NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] จอมมารดำ

Ch.176 - ตอนที่ 176 นักรบคลั่งแห่งฝันร้ายสีดำ (黒き悪夢の狂戦士)


... “พวกเราคือลูกของ [ราชาแห่งดาบ]  เลโอนาร์ด ทริสตั้น สปาด้า(レオンハルト・トリスタン・スパーダ)ชายผู้ถือครองดาบศักดิ์สิทธิ์ และผู้ที่มีพลังเวทมนต์ดำที่ศูนย์หาย และชายผู้ที่มีความเป็นเลิศในพลังด้านมืด ชายผู้ที่เหมาะสมกับบัลลังก์ของจอมมาร นามของพวกเราคือ ทริสตั้น สปา--”

(tn : ชื่อยาวซะ…)

 

ในตอนนั้น ดาบเหล็กกล้าของกอบลิ้นก็ฟันลงไปยังร่างของชายนักเรียนผู้ที่มีรูปร่างผอมสวย เขาสวมชุดผ้าคลุมสีแดงซึ่งเป็นสัญญลักษณ์ของหัวหน้านักเรียนศูนย์การศึกษาหลวงสปาด้าที่กำลังพูดโอ้อวดตนเองเมื่อกี้

 

... “แว้กกก !?”

 

แล้วเขาก็หยุดพล่ามชื่อของตัวเองลงกลางคัน เขาพุ่งตัวหลบดาบนั้นด้วยพลังทั้งหมดที่มี

 

ความจริงแล้วเด็กชายคนนี้มีชื่อว่า [วิลฮาร์ท (ウィルハルト)] เขาคือคนที่อาจจะเป็นผู้นำของสปาด้าในอนาคตอันใกล้นี้

 

เขาล้มคะมันตีลังกาไปหนึ่งรอบ แล้วเขาก็รีบลุกขึ้นมายืนอีกครั้งอย่างรวดเร็วพร้อมกับพล่ามต่อ

 

วิลฮาร์ท “ไอพวกชั้นต่ำ ! บังอาจโจมตีเข้ามาตอนที่กำลังแนะนำตัวเองอยู่ไม่มีความละอายหรือไง ! ไอพวกคนเถื่อนหลังเขา !”

 

… “พวกมันไม่ใช่คนเถื่อนนะคะ แต่เป็นมอนสเตอร์ป่าที่เรียกว่ากอบลิ้นต่างหากค่ะ ถ้าคาดหวังว่าจะได้มารยาทอันดีงามจากมัน ก็คงมีแต่คนโง่เท่านั้นละคะ”

 

มีเสียงของผู้หญิงที่ไพเราะดังขึ้นมาจากข้างหลังของเขา

 

แม้ว่าจะกำลังเดินป่าที่สกปรกแบบนี้ก็ตาม ชุดเมดสีขาวของเธอยังสะอาดทุกกระเบียดนิ้วอยู่

 

ผมสีเขียวที่รัดเป็นหางม้าสวยงาม ดวงตาสีน้ำเงินและใบหน้าที่ดูน่าสวยงามสมกับเป็นสาววัยรุ่น สำหรับเธอหากเทียบกับวิลฮาร์ทแล้ว เธอก็ดูเหมือนกับเป็นพี่สาวของวิลฮาร์ทเลย

 

การที่เธอสามารถพูดหยอกล้อกับเจ้านายของเธอได้ นั่นแสดงให้เห็นว่าเขากับเธอมีความสนทชิดเชื้อกันมากกว่าที่เห็น

 

วิลฮาร์ท “ดีละ งั้นเจ้าอัศวินคนเถื่อนเอย พวกเราจะ--”

 

เมด “ไม่ใช่อัศวิน แต่เป็นกอบลิ้นธรรมดาค่ะ”

 

วิลฮาร์ท “เราคนนี้จะสอนมารยาทในการต่อสู้ของลูกขุนนางให้เห็นเอง ชายผู้ถือครองดาบศักดิ์สิทธิ์ และผู้ที่มีพลังเวทมนต์ดำที่ศูนย์หาย และชายผู้ที่มีความเป็นเลิศในพลังด้านมืด ชายผู้ที่เหมาะสมกับบัลลังก์ของจอมมาร นามของเราคือ วิลฮาร์ท ทริสตั้น สปาด้าาาาาาาาา !?”

