[นิยายแปล] จอมมารดำ ตอนที่ 17 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] จอมมารดำ

Ch.17 - ตอนที่ 17 จอมเวทมนต์ดำโครโน่


บทที่สอง แต่ละวันในต่างโลก

ตอนที่ 17 จอมเวทมนต์ดำโครโน่

 

วันต่อมา

 

แสงที่สาดส่องเข้ามาทำให้ชั้นตื่นขึ้น

 

ตั้งแต่หลังจากได้มาที่ต่างโลก นี้เป็นครั้งแรกที่ชั้นรู้สึกสดชื่นในการตื่นนอน เตียงเองก็ช่างยอดเยี่ยม บนเตียงเล็กๆนี้ ชั้นล้มลงนอนในสภาพเปล่าเปลือย ยกเว้นแค่ผ้าเช็ดตัวรอบเอว พร้อมกับลิลี่ที่อยู่ข้างๆในสภาพเปล่าเปลือยเช่นกัน

 

ห่ะ ฟังมาถึงตรงนี้แล้วสถานะการณ์มันดูน่าสงสัยใช่ไหม?

 

ไม่เป็นไร ชั้นไม่ได้ทำอะไรลงไปหรอก เพราะว่าชั้นเป็นสุภาพบุรุษ YES Lolita NO touching !

(tn: ตรงนี้ดิบมา ロリータタッチ ผมเลยแปลทับไปเลยครับ)

 

ชั้นไม่ใช่โลลิคอนนะ

 

เอออ พวกชั้นก็แค่เข้านอนด้วยกันเท่านั้นเอง

 

ความจริงคือลิลี่บอกให้ชั้นอยู่ที่กระท่อมก่อน ชั้นเลยตอบรับความหวังดีจากเธอ อาจเพราะว่าเธอนั้นมีหัวใจที่อ่อนโยน ลิลี่ดูไม่รังเกียจชั้นเลย

 

แน่นอน ชั้นไม่ได้มีเจตนาจะเป็นฝ่ายที่ได้รับเพียงฝ่ายเดียวเท่านั้น ชั้นตั้งใจที่จะตอบแทนความหวังดีเหล่านั้นกลับไปให้ แต่มันจะดีเหรอที่มอบหลายสิ่งหลายอย่างให้กับคนที่ไม่มีอะไรอย่างชั้น ถ้าหากชั้นเป็นพวกปลิงเกาะคนอื่นกินละจะทำไง

 

อ้าา ชั้นเริ่มคิดมากไปอีกแล้ว ชั้นต้องปกป้องนางฟ้าตนนี้ ไม่สิ แฟรี่ จะอะไรก็ช่าง ชั้นจะอยู่เคียงข้างลิลี่  ปฏิบัติกับเธออย่างซื่อสัตย์และให้เกียรติ์กันและกัน

 

“ เอาละ ได้เวลาเปลี่ยนเสื้อผ้าล่ะ”

 

โดยไม่ปลุกให้ลิลี่ตื่นขึ้นมา ชั้นค่อยๆลุกจากเตียงแล้วออกมาข้างนอกกระท่อม

 

“อืออ มันดูสะอาดขึ้นบ้างแล้วแต่…..”

 

ชั้นคงคาดหวังอะไรมากไม่ได้

 

ชั้นรู้ตัวตั้งแต่ตอนที่ทำความสะอาดแล้ว เสื้อที่เปรอะเปื้อนเลือดสีน้ำตาลแดงแห้งๆ ดูสว่างขึ้นแต่ก็ไม่ได้มีความใกล้เคียงกับสภาพดั้งเดิมของมันเลย

 

มันยังคงสกปรกอยู่ แม้ว่าจะใส่เสื้อตัวนี้เดินในโลกเดิมของชั้น มันก็คงถูกตำรวจเรียกตัวทันที

 

“แต่ว่าก็ไม่มีทางเลือกให้ทำอะไรได้อีกแล้วละนะ”

 

ชั้นวางแผนจะไปที่หมู่บ้านใกล้ๆวันนี้ แต่ชั้นอยากได้เสื้อสักตัวก่อน

 

