[นิยายแปล] จอมมารดำ ตอนที่ 16 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] จอมมารดำ

Ch.16 - ตอนที่ 16 เพื่อนคนแรก


บทที่สอง แต่ละวันในต่างโลก

ตอนที่ 16 เพื่อนคนแรก

 

 

“ขอรบกวนด้วยคร้าบบ”

 

“เชิญเลย!”

 

เมื่อเปิดประตูลิลี่ก็ยิ้มอย่างเปี่ยมสุข ชั้นรู้สึกได้รับการเยียวยาด้วยรอยยิ้มนั้น เพียงแต่ตอนนี้ชั้นอยู่ในสภาพดูไม่จืดที่ใส่เพียงกางเกงในเปียกชื้นเพียงตัวเดียวอยู่

 

“โครโน่ นี่”

 

“อือ?”

 

ลิลี่มอบผ้านุ่มๆทรงสี่เหลี่ยมมาให้ นี่มันผ้าเช็ดตัว?

 

“ใช้ได้ไม่เป็นไรเหรอ?”

 

“อือ”

 

“ขอบคุณนะ”

 

ด้วยสิ่งนี้จึงไม่จำเป้นต้องทนใส่กางเกงในเปียกๆอีก ชั้นนำผ้าเช็ดตัวมาพันรอบเอวเพื่อปกปิดส่วนล่าง แล้วถอดกางเกงในออกไปตากร่วมกับเสื้อผ้าตัวอื่นที่แขวนอยู่บนกิ่งไม้ข้างนอก

 

“ก่อนอื่น ชั้นจะหาเสื้อมาใส่ได้จากที่ไหนบ้างนะ”

 

ลิลี่ไม่สวมใส่เสื้อผ้าอาภรณ์ใดๆ เธอคงไม่รู้อะไรมากเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้ ถ้าชั้นไปที่หมู่บ้าน ชั้นน่าจะสามารถหาเสื้อผ้ามาใส่ได้

 

“อ้า ลิลี่มีร้านขายเสื้อใกล้ๆในหมู่บ้านไหม? ถ้ามี มีกันอยู่กี่ร้าน?”

 

“?”

 

อะ เธอจ้องมาที่ชั้น อืมม สองคำถามในเวลาเดียวกันคงจะมากไปหรือเปล่า?

 

“อืมม คิดว่ามีขายในพวกร้านขายอุปกรณ์อยู่นะ”

 

“หืม มีอะไรขายบ้างละ?”

 

“อืออ มีทุกอย่างเลย ถึงแม้จะไม่รู้เรื่องเสื้อผ้าเท่าไหร แต่มีชุดเกราะขายด้วย”

 

“มีแม้แต่ชุดเกราะ? ดูท่าจะขายทุกอย่างจริงๆนะ”

 

ชั้นคิดว่าน่าจะเหมือนพวกร้านสะดวกซื้อ แต่โลกนี้มีมอนสเตอร์เป็นเรื่องปกติที่พบเจอทุกวัน อาวุธจึงเป็นสิ่งจำเป็นมากกว่าที่โลกเดิมของชั้น ทำให้แม้แต่ในหมู่บ้านก็ยังมีขายของพวกนี้

 

“โครโน่ เข้ามาสิ”

 

“อือ นั่นสิ มันคงดูแปลกถ้าพวกเรายังยืนคุยกันตรทางเข้าอย่างนี้”

 

เนื่องจากมันเป็นบ้านสไตล์ตะวันตกจึงไม่มีที่วางรองเท้าตรงบริเวณก่อนทางเข้าบ้าน ชั้นที่ไม่เคยไปต่างประเทศมาก่อนไม่คิดเลยว่าประสบการณ์เดินขึ้นบ้าน โดยไม่สวมรองเท้าแบบนี้ครั้งแรกในชีวิตจะเกิดขึ้นที่ดินแดนในต่างโลก

 

ชั้นจัดการทำให้รองเท้าแห้งสะอาดแล้วก้าวเข้ามาภายในตัวบ้านที่เป็นพื้นไม้ ลิลี่เองก็เดินเท้าเปล่าเข้ามาตามเข้ามา

 

ล้านกระท่อมหลังดูใหญ่โตเมื่อเทียบกับลิลี่ที่สูงเพียงแค่ประมาณหัวเขาของชั้น แต่กับคนที่มีร่างกายเติบมาใหญ่โตอย่างไร้ประโยชน์เช่นชั้นมันให้ความรู้สึกคับแคบไปหน่อย