 

ในตอนนั้นดาบจากกอบลิ้นก็ถูกฟันลงมาใส่วิลฮาร์ทในขณะที่เขายังมัวแต่พล่ามอยู่ตามเดิม

 

แล้วเข้าก็ทุ่มพลังทั้งหมดไปกับการหลบหลีกอีกครั้ง

 

ด้วยพลังแห่งผ้าหลุมซึ่งเป็นถึงสัญลักษณ์และเกียรติ์ยศของวงค์ตระกูลสปาด้า เขาจึงยืนขึ้นมาได้ได้อย่างสวยงามอีกครั้ง

 

วิลฮาร์ท “บังอาจโจมตีเราคนนี้ระหว่างที่แนะนำตัวถึงสองครั้ง เราจะไม่ยกโทษให้เจ้าแน่นอน !”

 

เขาคิดว่าสามารถเอาชนะกอบลิ้นตัวนี้ได้แน่นอน จึงพูดออกไปแบบนั้นใส่กอบลิ้นทั้งที่ยังมีน้ำมูกน้ำตาไหลออกมาอยู่

 

วิลฮาร์ท “อัศวินคนเถื่อน จงมาเป็นส่วนหนึ่งของสนิมดาบศักดิ์สิทธิ์ของพวกเราเสียเถอะ ลุยละนะ !”

 

เมด “ท่านวิลค่ะ พยายามเข้านะค่ะ แล้วก็นั่นนะ เป็นแค่กอบลิ้นนะคะ”

 

วิลฮาร์ทหยิบดาบเรเปียร์ที่ทำมาจากมิธริลขึ้นมาไว้ในมือของตน เขายืนตามตำราที่เขียนเอาไว้ทุกกระเบียดนิ้วเพื่อประจันหน้ากับกอบลิ้นตรงหน้านี้

 

เขากำลังเข้าสู่โลกของการดวลระหว่างลูกผู้ชายด้วยกัน แน่นอนว่าเขาไม่ได้ยินสิ่งที่เมดพูดเลยสักนิด

 

วิลฮาร์ท “ฮ่าาาาาาา เพื่อทำภารกิจของเข้าให้เสร็จสิ้น จงแสดงร่างที่แท้จริงของเจ้าออกมาซะ [ดาบศักดิ์สิทธิ์ ไวด์ชเล็ดอัตโต้ (白聖剣-ヴァイセシュヴェアト)]”

 

เมด “นั่นก็แค่เรเปียร์มิธลิทธรรมดาเท่านั้นแหละค่ะ”

 

วิลฮาร์ท “แล้วก็กินนี่ซะ ! ทักษะลับที่สืบทอดส่งต่อมาในราชวงศ์สปาด้า [วิชาดาบศักดิ์สิทธิ์ ไฮริชฮันเตอร์การ์ด (神聖滅亡剣-ハインリヒウンターガング)]”

 

เมด “ก็แค่ แฟลช・สแลช ธรรมดานี่ค่ะ”

 

เสียงที่ขัดจังหวะอย่างหยาบคายของเมดดังขึ้นเป็นระยะ แต่วิลฮาร์ทก็ทำได้แต่คิดอยู่ในใจว่า ไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น !! แล้วเริ่มทำการสังหารกอบลิ้นหน้าด้วย [เรเปียร์มิธลิท] ด้วยทักษะ [แฟลช・สแลช] ที่คนทั่วไปต่างก็ใช้กันเป็น

 

แต่ทว่าหากเป็นนักดาบที่มีความฉลาดหรือประสบการณ์มากพอ พวกเขาจะไม่ทำแบบนั้นกัน

 

เพราะกอบลิ้นนั้นมีความไวยังกบัลิง มันสามารถหลบ  [แฟลช・สแลช] ออกไปอยู่ที่ด้านข้างได้อย่างง่ายดาย

 

วิลฮาร์ท “มันหลบได้ ม่ายยยย !!”