ลิลี่ไม่สนใจหรอกว่าชั้นจะนุ่งแค่กางเกงลิงหรือแค่ใช้ผ้าเช็ดตัวพันไว้ แต่นั่นมันข้อยกเว้น

 

คนในโลกนี้ส่วมใส่เสื้อกันเป็นปกติ ชั้นได้เห็นมาแล้วที่เมืองท่า

 

แต่ไม่ว่าชั้นจะบ่นมากแค่ไหน เสื้อก็ไม่สะอาดขึ้นหรอก สุดท้ายชั้นก็ทนใส่สิ่งที่ดูเหมือนเสื้ออย่างไม่เต็มใจ

 

“เอาละ ชั้นจะหาเสื้อผ้ามาได้อย่างไร---”

 

ในขณะที่เพลิดเพลินไปกับสายลมอ่อนๆในตอนเช้า ชั้นนั่งลงบนกล่องหลังกระท่อมในท่านั่งคิดแบบรูปปั้นของออกุสต์ โรแดง

(tn: รูปปั้นนั่งคิดของออกุสต์ โรแดง

 )

 

“อะ โครโน่อรุณสวัสดิ์”

 

ลิลี่เข้ามาหา

 

“อะ อรุณสวัสดิ์”

 

ชั้นเก็บเอาไว้ในใจว่าเกือบกล่าว 「อรุณสวัสดิ์เจ้าหญิง」อย่างไม่ตั้งใจออกไปซะแล้ว

 

“ทำอะไรถึงไปนั่งบนกล่องสมบัติแบบนั้นอะ”

 

“กล่องสมบัติ”

 

มันไม่ใช่แค่กล่องไม้หรอกรึ

 

ชั้นลุกขึ้นยืนแล้วสำรวจตัวกล่อง นั่นไงมันมีรูกุญแจด้วย

 

“ในกล่องสมบัติมันมีอะไรอยู่ข้างใน”

 

“อืมม”

 

ชั้นมองลิลี่ที่เอียงคออย่างสงสัย ชั้นเริ่มตื่นเต้นว่าอะไรอยู่ข้างในกันแน่

 

“กล่องสมบัติที่ยังไม่ได้เปิดมันน่าสนุกออกไม่ใช่เรอะ แล้วเจ้าของกล่องนี้ยังเป็นจอมเวทย์ด้วย นี่มันสมกับเป็นโลกเวทย์มนต์จริงๆ”

 

ทุกสิ่งที่อยู่ในนี้ที่ไม่ใช่ของลิลี่ ต่างเป็นของจอมเวทย์ที่เคยอาศัยอยู่มาก่อน

 

“จะเปิดกล่องสมบัติเหรอ”

 

“โอ้ ใช่เลย อ๊ะหรือมันไม่ควรไปเปิด”

 

“เปิดเลย”

 

ลิลี่มองมาที่ชั้นเต็มไปด้วยความคาดหวัง ถูกมองอย่างนี้ ชั้นเองก็เต็มไปด้วยแรงจูงในที่จะเปิดมากขึ้นไปอีก

 

“เอาละ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ชั้นเอง”

 

ชั้นพบว่ามีพลังเวทย์แปลกๆที่กล่องอยู่

 

เมื่อมองดู มันเป็นแค่กล่องไม้ธรรมดาที่สามารถทำลายทิ้งได้อย่างง่ายดาย แต่เวลานี้ควรที่จะต้องรอบคอบ ชั้นคิดว่าควรทำลายเฉพาะส่วนรูกุญแจก็พอแล้ว

 

“สนุกละ”

 

ชั้นลองใช้แรงในการเปิดก่อน กล่องสมบัตินี้ดูเป็นกล่องปกติที่พบเห็นได้ทั่วไปในเกมส์ RPGs ที่เป็นชนิดเปิดฝาออกไปด้านหลัง แต่ด้วยแรงของชั้น ณ ตอนนี้

 

“อืออ อึ”

 

ช่วงเวลาที่ชั้นออกแรงลงไป มันมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านเข้ามา ด้วยการตอบสนองอย่างรวดเร็วชั้นรีบเอามือออกมา

