NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] จอมมารดำ

Ch.178 - ตอนที่ 178 ล่าปีศาจ


ที่พุ่มไม้แห่งหนึ่ง กำลังมีร่างของเด็กคนหนึ่งล้มนอนกองอยู่ในนั้น

 

ถึงเขาจะนอนคว่ำอยู่ แต่ก็ยังพอเห็นได้ว่ามีผมสีน้ำตาลอ่อน และมีผิวสีขาวสะอาด ที่แขนของเขามีปีกนกขนสีเดียวกับเส้นผม และขาของเขาก็มีกรงเล็บที่แหลมคมปรากฏให้เห็น

 

เขาคือลูกของเผ่าฮาปี้นั่นเอง

 

บนหลังของเขาทีลูกธนูปักคาเอาไว้ถึงสองลูก โดยที่หนึ่งในลูกธนูนั้นกำลังปักคาอยู่ที่ปีกของเขาอยู่

 

… “โอ้~สมกับที่เป็นฝีมือของท่าน [เอิร์ลแห่งเบอร์กิ้น (ベルグント伯)] ยิงได้แม่นไปเลยครับ”

 

… “ฮะ ฮะ ฮะ มันไม่ต่างอะไรจากยิงธนูธรรมดาหรอกครับ”

 

ที่ตรงหน้าของฮาปี้ มีชายเผ่ามนุษย์​สองคนกำลังขี่อยู่บนม้า พวกเขากำลังภูมิใจกับผลงานตรงหน้าของพวกเขากัน

 

ชายบนม้าสีขาวมีใบหน้าราวกับสุนัขจิ้งจอกจอมเจ้าเล่ เขาสวมเสื้อสีขาวทั้งตัว เครื่องประดับของเขาและชุดของเขาเป็นของคนระดับบิชอปไม่ผิดแน่นอน

 

ส่วนอีกคนมีผมและดวงตาสีเขียวเข้ม  ชุดเกราะสีเงินส่องประกายอยู่บนม้าขนสีเทาอย่างงดงาม

 

เมื่อพิจารณาจากเสื้อผ้าและอุปกรณ์ที่พวกเขาสวมใส่แล้ว พวกเขาน่าจะเป็นคนที่มีสถานะสูงด้วยกันทั้งคู่

 

เบอร์กิ้น “ขอบคุณท่านบิชอปมากที่เชินกระผมมาในวันนี้ ตั้งแต่ที่กระผมมาที่แพนโดร่าก็ไม่ได้ง้างธนูเลยสักครั้ง กระผมคิดว่าฝีมือจะขึ้นสนิมไปเสียแล้วอีก”

 

ชายคนนั้นหัวเราะดังขึ้นยิ่งกว่าเดิม เขาคือคนที่ถูกเรียกว่าเป้นหน่วยสนันสนุนของภารกิจพิชิตทวีปแพนโดร่าหลังจากศึกที่เนินเขาแห่งโกลรันได้ผ่านพ้นไปแล้ว

 

กองกำลังเสริมส่วนใหญ่ล้วนแต่เป็นกำลังจากฝ่ายพระคาดินัลเมอเซนเดส ส่วน เอิร์ด เบอร์กิ้น ผู้นี้เป็นระดับขุนนางที่เป็นอีกขั้วอำนาจหนึ่ง ไม่ได้ขึ้นตรงกับทางโบสถ์แต่อย่างใด

 

บิชอป “ไม่หรอก ไม่หรอกครับ ท่านพูดเกินไปแล้ว เป็นเกียรติ์ของทางนี้ต่างหากที่ได้ผู้เก่งกาจอย่างท่านมาร่วมกิจกรรม [ล่าปีศาจ] เช่นนี้”

 

คนที่พูดจาได้อย่างคล่องลื่นปรีดราวกับปลาไหลผู้นี้ก็คือบิชอปเกรโกลวุส

 