 

แล้วในตอนนั้น เขาก็ไม่เหลือทักษะการต่อสู้อื่นใดที่จะเอาไว้ต่อสู้กับมันแล้ว เหลือเพียงแค่การปะดาบอย่างตรงไปตรงมากับกอบลิ้นตรงหน้าเท่านั้นเอง

 

……………….

 

วิลฮาร์ท “แฮกก แฮกกกก เยี่ยมมาก เจ้าเยี่ยมมาก...คนเถื่อนที่ไร้นามเอย เจ้าเยี่ยมากจริง ๆ”

 

หลังจากนั้นวิลฮาร์ทก็มอบคำชมให้กับกอบลิ้นที่กำลังนอนแผ่หลาอยู่บนพื้น

 

ผมสีแดงที่เหมือนกับพ่อของเขา ตอนนี้กระเซิงไม่อยู่ทรงไปแล้ว เพราะพึ่งผ่านการต่อสู้หนักมา

 

เนื้อตัวของเขาเปื้อนโคลนกับเศษใบไม้เต็มไปหมด

 

วิลฮาร์ทมองไปยังผู้แพ้ที่นอนกองอยู่กับพื้น ดวงตาสีทองของเขาส่องประกายออกมาเพราะกำลังดีใจที่ได้รับชัยชนะมา

 

เมด “สมกับที่เป็นท่านวิล กะอีกแค่กอบลิ้นตัวเดียว ดูท่าจะลำบากมากเลยนะคะ”

 

เธอกำลังพูดคำอวยพรไปพร้อมกับส่งสายตาที่โหดเหี้ยมไปยังเจ้านายของเธอด้วยดวงตาสีน้ำเงินด้วงนั้น

 

วิลฮาร์ท “ใช่แล้วละ ซีเรีย (セリア) พวกเรายังไม่ได้แสดงพลังออกมาถึงครึ่งที่มีเลย ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ  !!”

 

เขาชกมือของตัวเองเข้าด้วยกันพร้อมกับส่งเสียงหัวเราะออกมา

 

ตอนนี้ร่างกายของเขาสกปรกและเปื้อนโคลนไปหมดแล้ว

 

แต่เขาที่ปกติเอาแต่เรียนนั่งโต๊ะ การที่สามารถออกมาข้างนอกแล้วปราบกอบลิ้นลงได้ตัวหนึ่งด้วยตัวเพียงคนเดียว มันจึงเป็นความภาคภูมิใจสำหรับเขาอย่างมาก

 

สรุปคือ มันเป็นหลักฐานที่บอกว่าเขาได้ผ่านความเหนื่อยยากแค่ไหนเพื่อมาได้ถึงจุดนี้นั่นเอง

 

ซีเรีย “เอาละคะ มาตามหากอบลิ้นเพิ่มเถอะค่ะ อย่างน้อยก็ควรปราบให้ได้สัก 4 ตัวนะคะ”

 

ซีเรียหรือก็คือเมดของเขานั้นพูดด้วยน้ำเสียที่ต่างออกไปจากเดิม เธอพูดอย่างจริงจังเพื่อให้เจ้านายของเขาผ่านภารกิจปราบปรามกอบลิ้น 5 ตัวนี้ให้ได้

 

วิลฮาร์ท “ฮึ นี่คงเป็นอัศวินที่อ่อนแอที่สุดจากอัศวินสุดยอดทั้ง 4 แน่ พวกที่เหลือคงจะเป็นนักรบแดนตายที่มีพลังสูงกว่านี้แน่นอน”

 

ซีเรีย “อัศวินสุดยอดทั้ง 4 อย่างงั้นหรือค่ะ แล้วอีกคนหายไปไหนหรือคะ ?”

 

วิลฮาร์ท “ฮึ แน่นอนอยู่แล้วว่าคนสุดท้ายก็คือ [ราชาดาบ] ที่ปกครองอัศวินป่าเถื่อนสุดยอดทั้ง 4 เหล่านี้ยังไงละ ! สรุปก็คือเป็นราชาแห่งคนเถื่อนนั่นเอง !!”