 

ภายในบ้านมีขนาดพื้นที่กว้างขวางแต่ด้วยความที่เต็มไปด้วยชั้นวางหนังสือรายรอบ กล่องที่กองระเกะระกะ

และอุปกรณ์ที่ดูน่าสงสัยวางไว้อย่างไร้ระเบียบทำให้ชั้นรู้สึกอึดอัดคับแคบ

 

มีเพียงแค่เตียงกับโต๊ะตัวเล็กที่บ่งบอกว่ามีคนอาศัยอยู่ในสถานที่แห่งนี้

แม้ว่าจะมีเพียงแค่ลิลี่อาศัยอยู่คนเดียว แต่ก็มีของอีกหลายอย่างที่ดูไม่จำเป้นต้องใช้อยู่มากมาย

 

มันคงจะเกินกำลังของลิลี่ที่จะกำจัดขยะทั้งหมดด้วยตัวคนเดียว

 

“นั่งเลย”

 

ขณะที่กำลังมองไปรอบๆ ลิลี่ก็เรียกชั้น

 

เนื่องจากไม่มีเก้าอี้ ลิลี่จึงกระโดดขึ้นไปบนเตียงแล้วปูที่นอนสีขาวลงด้วยมือของเธอ เพื่อใช้แทนต่างที่นั่ง

(tn: เพื่อใครลืม ลิลี่ยังไม่ได้ใส่อะไรเลยจนถึงตอนนี้นะครับ…)

 

เมื่อชั้นนั่งลงบนเตียง ความรู้สึกนุ่มนิ่มจากผ้าปูที่ได้รับสัมผัสทำให้เตียงนี้มีความหรูหราเป็นอย่างมากสำหรับชั้น เนื่องจากชั้นต้องลงนอนบนพื้นห้องที่แข็งๆมาจนกระทั้งถึงตอนนี้

 

ขณะที่กำลังดื่มด่ำไปกับมัน

 

“เดียวไปชงชามาให้”

 

ชั้นอยากจะบอกเธอว่า 「ไม่ต้องลำบากหรอก」แต่เมื่อเห็นเธอมีความตั้งใจฉายปรากฏตรงหน้าชั้นก็

 

“ขอบคุณ”

 

ชั้นพูดอะไรอย่างอื่นไม่ออก

 

อีกทั้งชั้นยังเอาผ้าเช็ดตัวของเธอมาใช้ ถ้ายังอยู่เฉยๆแบบนี้ชั้นคงรู้สึกเป็นหนี้บุญคุณลิลี่แน่ แต่ในเวลานี้ชั้นมีเพียงแค่ร่างกายที่เปล่าเปลือยกับเวทย์มนต์ดำเท่านั้น วันหนึ่งชั้นจะต้องตอบแทนสิ่งเหล่านี้ให้เธอแน่นอน ชั้นสัญญา

 

ในขณะที่ชั้นสาบานออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ ชั้นก็มองไปที่ลิลี่

 

“ฟู่ฟฟฟー”

 

ลิลี่กำลังพ่นไฟออกมาอยู่

 

เป้นมังกรรึไงชั้นตกใจลุกขึ้นยืนอ้าปากค้าง

 

ใจเย็นๆ มัน...ก็แค่เวทย์มนต์นั่นละ

 

จากที่ได้กล่าวไว้ ลิลี่กำลังต้อมกาน้ำยักด้วยปากเล็กๆของเธอ มีคนจำนวนมากที่ใช้เวทย์ไฟได้แต่นี่เป้นครั้งแรกที่เห็นมนุษย์พ่นไฟแบบนี้ มันเป็นเวทย์ของแฟรี่หรือเปล่านะ

 

ชั้นตั้งข้อสงสัยมากมาย แต่มองลิลี่ที่ทำงานอย่างหนักเพื่อชงชา ชั้นจึงไม่อาจตั้งคำถามขัดจังหวะได้

 

ชั้นรอคอยอย่างเงียบๆ---

 

“เสร็จแล้วละ”

 

ด้วยเสียงนี้ ชั้นจึงกลัวสู่ความจริงจากภวังค์ความคิด

 

ลิลี่ยื่นอยู่บนโต๊ะเตรียมกาน้ำชาและถ้วยชาวางที่ส่งกลิ่นหอมออกมา

 

“อะ อ้าาา ขอบคุณนะ”

 

