[นิยายแปล] จอมมารดำ ตอนที่ 18 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] จอมมารดำ

Ch.18 - ตอนที่ 18 มุ่งสู่หมู่บ้านอิรุส (1)


บทที่สอง แต่ละวันในต่างโลก

ตอนที่ 18 มุ่งสู่หมู่บ้านอิรุส (1)

 

 

นกล่องสมบัติไม่เพียงแค่ชุดคลุมแต่ยังมีไม้คฑาและมีดด้วย พวกมันต่างมีคุณภาพที่เยี่ยมอีกทั้งยังเป็นของคู่กายจอมเวทย์ที่นิยมอย่างมาก
 
ในที่ทดลองตอนนั้นชั้นเคยเจอจอมเวทย์ที่ถือคฑาด้วย
 
ในตอนนั้นชั้นได้ขโมยคฑาในระหว่างการต่อสู้ ชั้นเลยสามารถเปรียบเทียบคุณภาพของคฑาที่อยู่ในกล่องสมบัตินี้ได้
 
ตอนนั้นเจ้าพวกใส่หน้ากากก็ยึดคฑากลับไปหลังการต่อสู้จบซะด้วยสิ 
 
ชั้นปล่อยความทรงจำที่ขมขื่นทิ้งเอาไว้แล้วสำรวจต่อ ชั้นพบว่าทั้งผ้าคลุมและอุปกรณ์ต่างๆอยู่ในคุณภาพดีกว่ามาก ตัวคฑาเองก็ดูเหมือนจะถูกสร้างด้วยเวทย์มนต์ดำเป็นแกนหลัก ดังนั้นชั้นน่าจะใช้มันได้
 
มีดเองก็เป็นอาวุธเวทย์มนต์ ชั้นไม่รู้ว่าต้องใช้งานยังไงเดียวคงต้องนำไปทดสอบทีหลัง 
 
ส่วนไม้คฑา ใช่ว่าจอมเวทย์ทุกคนจะสามารถใช้คฑาเวทย์หรือหนังสือเวทย์ได้ จอมเวทย์ทุกคนใช่ว่าจะใช้เวทย์ไฟหรือน้ำได้เหมือนๆกัน ควรจะต้องมีความเข้ากันได้ของธาตุในการใช้พลังนั้นๆ
 
ในกรณีของชั้นคือพลังเวทย์มนต์ดำ ส่วนซาริเอลเป็นพลังเวทย์มนต์ขาว แต่ไฟ, น้ำ, ลม, สายฟ้า พลังธาตุเหล่านี้จะมีสีของพลังเวทย์เป็นของตนเอง เช่นแดง น้ำเงิน ฯลฯ และพวกมันถูกเรียกว่าพลังเวทย์พื้นฐาน
 
ความรู้พื้นฐานเหล่านี้มันถูกฝังอยู่ในสมองของชั้น อาจเป็นไปได้ว่าในการทดลองตอนนั้นคงมีการทำอะไรสักอย่างกับตัวชั้นไว้ แต่คงต้องขอบคุณพวกนั้นที่ทำให้ชั้นเข้าใจถึงตัวตนที่เรียกว่าเวทย์มนต์ได้
 
กลับเข้าเรื่อง ไม้คฑานี้ดูเหมือนว่าจะสร้างด้วยวิธีที่พิเศษกว่าปกติ ในตอนที่สัมผัสมันชั้นก็เข้าใจถึงวิธีการใช้งานได้อย่างทันทีอย่างน่าประหลาด
 
มันรู้สึกว่ามีใครบางคนจงใจเตรียมของเหล่านี้เพื่อชั้นโดยเฉพาะ แต่เหตุผลหนึ่งที่คาดเดาได้คือเจ้าของเดิมเองก็เป็นผู้ใช้เวทย์มนต์ดำเช่นกัน
 
อย่างไรก็ดีตอนนี้ชั้นก็ไม่ต้องนุ่งลมห่มฟ้าลงไปที่หมู่บ้านแล้ว โอ้ขอบคุณพระเจ้า
บางทีโชคของชั้นเหมือนจะดีขึ้นเรื่องๆทุกวันนะเนีย
 
แต่ภายใต้ชุดคลุมตอนนี้มีแค่กางเกงในลิงเพียงตัวเดียวเท่านั้น ชั้นต้องจัดการให้เรียบร้อยก่อนไม่งั้นได้เห็นกันหมดแน่ นี่เป็นการเปิดตัวครั้งแรกที่หมู่บ้าน ชั้นไม่อยากถูกตำรวจจับข้อหาอนาจารนะ อืมม ต้องหาเสื้อผ้าก่อนเป็นอันดับแรกแล้วละ
 
“โอ้อ้ เอาละงั้นลุยเลย!นำทางให้หน่อยลิลี่!”
 