 

ฮืมมม ? เธอสั่นหัวไปมาพร้อมกับผมหางม้าของเธอ ก่อนที่จะโยนเรื่องพล่ามของวิลฮาร์ทออกจากหัวไปแล้วตอบเขากลับด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบไร้อารมณ์ความรู้สึก

 

ซีเรีย “งั้นก็รีบเถอะค่ะ รีบไปจัดการกอบลิ้นอะไรนั่นอีก 4 ตัวเถอะได้แล้วค่ะ”

  

วิลฮาร์ท “ผิดแล้วววววว ! อัศวินทั้ง 4 กับราชาคนเถื่อนต่างหาก !”

 

ซีเรีย “รังของพวกมันอยู่ใกล้ ๆ นี้เองค่ะ ไปค้นหามันด้วยกันเถอะค่ะ”

 

ซีเรียหันหังเดินออกไปตามภูเขาแห่งนี้ เธอสามารถเคลื่อนไหวได้ราวกับมีปีกที่มองไม่เห็นกำลังพยุงช่วยเธอเอาไว้

 

วิลฮาร์ท “ดะ เดี่ยวสิ ! อย่าทิ้งเจ้านายที่มีวิญญาณเชื่อมต่อกับเธอเป็นดวงจิตเดียวกันเอาไว้ตรงรี้สิ !”

 

แล้วพอเห็นซีเรียหายลับตาไป วิลฮาร์ทก็จมอยู่ในความตื่นตระหนกทันที เขารีบวิ่งตามเมดของเขาไปทันที

 

…………………..

 

ซีเรีย “แปลกมาค่ะ ตอนนี้พวกเราน่าจะเข้าใกล้รังของพวกมันแล้ว แต่กลับไม่รู้สึกถึงกอบลิ้นสักตัวเลยค่ะ”

 

ซีเรียพูดออกไปด้วยใบหน้าที่นิ่งเฉยไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ ออกมา

 

วิลฮาร์ท “แฮกก…..แฮกก……. จริงดิ ? พวกเรา….ไม่รู้สึก…..ปีศาจ….หรือ….โอ้ยย ….แฮก….อัศวิน…..ทั้ง 4 ….เลย….แฮกกก”

 

ตอนนี้เขาอยู่ในสภาพที่เหนื่อยหอบ เขาไม่รู้ว่ามันจะดีกว่านี้หากค่อย ๆ พักหายใจก่อนแล้วค่อยพูดตอบกลับมา

 

ซีเรีย “บางทีพวกมันอาจจะย้ายรัง ขยายรัง หรือไม่ก็อาจจะกำลังต่อสู้กับบางสิ่งอยู่---ไปตรวจสอบกันเถอะค่ะ”

 

วิลฮาร์ท “เออ อ้าา ได้…..”

 

ดวงตาของเขาเหมือนกับลูกหมา เขากำลังวิงวอนร้อขอให้พักสักนิดก็ยังดีผ่านทางสายตาที่ส่งไปให้เธอ แต่เมดของเขากลับไม่สนความต้องการของเขา แล้วพุ่งตัวเข้าไปในหุบเขาลึกต่อไป

 

วิลฮาร์ท “ก็ ก็ได้…. รอให้ถึงเวลาที่พวกเราปลด….ผนึก...แฮก …. ออกก่อน แฮก… เถอะนะ…..แฮกกกก แค๊ก ๆ ๆ ๆ….”

 

แล้วเขาก็หยิบน้ำยาโพชั่นที่มีราคาขวดละ 500 ครันขึ้นมาดื่มลงไป

 

…………………….

 

วิลฮาร์ทคือตัวอย่างชั้นยอดของพวกผู้ชายถั่วงอกที่อ่อนแอเหล่านั้น

 

แล้วในที่สุดผู้ชายที่อ่อนแอคนนั้นก็ไล่ตามเมดของเขาได้ทันในที่สุด

 

ซีเรียกำลังหยุดรอเขาอยู่ตรงพุ่มไม้ข้างหน้า แต่เขากำลังสงสัยว่าทำไมเธอถึงยอมหยุดรอเขากันนะ ?

 

ซีเรียไม่ใช่คนที่จะมาหยุดรอแบบนี้ เธอคือเมดที่ไม่คิดที่จะหยุดแกล้งเจ้านายของเธอไม่ใช่หรือไงกัน ?