พวกเขาต่างสังกัดอยู่ภายใต้กองทัพครูเสดเดอร์ แต่ทั้งคู่ก็ถือว่าเป็นศัตรูกันในทางการเมืองที่ต้องแย่งชิงอำนาจกันเอง แต่สาเหตุที่พวกเขาสามารถมาคุยกันอย่างสนิทชิดเชื้อแบบนี้ได้ ก็เป็นเพราะพวกเขาต่างมีเหตุผลเชิงลึกซ่อนเอาไว้ต่างหาก

 

เบอร์กิ้น “ตัวนี้ดูเหมือนจะเป็นฮาปี้ตัวสุดท้ายแล้ว อ้า เวลาช่างผ่านไปเร็วเสียจริง”

 

เกรโกวุส “ใช่แล้วครับท่าน ….อ้า ช่างเป็นพระพรจากพระเจ้าที่มอบให้แก่กระผมเสียจริงที่ได้มามีโอกาศใกล้ชิดท่านเอิร์ดแบบนี้ ถ้าไม่รังเกียจ จะอยู่สนทนาต่ออีกสักนิดมั้ยครับ ?”

 

เบอร์กิ้นรู้สึกว่าไม่มีเหตุผลที่จะตอบปฏิเสธกลับไป

 

ในตอนนี้พวกเขาต่างอยู่ด้วยกันเพียงสองคน เพราะพึ่งจะขี่ม้าไล่ฮาปี้มาด้วยกัน

 

เพื่อที่จะได้ [เล่น] นานขึ้นหน่อย พวกเขาเลยเลืกที่จะค่อย ๆ ยิงฮาปี้ตัวนี้ไม่ให้ตายเร็ว พวกเขาค่อย ๆ ยิงเลี้ยงชีวิตมันเอาไว้จนตายลงในที่สุด

 

เพราะใช้เวลานานไปหน่อย พวกเขาเลยออกหากจากจุดที่คนอื่นอยู่มาไกลมาก ดังนั้นมันจึงเป็นโอกาศอันดีที่พวกเขาจะได้ใช้เวลาพูดคุยกันโดยที่ไม่มีใครคนอื่นได้ยิน

 

เบอร์กิ้น “โอ้ ได้เลยสิครับ ! ผมเองก็เช่นกัน ผมดีใจจริง ๆ ที่ได้พูดคุยกับท่านบิชอปโดยตรงเช่นนี้ได้”

 

เกรโกวุส “ไม่หรอก ไม่หรอก ความจริงแล้วกระผมอยากจะคุยเรื่อง [ผลประโยชน์] มากกว่าครับ”

 

หลังจากแอบแย้มถึงความต้องการเล็ก ๆ ออกมา เกรโกวุสก็เริ่มบทสนทนาต่อทันที

 

เกรโกวุส “ขอยกตัวอย่างนะครับท่านเอิร์ด เบอร์กิ้น ตอนนี้ท่านกำลังกังวลว่าอาจจะไม่มีโอกาศได้ใช้ธนูใช่หรือเปล่าครับ ?”

 

เบอร์กิ้น “ถูกต้องอย่างที่สุด กระผมว่าตัวกระผมมาถึงทวีปแพนโดร่าช้าไปหน่อยนะ”

 

ทั้งหมดก็เป็นเพราะไอบ้าเมอร์เซนเดสคนเดียว ! แต่เขาก็หยุดที่จะไม่หลุดคำพูดนั้นออกไป

 

เพราะได้ยินถึงข่าวการได้รับชัยชนะของครูเสดเดอร์ที่เนินเขาโกลรัน พวกเมอร์เซนเดส ,ศาสนจักร และคนประเภทดียวกับเบอร์กิ้น ต่างก็แห่กันมาที่ทวีปแพนโดร่าทันที

 

แต่เนื่องจากเมอร์เซนเดสควบคุมเรือทั้งหมดเอาไว้แล้ว เลยกลายเป็นว่าพวกทหารจึงได้มาเหยียบที่แผนดินนี้ก่อนใคร ๆ

 