 

ไม่มีการบาดเจ็บร้ายแรงอะไรเกิดขึ้น

 

“กับดัก ไม่สิ มันมีเวทย์ป้องกันเวลาที่จะไปเปิดอยู่”

 

“โครโน่ เป็นไรมั้ย”

 

“อ้าาา มันไม่ได้มีพลังมากขนาดที่ทำให้บาดเจ็บได้ แต่สมกับเป็นกล่องสมบัติของจอมเวทย์จริงๆ”

 

ถ้ามีพลังที่แข็งแกร่งปกป้องอยู่ นั่นหมายความว่าต้องมีขุมสมบัติที่มีค่าเกินกว่าที่ชั้นจินตนาการไว้แน่

 

ความคาดหวังของชั้น

 

อันดับที่หนึ่ง ทองจำนวนมากมาย

 

อันดับที่สอง ไอเท็มเวทย์มนต์ที่ทรงพลัง

 

อันดับสามเสื้อผ้าชายไซต์ XL

 

“หรือจะเป็นมิมิคกันน้า---”

 

 จู่ๆก็รู้สึกถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ดีจนชั้นพึมพัมออกมา

 

“อ้า ลิลี่ มันคงไม่อันตรายหรอกใช่ไหมถ้าชั้นไม่ได้ส่วมใส่ถุงมือป้องกันไว้ มันคงไม่มีมอนสเตอร์ผนึกไว้ข้างในหรอกเนอะ”

 

“ไม่มีมอนสเตอร์ข้างในหรอก”

 

“ฟังอีกครั้งนะ เปิดได้จริงๆใช่ไหม”

 

“เปิดเลย”

 

อีกครั้งที่ถูกมองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง ชั้นไม่สามารถปล่อยไว้จัดการวันหลังได้ แม้ว่าชั้นจะเริ่มรู้สึกกลัวๆขึ้นมาบ้างแล้ว

 

“ในเมื่อถูกปกป้องด้วยเวทย์มนต์ งั้นชั้นก็จะใช้เวทย์มนต์เช่นกันーーーจงแปดเปื้อน

 

ชั้นปลดปล่อยพลังเวทย์มนต์ดำใส่กล่องด้วยมือทั้งสองข้างที่จับอยู่

 

จนกระทั้งถึงตอนนี้ชั้นเคยแค่ใช้มันกับอาวุธเท่านั้น ด้วยพลังเวทย์ที่บรรจุลงไป ชั้นสามารถควบคุมได้ทุกอย่างโดยไม่ต้องสัมผัส ชั้นสามารถปลดล็อคบางอย่างได้ แต่ชั้นไม่เคยควบคุมอะไรที่มีกลไกควบคุมระบบการล็อคแบบนี้มาก่อน

 

“เอาละ การบรรจุพลังเวทย์ลงไปเสร็จสิ้นーーーแต่ชั้นยังไม่สามารถปลดล็อคได้”

 

ชั้นไม่เข้าใจโครงสร้างและจิตนาการภาพของระบบล็อคได้

 

“ดีละงั้นก็จัดการมันตรงๆ ซึ้งๆหน้าเลย”

 

เมื่อไม่มีกับดักกระแสไฟฟ้าแล้ว ชั้นพยายามใช้แรงอีกครั้งในการเปิดโดยตรง แต่ก็ไม่สำเร็จผล

 

งั้นลองใช้พลังเวทย์รักษาดู มันเป็นเวทย์มนต์ประเภทที่ใช้พลังเวทย์มนต์ดำของชั้นในการสร้างสารคล้ายเจลลี่ขึ้นมาคลุมบาดแผลเพื่อการรักษา

 

ใช้พลังในรูปแบบเดียวกัน ชั้นสร้างเจลลี่ใส่ลงในรูกุญแจ ทำให้แข็งตัว แล้วหมุนมัน

 

ชั้นไม่รู้โครงสร้างภายในรูกุญแจ แต่ใช้สัมพัสจากเวทย์มนต์ที่ใส่ลงไป ชั้นค่อยก่อสร้างรูปร่างขึ้นมา

