[นิยายแปล] จอมมารดำ ตอนที่ 162 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] จอมมารดำ

Ch.162 - ตอนที่ 162 ดวงตาซ้ายของโครโน่


ณ ห้องพักแห่งหนึ่งที่อยู่ชั้นบนของบาร์ [หางแมว] ลิลี่กำลังนอนอยู่บนเตียงด้วยดวงตาที่ว่างเปล่า

 

ร่างวัยเด็กนั้นกำลังนอนนิ่งไม่ขยับราวกับซากศพ

 

ลิลี่ “โครโน่….”

 

ในตอนนั้น ลิลี่ได้เอยชื่อหนึ่งออกมา

 

ดวงตาสีเขียวมรกตของเธอได้สูญสิ้นซึ่งแสงสว่างและกลายเป็นสีดำจาง ๆ ไปแล้ว

 

เธอมองไปที่ภาชนะหนึ่งที่อยู่ข้างเธอ

 

ที่ตรงนั้นมีดวงตาของโครโน่ใส่เอาไว้อยู่

 

ดวงตาสีดำของโครโน่ ดวงตาข้างซ้ายที่ถูกควักออกมานั้น กำลังถูกแช่เอาไว้ในของเหลวราวกับเพื่อจะเก็บรักษาสิ่งนั้นเอาไว้ให้สดอยู่ตลอดเวลา

 

ในตอนที่ลิลี่ฟื้นขึ้นมาหลังจากอัครสาวกจากไปแล้ว เธอก็พบกับของสะสมล้ำค่านี้ แล้วรีบเก็บมันเอาไว้เป็นของตัวเอง

 

เพราะโพชั่นขวดนี้ที่เหลืออยู่แท้ ๆ เธอเลยสามารถรักษาดวงตานี้ให้คงสภาพดีมาตลอดจนถึงบัดนี้ได้

 

แต่เธอไม่อาจที่จะนำตาข้างนี้กลับไปรักษาให้โครโน่ได้ เพราะเธอนั้นยังไม่เชี่ยวชาญเวทรักษาขนาดที่จะคืนเส้นประสาทภายในดวงตาได้กลับมาได้

 

ดังนั้น ตอนนี้มันเลยถูกเก็บเอาไว้เป็น [ของสะสม] ของเธอชั่วคราวไปก่อนแบบนี้

 

ลิลี่ “ขอโทษ...หนูขอโทษ...ฮืออออ…..”

 

เธอพูดขอโทษใส่ส่วนหนึ่งของโครโน่มาตลอดเวลาหลังจากที่เขาได้จากเธอไป

 

ตอนนี้เธอได้ยกเลิกสติปัญญาของผู้ใหญ่ไปแล้ว

 

แต่ต่อให้เธอใช้ร่างไหนอยู่ก็ตาม ทั้งสองคนต่างก็เป็นคนเดียวกัน ดังนั้นแล้ว ความทรงจำที่ร่างโตได้เผชิญมา เธอที่อยู่ในร่างก็เด็กก็เลยรับรู้เช่นกัน สิ่งที่เปลี่ยนไป ก็มีแค่วัยของเธอเท่านั้น

 

หัวใจที่เธอมอบให้กับโครโน่ไปนั้น มันรุนแรงเกินกว่าที่หัวใจของร่างเล็ก ๆ นี้จะทนไหวได้

 

ลิลี่ที่อยู่ในร่างเด็กตอนนี้ ก็กำลังรู้สึกหวาดกลัว กลัวว่ากำลังจะถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ จนหัวใจจะแตกสลายไปในตอนนี้แล้ว

 

ในตอนที่ความเจ็บปวดแสนสาหัสกำลังจู่โจมเธอโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุดตอนนั้น ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากนอกประตูไม้ของห้องนี้

 

ฟิโอน่า “คุณลิลี่ค่ะ”

 

ดูเหมือนผู้มาเยี่ยมคนนี้จะเป็นฟิโอน่า แต่ตอนนี้ลิลี่ไม่มีแรงพอที่จะตอบเธอกลับไปได้ อีกอย่าง ตัวของเธอเองก็ไม่อยากที่จะคุยกับใครตอนนี้ด้วย

 

ฟิโอน่า “คุณลิลี่ค่ะ คุณโครโน่กลับมาแล้วค่ะ”

 

แต่ด้วยคำพูดของเธอ ลิลี่เลยถูกดึงสติกลับมาได้

 

ลิลี่ “โคร โครโน่….”