แล้วหลังจากนั้นก็ถึงค่อยเป็นคิวของพวกเบอร์กิ้นกับคนอื่น ๆ ซึ่งกว่าจะมาถึง ทุกอย่างก็จบลงไปเป็นที่เรียบร้อย

 

เพราะไม่มีอะไรให้ทำ กองทัพเอกชนเหล่านี้จึงได้แต่นั่ง ๆ นอน ๆ อยู่เฉย ๆ เท่านั้นเอง

 

เกรโกวุส “ฟุ ฟุ ฟุ ท่านพูดอะไรกันอยู่นะครับ ที่ทวีปแพนโดร่าแห่งนี้ยังถูกปกครองโดยพวกปีศาจอีกตั้ง 90% เลยนะครับ รู้หรือเปล่าครับ ? การเริ่มต้องพิชิตทวีปแพนโดร่านะ มันเริ่มต่อจากนี้ต่างหากครับ ทำไมท่านถึงไม่รีบเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับการพิชิตสปาด้าละครับ ?”

 

เบอร์กิ้นที่ยังสงบนิ่งมาโดยตลอด จู่ ๆ ก็เปลี่ยนท่าทีทันที

 

เขาแผ่แรงกดดันมหาศาลส่งไปยังเจ้าจิ้งจอกตรงหน้านี้

 

เบอร์กิ้น “หึ ฉายา [พระศาสดา] ไม่ได้มีเอาไว้แสดงเล่น ๆ สินะ”

 

เขาสงสัยว่าสิ่งที่เขากำลังแอบเตรียมการอย่างลับ ๆ ทำไมถึงรั่วไหลออกไปได้

 

บางทีคงอาจจะเป้นพลังทำนายของเกรโกวุสที่มีฉายา [พระศาสดา] ก็เป็นได้ แต่ความจริงจะเป็นยังไงเขาก็ไม่อาจรู้ได้อยู่ดี

 

ถ้าหากเขามีพลังมองเห็นอนาคตจริง แบบนี้ก็ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะปิดบังซ่อนชายคนนี้เอาไว้ได้อยู่แล้ว

 

เกรโกวุส “อย่าทำหน้าตาน่ากลัวแบบนั้นสิครับ พวกเราเองต่างก็ทำงานภายใต้ชื่อของครูเสดเดอร์เช่นกัน เป้นคนองกรเดียวกัน นับถือพระเจ้าสีขาวเหมือนกันไม่ใช่หรือครับ ?”

 

เกรโกวุสกางแขนออกราวกับว่าพวกเขาต่างเป้นพี่น้องกัน แต่เบอร์กิ้นไม่ได้รู้สึกแบบนั้นด้วย

 

เกรโกวุส “ถือซะว่าเป็นข้อแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียมกันแล้วกันครับ พวกกระผมกำลังคิดที่จะให้โอกาศพวกท่านเป็นแนวหน้าในการบุกสปาด้าก่อนใครเพื่อนครับ”

 

พอได้ยินแบบนั้น เบอร์กิ้นก็รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมา

 

เบอร์กิ้น “เป็นความคิดของท่านนายเหนือหัวเมอร์เซนเดสของท่าน หรือว่าเป็นความคิดของตัวท่านกันละครับนั่นนะ ?”   

 

เกรโกวุส “ทั้งคู่ครับ พวกเราทางศาสนจักรไม่ทำอะไรโลภมากอย่างเข้าควบคุมทั่วทั้งทวีปแห่งนี้แบบนั้นหรอกครับ ยังมีผู้ศรัทธาอีกมากที่ติดตามมาด้วย พวกเราไม่คิดที่จะเกิดเรื่องบาดหมางกับพวกท่านขุนนางด้วยเรื่องเล็กน้องอย่างการถือครองที่ดินหรอกนะครับ”

 

ต่อให้รู้ว่าเบื้องหลังยังมีการต่อสู้กันเองเพื่อสิทธิในการเข้าครองดินแดน แต่เบอร์กิ้นก็อดที่จะยิ้มให้กับข้อเสนอที่ [แสนหวาน] แบบนี้มิได้

 