“อือ!”
 
อกพองโตไปด้วยความคาดหวัง ชั้นกับลิลี่ เราสองคนเริ่มออกเดินทาง
 
สถานที่ที่พวกชั้นกำลังไปรู้จักในนามว่า “หมู่บ้านอิรุส 「イルズ」”
 
ชั้นจินตนาการว่ามันคงเป็นหมู่บ้านเล็กชุมชนการเกษตรกลางหุบเขา แต่กลับมีถนนที่กว้างทอดยาวสู่หมู่บ้าน มันคงไม่ใช่หมู่บ้านเล็กๆแล้วละ
 
แต่ทวีปแพนดอร่าก็ยังอยู่ในช่วงยุคกลาง ชั้นจะคิดว่านี่น่าจะเป็นถนนสายหลัก เพราะมันสร้างจากหินผสมยางมะตอยปูลาดยาว มันมีช่วงกว้างมากพอที่จะให้รถวิ่งได้สองคัน มันดูเป็นความกว้างถนนที่ไม่ค่อยจะปกติสักเท่าไหร เดียวนะ ถนนอีกเส้นตรงนั่นอาจจะเป็นถนนหลวงหรือเปล่า
 
“ไปทางตรงนั้นเป็นหมู่บ้าน คัวอัล 「クゥアル」”
 
“ยังงี้นี่เอง หมู่บ้านแต่ละหมู่บ้านถูกเชื่อมกันด้วยถนนหลักเส้นนี้สินะ”
 
จากสวนแห่งแฟรี่มาก หมู่บ้านที่อยู่ใกล้กับกระท่อมของลิลี่คือหมู่บ้านอิรุส ถัดจากนั้นก็เป็นหมู่บ้านคลูดร์ ดูเหมือนใช้เวลาเป็นวันในการไปหมู่บ้านคลูดร์แม้ว่าจะเป็นลิลี่บินไปก็ตาม 
 
“ถ้าเดินไปแบบนี้ จะถึงหมู่บ้านอิรุสก่อนช่วงบ่ายใช่ไหม?”
 
“อือ”
 
เนื่องจากไม่จำเป็นต้องรีบร้อนพวกเราเลยค่อยๆเดินอย่างสบายๆ ภายใต้ท้องฟ้าที่แจ่มใสชั้นกุมมือลิลี่ในะขณะที่เธอนั่งอยู่บนไหลของชั้น 
(tn: ไอพวกสุขสม ระเบิดตัวตายไปซะ!)
 
“จะว่าไป ไม่ไม่มีคนเลยนะเนีย”
 
ผ่านไปสองชั่วโมงแล้วที่ไม่มีวี่แววของมนุษย์สักคนบนถนนเส้นนี้
 
หรือว่าการเดินทางไปมาระหว่างหมู่บ้านไม่เป็นที่นิยม? ไม่สิในยุคของชั้นมีรถยนต์ใช้ในการเดินทาง ถ้าเป็นยุคสมัยของโลกนี้ดูท่าจะมีเพียงแค่พ่อค้าไม่ก็นักเดินทางเท่านั้นที่จะออกจากหมู่บ้าน ไม่ช้าก็เร็วเดียวคงได้คำตอบละ
 
ในขณะที่ชั้นคิดอยู่ ก็เห็นเงาของอาคารปรากฎขึ้น
 
“โอ้ ในที่สุดก็ถึงหมู่บ้านแล้ว!?”
 
ชั้นวิ่งไปอย่างตื่อนเต้น โดยมีลิลี่นั่งอยู่บนไหล่
 
บ้านหลังเล็กๆที่สร้างจากไม้ ผู้คนที่ใช้ชีวิต ทว่าไม่ว่าจะมองยังไงขนาดของอาคารแต่ละหลังนั้นก็ดูแปลกประหลาด 
 
“ทุกอย่างเล็กชะมัด!!”
 
ประตูสูงเพียงแค่คอของชั้นเท่านั้น และหลังคาก็มีขนาดเล็กจนถึงขนาดว่าชั้นสามารถใช้เป็นที่วางพักแขนได้ อาคารพวกนี้ดูเหมือนบ้านของพวกฮอบบิตที่ปรากฎในนิยายแฟนตาซี่ดังเรื่องหนึ่งเลย
 
“โครโน่ นี่นะคืออ--”
 
ในจังหวะที่ลิลี่จะพูดบางอย่าง ชั้นก็รู้สึกถึงอะไรบางอย่างใกล้ๆชั้น
 
ใต้เงาบ้านมีก็อบลิ้นตัวหนึ่งถือเคียวอยู่
 
“ยังมีเหลือรอดจากเมื่อวานอีกรึ?”
 