 

วิลฮาร์ท “แฮกก…. ฮ้าาาาา เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงมาหยุดอยู่ตรง--”

 

ซีเรียหันหลังกลับมาอุดปากของเขาเอาไว้ด้วยถุงมือสีขาวที่เธอสวมเอาไว้อยู่

 

วิลฮาร์ท “อู้ววว !? อู้วว~!! (เธอ !! อย่าบอกนะว่าเธอกำลังจะทรยาศเราคนนี้นะ !)”

 

ซีเรีย “เงียบก่อนค่ะ แล้วดูตรงนั้นสิค่ะ”

 

เพราะได้ซีเรียช่วยพูดเตือนเอาไว้ เขาจึงค่อย ๆ หันไปมองดูอีกฟากของพุ่งไม้

 

ที่ตรงนั้นมีหน้าผาปรากฏอยู่

 

แล้วเขาก็พบว่าที่ตรงหน้าผานั้นมีรังของกอบลิ้นตั้งอยู่ เป็นรังจำนวนมากที่พบเห็นได้ทั่วไปตามแนวภูเขากาลาฮอลเหนือนี้

 

ทำไมถึงรู้ว่าเป็นรังกอบลิ้นนะหรือ ? นั่นก็เพราะมันมีอาคารหลังเล็ก ๆ ที่เหมือนกับโกดังเก็บของกระจายอยู่ให้ทั่วเลยนะสิ

 

วิลฮาร์ท “นั่นมัน มีใครคนหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้นไม่ใช่หรือไง !?”

 

วิลฮาร์ทเห็นผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ข้างในกลางรังของพวกมัน ชายคนนั้นกำลังถูกกอบลิ้นเข้าล้อมกรอบเอาไว้อยู่

 

วิลฮาร์ท “ทำไมจอมเวทมาทำอะไรที่นี่เพียงคนเดียวละ !?”

 

วิลฮาร์ทเผลอพูดออกมาอย่างไม่ตั้งใจ ซิเรียเองก็เข้าใจว่ามันไม่ใช่เวลาที่จะมาทำเป็นเล่นได้อีกต่อไปแล้ว

 

เพราะชีวิตของจอมเวทที่อยู่กลางวงของกอบลิ้นคนนั้นกำลังตกอยู่ในอันตราย

 

ชุดคลุมสีดำที่พบเห็นได้ทั่วไปตามท้องตลาด แม้แต่วิลฮาร์ทก็ยังรู้ว่านั่นคือชุดของนักเรียนสปาด้าสาขาเวทมนต์

 

วิลฮาร์ท “ไม่ดีแล้ว พวกเราต้องรีบลงไปช่วยเขาแล้วละ ไม่อย่างงั้นต้องสายเกินแก้แน่ !”

 

ซีเรีย “ฉันนึกภาพไม่ออกเลยละคะ ว่าจะเกิดอะไรขึ้นหากท่านวิลกระโจนลงไปกลางรังของกอบลั้นแบบนั้น”

 

วิลฮาร์ท “นี่เธอคิดที่จะปล่อยให้เรากระโจนเข้าไปคนเดียวอย่างงั้นเรอะ !?”

 

เป็นครั้งที่แรกที่วิลฮาร์ทเลิกใช้คำพูดจูบิเนียวว่า “พวกเรา” เป็นเราแทน และกำลังร้องขอให้ซีเรียลงไปช่วยชายที่ไม่รู้จักแม้แต่ชื่อตรงนั้น

 

วิลฮาร์ท “ได้โปรดช่วยชีวิตเขาทีเถอะนะ ซีเรีย !”

 

เพราะชายตรงนั้น ต่อให้ไม่รู้จักชื่อ แต่เขาก็คือนักเรียนที่อาจจะมาจากโรงเรียนเดียวกับเขา แถมยังเป็นประชาชนของสปาด้าอีกด้วย

 

ในฐานะที่เป็นลูกชายของราชาเลโอนาร์ด ในฐานะของราชวงศ์ เขาไม่อาจปล่อยให้ประชาชนตายไปต่อหน้าต่อตาเขาได้

 

วิลฮาร์ท “เราคงช่วยอะไรเขาไม่ได้หรอก เพราะเราไม่มีประโยชน์ในการต่อสู้เลย แต่กับเธอที่สามารถต่อสู้กับกอบลิ้นได้ทีละ 100 - 200 ตัวนั้น ได้โปรดช่วยเขาด้วย ! เดียวเราจะจ่ายเงินโบนัสพิเศษให้เอง !”

