วยแล้วละก็ มันจะทำให้สะดวกขึ้นเยอะเลย

 

สำหรับชั้นที่อาศัยอยู่ในโลกที่มีรถยนต์​คันโต มันก็ไม่ได้ต่างอะไรกันเลย

 

แต่ความสะดวกนั้น มันมีราคาสูงลิบ ม้าส่วนตัวนั้นมีราคาแพงเอามาก ๆ แพงพอ ๆ กับราคารถยนต์​เลยละ

 

เพราะฉะนั้นชั้าถึงได้บอกให้ไว้ค่อยมีพวกมันตอนที่เลื่อนเป็นแรงค์ 3 ไปแล้วยังไงละ

 

เพราะยังไงซะ ดันเจี้ยนของแรงค์ 1 กับ 2 มันอยู่ใกล้เมือง จะใช้วิธีเดินไปก็ได้

 

พูดง่าย ๆ ก็เหมือนกับเด็กนักเรียนดันมีรถส่วนตัวก่อนวัยอันควรนั่นแหละ

 

ชั้นไม่ได้ว่าการอวยรวยเป็นศัตรูอะไรหรอกนะ

 

แล้วชั้นก็ดีใจมาก ๆ ด้วยที่ได้รับของขวัญดี ๆ แบบนี้จากพวกเธอ

 

แต่มันแพงไปเฟ้ย !

 

จะให้ชั้นรับของแพงขนาดนี้มา แล้วพูดว่า “ขอบคุณ​มาก” แค่นั้น ชั้นยอมรับไม่ได้หรอก

 

ฟิโอน่า “คุณโครโน่เป็นอะไรหรือเปล่าคะ? ถึงทำหน้าตาไม่พอใจขนาดนั้น หรือว่าไม่ชอบม้าตัวนี้อย่างงั้นหรือคะ ?”

 

ลิลี่ “เอ้ จะซื้อตัวใหม่หรือ ?”

 

โครโน่ “เดียว! หยุด หยุดเลย ปัญหาไม่ใช่เรื่องม้าหรอกนะ”

 

น้ำเสียงของลิลี่แฝงด้วยความน่ากลัวเจือปน​อยู่ การที่เสียเงินซื้อใหม่เพียงเพราะไม่ชอบ คงไม่มีใครสนุกตามไปด้วยได้หรอกนะ

 

โครโน่ “ก็แค่ยังตกใจไม่หายเท่านั้นเอง”

 

เพราะของขวัญพวกนี้ เลยทำให้ชั้นรู้ว่าพวกสาว ๆ นั้นร่ำรวยเป็นอย่างมาก

 

ตลอดมาชั้นไม่เคยคิดที่จะถามเลยสักครั้ง แต่ครั้งนี้ ทำให้ชั้นรู้ความจริงว่า…

 

พวกเธอมีเงินอย่างน้อยก็ปาไป 10 ล้าน ครันแล้ว แถมถ้ารวมทรัพย์สิน​ที่ไม่ใช่เงินสดไปด้วย ก็จะมีถึง 100 ล้าน ครันทีเดียว

 

ซึ่งเป็นจำนวนเงินที่มากจะซื้อม้ากี่สิบล้านตัวให้ชั้นก็ได้

 

เรียกได้ว่าแปลกมาก ที่ชั้นจะยังคิดมาเป็นนักผจญภัย​แบบนี้ต่อไปอีก

 

ฟิโอน่า “ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกค่ะคุณโครโน่  อีกเดียวก็หาเงินล้านได้ง่าย ๆ แล้วละคะ”

 

ลิลี่ “ใช่ ๆ โครโน่ ไม่ต้องห่วงหรอก”

 

นี่ไม่ได้อวดนะ แต่พลังของพวกเราไปไกลกว่าแรงค์ 4 แล้วละ

 

และพวกแรงค์สูงจะสามารถรับภารกิจยาก ๆ ที่ให้ผลตอบแทนราคาสูงกลับมาเช่นกัน

 

โครโน่ “นั่นสินะ ชั้นขอรับทั้งหมดด้วยความยินดีเลย แล้วคอยดูนะ พอชั้นมีเงินแล้วละก็ ชั้นจะทำให้พวกเธอตกใจกันเลยละ เตรียมใจเอาไว้ได้เลย! ”

 

ถ้าชั้นไม่ตอบแทนกลับไป ชั้นคงต้องรู้สึกไม่ดีแบบนี้ต่อไปแน่

 

แต่ว่านะ… ตอนนี้ก็มีทั้งเงินค่าวิจัย แล้วยังมีของขวัญพวกสาว ๆ อีก นี่ชั้นจะต้องใช้เงินเท่าไหรกันแน่ฟะเนี่ย ?