ชุดของมันแตกต่างเล็กน้อยจากเมื่อวานที่ส่วมใส่แค่เศษหนังชิ้นเล็กๆบางๆเหมือนพวกขอทาน แต่ตัวนี้กลับใส่เสื้อผ้าที่สวยงามดูเข้ากันทั้งส่วนบนและส่วนล่าง ผิวสีเขียวนั้นไม่ได้ต่างจากพวกเมื่อวานมาก การที่มอนสเตอร์มาปรากฎที่นี่ แปลว่าหมู่บ้านถูกโจมตีหรือ?
 
ในขณะที่ชั้นเตรียมยิง 「กระสุนลูกปราย」
 
ก็อบลิน : “พี่ชายเป็นคนรู้จักลิลี่จังเหรอ?”    
 
คุโรโนะ : “ห่ะ?”
 
ก็อบลิ้นพูดภาษาญี่ปุ่นออกมาได้อย่างชำนาญ
 
บางทีเขาคงพูดภาษาท้องถิ่นของที่นี่ ที่ชั้นเข้าใจได้อาจเพราะการดัดแปลงร่างกายของชั้น เห้ยตรงนี้ไม่ใช่ปัญหาสิ!
 
ลิลี่ : “สวัสดีค่ะ!”
 
ก็อบลิน : “โอ้ สวัสดีเช่นกัน วันนี้ดูเหมือนว่าจะไม่ได้มาขายยาสินะ”
 
ลิลี่ : “อือ อย่างที่เห็นนั่นละวันนี้ーー”
 
แล้วเธอก็เริ่มพูดคุยกับก็อบลิ้น นี่มันบ้าอะไรเนี่ย !?เมื่อวานเธอพึ่งฆ่าล้างเผ่าพันธ์พวกมันแล้วทำไมตอนนี้กลับเป็นเพื่อนกันซะงั้น?
 
คุโรโนะ : “เอออ คือว่า…”
 
ตั้งแต่แรกก็ไม่เหมือนว่าจะมีบรรยากาศของการต่อสู้เกิดขึ้น ชั้นปรับอารมณ์ตนเองแล้วพยายามคุยดู
 
ก็อบลิน : “โอ้อ้ ใช่แล้วยังไม่ได้รู้จักพี่ชายเลย ในเมื่อเป็นคนรู้จักของลิลี่จังก็คงไม่ใช่คนเลวสินะ”
คุโรโนะ : “เรียกผมว่า “คุโร โนะ มาโอ” ยินดีที่ได้รู้จักครับ”
(tn: มันพูดจาสุภาพเป็นด้วยเห้ย!)
 
ชั้นไม่รู้ว่าทำไมถึงได้แนะนำตัวกับก็อบลิ้นอย่างสุภาพออกไป
 
ก็อบลิน : “โอ้ ขอบคุณมาก ชั้นชื่อเวน [ヴァーツ] นี่พี่ชายมีนามสกุลด้วยแบบนี้เป็นขุนนางงั้นรึ ? ”
 
คุโรโนะ : “ขุนนาง?” 
  
ลิลี่ : “โครโน่เป็นจอมเวทย์ละ!”
 
เวน : “จอมเวทย์?โอ้ ถูกอย่างที่พูดเขาดูเหมือนจอมเวทย์จริงๆ”
 
ลิลี่ : “เมื่อวานนะ ไปกวาดล้างก็อบลิ้นมาด้วยกันด้วยละ”
 
เวน : “เป็นงั้นเองเราะ เห็นข่าวว่าพวกมันออกล่าเหยื่อในภูเขาเหมือนกันแต่ดูจะไม่เป็นไรแล้วสินะ ขอบคุณพระเจ้าต้องขอโทษด้วยจริงๆ”
 
ก็อบลิ้นตัวนี้กำลังดีใจที่พวกก็อบลิ้นถูกกวาดล้าง นี่มันบ้าอะไรเนีย?
 
คุโรโนะ : “นี่ลิลี่ คน(?)นี้ไม่ใช่ก็อบลิ้นเหรอ?”
 
ชั้นกระซิบเบาๆเพื่อไม่ให้เขาได้ยิน
 
ลิลี่ : “ก็ ก็อบลิ้นนั่นละ ทำไมเหรอ?”
 
ลิลี่แสดงสีหน้างงงวยว่ากับคำถามของชั้น
 
เวน : “อ้าา พี่ชายหรือว่าไม่รู้รายละเอียดเกี่ยวกับมอนสเตอร์ใช่ไหม?”
 
