[นิยายแปล] จอมมารดำ ตอนที่ 161 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] จอมมารดำ

Ch.161 - ตอนที่ 161 แม่มดขี้เมาผู้เปล่าเปลี่ยว


ฉันกำลังดื่มไวน์ผลไม้ที่ไม่อร่อยเลยสักนิด

 

มันไม่อร่อยเลยจริง ๆ

 

มันเป็นเหล้ารสหวานปนขมเล็กน้อย ทั้งที่มันเป็นที่นิยมในหมู่นักดื่มของสปาด้าแท้ ๆ (แม้ว่าจะได้ฟังมาอีกทีจากแม่สาวแมวที่เป็นพนักงานเสริฟของร้านอีกที)

 

ทั้งที่เป็นแบบนั้นแท้ ๆ มันก็ไม่อร่อยเลยสักนิด

 

แม่สาวแมวกำลังวิ่งพล่านไปทั่วร้าน เตรียมโต๊ะสำหรับการเปิดร้าน [หางแมว] แห่งนี้

 

ใกล้จะหมดแก้วแล้ว อีกเดียวฉันคงต้องขอสั่งเพิ่มแล้วละ

 

เพราะกระหายน้ำมาก ฉันเลยดื่มไปเยอะจนตอนนี้ร่างกายร้อนผ่าวไปทั้งตัว

 

ฟิโอน่า “...ฉันไม่ควรจะดื่มเยอะแบบนี้เลยนะ”

 

ถึงจะพูดแบบนั้น แต่ตอนนี้ฉันก็อยู่ในสภาพที่กลืนคำพูดของตัวเองลงคอไปแล้ว

 

คุณโครโน่ที่หายไปในตรอกซอย กับคุณลิลี่ที่ยังนั่งร้องไห้ไม่หยุด ทั้งคู่ตอนนี้มีสภาพจิตใจที่ไม่มันคงกันทั้งคู่เลย

 

แม้ว่าฉันจะเศร้ากับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น รู้สึกเป็นห่วงคุณโครโน่กับคุณลิลี่ แต่ทว่า--

 

แต่ทว่าฉันก็ยังคงเปนเช่นนี้ เป็นคนที่ไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกใด ๆ อยู่ดี หัวใจของฉันมันตายด้านไปแล้ว

 

ฉันไม่ได้เครียดเลยสักนิดทั้งที่อยู่ในเหตุการณ์แบบนี้ แต่กลับไปเครียดเรื่องที่ว่า ฉันควรจะเรียกพวกเขาที่ต่างเก็บตัวกันอยู่ ออกมาคุยด้วยกันยังไงมากกว่า

 

พอมาอยู่ตัวคนเดียว สิ่งที่ฉันทำได้ ก็มีแต่นั่งดื่มเหล้าเหมือนอาจารย์แบบนี้

 

พอมาลองนึกย้อนกลับไปดูแล้ว อาจารย์เอง เวลาที่ดื่มจนเมามาย ก็ไม่ได้แก้ปัญหาอะไรได้เลยสักอย่าง แถมฉันยังต้องเป็นคนมาดูแลยามที่อาจารย์เมาไปแล้วอีกด้วย

 

ตอนนี้แก้วที่ว่างเปล่าของไวน์ผลไม้เพิ่มเป็นสองแก้วแล้ว

 

ฟิโอน่า “ฮ่าาา ฉันควรทำยังไงดีค่ะ คุณโครโน่?”