 

ภายในหัวของเธอกำลังหมุนติ้ว

 

ฉันอยากเจอะโครโน่ เธอคิดแบบนั้น แต่ในเวลาเดียวกัน เธอก็หวาดกลัวที่จะไปพบกับเขา เธอกลัวว่าจะถูกปฏิเสธ ลิลี่พยายามรั้งไม่ให้ตัวเองโดดลงไปจากเตียงนี้

 

ฟิโอน่า “ไปกินข้าวเย็นกันเถอะค่ะ”

 

ลิลี่กำลังต่อสู้กับตัวเอง เธอไม่ยอมตอบฟิโอน่า แล้วในตอนนั้นเอง

 

ฟิโอน่า “คุณโครโน่ไม่ได้โกรธคุณลิลี่หรอกนะคะ ทำไมคุณไม่ออกมาก่อนละคะ”

 

คำพูดของเธอทำให้ลิลี่เริ่มมีแสงปรากฏขึ้นมาในหัวใจของเธอ

 

แต่เธอก็ยังสงสัยในคำพูดของฟิโอน่าอยู่ดี

 

ฟิโอน่า “คุณลิลี่คะ ? ถ้าอย่างงั้น ฉันจะบุกเข้าไปละนะคะ”

 

เพราะลิลี่ไม่ยอมตอบอะไรเลย ฟิโอน่าเลยเปิดประตูบุกเข้ามาทันที

 

อาจเป็นโชคดีของเธอ เพราะลิลี่ไม่ได้สนใจที่จะลงกลอนประตูเอาไว้

 

ฟิโอน่า “นอนอยู่หรือคะ ?”

 

เพราะฟิโอน่าพุ่งเข้ามาทันที ลิลี่เลยรีบคุลมโป่งซ่อนดวงตาของโครโน่เอาไว้ในเตียงนอนนี้

 

ลิลี่ “งืออออ !!”

 

เธอเอาหน้าตัวเองจมลงไปในหมอน และสงเสียงงอแงแบบเด็กน้อยออกมา

 

ฟิโอน่า “งั้นแสดงว่าตื่นแล้ว เร็วเถอะค่ะ คุณโครโน่รออยู่นะคะ”

 

ลิลี่ “งืออออ แง้ว !!”

 

ลิลี่กระพือปีกปัดไปมาเพื่อสื่อว่าไม่เอาด้วยหรอกนะ

 

แม้แต่ฟิโอน่าเองก็ยังเข้าใจได้ว่าลิลี่ยังไม่กล้าที่จะไปกับโครโน่ตอนนี้

 

ฟิโอน่า “คุณโครโน่ไม่ได้โกรธคุณลิลี่นะคะ เขาเป็นห่วงคุณมากนะคะ ถ้าลิลี่ไปโผล่ลงไปให้เห็น เดียวคุณโครโน่ก็เศร้าหรอกค่ะ รู้มัยคะ ?”

 

ลิลี่ “งือออ…..จริงนะ ?”

 

เธอเงยหน้าแดง ๆ ขึ้นมามองฟิโอน่า

 

ดวงตาของเธอเป็นสีแดงไปแล้ว เพราะพึ่งร้องไห้หนักมา

 

ฟิโอน่า “ใช่แล้วค่ะ เพราะงั้นไปพบคุณโครโน่ด้วยรอยยิ้มกันเถอะค่ะ”

 

เพราะรอยยิ้มของฟิโอน่าเป็นรอยยิ้มที่สดใสจนได้ร้อยคะแนนเต็มจากเธอ มันเลยทำให้หัวใจที่ปิดตายไปแล้วของลิลี่ขยับเปิดออกอีกครั้ง

 

ลิลี่ “...อืม”

 

ลิลี่ลุกขึ้นจากเตียงอีกครั้ง

 

บางที อาจเป็นเพราะเครียดจัด เธอเลยเดินโซเซราวกับคนที่พึ่งตื่นนอนมา

 

ฟิโอน่า “ไปกันเถอะคะ เออ ฉันคิดว่าคุณควรจะไปล้างหน้าล้างตาก่อนนะคะ”

 

……………………………….

