[นิยายแปล] จอมมารดำ ตอนที่ 157 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] จอมมารดำ

Ch.157 - ตอนที่ 157 ถูกปฏิเสธ (3)


ชั้นเดินต่อไปเรื่อย ๆ

 

เดินต่อไปท่ามกลางความมืดนี้ ในตรอกซอยแคบ ๆ ภายในทางเขาวงกตแห่งนี้

 

ถึงจะบอกว่าเดียวกลับไปกินข้าวเย็น แต่ตอนนี้ชั้นก็เริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าจะหาทางกลับไปถูกได้ หรือว่าจริง ๆ แล้วชั้นไม่อยากจะกลับไปเลยมากกว่าหรือเปล่า ?

 

ตอนนี้พระอาทิตย์ก็เริ่มจะตกดินแล้ว ตอนนี้ชั้นสามารถที่จะกลับไปยินต่อหน้าพวกเธอด้วยรอยยิ้มได้แล้วหรือยังนะ ?

 

ไม่มีทาง ชั้นในตอนนี้ไม่สามารถที่จะะทำแบบนั้นได้เลย

 

“ความผิดชั้นเองสินะ ?”

 

ไม่ ไม่ใช่ความผิดของชั้นสักหน่อย

 

ถ้าไม่หนีมาสปาด้า แล้วจะให้นั่งรอหาศัตรูหรือไงกัน ถ้าเป็นแบบนั้น ทุกคนต้องตายกันหมดแน่นอน

 

แล้วชั้นก็ต่อสู้ด้วยทุกสิ่งที่มี เพื่อให้ทุกคนหนีมาได้อีกด้วย

 

พวกเราไม่มีใครรู้เลยว่าพวกมันจะแห่กันมาเยอะขนาดไหน แต่ไอพวกบ้าครูเสดเดอร์ก็ยังมาเรื่อย ๆ แม้ว่าพวกเราจะฆ่าไปเป็นจำนวนมากแล้วก็ตาม กับพวกศตรูแบบนี้ พลังของพวกเราก็มีขีดจำกัดเหมือนกันนะ

 

พวกเราพยายามซื้อเวลา พยายามมากที่สุดเพื่อให้ทุกคนหนีมาได้แล้ว

 

แต่ท้ายที่สุด มันก็สายไป ไม่มีค่าอะไร ขณะที่ทุกคนต่อสู้เพื่อปกป้อง คนที่ควรถูกปกป้องก็ตายไปหมดแล้วด้วยฝีมือของอัครสาวกมิซาคนนั้น

 

ใช่แล้ว คนที่ควรถูกโกรธและเกลียดควรเป็นยัยนั่นต่างหาก คนที่ทำเหมือนทุกชีวิตเป็นของเล่นแบบนั้น ไม่ใช่เพราะชั้นสักหน่อย

 

ชั้นสู้มาอย่างยากลำบากเลยนะเฟ้ย !

 

โครโน่ “แต่ทำยังกับว่าชั้นจะพูดเรื่องแบบนี้ออกไปได้…”

 

ถูกกวาดล้างทั้งหมด นั่นแหละคือความจริง นั่นแหละคือผลลัพธ์ที่ชั้นได้รับ

 

ข้อแก้ตัว ความรับผิดชอบ ของแบบนั้นยังคงจะมีค่าอยู่ได้อีกต่อหน้าสภาพความจริงเช่นนี้อีกหรือ

 

ใช่แล้ว ชั้นผิดเอง ชั้นปกป้องใครไม่ได้เลย

 

ต่อหน้าหลุมศพของเพื่อน ๆ ที่หมู่บ้านอิรุส ชั้นได้สาบาน สาบานว่าจะไม่ปล่อยให้ใครตายได้อีก แต่ก็เท่านั้น ก็แค่ลมปากเท่านั้น ฮะ ฮะ… งี่เง่าซะจริง ดูจำนวนศพที่ชั้นสร้างขึ้นมาสิ

 

โครโน่ “ปกป้อง...ใครไม่ได้เลย”

 

หัวใจของชั้นสั่นไหว และจมลง จมลงไปในความมืด จมลงไปในความโศกเศร้า และความรู้สึกผิดของตัวเอง

 

คนอย่างชั้น คนที่เป้นแค่นักเรียนมัถยมปลายธรรมดาอย่างชั้น ยังจะมาคิดโง่ ๆ อย่างการปกป้องคนอื่นได้อีกนะ

 

เพราะร่างกายที่ถูกดัดแปลงมานี้ ชั้นก็ดันหลงตัวเองว่ามีพลัง และหลอกตัวเองไปวัน ๆ ว่าสามารถปกป้องคนอื่น ๆ ได้แล้ว

 

ทั้งที่ตอนหมู่บ้านอิรุส ชั้นก็พลาดมาทีหนึ่งแล้ว ชั้นไม่เคยเรียกรู้อะไรเลยสักอย่าง ชั้นมัน...งี่เง่า