 

ชั้นกำลังรู้สึกว่าตัวเองได้มีหนี้ชิ้นโตทั้งทียังอายุเพียงแค่ 17 ปีเท่านั้น

 

***

หลังจากขี่ม้าผ่านมาได้ครึ่งชั่วโมง พวกเราก็มาถึงหมู่บ้าน ดาเคียที่อยู่ทางตอนเหนือของภูเขากาลาฮอล

 

เป็นหมู่บ้านที่ชั้นเคยมาเมื่ออาทิตย์​ที่แล้วนี้เอง

 

เมื่อเทียบกับรถม้าแล้ว การขี่ม้ามันเมื่อยกว่าเอามาก ๆ เลยละ

 

แต่เพื่อเพิ่มความสามารถ และใช้ชีวิตในฐานะนักผจญภัย​ชั้นจำเป็นต้อง​ที่จะเรียนรู้เอาไว้ให้ได้

 

ตอนนี้ชั้นกำลังพาม้าไปยังคอกม้าอยู่ เพื่อจะฝากพวกมันเอาไว้ หลังจากที่พาลิลี่กับฟิโอน่าไปส่งที่กิลของหมู่บ้านดาเคียแล้ว

 

“โอ้ อยู่นั่นไง”

 

ชั้นเดินจูงม้ามาจนเห็นคอกม้าในที่สุด

 

แล้วในตอนนั้นเอง

 

*ฮี่!*

 

เจ้าพวกม้าสีดำก็ดื้อและหยุดเดินต่อทันที

 

“เฮ้ เป็นอะไรของพวกแกนะ ?”

 

แต่แน่นอนว่าไม่มีคำตอบกลับมาจากพวกมัน

 

พวกมันไม่ยอมขยับเลย เกิดบ้าอะไรขึ้น ? แถมชั้นก็ไม่รู้พฤติกรรม​ของม้าด้วย ก็เลยยิ่งคาดเดาสาเหตุไม่ออกเลย

 

โครโน่ “เป็นอะไร ขยับสิพวกแก”

 

นี่มันแย่มาก ต่อให้มีลิลี่หรือฟิโอน่าอยู่ด้วย มันก็คงแก้ปัญหา​ไม่ได้อยู่ดี

 

แถมชั้นก็ไม่ใช่นักอัญเชิญ​ และไม่กล้าที่จะทิ้งพวกมันเอาไว้แบบนี้ เพราะบางทีพวกมันอาจวิ่งหนีเข้าป่าไปเลยแทน

 

ชั้นแก้ปัญหานี้คนเดียวไม่ไหวแน่ ๆ

 

โครโน่ “ไม่ไหว ยอมแพ้ละ… ”

 

พวกม้ามันพ่นลมหายออกมาดังพรืด นี่มัน… รู้สึกพ่ายแพ้ชะมัด

 

... “อืม...มีปัญหาอะไรอยู่หรือคะ ?”

 

มีเสียงที่ฟังดูอบอุ่นดังขึ้นมาจากข้างหลังของชั้น เป็นเสียงที่สดใสราวกับพระอาทิตย์ยามเช้าที่งดงาม

 

ชั้นหันหลังกลับไป แล้วผู้หญิงที่งดงามที่สุดในโลกก็ปรากฏตัวตรงหน้าของชั้น

 

เธอมีอายุพอ ๆ กับฟิโอน่า ใบหน้าที่ดูเด็ก แต่กลับมีลักษณะท่าทางของสาวผู้ใหญ่ที่เรียบร้อยและสง่างาม

 

ผมของเธอมีสีดำยาวจนถึงกลางหลัง เป็นทรงเจ้าหญิงที่สวยงามจนแทบละสายตามิได้

 

ดวงตาของเธอเป็นสีน้ำเงินที่ดูอ่อนโยนและมีเสน่ห์น่าหลงใหล ใบหน้าของเธอขาวผ่องราวกับตุ๊กตา

 

และเธอไม่เหมือนกับยัยซาริเอลที่แม้จะมีใบหน้าเด็กงดงามเช่นเธอ แต่เธอคนนี้นั้นช่างดูอบอุ่นกว่าเป็นไหน ๆ

 

