[นิยายแปล] จอมมารดำ ตอนที่ 156 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] จอมมารดำ

Ch.156 - ตอนที่ 156 ถูกปฏิเสธ (2)


โครโน่ “ขอโทษด้วยนะ แต่พวกเธอช่วยปล่อยให้ชั้นอยู่คนเดียวก่อนจะได้มั้ย…”

 

ลิลี่มองดูมือของเธอที่ถูกสะบัดทิ้ง และใบหน้าของโครโน่ที่ดูไร้สีหน้าตอนนี้

 

ลิลี่ “เออ อ้า...แต่ว่า…”

 

ด้วยคำพูดและการกระทำที่เกิดความคาดหมายของโครโน่ ทำให้ลิลี่รู้สึกถูกแช่แข็งเอาไว้ รอยยิ้มของเธอเริ่มบิดเบี้ยวอย่างไม่อาจห้ามใจได้

 

โครโน่ “ขอโทษด้วย เธออาจเป็นห่วงชั้น แต่ตอนนี้ ได้โปรด ช่วยให้ชั้นอยู่คนเดียวที”

 

โครโน่เองก็เช่นกัน เขากำลังส่งรอยยิ้มที่ฝืนจิตใจตัวเองกลับมาให้ลิลี่ในเวลานี้

 

ลิลี่ “แต่ว่า นี่มัน…”

 

โครโน่ “รบกวนช่วยกรุณารับฟังชั้นด้วยเถอะนะ”

 

เป็นการพูดจาหักดิบที่ชัดเจน

 

ในตอนนั้นเอง ลิลี่ก็รู้สึกว่าตัวเองพึ่งจะโดนโครโน่ปฏิเสธกลับมา เป็นการถูกปฏิเสธจากโครโน่ครั้งแรกในชีวิตของเธอเลย

 

ลิลี่มีพลังเทเลพาธีที่อ่านความรู้สึกและจิตใจของฝ่ายตรงข้ามได้ ดังนั้นแล้ว เธอจึงรับรู้ว่าตอนนี้โครโน่รู้สึกยังไง

 

จนถึงตอนนี้ โครโน่ไม่เคยโมโหหรือมีส่งคลื่นความเครียดที่มีต่อลิลี่เลยสักครั้ง แต่คราวนี้ ภายในใจของเขากำลังมีหัวใจของปีศาจคุกรุ่นอยู่ภายใน และสิ่งนั้นมันรวมถึงตัวของลิลี่อีกด้วย

 

มันเป็นความรู้สึกที่อยากหลีกหนี ไม่อาจคุยด้วย ไม่อยากเข้าใกล้

 

ทว่าความจริงแล้วนั้น โครโน่ก็แค่ต้องการอยู่คนเดียวตามอย่างที่เขาพูดเท่านั้น ตอนนี้เขาอยากอยู่ห่าง ๆ จากพวกผู้หญิงทั้งสองคนไปสักพักก่อนจริง ๆ

 

มันไม่ใช่ความรู้สึกที่ว่าเขาเกลียดในตัวของลิลี่

 

ที่เขาอยากหนีห่างจากพวกเธอไป นั่นก็เพราะเขาไม่อยากแสดงด้านที่อ่อนแอให้พวกเธอเห็นต่างหาก

 

ชั้นไม่อยากแสดงด้านที่ดูชวนน่าสังเวชแบบนี้ให้ลิลี่เห็น เพราะอย่างน้อยมันก็เป็นความภาคภูมิใจของลูกผู้ชายที่เขามีอยู่

 

แต่เพราะตอนนี้เขาเจอเรื่องกระทบกระเทือนจิตใจเป็นอย่างมากติด ๆ กัน ทำให้เขาไม่อาจอดทนได้อีกต่อไปแล้ว ถ้าทำได้ ตอนนี้เขาอยากหายตัวไปจากหน้าของพวกเธอโดยทันทีแล้ว

 

โครโน่ “ขอโทษด้วยนะ”

 

ถ้าหากลิลี่ใจเย็นลงกว่านี้อีกนิด แล้วใช้พลังเทเลพาธีอย่างถี่ถ้วนละก็ เธอก็คงทราบความตั้งใจของโครโน่ หรือต่อให้ไม่ต้องใช้ เธอก็น่าจะรับรู้ได้จากสถานการณ์และคำพูดของเขาแล้ว

 

แต่ทว่าด้วยสีหน้าของโครโน่และการกระทำเมื่อกี้ ทำให้สติปัญญาของลิลี่ได้ปลิวหายไป เธอถูกทำร้ายจิตใจอย่างรุนแรงในรอบ 32 ปีที่ใช้ชีวิตมาตรอดเวลานี้

 

เพียงแค่ถูกโครโน่พูดปฏิเสธ แค่นั้นก็ทำให้เธอเสียศูนย์ได้แล้ว

 