 

ชั้นรอพวกเขาอยู่คนเดียวตรงที่นั่งในร้าน [หางแมว] แห่งนี้

 

ลิลี่ “โครโน่...ยินดีต้อนรับกลับ”

 

ลิลี่ทักทายชั้นด้วยน้ำเสียงที่ไม่สู้ดีนัก ดวงตาของเธอเป็นสีแดง ไม่ต้องสงสัยเลย เธอคงจะไปร้องไห้มาแน่ ๆ

 

ส่วนสาเหตุนั้นก็คงเป็นเพราะชั้นเอง

 

ตอนนั้นชั้นพูดออกไปว่า “ไม่ต้องเป็นหวง” “ชั้นไม่เป็นไร” แต่ผลก็คือ ชั้นทำให้พวกเขาเป็นห่วงแทน

 

มันก็แน่อยู่แล้วละนะ

 

ด้วยพลังเทเลพาธีของเธอ ชั้นคงโกหกเธอไม่ได้อยู่แล้ว ลิลี่คงรับรู้ได้ว่า ภายในจิตใจของชั้นตอนนั้นยังไม่ปกติเอาเสียมาก ๆ

 

เพราะชั้นแท้ ๆ เลยทำให้ลิลี่คนนี้ต้องร้องไห้

 

ไม่ใช่เฉพาะกับลิลี่คนเดียว แม้แต่ฟิโอน่าก็ด้วย แถมเธอยังต้องคอยเป็นกังวลทั้งชั้นและลิลี่ที่สภาพจิตใจไปแล้วทั้งคู่ตอนนั้นด้วย

 

โครโน่ “ต้องขอโทษด้วย เพราะชั้นไม่ดีเอง ชั้นขอโทษ”

 

ชั้นก้มหัวขอโทษพวกเธอจากหัวใจของตัวเอง

 

ตอนนี้ชั้นสงบจิตใจลงได้แล้ว และชั้นก็รู้แล้วว่าควรจะทำอะไร ชั้นเลยสามารถก้มหัวขอโทษออกไปแบบนี้ได้

 

ฟิโอน่า “ไม่เป็นไรค่ะ ตราบเท่าที่คุณโครโน่สามารถกลับมาเป็นปกติแบบนี้ได้อีกครั้ง ทั้งหมดก็ไม่มีอะไรต้องขอโทษค่ะ”

 

ชั้นรู้สึกได้ถึงความจริงใจของฟิโอน่าที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าที่ไร้อารมณ์นั้น

 

ลิลี่ “โครโน่น่น่น่น่น่น่น่น่น่นนนนนน ฮืออออออ !”

 

ชั้นถูกลิลี่พุ่งเข้มากระแทก เธอกำลังปีนขึ้นมาอยู่บนหน้าอกของชั้น

 

โครโน่ “ชั้นขอโทษจริง ๆ นะลิลี่ ตอนนี้ชั้นหายแล้ว ไม่ต้องเป็นห่วงชั้นแล้วละนะ”

 

ชั้นพูดขอโทษแฟรี่ที่มีหัว [อันอ่อนโยน] ที่เป็นห่วงชั้นจนถึงร้องไห้ได้ขนาดนี้

 

พวกเรามอบความอบอุ่นให้กันและกันด้วยร่ายกายที่แนบชิดกันนี้ ในตอนนั้นฟิโอน่าผู้ที่ไม่ดูบรรยากาศเอาซะเลย ก็พูดขัดขึ้นมาเสียก่อน

 

ฟิโฮน่า “แล้วเกิดอะไรขึ้นมาหรือเปล่าค่ะ คุณโครโน่ ดวงตาข้างซ้ายนั้น ? ฉันนึกว่าคุณแค่ไปสงบจิตใจเท่านั้นเองค่ะ”

 

ดวงตาซ้ายของชั้นไม่ได้ใส่ผ้าปิดตาเอาไว้อีกแล้ว และมันมีดวงตาดวงใหม่ถูกใช้งานอยู่

 

นั่นสินะ คงไม่มีประโยชน์ที่จะปิดบังพวกเธอหรอก

 

ดังนั้นชั้นเลยเล่าทุกอย่างที่เจอให้พวกเธอได้ฟัง ถึงจะไม่ค่อยแน่ใจว่าจริง ๆ แล้วมันเกิดอะไรขึ้นกับตัวชั้นเองก็เถอะนะ

 

ฟิโอน่า “---พรคุ้มครองอย่างงั้นหรือคะ ?”