ส่วนสาเหตุที่ชั้นเอาไปเทียบกับซาริเอลนั้นก็เพราะชุดที่เธอกำลังสวมใส่อยู่

 

เธอสวมชุดนักบวชสีขาวสะอาดรัดรูปเอาไว้จะเห็นรูปร่างได้อย่างชัดเจน

 

ที่สำคัญคือชุดนักบวชนี้ไม่มีตรากางเขนบ้า ๆ นั้น

 

เธอคงไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดา แต่น่าจะเป็นนักผจญภัย​อาชีพนักบวชที่ทำงานอยู่ตามโบสถ์​มากกว่า

 

ชั้นไม่ได้เกลียดใครเพียงเพราะสวมชุดที่คล้ายกันหรอกนะ

 

แถมอีกเรื่อง เธอคนนี้มีความสูงอยู่ประมาณ 170 เซนติเมตรได้ ซึ่งตัวสูงกว่าซาริเอลละ

 

ที่สำคัญ เธอคนนี้ยังมีอีกสิ่งหนึ่งที่สามารถเอาชนะสาว ๆ ที่ชั้นรู้จักอย่างซาริเอล ลิลี่ กับฟิโอน่าได้

 

สิ่งนั้นก็คือหน้าอกของเธอนั่นเอง

 

หน้าอกของใหญ่มาก ใหญ่จนชั้นนึกถึงคุณซูซุ ไม่สิ มันใหญ่กว่าอีกมั้ง

 

แต่ว่าชั้นไม่ใช่ผู้ชายบ้านมหรอกนะ

 

ทว่ามันยังมีอีกสิ่งหนึ่งที่เด่นกว่า ซึ่งต่อให้เป็นพวกบ้านมมาเห็นเธอคนนี้ ก็คงจะรู้สึกทึ่งไปกับมันยิ่งกว่าขนาดอกของเธอ

 

นั่นก็คือปีกสีขาวที่บริสุทธิ์บนหลังของเธอนั่นเอง

 

มันไม่ใช่ปีกโปร่งแสงอย่างของลิลี่ แต่เป็นปีกที่มีขนสีขาวดูอ่อนนุ่มบริสุทธิ์​ผุดผ่องแทน

 

ปีกที่ขยับตัวอยู่เล็กน้อยนั้น ทำให้ชั้นรู้ว่ามันไม่ใช่ของปลอม

 

ถึงจะเห็นเผ่าแปลก ๆ มามากมายในทวีปแพนโดร่า แต่ก็พึ่งจะเคยเจอเผ่าที่มีปีกเหมือนนางฟ้าแบบนี้เป็นครั้งแรกเลย  หรือว่าเธอจะเป็นพวกมิวแท้น ?

 

แต่ชั้นคิดว่าไม่ควรถามเผ่าพันธุ์​ของคนอื่นตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกัน เพราะมันถือว่าเสียมารยาท​เป็นอย่างมาก

 

นี่ถ้ามีวงแหวนเทวดาอยู่บนหัวละก็ เธอคนนี้ก็คือนางฟ้าชัด ๆ

 

โครโน่ “อ้า ขอโทษนะครับ คือว่าม้ามันไม่ยอมฟังเลยครับ”

 

ชั้นอธิบายสถานการณ์​พร้อมกับส่งยิ้มกว้างไปที่สาวสวยราวกับนางฟ้าคนนี้

 

นางฟ้า “อ้า แย่จัง ลำบากแย่เลยนะคะ”

 

เธอไม่ได้เสแสร้งเลยสักนิด

 

แถมเธอก็ดูเหมือนจะไม่กลัวใบหน้าที่น่ากลัวของชั้นด้วย นี่มันเยี่ยมไปเลย

 

บางทีนางฟ้าคงไม่ใช่พวกที่ตัดสินคนจากภายนอก อ้า นี่มันเยี่ยมจริง ๆ

 

โครโน่ เมื่อกี้มันยังยอมตามมาดี ๆ อยู่เลยครับ แต่อสู่ ๆ ก็หยุดเดินเฉยเลย ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรเหมือนกัน”

 

นางฟ้า “โอ้ หมายถึงเด็กพวกนี้หรือคะ ?”