 

ชั้นน่าจะรู้สถานที่ของตัวเองหน่อยนะ

 

ใช่แล้ว ตั้งแต่ที่ชั้นพบกับยัยซาริเอลคนนั้นที่กำแพงเมืองของไดดารอส ชั้นก็เลือกเส้นทางผิดแล้วละ

 

เพราะคิดว่าจะสามาถรช่วยทุกคนได้ ชั้นเลยเอาตัวเองไปเสี่ยงชีวิตแบบนั้น ชั้นได้เลือกที่จะต่อสู้เองแท้ ๆ ช่างโง่เสียจริง

 

อยากจะเป็นผู้กล้างั้นเรอะ ? ชั้นไม่ได้ดีเด่พอที่จะทำแบบนั้นได้ซักหน่อย

 

ชั้นก็แค่คนธรรมดาคนหนึ่ง แค่จะปกป้องตัวเองก็ยังทำไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

 

คราวนี้ละ ชั้นจะทำตามอย่างที่ยัยซาริเอลบอก ชั้นจะหนีไป หนีไปให้สุดขอบฟ้าเลย แล้วคราวนี้จะพาลิลี่หนีไปด้วย

 

นี่ละคือคำตอบที่ถูกต้อง แถมยังเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดอีกด้วย คนอื่นจะเป็นยังไงก็ช่างหัวแม่งดีวะ !!

 

ถูกอย่างที่ไอบ้าคุบโรสพูด ชั้นคือหมายเลข 49 ชั้นควรจะรู้ขีดจำกัดของตัวเองได้แล้ว

 

หยุดปกป้องคนอื่นได้แล้ว

 

หยุดที่จะคิดปกป้องคนอื่น ๆ อีกต่อไป

 

โครโน่ “ชั้นไม่เห็นจำเป็นต้องปกป้องใครเลยสักนิด”

 

คิดแต่เรื่องของตัวเองก็พอแล้ว

 

ไม่ต้องไปรับผิดชอบชีวิตใครอื่นอีก ไม่ต้องคิดมาก เพราะว่า ถึงชั้นจะทำอะไรลงไป ผลลัพธ์ก็ไม่ได้ต่างไปจากนี้หรอก

 

มีแต่ความเจ็บปวด ความเศร้า ความทรมานที่รออยู่เท่านั้นเอง

 

ความรู้สึกเหล่านี้มันเกินไปแล้ว ชั้นทนรับแบกต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว

 

คนที่ชั้นจะปกป้องและคิดถึง เอาแค่พรรคพวกตัวเองก็พอแล้ว

 

คนอื่นช่างหัวมันไปสิ ไม่ว่าครูเสดเดอร์จะจะทำอะไรที่ทวีปแพนโดร่าแห่งนี้ ก็ช่างหัวพวกมันไปสิ

 

แค่หนีไปก็พอแล้ว

 

โครโน่ “ชั้นจะไม่พยายามช่วยใครอีกแล้ว”

 

ยอมแพ้แล้ว ยอมแพ้ในตัวของมนุษย์แล้ว ไม่ต้องไปสนใจพวกเขา ในเมื่อพวกเขาไม่สนใจชั้น งั้นก็ปล่อนพวกเขาไปแบบนั้นเถอะ

 

ชั้นอยู่ในส่วนของชั้น พวกเขาก็อยู่ส่วนของพวกเขา ต่างคนต่างอยู่นี่แหละดีแล้ว

 

ชั้นจะจำมันเอาไว้ให้ขึ้นใจ จะได้ไม่ต้องพลาดอีกครั้ง ไม่ต้องสูญเสียอีกครั้ง ชั้นเป็นมนุษย์ที่ปกป้องใครไม่ได้ ชั้นไม่ใช่ผู้กล้าในนิยาย แค่คนที่มีอยู่ ก็เต็มมือของชั้นแล้ว ชั้นก็แค่คนเล็ก ๆ คนหนึ่งเท่านั้น

 

ใช่ ก็แค่ทอดทิ้งพวกเขาไปซะ ทอดทิ้งคนอื่น ๆ ไปให้หมด ชั้นจะทำแบบนั้น

 

… “กรี๊ดดด ช่วยด้วย ใครก็ได้ ช่วยที !---”

 

ในตอนนั้น ก็มีเสียงกรีดร้องดังขึ้นมา

 

ร่างกายของชั้นดันขยับไปเองซะงั้น ทั้งที่สติของชั้นกำลังคิดถึงเรื่องอื่นอยู่แท้ ๆ

 

สถานที่แห่งนี้คือแหล่งเสือมโทรม ถึงตอนนี้จะไม่ได้ยินเสียงกรีดร้องแล้ว แต่เสียงที่ดังมาจากที่ตรอกซอยข้างหน้านั้น ไม่ใช่ของปลอมหรือคิดไปเองแน่นอน

 

หัวใจของชั้นบีบรัดแน่นหน้าอกขึ้นมา

 

มีใครบางคนกำลังตกอยู่ในอันตราย ?