 

หลังจากเล่าให้ฟังทั้งหมด ฟิโอน่าก็ทำท่าราวกับว่าเธอเข้าใจทุกอย่างและไม่คิดว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องโกหกหรือคิดไปเอง

 

โครโน่ “แล้วเธอมีความเห็นว่ายังไงบ้าง ? คิดว่ามิอะเป็นเทพเจ้าจริง ๆ ไหม ?”

 

ถึงจะเป็นคนพูดเอง แต่ชั้นก็อดคิดไม่ได้ว่าเรื่องราวทั้งหมด อย่างการที่อยู่ ๆ ก็ได้พบกับเทพเจ้า และได้รับมอบพลังมา มันเป็นอะไรที่ออกจะเกินความจริงไปหน่อยนะ

 

หรือไม่ก็บางที อาจจะเป็นการพยายามที่จะหลอกลวงชั้นคนนี้ที่กำลังมีจิตใจอ่อนแออยู่ก็เป็นได้

 

ฟิโอน่า “มิอะ・เอลโรด ฉันไม่เคยได้ยินนามของเทพเจ้าองค์นี้มาก่อนเลยค่ะ แต่ฉันมาจากอีกทวีป ตัวฉันเองก็ใช่ว่าจะรู้จักนามของเทพเจ้าสีดำของทวีปนี้ทั้งหมดหรอกนะคะ”

 

ที่รู้ก็มีแค่นามของเทพเจ้าที่เห็นตอนรวมทีมกับนักผจญภัยคนอื่น ๆ ที่ผ่านตามาเท่านั้นเอง

 

โครโน่ “นี่ลิลี่กับเรื่องนี้เธอมีความเห็นว่ายังไงบ้างละ ?”

 

ชั้นถามไปยังฟแรี่ตัวน้อยที่กำลังนั่งอยู่บนตักของชั้นอย่างมีความสุข

 

ลิลี่ “มิอะ ? อืมม งืมมมม…..”

 

ลิลี่พึมพำอย่างน่ารักให้ชั้นได้ยิน

 

แต่ถ้าให้พูดตามตรงแล้วละก็ คนที่น่าจะรู้เรื่องเทพเจ้าสีดำในกลุ่มนี้ดีที่สุด ก็คงจะมีแต่ลิลี่เท่านั้นแหละ

 

ลิลี่ “อ๊า !!”

 

ลิลี่ส่งเสียงดังขึ้นมา ชั้นเห็นภาพหลอดไฟสงเสียงดั้ง *กิ้ง* อยู่ข้างหัวของเธอ

 

โครโน่ “นึกอะไรออกอย่างงั้นหรือ ?”

 

ลิลี่ “อือ [มิอะ・เอลโรด] คือนามของจอมมารเมื่อนานมาแล้ว !”

 

พอได้ยินคำตอบนั้น ชั้นก็รู้สึกว่าเคยได้ยินเรื่องของจอมมารที่ว่ามาจากที่ไหนมาก่อน

 

โครโน่ “ใช่คนที่เป็นตำนานของทวีปแพนโดร่าคนนั้นหรือเปล่า ?”

 

ลิลี่ “อือ !”