 

ใช่ครับ ชั้นไม่มมีเหตุอะไรที่จะไปโกหกเธอ

 

แถมดูเหมือนเธอจะชอบอะไรบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในคำตอบของชั้น เธอเอยปากตอบรับคำขอของชั้นด้วยดวงตาที่ลุกวาวขึ้นมา

 

นางฟ้า “เดียวฉันช่วยให้เองค่ะ”

 

เสียงที่เปี่ยมล้นไปด้วยความเมตตาได้ถูกเอยออกมาจากริมฝีปากของนางฟ้า

 

โครโน่ “ได้หรือครับ ? ขอบคุณมากเลยครับ ช่วยได้มากเลยทีเดียว”

 

ชั้นไม่รีรอที่จะตอบรับน้ำใจของเธอ

 

มันช่วยชั้นได้มากเลยละ อย่างน้อยก็ไม่ต้องมานั่งยืนบื้อเป็นไองั่งรอลิลี่กับฟิโอน่าแล้ว

 

นางฟ้า “ค่ะ ด้วยความเต็มใจค่ะ”

 

เธอส่งรอยยิ้มที่เจิดจ้าบาดตาออกมา

 

เธอค่อย ๆ เอื้อมมือไปลูบที่คอของม้าสองหัวตัวใหญ่ตรงหน้าเธอ

 

แสดงว่าพวกมันจะยอมเชื่อฟังเจ้านายของมันถ้าทำแบบนั้นสินะ ?

 

นางฟ้า “---นี่ รบกวนช่วยฟังสิ่งที่เขาขอร้องให้หน่อยได้หรือเปล่าคะ ?”

 

เธอพูดด้วยเสียงอันเบา

 

ปกติสัตว์คงไม่เข้าใจคำพูดของมนุษย์ แต่เธอพูดเหมือนราวกับว่าสามารถสื่อสารกับมันได้

 

ชั้นรู้สึกว่าเธอกำลังพูดกับสัตว์ได้เช่นเดียวกับลิลี่

 

นางฟ้า “เด็กพวกนี้กำลังกลัวอะไรบางอย่างอยู่ค่ะ แต่ตอนนี้พวกเขาไม่เป็นไรแล้วค่ะ”

 

เธอหันกลับมาบอกชั้นด้วยรอยยิ้มหวาน

 

ชั้นรู้สึกเชื่อเพียงครึ่งเดียว แต่สิ่งทีเกิดขึ้นนั้น---

 

โครโน่ “...มันขยับแล้ว”

 

ในที่สุดพวกมันก็ยอมเดินต่อ

 

ชั้นลองจูงมันดุ มันอมเดินตามที่ชั้นจูงแล้ว พวกมันกลับมาเป็นปกติแล้วจริง ๆ

 

โครโน่ “ขอบคุณมากครับ ช่วยได้มากเลยจริง ๆ”

 

ชั้นพูดขอบคุณเธอ

 

ส่วนางฟ้าตรงหน้าก็มองชั้นกลับมาด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข

 

นางฟ้า “ไม่หรอกค่ะ ฉันเองก็เช่นกัน ช่วยได้มากเลยละคะ”

 

เธอส่งรอยยิ้ม 100 คะแนนเต็ม และไม่มีความหมายแอบแฝงอะไรอยู่ในคำพูดนั้น

 

ชั้นคิดว่าควรจะขอบคุณเธออีกครั้ง แต่ทว่า

 

นางฟ้า “เอาละ ฉันต้องไปแล้วนะคะ ขออวยพรให้พวกเราทั้งคู่โชคดีในการทำภารกิจนะคะ”

 

แล้วเธอก็จากไปทันทีโดยที่ชั้นหยุดเธอเอาไว้ไม่ทัน

 

โครโน่ “ภารกิจอย่างงั้นหรือ เธอเป็นนักผจญภัยจริง ๆ ด้วยสินะ”

 

ชั้นพึมพำกับตัวเอง

 

ชั้นไม่รู้สึกว่าเธอเป็นนักสู้เลยสักนิด จึงรู้สึกแปลกใจเหมือนกันที่เธอเป็นนักผจญภัย

 

แต่อย่างลิลี่ก็ไม่ให้ความรู้สึกของนักผจญภัยเช่นกัน คงมองเพียงแต่ภายนอกอย่างเดียวไม่ได้จริง ๆ นั่นแหละ

 

แต่ไม่ต้องสงสัยเลยว่าชั้นได้รับความช่วยเหลือจากน้ำมจอันเปี่ยมล้นจากนางฟ้าคนนี้

 

ชั้นขอบคุณนางฟ้าคนนั้นอีกครั้ง และเริ่มจูงม้าทั้งสองต่อไป




NEKOPOST.NET