ชั้นรู้สึกเป็นห่วงตอนแรกเมื่อลิลี่ที่ดูเหมือนกับเด็กต้องเตรียมชาด้วยตนเอง แต่ทุกอย่างก็เรียบร้อยดี

ส่วนในถ้วยชานั้นคือน้ำชาหรือมันน่าจะเป็นบางสิ่งที่แค่มีสีใกล้เคียงกันนะ

 

“ดื่มเลย โครโน่”

 

ชั้นรับรู้ถึงความคาดหวังอย่างแรงกล้าจากลิลี่

 

“โอ้ ขอรับประทานละคราบบ” (いただきますーー)

 

ขณะที่รับถ้วยชามา ชั้นก็ตระหนักถึงบางเรื่องขึ้นมา

 

“เอ๊ะ แล้วส่วนของลิลี่ละ”

 

บนโต๊ะตอนนี้มีเพียงกาต้มน้ำวางไว้เท่านั้น เธอลืมส่วนของตัวเองหรือเปล่านะ

 

“มันมีแค่ชิ้นเดียว”

 

“เอ้ หมายถึง”

 

“ถ้วย”

 

“งั้นหรอกรึทำไม…”

 

ถ้าหากเป็นเพราะว่าเธอไม่มีเงินละชั้นรู้สึกว่าได้ตั้งคำถามโง่ๆออกไปซะแล้ว

 

“เพราะไม่มีใครเคยมาหา แต่โครโน่ก็ได้มา เป็นครั้งแรกที่มีใครมา ลิลี่ดีใจมาก”

 

ชั้นเสียใจมากขึ้นกว่าเดิม ที่ว่าถูกขับไล่ออกจากน้ำพุแห่งแสงหมายถึงแบบนี้นี่เอง

 

ถ้าเธออาศัยอยู่ที่หมู่บ้านมันคงไม่เกิดเหตุการแบบนี้ แต่เพราะเธอเป็นแฟรี่ เธอจึงไม่อยากแยกออกไปจากป่าเช่นกัน

 

ถ้าหากเธอไม่ได้ถูกขับไล่ออกมาแล้วเป็นเหมือนกับแฟรี่ปกติทั่วไป เธอก็จะสามารถใช้เวลาทุกวันสนุกไปกับเพื่อนๆ สามารถมีชีวิตอยู่ได้โดยไม่ต้องเศร้าและเจ็บปวด---แต่สิ่งนี้ชั้นไม่อาจพูดออกไปได้

 

การตัดสินใจอยู่ที่นี้คนเดียวแทนที่จะไปอาศัยในหมู่บ้านเป็นการตัดสินใจของลิลี่เอง ชั้นไม่มีสิทธิ์ที่จะไปปฏิเสธได้

 

“นั่นหมายความว่าชั้นเป็นเพื่อนคนแรกที่ได้รับเชิญมาบ้านหลังนี้? เป็นเกียรติ์อย่างมาก”

 

เพื่อน

 

“อ้าาใช่ ไม่ว่าจะพูดยังไง พวกเราได้ร่วมกันต่อสู้กับกองทัพก็อบลิ้นด้วยกัน ฝากข้างหลังให้กันและกัน ไม่ต้องสงสัย พวกเราเป็นเพื่อนไม่มีผิดแน่”

 

ชั้นจะยื่นมือให้ความช่วยเหลือลิลี่ที่อยู่ตัวคนเดียวมาจนถึงตอนนี้ ในต่างโลกการที่ทำเป็นไม่สนใจอาจเป็นทางเลือกที่ดีและชั้นเองก็ไม่ได้แข็งแกร่งด้วย แต่อย่างน้อยชั้นก็ยังสามารถสู้กับพวกมอนสเตอร์ได้ ชั้นจะทำเพื่อเธอ

 

“อือ ลิลี่ เป็นเพื่อน กับโครโน่”

 

ชั้นได้เห็นรอยยิ้มของลิลี่ มันเป็นรอยยิ้มที่สวยงามที่สุดในวันนี้

 

ในต่างโลกที่ไม่มีอะไรเลยนอกจากศตรู ชั้นดีใจมากที่ได้เพื่อนคนแรก

 

ใช้แล้วละ เพราะได้พบกับเธอทำให้ชั้นคิดว่าดีแล้วละที่ได้มาที่โลกนี้

 

________________________________________________________________

おじゃましまーすขอรบกวนด้วยนะครับ

店(みせร้าน

鎧よろいเกราะ

嬉しいうれしดีใจ




NEKOPOST.NET