เกรโกวุส “ท่านพระคาร์ดินัลต่างคิดถึงวิธีที่จะแบ่งสัดส่วนดินแดนให้กับพวกท่านอย่างยุติธรรมอยู่แล้วครับ พวกเรานั้นแม้จะยึดเอาประเทศไดดารอสไปแต่เพียงผู้เดียว แต่ดินแดนครั้งต่อไป จะเป้นสิทธิของพวกท่านแทนครับ”

 

เบอร์กิ้น “วะฮะฮะฮะฮ่า ! แล้วทางศาสนจักรจะยินดีหรือที่จะแบ่งครึ่งหนึ่งของทวีปมาให้กับทางนี้นะ ? พวกรับใช้พระเจ้ากำลังคิดอะไรกันอยู่ละนั่น !”

 

แน่นอนครับ ! เกรโกวุสหัวเราะร่าตอบกลับไป

 

เบอร์กิ้น “แล้วท่านพระคาร์ดินัลอรุสละ ? พวกเราไม่รู้เลยว่าท่านคิดอะไรอยู่เลยนะ ถึงเขาจะหนุ่มที่สุดและเป็นคนแรกที่บุกมาทวีปแพนโดร่าแห่งนี้ แต่มันจะไม่แปลกไปหน่อยหรือไงแบบนั้น ?”

 

เบอร์กิ้นที่เป็นลูกขุนนางนั้น แน่นอนว่าเขาเองก็มีข้อมูลบางอย่างที่ไม่ปกติของชายที่ชื่อว่าอรุสนี้เช่นกัน

 

เขารู้ว่าชายคนนั้นใช้วิธีหลายอย่างเพื่อให้ตัวเองขึ้นมาเป้นพระคาร์ดินัลได้อย่างรวดเร็วทั้งที่ยังหนุ่มอยู่

 

เกรโกวุส “ทั่วทั้งหวีปแห่งนี้จะกลายเป็นของพระเจ้าพวกเรา เพราะฉะนั้นท่านพระคาร์ดินัลไม่บ่นอะไรหรอกครับ พวกเขายินดีที่จะแบ่งดินแดนให้ครึ่งหนึ่งแน่นอน”

 

เบอร์กิ้นหันหน้ากลับไปตรงหน้าตามเดิมพร้อมกับรอยยิ้ม

 

เบอร์กิ้น “หึ หึ หึ พระคาร์ดอนัลเมอร์เซนเดสอย่างงั้นหรือ ? ท่านช่างเป้นคนที่เมตตาและมีไมตรีจิตจริง ๆ โปบคนถัดไปคงไม่พ้นเป็นท่านผู้นี้แล้วละครับ”

 

ศาสนากางเขนของพวกเขานั้น ใช้วิธีการ [โหวต] เพื่อเลือกโปบคนถัดไป แต่ไม่ได้จำกัดเฉพาะคนภายใน แต่พวกเขาเปิดให้พวกขุนนางเข้าไปร่วมลงคะแนนได้ด้วย

 

เพราะฉะนั้นใครที่ซื้อใจขุนนางได้มาก ก็ยิ่งมีสิทธิขึ้นเป็นโปบมากขึ้นเท่านั้น

 

เบอร์กิ้น “นั่นสินะ ได้รับความเชื่อใจจากพระเจ้าย่อมมีค่ากว่าที่ดินอยู่แล้ว ยังไงซะ สุดท้ายแล้วดินแดนแห่งนี้ก็ต้องถูกส่งมอบให้กับพระเจ้าอยู่แล้ว กระผมพูดผิดเปล่าละ ?”