 

ชั้นต้องรีบ---

 

โครโน่ “ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ชั้นนี่โง่ซะจริง !?”

 

เพียงแค่สามก้ามแรก ชั้นก็ลืมที่ตัวเองสาบานเอาไว้ซะแล้ว ชั้นนี่โง่จริง ๆ ด้วย

 

จะไม่ช่วยใครอีกแล้ว คงทำแบบนั้นไม่ได้จริง ๆ ละนะ

 

โครโน่ “หลีกเลี่ยงปัญหาตรงหน้า พวกนักผจญภัยเป็นแบบนั้นกันไม่ใช่หรือไง ?”

 

ชั้นเริ่มออกตัว

 

แล้วพอชั้นวิ่งผ่านตรอกซอยจำนวนมาก ชั้นก็พบกับต้นเสียงร้องนั้น

 

… “อู้ยย ได้โปรด หยุดที…”

 

นักเลง “หุบปาก ! ถ้าเชื่อฟังละก็ แกก็ไม่ต้องเจ็บตัวหรอกนะยัยหนู ?”

 

นักเลง 2 “รีบ ๆ ส่งเงินมาได้แล้ว !”

 

เด็กสาวคนหนึ่งกำลังถูกผู้ชายสามคนรุมอยู่

 

เธอคนนั้นมีผมยาวสีดำ ดวงตาสีแดง แถมใบหน้าของเธอก็ดูสวยงามอีกด้วย ถ้าหากหนึ่งในพวกนั้นเป็นพวกชอบเด็กละก็ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเธอคนนั้นคงเสร็จไปแล้วแน่นอน

 

พอมาคิดว่าเธออาจพบเรื่องเลวร้ายกว่าการแค่ไถเงิน ชั้นก็รู้สึกไม่ดีขึ้นมาทันที

 

โครโน่ “หยุดคิดบ้า ๆ ได้แล้ว”

 

จะเกิดอะไรขึ้น ถ้าหากชั้นไปช่วย แต่กลายเป็นว่าถูกอัดยับกลับมาแทนกันละ ?

 

ถ้าหากผู้ชายสามคนนั้นมีแก๊งหรือองค์กรใต้ดินให้การสนับสนุนอยู่ละ ? หรือต่อให้ไม่เป็นแบบนั้น มันก็อาจเป้นไปได้ว่าพวกเขาอาจจะมีลูกน้องจำนวนมากซ่อนอยู่ก็ได้

 

ถ้าหากชั้นกลายเป็นศัตรูกับพวกนี้แล้ว มันคงไม่จบลงง่าย ๆ แน่

 

แถมบางที พวกเขาคงแข็งแกร่งกว่านักผจญภัยแรงค์ 5 กาก ๆ อย่างชั้นอีกด้วย

 

ไม่มีทางเป็นไปได้หรอก ! แต่ไอความเป็นไปไม่ได้นี่แหละ ที่ทำให้ทุกคนตายมาแล้ว เช่นกรณีอัครสาวกที่ไม่น่าปรากฏตัวขึ้นมาได้แบบนั้นไง

 

อัครสาวก ? ฮะฮะ บางทีพวกมันอาจจะเป็นอัครสาวกปกปิดตัวตนเหมือนอย่างไอซ์ก็เป็นได้นะ

 

ตอนที่คิดว่ามีแค่ซาริเอลที่อยู่ในทวีปแพนโดร่าเท่านั้น อยู่ ๆ ก็เพิ่มมาอีกสองคนเฉย แถมยังมาปรากฏตรงหน้าชั้นเลยด้วย ! ตอนนี้อะไรจะเกิด มันก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้นแล้วละ

 

นักเลง “ข้าบอกให้ส่งมาเร็ว ๆ ยังไง ! ไม่ได้ยินหรือไงวะ ? ยัยหนูนี่ !!”

 

… “อ้าา ม่ายยย ----”

 

ชายที่อยู่ตรงกลางกำลังใช้กำลังกับหญิงสาวตรงหน้าที่ดูมีอายุรุ่นราวคราวเดียวกับลิลี่

 

ผ้าคลุมสีเทาได้เลื่อนหลุดลงมาจนเผยให้เห็นผิวขาว ๆ ของเธอที่ซ่อนเอาไว้อยู่

 

แต่ตอ่ให้เห็นแบบนั้น ชั้นก็ยังเดินผ่านซอยตรงนั้นไป

 

ชั้นทิ้งหญิงสาวที่กรีดร้องเอาไว้เบื้องหลัง เสียงร้องของเธอยังคงดังก้องอยู่

 

โครโน่ “ไม่เป็นไรหรอกน่า…”

 

ชั้นตัดสินใจไปแล้ว ชั้นจะไม่เข้าไปช่วยเหลือใครอีกแล้ว




NEKOPOST.NET