[นิยายแปล] จอมมารดำ ตอนที่ 160 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] จอมมารดำ

Ch.160 - ตอนที่ 160 พลังเพื่อการปกป้อง (3)


แก้ชื่อเทพสีดำจาก มิอาเป็นมิอะนะครับ

----

พอชั้นได้สติขึ้นมาอีกคร้ง ดวงตะวันก็กำลังจะตกดินแล้ว

 

ชั้นมองไปที่เส้นขอบฟ้าที่กลายเป็นสีแดงจากตรอกซอยเล็ก ๆ แห่งนี้

 

โครโน่ “เกิดอะไรขึ้นกะฟะเนี่ย?...”

 

ชั้นรู้สึกว่าได้ตื่นขึ้นมาจากฝันกลางวัน

 

เออ คงฝันไปนั่นแหละ

 

ทั้งเสียงกรีดร้องขอความช่วยเหลือ ทั้งนักเลงสามคนนั้น แล้วก็เทพเจ้าเด็กที่ชื่อว่ามิอะ --- แต่ว่าความรู้สึกมันกลับเถียงว่าทั้งหมดนั้นเป็นเรื่องจริงแฮะ

 

บางทีหลังจากนี้อีกสัก 5 นาที ชั้นก็คงจะลืมเรื่องที่ฝันทั้งหมดนั้นไปแล้วละ

 

โครโน่ “หรือว่าจะเหนื่อยเกินไปนะ ?”

 

บางทีชั้นคงจะสะเทือนใจเกินไปที่เจอเหตุการณ์แรง ๆ หลายครั้งติดกัน เลยทำให้ฝันกลางวันไปแบบนั้น ตอนนี้ก็แค่สับสนอยู่เท่านั้น

 

ที่เรียกว่าโรคป่วยทางจิตหรือเปล่านะ ?

 

ชั้นปัดความคิดไร้สาระเหล่านั้นออกจากหัวไป และเริ่มออกเดินอีกครั้ง

 

แต่ว่าตอนนี้ชั้นอยู่ส่วนไหนของโลกกันแน่เนี่ย ? อืม..ชั้นไม่รู้เลยแฮะว่าตอนนี้อยู่ที่ไหน

 

บางทีคงเป็นผลจากการที่ฝันกลางวันมากไป แต่ก็ดี เพราะตอนนี้ชั้นสงบใจลงไปได้มากเลยละ

 

แต่ถ้าเป็นแบบนี้ ชั้นคงผิดสัญญาที่ว่าจะกลับไปให้ทันก่อนมื้อเย็นแล้วแฮะ

 

ตอนนี้ชั้นควรที่จะหาทางไปถนนหลักให้ได้ก่อน

 

ที่เมืองสปาด้าน้นใหญ่โตมาก ชั้นที่พึ่งมาถึงได้ไม่กี่วัน เลยยังไม่ค่อยคุ้นกับถนนหนทางเท่าไหรนัก ถ้าจะให้กลับไปที่พักได้ ชั้นคงต้องหาทางกลับไปจุดเริ่มต้นซะก่อน

 

ตอนนี้ก็ชั้นก็แค่หาทางไปยังถนนใหญ่ให้ได้เท่านั้น

 

ก่อนที่จะมืดสนิท ชั้นต้องออกจากตรอกซอยนี้ให้ได้

 

ด้วยดวงตาคู่นี้ ชั้นเลยสามารถมองเห็นในท่ามกลางแสงที่สลัวแบบนี้ได้ ชั้นเดิน---เดี่ยวนะ ดวงตาคู่นี้ ?

 

โครโน่ “...ตาของชั้น”

 

ตอนนี้ชั้นใช้ดวงตาทั้งสองข้างได้แล้ว

 

แต่มันน่าแปลกมาก ก็ดวงตาซ้ายของชั้นมันถูกอัครสาวกที่ 8 ทำลายไปแล้วไม่ใช่หรือไง

 

แต่ทำไม ดวงตาข้างนี้ถึงยังใช้งานได้อย่างปกติแบบนี้

 

ทำไม ? เป็นไปได้อย่างไร ? แต่แล้วชั้นก็พบกับคำตอบนั้น

 

มิอะ “ชั้นจะรักษาดวงตาของนายเอง”

 

ชั้นจำได้ถึงฉากที่เธอดึงลูกตาของตัวเองออกมายัดในเบ้าตาของชั้น

 

โครโน่ “ดวงตาของชั้น ถูกรักษาไปแล้ว ?”