 

ปัญหาใหญ่ที่สุดเลยก็คุณโครโน่นี่แหละ ตัวดีเลย

 

ถึงผลลัพธ์จะเลวร้ายจากเหตุการณ์ตอนหมู่บ้านอาลซัส แต่มันใช่ว่าพวกเราจะย้อนกลับไปแปลี่ยนแปลงเหตุการณ์ในอดีตได้สักหน่อย

 

ถึงอัครสาวกจะปรากฏตัวอย่างไม่คาดหมาย แต่พวกเราก็ยังรอดมาได้ ทั้งฉัน ทั้งคุณลิลี่ด้วย

 

ฉันนะ รู้สึกเสียใจอยู่นะคะ กับพวกนักผจญภัยที่เสียชีวิตไป แต่ แต่ แต่ฉันก็คิดถึงสถานการณ์เลวร้ายที่สุดเอาไว้อยู่ในใจเสมอมาอยู่แล้ว ดังนั้น ชั้นเลยยังคงสงบนิ่งแบบนี้ได้

 

แต่กับพวกผู้อพยบเหล่านั้น ฉันรู้สึกโกรธมาก ๆ ดีแล้วละที่พวกมันตาย ๆ ไปซะ ฉันไม่รู้สึกอะไรกับการตายของพวกนั้นเลยสักนิด

 

พวกเขาไม่พยามยามที่จะคิดกันเลยสักนิด ไม่คิดกันเลยว่าคุณโครโน่ต้องเจออะไรมาบ้างเพื่อพวกเขาทั้งหมด

 

ตอนนั้น ถ้าหากคุณลิลี่ไม่ขวางเอาไว้ก่อน ฉันคงจะเผาพวกมันทุกคนจนวอดวายไปแล้ว

 

พอมาคิดแบบนี้แล้ว คุณลิลี่ยังควบคุมสติได้ดีกว่าฉันซะอีก

 

ไม่ต้มีการแจ้งเตือนใด ๆ คุณลิลี่ก็ตัดสินใจโจมตีเพื่อให้พวกมันถอยไปได้แล้ว เป็นการตัดสินใจที่ยอดเยี่ยมมาก ถ้าเป็นฉันละก็ คงทำแบบนั้นไม่ได้หรอก --- แต่แล้ว คุณลิลี่ที่ใจเย็นคนนั้น กลับต้องจมอยู่ในความเศร้าโศกได้เพียงเพราะแค่คำพูดไม่กี่คำของคุณโครโน่เท่านั้น

 

คุณโครโน่คนนั้น คนที่เป็นชาวต่างชาติ อีกทั้งมาจากโลกที่แตกต่าง เป็นผู้นำของปาร์ตี้ [เอเลเม้นต์มาสเตอร์] เป็นผู้นำของกองกำลังพันธมิตรนักผจญภัยเพื่อต่อกรกับครูเสดเดอร์ เขาแข็งแกร่งและอ่อนโยน เป็นสุภาพบุรุษอย่างแท้จริง

 

แล้วเขาคนนั้นก็ยังยอมรับในตัวของฉัน ฝากความหวังไว้กับฉัน เรียกฉันคนนี้ว่าเป็นพรรคพวก

 

ส่วนคุณลิลี่ เธอเป็นคนที่มีจิตใจเย็นชา โหดเหี้ยม ทำทุกอย่างเพื่อความสะดวกของตัวเอง

 

แล้วที่เธอยิมรับฉัน ก็เพียงแค่เพราะเห็นประโยชน์ที่จะได้จากการใช้ฉันเท่านั้น

 

แต่ต่อให้คุณลิลี่เป็นแบบนั้น เธอก็ยังซื่อตรงและยุติธรรมกับผู้คนมากกว่าเทพเจ้ากางเขนซะอีก จะมีสักกี่คนที่ยอมรับแม่มดงี่เง่าอย่างฉันคนนี้ได้

 

เพราะคิดแบบนั้น ฉันเลยรู้สึกขอบคุณและมีความผูกพันธ์กับคุณลิลี่มากกว่าผู้คนจากดินแดนบ้านเกิดของตัวเอง แม้ว่าจะพึ่งรู้จักได้ไม่นาน

 