 

ซีเรียมีปฏิกิริยาเล็กน้อยเมื่อเห็นเขากำลังร้องขอให้เธอช่วยเหลือคนที่มีสถานะต่ำกว่าเขาอย่างจริงใจเช่นนี้

 

ซีเรีย “ดีมากค่ะนายท่าน มีเพียงแค่เวลาแบบนี้เท่านั้นแหละค่ะที่ท่านวิลดูเท่ที่สุดค่ะ---”

 

ได้โปรด ! วิลฮาร์ททำถึงขนาดกุมมือแล้วก้มหัวให้กับเธอเพื่อร้องขอออกไป

 

ซีเรีย “เข้าใจแล้วละคะ ฉันจะไปช่วยเขาเอง”

 

วิลฮาร์ท “โอ้ว จริง ๆ นะ !”

 

ซีเรีย “แต่ว่า---”

 

ซีเรียชี้ไปทางเบื้องล่างที่อยู่ตรงหน้า

 

ซีเรีย “ฉันคิดว่าเขาคงไม่ต้องการแล้วละคะ”

 

วิลฮาร์ท “ฮะ ?”

 

ในมือของจอมเวทคนนั้นมีดาบเล่มหนึ่งปรากฏอยู่

 

เขาเป็นจอมเวท แต่เป็นจอมเวทที่พบดาบเอาไว้ นี่เขาเป็นจอมเวทประเภทไหนกันนะ ?

 

ไม่สิ พอดูให้ดีแล้ว นั่นไม่ใช่ดาบธรรมดา นั่นก็เพราะดาบของเขามีออร่าสีดำแผ่ออกมาอย่างน่ากลัว

 

วิลฮาร์ท “หรือว่านั่นจะเป็นอาวุธต้องคำสาป ?”

 

ซีเรีย “ค่ะ ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้นค่ะ”

 

ต่อให้เป็นมือใหม่ แค่เห็นออร่าสีดำนั้นก็รู้แล้วว่าเป็นอาวุธต้องคำสาปแน่นอน

 

แต่ชายคนนั้นกลับสามารถถือดาบเล่มนั้นได้อย่างสบาย ๆ ไม่มีแสดงอาการบ้าคลั่งออกมาให้เห็นเลย

 

เขาแตกต่างออกไปจากเรื่องเล่าของผู้ใช้อาวุธต้องคำสาปคนอื่น ๆ ที่เขาเคยได้ยินมา แต่สำหรับเขาที่เคยผ่านการร่ำเรียนมาจากชั้นเรียนแล้วนั้น

 

วิลฮาร์ท “อย่าบอกนะ….ว่าเขาสามารถใช้อาวุธต้องคำสาปได้”

 

เสียงพึมพำของเขาคงไม่เข้าไปถึงหูของจอมเวทคนนั้น แต่การเคลื่อนไหวที่เห็นตรงหน้าก็คือคำตอบที่ชัดเจนแล้ว

 

ชายคนนั้นกำลังใช้ดาบในมือสังหารกอบลิ้นทั้ง 4 ตัวตรงหน้าด้วยการฟันดาบเพียงรั้งเดียวเท่านั้น---

 

………..

 

มันคือซากภูเขาศพ ไม่มีสิ่งอื่นใดที่จะใช้บรรยายได้ชัดเจนเท่านี้อีกแล้ว

 

ซากศพของกอบลิ้นกระจายไปทั่วหุบเขา เลือดของมันเปรอะเปื้อนไปทั่วทุกพื้นที่ของรังพวกมัน

 

ส่วนร่างของชายที่สร้างนรกแห่งนั้นก็หายไปแล้ว

 

ซีเรีย “อย่างที่คาดเลยค่ะ ไม่จำเป็นต้องเข้าช่วยเหลือเลยสักนิดค่ะ”

 

จริงด้วยสิ วิลฮาร์ทตอบเธอกลับไป

 