 

ไม่ต้องสงสัยเลยว่ามันถูกรักษาหายแล้ว

 

งั้นแสดงว่าทั้งหมดก็ไม่ใช่ความฝัน เด็กคนนั้นเป็นเทพเจ้าจริง ๆ

 

โครโน่ “เรื่องจริงดิ ?....”

 

ถ้าตามที่เธอ/เขาบอกชั้นมา งั้นก็แสดงว่าเธอได้แสดงปาฏิหาริย์ของเทพเจ้าให้กับชั้นได้เห็นแล้ว

 

แต่ว่าชั้นเองก็ไม่ได้รู้สึกศรัทธามิอะเลยสักนิด

 

ไม่สิ ถ้าอยู่ ๆ ก็รู้สึกศรัทธาขึ้นมา มันคงจะเป็นอะไรที่น่ากลัวน่าดู เหมือนกับการถูกล้างสมองอะไรแบบนั้น

 

ถึงจะไม่ได้รู้สึกอะไรกับเธอ แต่ชั้นก็รู้แล้วว่ามิอะได้แสดงหลักฐานให้ชั้นได้เห็นแล้ว ว่าเธอเป็นเทพเจ้า

 

บางทีเธอคงจะเพิ่มพลังเวทและทักษะให้กับมาพร้อมกับการรักษาดวงตานี้แล้วด้วยเช่นกัน

 

บางทีการที่เธอรักษาดวงตาให้กับชั้นในตอนนั้น ชั้นก็น่าจะได้รับพรคุ้มครองมาจากเธอพร้อมกันแล้วเช่นกัน (tn : บุง ๆ ๆ ๆ ดำน้ำแปล)

 

ตอนนี้ชั้นไม่สนแล้วว่ามิอะจะเป็นเทพพระเจ้าหรือเทพมารก็ตามแต่ ตราบเท่าที่เธอมอบพลังให้กับชั้น ชั้นก็ยินดีที่จะรับมันเอาไว้

 

โครโน่ “ถึงจะไม่รู้ว่าบททดสอบที่เธอว่าคืออะไร แต่ชั้นจะยอมรับมันเอาไว้ก็ได้”

 

ชั้นไม่แน่ใจตัวเองว่าตอนนี้มีความศรัทธาในเทพเจ้าโลลิอย่างเธอมากแค่ไหน แต่อย่างน้อยชั้นก็รู้สึกขอบคุณเธอจริง ๆ

 

เธอช่วยรักษาดวงตาให้ ทั้งยังช่วยเยียวยาชั้นในตอนที่จิตใจกำลังจมดิ่งลึกลงไป และยังมอบพรคุ้มครองให้อีกด้วย

 

แต่เพราะชั้นยังไม่รู้ถึงรายละเอียดการทดสอบที่เธอบอกเอาไว้ ชั้นเลยดูเหมือนจะยังใช้พรคุ้มครองที่ว่านั้นไม่ได้

 

เห็นว่าดวงตาซ้ายที่เป็นของเธอจะบอกชั้นเอง ยามที่เวลานั้นมาถึง ตอนนี้ชั้นทำได้แต่รอเท่านั้น

 

โครโน่ “เอาเถอะ เทพเจ้าคงไม่ให้อะไรมาง่าย ๆ แบบนั้นหรอก”

 

ตอนนี้ก็ทำได้แค่ไปตามทางเดินของตัวเองเท่านั้น

 

แล้วก็พยายามหาทางออกจากซอยนี้ไปให้ได้ก่อนที่จะมืดไปกว่านี้ด้วย---

 

…. “กรี๊ดดดด !!”

 

แล้วในตอนนั้นชั้นก็ได้ยินเสียงของผู้คนกรีดร้องอีกครั้ง

 

โครโน่ “โถ่ ไม่เอาน่า อีกแล้วงั้นหรือ ?”

 

หรือว่าเทพเจ้าจะเล่นชั้นอีกแล้ว ?

 

แถมยังเป็นสถานการณ์แบบเดียวกับเมื่อกี้เลยด้วย ที่แตกต่างไปก็มีแค่เรื่องสภาพจิตใจของชั้นตอนนี้

 

ถึงมันจะน่าสงสัยเป็นอย่างมากแต่ก็นะ

 

โครโน่ “ชั้นคงทำเป็นไม่สนใจไม่ได้หรอก ไม่ใช่หรือไงกัน ?”