 

“เป็นยังไง”

 

ชั้นใช้เวลาอยู่นานพอควร ลิลี่เลยถามเพราะคิดว่าชั้นกลัวอยู่

 

“อืออーอีกนิดนึงงงーーโอ้”

 

มันมีการตอบสนองในเวลาที่มีเสียง “คลิ๊ก” ดังขึ้นมา

 

การปลดล็อคสำเร็จลุล่วง

 

“”เปิดแล้วว””

 

เสียงดังขึ้นพร้อมกัน ไม่สิในสถานการณ์นี้คงไม่อาจพูดเป็นอย่างอื่นได้

 

“เอาเลย เปิดเลยลิลี่”

 

“อือ”

 

พวกเราสองคนเปิดด้วยความตื่นเต้น

 

“นิ นี่มันคือ”

 

ชั้นไม่รู้ว่าสิงของที่ถูกผ้าสีดำห่อไว้อยู่ภายในนั้นคืออะไร

 

แต่ชั้นดีใจที่มันไม่ใช่มิมิค…

 

“นี่มันอะไรー”

 

“ชั้นเองก็อยากรู้เช่นกัน”

 

ก่อนอื่นชั้นเอาผ้าสีดำออก มันหนาและมีเนื้อผ้าที่ดีมากอีกทั้งมีขนาดใหญ่ ชั้นรู้สึกถึงพลังเวทย์อ่อนๆจากมัน

 

“นี่มันคือ….คงไม่ใช่ผ้าคลุมจอมเจทย์ใช่ไหม”

 

นี่มันเป็นผ้าคลุมจริงๆและมีสีดำสนิท ต่อให้คนโง่ที่ไหนมาเห็นก็บอกได้ว่ามันคือผ้าคลุมของจอมเวทย์ไม่ผิดแน่

 

“โครโน่ ลองใส่เลย”

 

“โอ้อ มันจะดีรึ งั้นชั้นใส่ละ”

 

มันเป็นเสื้อผ้าที่รอคอยมานาน แถมยังเป็นผ้าคลุมจอมเวทย์ด้วย นี่มันทำให้ชั้นรู้สึกเครียดขึ้นมาเลย

 

ชั้นส่วมใส่มัน ความยาวพอดีกับตัวชั้นแถมยังรู้สึกดีด้วย แม้จะหนาแต่น่าประหลาด มันไม่รู้สึกร้อนเลย

พลังเวทย์ที่ปกคลุมไปทั่วร่างทำให้รู้สึกสบายเพราะเป็นพลังเวทย์มนต์ดำเช่นเดียวกับของชั้น

 

“เป็นไงบ้าง พอดีมั้ย”

 

“อือ ดูดีมากเลยโครโน่”

“ห้าห้าห้าห้า รู้สึกเขินเลย แต่ด้วยสิ่งนี้ชั้นสามารถพูดได้เต็มปากเลยว่า ชั้นคือ「จอมเวทย์」 ใช่ไหม”

 

“อือ โครโน่คือจอมเวทย์”

 

“งั้นรึ ถ้าลิลี่จะว่ายังงั้น หลังจากนี้ชั้นคือ จอมเวทย์ー ไม่สิชั้นคือ 「จอมเวทย์มนต์ดำ」!!”

 

อาจเพราะว่าสถานการณ์พาไป แต่ตอนนี้ชั้นได้ตัดสินใจใช้ชื่อ「จอมเวทย์มนต์ดำ」ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป

 

 

 

使い方つかいかたวิธีใช้

やってきた มา, โผล่มา

思わずおもわずไม่ตั้งใจ

宝箱たからばこกล่องสมบัติ

木箱きばこกล่องไม้

世界せかいโลก

任せろまかせろปล่อยให้ทำ, เป็นหน้าที่ของ(ชั้นเอง)

怪我けがได้รับบาดเจ็บ

希望きぼう=ความหวัง

しばらくช่วงเวลาหนึ่ง

着てみてきてみてลองใส่

似合うにあうพอดี




NEKOPOST.NET