 

ใช่แล้ว มันมีตำนานเกี่ยวกับราชาปีศาจของทวีปแห่งนี้อยู่ จอมมารผู้นั้นมีชื่อว่า [มิอะ・เอลโรด] อย่างงั้นหรือเนี่ย

 

ตอนสมัยที่ยังอยู่ในหมู่บ้านอิรุส ได้ยินมาว่าราชามังกรของประเทศนั้นต้องการที่จะตั้งตนเป็นใหญ่ และปกครองทั้งทวีปแพนโดร่าแห่งนี้ให้เหมือนกับตำนานของจอมมารที่มีมาในอดีต

 

เป็นตำนานที่เล่าขานสืบต่อกันมาในทวีปแพนโดร่าแห่งนี้

 

ส่วนตำนานของดันเจี้ยนแต่ละแห่งนั้น มันก็เกิดขึ้นมาพร้อม ๆ กับการปรากฏตัวของจอมมารที่ว่าคนนั้นด้วย

 

ในช่วงเวลาโบราณแต่กาลก่อน มีอีกตำนานกลาวไว้ว่า ผู้ที่เคยเป็นผู้ยิ่งใหญ่ เป็นถึงระดับตำนาน จะสามารถย่างกายเข้าสู่ดินแดนของเทพเจ้าได้ หากเป็นบุคคลระดับตำนานแล้วละก็ จึงไม่แปลกเลยที่เขาคนนั้นจะขึ้นเป็นระดับเทพเจ้าแล้วสามารถส่งมอบพรคุ้มครองให้แก่ผู้คนได้

 

นี่ก็ก็เป็นอีกตำนานหนึ่งที่ชั้นได้ยินมาก่อนหน้านี้เช่นกัน

 

อย่างพรของแวลคัน [วูฟล์การ์ด] ชื่อนั้นก็เป็นนามของมอนสเตอร์หมาป่าขนาดยักษ์ในตำนาน ส่วนของคุณซูที่เป็น [เงามืดแห่งฮันซาน] ฮันซานก็คือชื่อของนักฆ่าในตำนานของทวีปแห่งนี้อีกด้วย

 

จะบอกว่าแท้จริงแล้ว เทพเจ้าไม่ได้เกิดมาเป็นเทพเจ้าแต่แรกก็ว่าได้ ต่อให้เป็นแค่คนเดินดินหรือมอนสเตอร์ก็ยังสามารถขึ้นมาเป็นเทพเจ้าได้เช่นกัน

 

ลิลี่ “อืม แต่ตลอดเวลาที่ผ่านมานี้ ยังไม่เคยมีใครสักคนได้รับพรจากจอมมารมาก่อนเลยนะ”

 

ตามที่ลิลี่เล่าให้ฟัง ไม่เคยมีใครได้รับพรคุ้มครองจากจอมมารคนก่อนเลย แม้แต่ราชามังกรที่พยายามจะเป็นจอมมารคนนั้นก็ตาม

 

ถ้าหากมีใครได้รับพรคุ้มครองจากจอมมารจริง ๆ ละก็ ข่าวแบบนั้นก็ต้องถูกแจ้งไปทั่วทั้งทวีปไปแล้ว

 

ถึงลิลี่จะได้ยินข่าวลือว่ามีอยู่สามครั้งที่มีคนได้รับพรคุ้มครองจากจอมมารมา แต่ทั้งหมดล้วนแต่เป็นข่าวที่ไม่มีมูลความจริงเลยซักนิด

 

โครโน่ “แบบนี้ก็ยิ่งน่าสงสัยมากกว่าเดิมอีก”

 

ชั้นไม่โง่พอที่จะตะโกนออกไปว่า “ชั้นคนนี้ได้รับพรคุ้มครองมาจากจอมมารเป็นคนแรกของโลกเลยนะเฟ้ย !” แบบนั้นตรงนี้หรอก

 

จอมมารเป็นคนดังถึงขนาดที่่ว่ามีผู้คนมากมายอยากได้รับพรคุ้มครองจากเธอคนนั้น แล้วชั้นคนนี้ที่ได้รับพรมาจะมีความน่าเชื่อถือพอได้อย่างงั้นหรือ แถมเด็กผู้หญิงคนนั้นจะเป็นจอมมารตัวจริงหรือเปล่าก็ไม่รู้

 

ฟิโอน่า “ต่อให้เด็กคนนั้นไม่ใช่จอมมาร แต่เรื่องที่คุณโครโน่ได้รับพรคุ้มครองมาก็เป็นเรื่องจริงค่ะ”

 

โครโน่ “ก็แค่ดวงตาซ้ายถูกรักษาหายเท่านั้นเองไม่ใช่หรือไง--”

 

ฟิโอน่า “แต่ดวงตาสีแดงนั้นก็ไม่ใช่ของคุณโครโน่ใช่ไหมคะ ?”