 

เกรโกวุส “ฮ่า ฮ่า ฮ่า ถูกต้องที่สุดเลยครับ ! ท่านเบอร์กิ้นช่างกล้าพูดจริง ๆ กระผมคิดว่าได้เจอกับผุ้ศรัทธาตัวจริงอยู่ตรงหน้าของกระผมแล้วละครับ”

 

ท่านเข้าใจก็ดีแล้ว เกรโกรวุสตอบออกไปแบบนั้น

 

เกรโกวุส “เพื่อการนั้น พวกเราจะมอบหมู่บ้านอาลซัสให้แก่พวกท่านสำหรับเป็นฐานทัพโจมตีสปาด้าครับ”

 

เบอร์กิ้น “อาลซัส ? ...หุ หุ หุ หมู่บ้านน่าสนใจที่มีข่าวลือเรื่อง [มารร้าย] ตัวนั้นนะหรือ ?”

 

สงครามที่หมู่บ้านอาลซัสถูกเล่าขานต่อกันมาจนเป็นหนึ่งในเรื่องเล่าที่นิยมกันในหมู่ทหาร แม้แต่เบอร์กิ้นเองก็ยังได้รับรู้เรื่องนี้เช่นกัน

 

ถึงจะมีแต่เนื้อหาไม่ดีอย่างการตายของผู้คนจำนวนมากแบบนั้น

 

เกรโกวุส “กระผมคิดว่าท่านคงทราบแล้ว แต่กระผมขอพูดอีกครั้งแล้วกันครับ ประเทศสปาด้านั้นอยู่ที่ภูเขากาลาฮอล แล้วก็มีเพียงถนนจากหมู่บ้านอาลซัสเท่านั้นที่เป็นเพียงเส้นทางเดียวในการเดินทางไปยังดินแดนแห่งนั้นครับ”

 

เบอร์กิ้น “ได้ยินมาเหมือนกัน เห็นว่าพวกปีศาจทำถนนเตรียมเอาไว้อย่างดีเลยไม่ใช่หรือไง”

 

เกรโกวุส “ใช่แล้วครับ ข้อมูลจากท่านอัครสาวกไม่โกหกอยู่แล้ว จริงมั้ยครับ ?”

 

อันนี้ไม่ใช่ข่าวลือที่โดงดังมากนัก แต่เห้นว่าอัครสาวกที่ 11 มิซา ได้ไปจบการต่อสู้ที่แห่งนั้นด้วยตัวเองเลย

 

เบอร์กิ้น “หึ ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม พวกเราก็จะยึดสปาด้ามาได้อยู่แล้วละ”

 

เกรโกวุส “ถึงพวกมันจะเป็นปีศาจโง่ ๆ แต่ก็อาจมีกรณีอย่างหมูบ้านอาลซัสเกิดขึ้นก้ได้ครับ เพราะฉะนั้น ได้โปรดระมัดระวังตัว อย่าได้ประมาทเชียวนะครับ”

 

เบอร์กิ้น “เอาเถอะ ตอนนี้พวกเราก็กำลังร่วมมือกันอยู่ไม่ใช่หรือไง มาสนใจแต่ศัตรูที่อยู่ตรงหน้ากันก่อนเถอะนะ”

 

เบอร์กิ้นส่งสายตาที่คมกริบกลับไปหาเขาราวกับกำลังส่งคำเตือนบางอย่างให้เขาอยู่

 

เกรโกวุส “หุ หุ หุ กระผมขอฝากเอาไว้ด้วยละกันครับ ออ อีกเรื่องนะครับ มันคงใช้เวลาอีกสักนิดกว่าที่อาลซัสจะพร้อมใช้งานเป็นป้อมปราการได้ แถมตอนนี้พวกเราต้องเตรียมงานต้อนรับคนที่กำลังจะมาเยือนที่ไดดารอสอยู่พอดี เพราะฉะนั้นคงอีกสักพักเลยละครับกว่าจะถึงเวลานั้น”

 

เบอร์กิ้น “ไม่เป็นไร ยังไงซะพวกเราก็ไม่เรื่องมากหรอก ตอนนี้จะให้ไปตั้งฐานชั่วคราวอยู่ที่ไหนก่อนก็ได้ หึ หึ หึ กระผมให้สัญญาเลยว่าธงกางเขนของพวกเราจะต้องไปโบกสะบัดอยู่ที่ปราสาทของสปาด้าแน่นอน”




NEKOPOST.NET