 

ชั้นจะทำตามที่หัวใจปราถนา ไม่สนอีกแล้วว่าใครจะว่ายังไง

 

ต่อให้เสียงกรีดร้องนั้นคือกับดักของเทพเจ้า ชั้นก็ไม่คิดที่จะทอดทิ้งเธอ

 

ชั้นขอพรต่อพระเจ้า ในคราวนี้ ขอให้ชั้นสามารถปกป้องใครสักคนได้สักทีเถอะ !

 

……………………….

 

ในสถานที่ห่างออกไปไม่ไกลนัก สถานะการณ์ที่ไม่ได้แตกต่างไปจากเมื่อกี้สักเท่าไหรได้ปรากฏขึ้นอีกครั้ง

 

นักเลง “โอร่าา ! รีบส่งเงินมาได้แล้วโว้ยย !!”

 

นักเลง 2 “ฮี่ฮี่ฮี่ นังหนูน้อย ข้ารู้นะว่าเอ็งมีเงินพกอยู่เยอะนะ !”

 

ไอบ้าสามคนกำลังรุมเด็กผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ตรงมุมของกำแพง

 

เป็นสถานการณ์ที่ปกติแล้ว คนนอกคงไม่คิดจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องวุ่นวายแบบนี้ แต่เอาเถอะ สำหรับชั้นคนนี้คงถือเป็นกรณีพิเศษละนะ

 

โครโน่ “โอ้ย เกิดอะไรขึ้นกันหรือ ตรงนั้นนะ ?”

 

ชั้นไม่คิดที่จะรอดูสถานการณ์ต่อ แต่รีบพุ่งเข้าไปแทรกพวกเขาทันที

 

ในตอนนั้น ชั้นจ้องไปที่พวกมันด้วยสายตาอันน่ากลัว เป็นสายตาที่แม้แต่เพื่อนเรียนร่วมห้องก็ยังไม่กล้ามองชั้นตรง ๆ ได้

 

นังเลง “ฮืม ?”

 

นังเลงสามคนนั้นจ้องกลับด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตร

 

ชั้นคิดว่ามันเดจาวูแปลก ๆ เหมือนกับว่าเคยเจออะไรแบบนี้มาก่อนเลยแฮะ

 

นังเลงสามคนนั้นไม่เหมือนกับตอนของมิอะ อีกทั้งเด็กผู้หญิงคนนี้ก็ไม่เหมือนมิอะด้วย

 

นักเลง “มึงเป็นใครวะ ?”

 

คำถามที่ไม่น่าแปลกใจเท่าไหรนักได้ถูกพูดออกมา

 

ในตอนที่ชั้นกำลังคิดจะตอบว่า “ก็แค่นักผจญภัยคนหนึ่งที่เดินผ่านมา” ตอนนั้นเอง

 

นังเลง “เฮ้ย อีนั่งนั่นมัน !?”

 

นังเลง 2 “อย่าหนีสิวะ !!”

 

เด็กผู้หญิงที่ถูกรุมรังแก ได้ชกเข้าท้องน้อยของพวกนักเลง และวิ่งหนีไปแล้ว

 

เธอวิ่งผ่านตัวชั้นหายเข้าไปภายในความมืดของตรอกซอยแห่งนี้

 

โครโน่ “...เออก็ งั้น ชั้นไปก่อนละนะ ขอโทษด้วยที่เข้ามากวน”

 

สถานการณืทั้งหมดจบลงโดยที่ชั้นยังไม่ทันได้ทำอะไรเลยสักอย่าง

 

เพียงแค่มีช่องว่างเล็ก ๆ ก็หนีออกมาได้แล้ว เด็ก ๆ ในสปาด้านี่ช่างเข้มแข็งสะจริง

 

ในตอนที่ชั้นกำลังคิดจะหันหลังจากไปตอนนั้นเอง

 

นักเลง “ไอหนูหยุดเลยเดียวนี้เลยนะเฟ้ย”

 

ชั้นก็ถูกรั้งตัวเอาไว้

 

นักเลง 2 “แกจะรับผิดชอบยังไงวะ ! รบกวนงานของพวกเราได้นะไอบ้า !”

 

นักเลง 3 “คิดจริง ๆ หรือว่าแค่ขอโทษก็จบได้แล้ว !?”

 

ดูเหมือนว่าเป้าของพวกมันที่หนีไปแล้ว จะเปลี่ยนมาที่ชั้นแทนซะแล้ว

 

นักเลง “เป็นแค่ไอกากนกผจญภัยแรงค์ 1 ใช่ไหม ? มาทำเท่แบบนี้เตรียมใจเอาไว้ซะเถอะ ! อย่าคิดว่าจะรอดไปได้นะเฟ้ย !!”