 

ก็จริงอยู่ว่าดวงตานี้ไม่ใช่ของชั้นเอง แต่เป็นของเด็กคนนั้น

 

เดียวนะ ดวงตาสี [แดง] อย่างงั้นหรือ ?

 

โครโน่ “ดวงตาซ้ายของชั้นมีสีแดงอย่างงั้นหรือ ?”

 

ฟิโอน่า “ใช่ค่ะ มันมีสีแดงสดเลยละคะ”

 

ยืนยันไหมละคะ ? ฟิโอน่าทิ้งท้ายแบบนั้นเอาไว้ก่อนที่จะหยิบกระจกบานใหญ่ออกมาจากหมวกทรงแม่มดของเธอ

 

ชั้นจ้องมองไปที่กระจกบานนั้น

 

โครโน่ “นี่มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ย !?!”

 

ชั้นเห็นดวงตาซ้ายของตัวเองเป็นสีแดงสดไปแล้ว

 

ชั้นยังคิดว่าเธอแค่รักษาดวงตาของชั้นแบบปกติ เพราะเห็นว่ามันใช้งานได้ดีไม่มีอะไรผิดแปลกไปจากเดิม เลยคิดไปเองว่ามันมีสีดำเหมือนตาขวา

 

ดูท่าจะเป็นดวงตาของมิอะจริง ๆ

 

ฟิโฮน่า “ก็ดูเท่อีออกไม่ใช่หรือไงค่ะ คุณโครโน่”

 

ลิลี่ “โครโน่ เท่ !!”

 

ไม่ได้ฝันไปใช่มั้ย ? ไม่ใช่แค่เจ้าบ้าหน้ากากคนนั้นมาดัดแปลงร่างกายของชั้นตามใจชอบ แม้แต่ดวงตาทั้งสองข้างก็ยังเป็นคนละสีอีก….

 

โครโน่ “เออ อืมม ช่างเถอะ ขอแค่มองเห็นได้เป็นปกติก็พอละ”

 

ชั้นคิดว่าเรื่องทั้งหมดช่างหัวมันไปละกัน เพราะผลลัพธ์มันออกมาเป็นที่น่าพอใจอยู่ ถ้าหากชั้นบ่นมากเข้า ชั้นกลัวว่าอาจจะถูกเทพเจ้าหนูน้อยมิอะลงโทษเอาได้

 

ฟิโอน่า “ใช่แล้วค่ะ ถึงจะไม่รู้ว่าเด็กคนนั้นเป็นจอมมารที่แท้จริงหรือเปล่า แต่ด้วยดวงตานั้น ฉันคิดว่าหลังจากนี้ไปคุณโครโน่จะต้องพยายามหาทางวิธีใช้งานพรคุ้มครองให้ได้ค่ะ”

 

อย่างที่ฟิโอน่าแนะนำ ตอนนี้สิ่งที่ชั้นควรทำคือหาทางเข้าใจพรคุ้มครองของตัวเองให้ได้เสียก่อน

 

ลิลี่แนะนำว่าให้ชั้นลองไปที่โบสถ์ของเทพเจ้าสีดำเพื่อลองทำพิธีกรรมบางอย่างดู จะได้ตรวจสอบไปในตัวเลยว่าได้รับพรแบบไหนมา

 

แต่ถ้าหากพรนั้นไม่ได้แข็งแรง พวกเขาก็ไม่อาจตรวจสอบให้ได้ แถมยังต้องเสียเงินและเสียเวลาไปอย่างเปล่าประโยชน์อีกด้วย ให้ตายสิ ไม่ว่าจะโลกไหน ๆ ทางโบสถ์นี่ก็ตัวดีชัด ๆ หากินกับเรื่องแบบนี้ได้ลงคอนะ

 

ดังนั้นแล้ว ชั้นจึงควรที่จะสร้างเสริมพลังของพรคุ้มครองให้แข็งแกร่งขึ้นมาพอที่จะไปเข้าพิธีกรรมได้เสียก่อน จะได้ไม่ต้องไปเสียเงินฟรี ๆ