คุโรโนะ : “ชะ ใช่ จะดีใจมากเลยถ้าช่วยอธิบายให้หน่อยครับ”
 
เวน : “โอ้ออ ได้ๆ จากมุมมองของชั้นก็อบลิ้นเองนั้นก็มีความแตกต่างกัน แต่ถ้าเป็นมุมมองจากต่างเผ่าพันธุ์จะไม่เห็นความแตกต่างนั้น”
 
คุโรโนะ : “แม้ว่าจะเป็นก็อบลิ้นเหมือนกัน แต่ก็อบลิ้นที่ถูกกวาดล้างกับคุณเวนก็แตกต่างกันใช่ไหมครับ?”
 
เวน : “สมกับที่เป็นจอมเวทย์ เข้าใจได้ทันทีเลย”
 
คุณเวนหัวเราะ เสียงและรอยยิ้มของเขาคล้ายกับพวกที่ชั้นฆ่าทิ้งไปเมื่อวานเลย แต่ตอนนี้บรรกาศไม่เหมือนกับเมื่อวานในขณะที่กำลังคุยกันอยู่นี้
 
แม้ภายนอกจะดูเหมือนกัน แต่ภายในไม่ต่างจากมนุษย์เช่นเดียวกับชั้น
 
คุโรโนะ : “งั้นคุณคือคนของหมู่อิรุสใช่ไหมครับ?”
 
เวน : “โอ้ใช่ ชั้นปลูกผักและสมุนไพรอยู่ข้างนอกนะ”
 
มินาเขาถึงถือเคียวเอาไว้สินะ?มันดูเป็นอาวุธสำหรับชั้นได้ สักวันคงต้องลองใช้ดูบ้างละ
 
คุโรโนะ : “หมู่บ้านอิรุสเป็นหมู่บ้านก็อบลิ้นหรือครับ?”
 
เวน : “เปล่าหรอก มีมนุษย์และมนุษย์สัตว์อยู่ด้วย ตั้งใจจะไปที่นั้นตั้งแต่แรกหรอกหรือ?”
 
คุโรโนะ : “ใช่แล้วละ เป็นครั้งแรกที่มาที่นี่ มีหลายสิ่งที่ยังไม่รู้ครับ”
 
ใช่แล้ว ก็ไม่ได้โกหกหรอกนะ
 
เวน : “งั้นหรือ?รอบๆนี้มีหมู่บ้านที่หลายเผาพันธุ์อาศัยร่วมกันอยู่คล้ายกับที่นี่ ชั้นเองก็เคยเจอคนไปมาบ้าง พวกเขาก็แปลกใจเหมือนนายนั่นแหละ”
 
เข้าใจละ มันมีทั้งหมู่บ้านที่แบ่งแยกเป็นเผ่าพันธุ์อาศัย กับ หมู่บ้านที่อาศัยร่วมกันหลายๆเผ่าพันธุ์อยู่ ชั้นคิดว่าจะมีเพียงมนุษย์เท่านั้นที่อาศัยอยู่ที่นี่ แต่เหมือนว่ามอนสเตอร์ที่มีความฉลาดพอจะถูกปฏิบัติในระดับเดียวกับมนุษย์ด้วย พวกเขาคงยอมรับคนแบบชั้นได้แน่
 
เวน : “ทุกคนเป็นคนดี ตัวประหลาดอย่างชั้นยังเข้ากับทุกคนได้ พี่ชายที่เป็นเผ่ามนุษย์ก็ต้องเข้ากับพวกเขาได้เช่นกัน”
 
เวน : “หากเดินทางต่อจากตรงนี้ เดียวก็จะถึงศูนย์กลางหมู่บ้าน หากมากับลิลี่พวกเขาจะต้องต้อนรับแน่นอน”
 
คุโรโนะ : “เข้าใจละ ต้องขอบคุณมากๆเลยครับ”
 
ชั้นไม่อยากรบกวนเขามากไปกว่านี้แล้ว ยังคงมีคำถามอีกเล็กน้อย เดียวชั้นไปถามคนในหมู่บ้านละกัน
 
เวน : “โอ้ ! ー งั้นลิลี่จัง ฝากเรื่องยาด้วยนะ”
 
ลิลี่ : “อือ บ๊ายบายー!”
 
พวกเราต่างบอกลากับคุณเวน ก็อบลิ้นที่เป็นคนของหมู่บ้านคนแรกที่ได้พบ 
 
แล้วก็มุ่งหน้าไปที่ศูนย์กลางของหมู่บ้านเป็นที่ต่อไป
 
__________________________________________
 
村(むら)=หมู่บ้าน
道(まち)=ถนน
繋(つなぎ)=ร่วมกัน
やけに小さい=เล็กชะมัด!
残り(のこり)=ที่เหลืออยู่
知り合い(しりあい)=คนรู้จัก
貴族(きぞく)=ขุนนาง
別 (べつ)=แตกต่าง
薬草(やくそう)=สมุนไพร
嘘(うそ)=โกหก
ヤツ=คนประหลาด
中心(ちゅうしん)=ศูนย์กลาง



NEKOPOST.NET