แต่กับคุณโครโน่แล้ว ฉันรู้สึกว่าอบอุ่น และเป็นที่พักพิงหัวใจมากกว่า เขายอมรับตัวตนของฉันจากหัวใจ แค่นั้นก็ทำให้ฉันดีใจและรู้สึกสบายใจได้แล้ว

 

ถ้าเป็นเขา ฉันก็จะไม่รู้สึกโดดเดียวอีกต่อไป

 

ดังนั้นตอนนี้ -- ใช่ในเวลานี้ ฉันเลยรู้สึกกลัวมาก

 

กลัวว่า ถ้าหากคุณโครโน่เลิกทำอาชีพนักผจญภัยไปแล้วละก็ ? ถ้าหากเขาล้มปาร์ตี้นี้ทิ้งแล้วละก็ ?

 

ฟิโอน่า “ไม่อยากให้….เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นเลย”

 

แค่มีแนวโน้มว่าฉันจะต้องแยกห่างออกจากเขา ฉันก็รู้สึกกลัวแล้ว

 

สิ่งเหล่านี้ทำให้ฉันกลัว กับคนที่ฉันพบ กับคนที่ยอมรับในตัวฉัน คนที่ฉันอยากปกป้อง แม้แต่คนเหล่านั้น ฉันก็ยังต้องลาจากพวกเขาไป

 

ฟิโอน่า “ฉัน….”

 

แล้วฉันก็ไม่อาจสรรหาคำพูดใด ๆ มาปลอบโยนหรือช่วยเขาได้เลย

 

เพราะอยู่ตัวคนเดียวมาตลอด ฉันเลยไม่ค่อยได้พูดคุยกับผู้คนมากนัก

 

ฉันไม่รู้วิธีเข้าสังคม

 

ถ้าเป็นพรรคพวกของเขา ก็ควรจะเป็นกำลังให้กับเขาในเวลาแบบนี้ไม่ใช่หรือไง ? แต่ฉันไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรออกไป

 

ฉันควรทำอะไรสักอย่าง --- แต่ฉันก็ทำไม่ได้ ฉันมันโง่ ฉันมันน่ารังเกียจยิ่งนัก

 

แล้วในตอนที่ฉันกำลังคิดแต่เรื่อง ๆ แย่ ๆ อยู่ในหัวตอนนั้นเอง

 

โครโน่ “ฟิโอน่า”

 

ฉันก็ได้ยินเสียงที่คุ้นหูดังขึ้นมา

 

เป็นเสียงของคุณโครโน่คนนั้น

 

ฟิโอน่า “คุณโครโน่ หรือคะ ?”

 

ฉันเงยหน้าขึ้นมา เป็นคุณโครโน่จริง ๆ ด้วย

 

โครโน่ “ทำให้เป็นห่วงซธแล้วสิ ขอโทษด้วยนะ”

 

และคำพูดของเขาก็คือคำขอโทษ ใบหน้าของคุณโครโน่เองก็ดูแตกต่างไปจากเดิม เป็นใบหน้าที่เหมือนกับถูกชำระล้างบางอย่างออกไปแล้ว

 

ฟิโอน่า “ไม่เป็นไรค่ะ ตราบที่ที่คุณกลับมาได้อย่างปลอดภัย...ขอเพียงแค่นั้นก็พอแล้วค่ะ”

 

ฉันรู้สึกเกลียดตัวเอง ฉันทำอะไรไม่ได้เลย นอกจากคิดวนเวียนอยู่ในหัวของตัวเองเท่านั้น

 

แต่ตอนนี้ฉันรู้สึกมีความสุขมากเลยละ ที่คุณโครโน่กลับมาแล้ว

 

ฟิโอน่า “คุณโครโน่ค่ะ ยินดีต้อนรับกลับนะคะ”

 

โครโน่ “อืม ชั้นกลับมาแล้ว”

 

ดีใจจัง ที่ฉันยังสามารถอยู่เคียงข้างเขาได้

 



NEKOPOST.NET