 

และตอนนี้ชั้นเองก็ยังไม่รู้ว่าบททดสอบของมิอะคืออะไร ดังนั้นแล้วชั้นเลยไม่สามารถทำอะไรตอนนี้ได้

 

โครโน่ “ชั้นยังไม่รู้ว่าบททดสอบคืออะไร งั้นตอนนี้ก็มาทำงานในฐานะนักผจญภัยจนกว่าจะรู้กันเถอะนะ”

 

ตอนนี้ต้งหาทางเอาตัวรอดในประเทศสปาด้าแห่งนี้ให้ได้ซะก่อน

 

ลิลี่ “อืม ไปหาภารกิจทำกันเถอะ !”

 

ฟิโอน่า “โฮ่ งั้นนี่ก็ถือว่าเป็นครั้งแรกที่พวกเราสามคนได้ทำภารกิจร่วมกันเลยไม่ใช่หรือไงคะ ?”

 

ก็นั่นสินะ

 

เพราะชั้นสภาพจิตใจไม่คงที่ ตั้งแต่มาที่ประเทศนี้พวกเราก็เลยยังไม่ได้ทัอะไรกันเลยสักอย่าง

 

แถมวันนี้ชั้นก็ยังตกอยู่ในฝันร้าย ส่วนลิลี่ก็ร้องไห้ ชั้นสาบานว่าจะไม่ทำให้ลิลี่ร้องไห้อีกแล้ว

 

โครโน่ “ชั้นอยากไปทำภารกิจในฐานะปาร์ตี้ [เอเลเม้นต์มาสเตอร์] ด้วยกัน แต่ว่าชั้นอยากจะขออย่างหนึ่ง--”

 

ไม่เป็นไหรหรอกน่า พูดออกไปเลย ชั้นสามารถทำมันได้

 

ไม่ต้องกลัว ชั้นยังมีพรรคพวกอยู่ไม่ใช่หรือไง ชั้นยังมีพวกเธอเดินเคียงข้างอยู่

 

โครโน่ “ชั้นอยากแข็งแกร่งขึ้น เพราะแบบนั้น ชั้นเลยอยากรับภารกิจที่ยากกว่าปกติ คิดว่ายังไงบ้าง ?”

 

ลิลี่ “อือ ลิลี่จะไปกับโครโน่ทุกที่เลย !”

 

ฟิโฮน่า “ได้ค่ะ ฉันไม่มีปัญหาใด ๆ ค่ะ”

 

ทั้งสองคนพร้อมที่จะติดตามชั้นคนนี้ไปด้วยกัน

 

โครโน่ “ชั้นอยากแข็งแกร่ง แข็งแกร่งพอที่จะล้มอัครสาวกพวกนั้นได้ พร้อมจะมาด้วยกันไหม”

 

ลิลี่ “ลิลี่จะพยายามอย่างหนักเลย !!”

 

ฟิโฮน่า “ได้ค่ะ ด้วยปาร์ตี้นี้แล้ว ฉันคิดว่าพวกเราสามารถทำได้ค่ะ”

 

ขอบมากพวกเธอมากที่ชวยตอบรับคำขอของชั้นคนนี้

 

ชั้นไม่ลังเลที่จะก้าวเดินต่อไปในเส้นทางนี้แล้ว

 

โครโน่ “ถ้างั้น พวกเรามาพยายามไปด้วยกันเถอะนะ !”

 

ครั้งต่อไป คราวนี้แหละ ชั้นจะฆ่าพวกอัครสาวกด้วยมือคู่นี้ให้ดู

 

ตย.ตอนต่อไป

ตอนที่ 163 คำพยากรณ์ของผู้กล้า

 

“เราคงมองได้แต่ว่าชายตรงหน้านี้คือ [ผู้กล้าสีขาว] ไม่อาจมองเป็นสิ่งอื่นใดได้อีกหรอกนะ”

 

“ฮืมม แล้วมีธุระอะไรหรือครับในวันนี้”

 

“เราได้รับคำพยากรณ์จากท่านเทพเจ้ามาว่า [จอมมาร] ได้ถือกำเนิดขึ้นมาแล้ว”




NEKOPOST.NET