ชายเพียงคนเดียวกับอาวุธต้องคำสาปหนึ่งเล่ม และได้ทำการสังหารกอบลิ้นที่พุ่งเข้ามาหาเขาจากทุกทิศทุกทางอย่างไร้ปรานี

 

ด้วยการกวัดแกว่งดาบเพียงครั้งเดียว ร่างของพวกมันก็ขาดกระจุดเป็นส่วน ๆ แล้ว

 

ในทางกลับกัน คมดาบนับสิบเล่มของกอบลิ้นก็ไม่อาจเข้าถึงชายคนนั้นได้

 

มันไม่เรียกว่าการต่อสู้แล้ว มันเป็นเพียงการสังหารหมู่เท่านั้น

 

และที่สำคัญ ชายคนนั้นไม่ได้แสดงอาการบ้าคลั่งออกมาให้เห็นเลย ทุกการลงดาบ เขาไม่มีอารมณ์ความรู้สึกใด ๆ ต่อศัตรูตรงหน้า ไม่ได้โกรธ ไม่ได้เกลียดชัง เป็นเพียงแค่การลงดาบเพียงเพราะลงดาบกำจัดศัตรูตรงหน้าเท่านั้น

 

แต่ก็เพราะแบบนั้นแหละ

 

วิลฮาร์ท “นักรบคลั่ง”

 

เขาจึงตั้งฉายาให้กับชายที่เห็นไปเมื่อกี้ว่าข

 

วิลฮาร์ท “ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า …. ฮ่ะฮ่ะฮ่ะฮ่ะฮ่ะฮ่ะฮ่ะฮ่ะฮ่ะ ! ใช่แล้ว [นักรบคลั่งแห่งฝันร้ายสีดำ (黒き悪夢の狂戦士)] ชื่อนี้เหมาะที่สุดเลยละ ฮ่ะฮ่ะฮ่ะ”

 

ซีเรีย “เอ้ อย่างงั้นหรือคะ ?”

 

วิลฮาร์ท “อือ!”

 

แล้วชายคนนั้นก็ได้รับฉายาโดยไม่ได้ถูกขออนุญาติก่อน อีกอย่างชายที่คนนั้นก็หายตัวไปแล้วด้วย เขาไม่รู้ว่ามีสองคนนี้ที่ยืนดูอยู่ตลอดเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นจนจบเลย เพราะฉะนั้นฉายานี้เขาก็ไม่ได้รับรู้ด้วยเช่นกัน

 

วิลฮาร์ท “เมื่อก่อน 10 ปีที่แล้ว มีจอมเวทคนหนึ่งที่มีจิตใจงดงาม แต่แล้วเขาก็บ้าคลั่งไปเพราะต้องการจะล้างแค้นคน ๆ หนึ่ง ในตอนนั้นเขามีฉายาว่า [ค่ำคืนสีชาดแห่งสปาด้า] แล้วชาย---”

 

ซีเรีย “มันไม่ดีนะคะที่จะไปแต่งประวัติของใครขึ้นมาเองแบบนั้น”

 

แล้วชื่อ [ค่ำคืนสีชาดแห่งสปาด้า]  ก็ไม่มีจริงด้วยนะ ซีเรียไม่เคยได้ยินชื่อนั้นมาก่อนเลย

 

วิลฮาร์ท “เขาเท่ชะมัดเลย ! [นักรบคลั่งแห่งฝันร้ายสีดำ] คนนั้น !!”

 

ซีเรีย “เออ ไม่สนใจที่จะฝึกต่อสู้ต่อแล้วหรือค่ะ…”

 

แล้วในตอนนั้นซีเรียก็เริ่มรู้สึกเหนื่อยหน่ายกับเจ้านายของเธอ ที่เธอเริ่มคิดว่าจะรับมือไม่ไหวแล้ว แล้วเธอก็ต้องเริ่มทนฟังตำนาน [นักรบคลั่งแห่งฝันร้ายสีดำ] ที่ถูกประพันธ์ขึ้นโดยเจ้านายของเธอ วิลฮาร์ทคนนี้ต่อไปอย่างไม่เต็มใจนัก




NEKOPOST.NET