 

นักเลงที่โกรนหัวตัวเองตรงหน้าชักดาบเล่มโตออกมาจากเอว แล้วขยับเข้ามาใกล้ชั้น

 

แม้ว่ามันจะส่งจิตสังหารออกมา แต่มันก็ไม่ได้ผลกับชั้นเลยสักนิด ชั้นไม่รู้สึกกดดันใด ๆ นอกจากกำลังคิดถึงเรื่องอื่นว่าควรจะไปอัพแรงค์นักผจญภัยของตัวเองได้แล้ว

 

นักเลง “รีบ ๆ ขอโทษพวกข้าซักทีสิวะ !?”

 

พอรู้ตัวอีกที นักเลงคนนั้นก็ยืนอยู่ตรงหน้าชั้นพร้อมกับดาบแล้ว

 

นักเลง 2 “แกนะควรรีบ ๆ ขอโทษได้แล้ว ลูกพี่ของพวกข้านะเป็นถึงนักรบที่ใช้ทักษะและเวทเสริมพลังกายได้เลยนะเฟ้ย ! ไอกากอย่างแกนะ ไม่ครนามือลูกพี่หรอก”

 

นัเลง 3 “ลูกพี่นะสามารถตัดแขนของแกทิ้งได้สบาย ๆ เลยนะเฟ้ย !!”

 

เจ้าลูกกระจ๊อกทั้งสองที่ยืนอยู่ข้างหลังส่งเสียงเชียร์ออกมา

 

พวกนักรบใช้เป็นทั้งทักษะและเวทเสริมพลังอย่างงั้นหรือ บางทีคงมีความสามารถประมาณพวกนักผจญภัยแรงค์ 3 สินะ

 

โครโน่ “งั้นทำไมพวกนายไม่ปล่อย ๆ ชั้นไป ต่างฝ่ายต่างจะได้ไม่มีปัญหายังไงละ”

 

ชั้นพยายามที่จะให้จบลงโดยเพียงการเจรจาเท่านั้น แต่ดูเหมือนว่า

 

นักเลง “แกโง่หรือไงวะ ?”

 

คงจะเป็นไปไม่ได้แฮะ

 

เขาเงื้อดาบขึ้นมาเหนือหัวและตะโกนใช้เวทเสริมพลังออกมา

 

“เพิ่มพลังกาย !”

 

กล้ามเนื้อที่แขนขวาของเขาปูดโตขึ้น

 

ลูกกระจ๊อก “”ออกมาแล้ว การเสริมพลังของลูกพี่ !!”

 

แถมไอพวกลูกกระจ๊อกนั้นก็ดูตื่นเต้นมากซะด้วย

 

แต่ขอโทษด้วยนะ ชั้นไม่รู้สึกถึงพลังเวทเลยสักนิด บางทีไอลูกพี่คนนี้ก็แค่เบ่งกล้ามเนื้อของตัวเองเท่านั้น

 

ลูกพี่ “จงเสียใจซธที่มาดูถูกข้าคนนี้ จงอำลาแขนของแกเสียเถอะ ---[แฟลช・สแลช]”

 

ลูกพี่ของพวกเขาตะโกนอย่างไม่จำเป็นออกมา

 

ลูกกระจ๊อก “”ออกมาแล้ว ทักษะ [แฟลช・สแลช] ของลูกพี่ !!”

 

พวกลูกกระจ๊อกตื่นเต้นยิ่งกว่าเดิม

 

แต่ขอโทษด้วยนะ คือมันน่าเศร้ามาก ๆ เลยละ แต่ว่าชั้นไม่รู้สึกถึงแรงกดดันอะไรเลย มันเป็นแค่การเหวี่ยงดาบธรรมดาเท่านั้น

 

โครโน่ “อืมมม งั้นชั้นขอป้องกันตัวละนะ”

 

ตอนแรกคิดว่าจะตึงกว่านี้ซะอีก เลยเตรียมที่จะให้มันชิมกระสุนปีศาจแบบเต็มกำลังไปแล้ว

 

แต่แบบนี้นะ เพียงแค่…

 

ชั้นใช้มือขวาจับใบดาบเอาไว้เท่านั้น มันก็ถูกหยุดเอาไว้ได้แล้ว

 

ลูกพี่ “เฮ้ยยย !?”

 

ดวงตาของเขาปูดโตออกมาด้วยความตกใจ

 

มันก็แค่พลังระดับนักดาบทั่วไปเท่านั้นเอง แถมมันไม่ได้ถูกเสริมด้วยพลังเวทมนต์หรือมีการใช้ทักษะเพิ่มพลังเอาไว้อีกด้วย แค่พละกำลังกายของชั้นก็เพียงพอจะรับมือได้แล้ว

 

แต่จะปล่อยให้ไอหมอนี่เหวี่ยงดาบไปมาก็ไม่ได้ ถ้างั้น...

 

โครโน่ “[หมัดตอกเข็ม-ไพลิ่งพั้น]”

 

ชั้นตอยไปที่ใบดาบของมันด้วยพลังเวทมนต์ดำที่หมุนเป็นเกลี่ยวสว่านรอบมือของชั้น

 

ลูกพี่ “ดะ ดาบมัน…”

 

ชั้นชักมือกลับมาหาตัวเอง ลูกพี่คนนี้เดินถอยออกไปแล้วจ้องดาบของตัวเองอย่างไม่เชื่อสายตา

 

ลูกพี่ “ฮีฮี่ฮี่ฮี่ฮี่ฮฮฮฮ !?!”

 

เขากรีดร้องอย่างหวาดกลัว ส่วนพวกลูกกระจ๊อกของเขาก็เลือกที่จะเผ่นหนีไปกัน

 

พวกเขาวิ่งไปอีกเส้นทางที่เป็นทางตัน แล้วพากันปีนกำแพงข้ามไปอีกฟากด้วยความรวดเร็ว

 

ดูเหมือนแม้แต่พวกผู้ชายของสปาด้าก็มีพละกำลังแข็งแรงเอาเรื่องเหมือนกันแฮะ

 

โครโน่ “โฮ้ย”

 

ชั้นพูดกับคนที่เป็นลูกพี่

 

ลูกพี่ “มะ มะ มะ มะ มะ มี่เรื่องอะไร !? ยังอยากจะหาเรื่องต่ออีกอย่างงั้นหรือไง !!?”

 

แม้ว่าจะรู้ตัวว่าสู้ไม่ได้ แต่เขาก็ยังตั้งท่าจะต่อสู้กับชั้น เขากำหมัดทั้งคู่เตรียมพร้อมทีจะซัดกับชั้นเอาไว้

 

แต่ว่าคงไม่ต้องทำถึงขนาดนั้นหรอกนะ ชั้นเองก็ไม่คิดจะสู้ต่อแล้วด้วย

 

โครโน่ “ชั้นกำลังอยู่ระหว่างกลับที่พัก ไม่ต้องตามมานะ เข้าใจมั้ย ?”

 

เด็กผู้หญิงคนนั้นดูเหมือนจะยังไม่ถูกไถ่เงินไป อีกทั้งไม่ได้รับบาดเจ็บใด ๆ ด้วย ดังนั้นแล้วชั้นเลยไม่รู้สึกโกรธเจ้าพวกนี้ อีกอย่าง ชั้นก็แค่นักผจญภัยที่ผ่านทางมา ไม่จำเป็นต้องทำเพื่อเด็กสาวที่ไม่รูกจักขนาดนั้นก็ได้

 

ลูกพี่ “คะ ครับ ได้เลยครับ…”

 

พอรู้ว่าตัวเองรอดตายแล้ว เขาก็ล้มลงไปนั่งกองกับพื้นทันที

 

โครโน่ “เออ ถ้าเป็นไปได้ก็อย่าทำแบบนี้อีกเลยนะ ทำไมไม่ลองมาทำงานเป็นนักผจญภัยละ ? อย่างนายนะ น่าจะหาเงินจากอาชีพนั้นได้อยู่แล้วละ”

 

ชั้นไม่คิดว่าเจ้าพวกนี้จะกลับตัวกลับใจได้เพียงเพราะคำพูดหรอกนะ แต่ก็ไม่ได้เสียหายอะไรที่จะลองพูดออกไปดูเช่นกัน

 

แล้วกว่าจะหาทางกลับไปได้ พระอาทิตย์ก็ตกดินจนมืดค้ำไปเสียแล้ว...

…………………………………….

ติดตามอัพเดทกับทางผู้แปลได้ที่เพจ  https://www.facebook.com/Diamos-519670511704186/

โปรเจคอื่น ๆ (นิยายแต่ง)

"ยินดีต้อนรับสู่ต่างโลก" (แต่งจบแล้ว) https://writer.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=1699173

"DSU Board" (ยังไม่จบ) + "ยินดีต้อนรับสู่ต่างโลก" ฉบับ E-Book  https://www.readawrite.com/?action=author_page&author_id=6f683b372cc7eacb980ec61b736cac74&page_no=1




NEKOPOST.NET