เธอที่เป็นคนทำลายน้ำพุแห่งแสงสว่าง อีกทั้งยังปล่อยให้ทุกคนในเผ่าพันธ์ตัวเองไปตายเอาดาบหน้า สิ่งเหล่านั้นไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกอะไรเลยสักนิด ไม่มีอะไรทำร้ายหัวใจที่น้ำแข็งของลิลี่ได้ แต่ตอนนี้หัวใจน้ำแข็งที่ว่า กำลังเริ่มมีรอยปริร้าวแล้ว

 

เหมือนกับสาวที่กำลังมีความรักบริสุทธิ์ถูกบอกปัดการสารภาพรักแบบนั้น

 

โครโน่ “ไม่ต้อง ขอโทษด้วยที่ทำให้เป็นห่วงไม่เข้าท่า แต่ชั้นไม่เป็นไร ต่อให้ไม่มีพวกเธอคอยดูอยู่ก็ตาม”

 

ลิลี่ “ไม่...อืม ขอโทษด้วยนะที่ห้ามนายเอาไว้”

 

ลิลี่รู้สึกดีใจเล็กน้อยที่ตัวเองไม่คลั่งไปซะก่อน

 

แต่น้ำเสียงของเธอตอนนี้สั่นอย่างน่ากลัวอยู่

 

และความเปลี่ยนแปลงเล็ก ๆ นี้ โครโน่ก็ไม่ได้รู้สึกตัวอีกด้วย

 

โครโน่ “ฟิโอน่า ขอโทษทีนะ แต่ช่วยกลับไปพร้อมกับลิลี่ก่อนทีนะ”

 

โครโน่พูดกับฟิโอน่าที่กำลังยืนอยู่ข้าง ๆ เขาราวกับเป็นเงาของเขาเอง

 

ฟิโอน่า “เข้าใจแล้วค่ะ”

 

แน่นอนว่า ถ้าแม้แต่ลิลี่ยังหยุดไม่ได้ แล้วมีหรือที่ฟิโอน่าจะหยุดเขาได้

 

โครโน่ “ชั้นจะกลับไปตอนเวลาอาหารเย็น ขอโทษด้วยนะที่ทำให้วันนี้ไม่ได้ไปซื้อของกัน”

 

ฟิโอน่า “ไม่หรอกค่ะ อย่าห่วงเรื่องนั้นเลยค่ะ”

 

เขาส่งยิ้มขอโทษให้กับพวกเธอ ก่อนที่จะเดินไปทางอีกฟากของตรอกซอยเล็ก ๆ ตรงนั้น

 

ร่างของโครโน่ได้หายลับไปในความมืดมิด ลิลี่มองดูเขาจากไปด้วยร่างที่เริ่มเซไปมาเล็กน้อย

 

ฟิโอน่า “คุณลิลี่ค่ะ กลับกันเถอะค่ะ”

 

ฟิโอน่าเห็นปีกของลิลี่ได้สูญเสียแสงไปแล้ว เธอเลยเริ่มเป็นกังวลขึ้นมา

 

แต่ดูเหมือนเธอจะไม่ได้ยินเสียงของฟิโอน่า ลิลี่ทำแต่ยืนมองตรอกซอยที่โครโน่เดินหายลับเข้าไปเท่านั้น

 

ฟิโอน่า “คุณลิลี่--!?”

 

แล้วพอฟิโอน่าลองเดินไปดูใบหน้าของลิลี่ เธอก็พบกับเรื่องน่าตกใจที่เธอไม่เคยคาดคิดว่าจะจะเห็นลิลี่แสดงอาการแบบนี้ออกมาได้

 

ลิลี่ “หึ...ฮือ….”

 

ที่ดวงตาสีเขียวมรกตนั้น มีหยาดน้ำตาราวกับอัญมณีใส ๆ กำลังร่วงหล่นลงมา

 

ลิลี่ “ฮืออออ ….โครโน่ โครโน่เขา…...”

 

เธอสั่นหัวไหลและเรือนร่างที่สวยงามของเธอไปมา ขณะที่ใช้มือปิดบังใบหน้าอันงดงามนั้นเอาไว้

 

ลิลี่ “โครโน่ โครโน่เขาโกรธฉันแล้ว….ฮือออ แงงงงงงงงงงงงงงงง !!”

 

ลิลี่ร้องไห้เป็นครั้งแรกในชีวิตของเธอ

 

เพราะถูกปฏิเสธโดยคนที่ตัวเองชอบ อีกทั้งยังกลัวที่จะถูกเขาเกลียด เธอเลยเริ่มร้องไห้ออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ

 

ราวกับความเศร้าที่หลับมานานของเธอได้ตื่นขึ้นมา หยาดน้ำตาได้พรั่งพรูลงมาอย่่างไม่หยุดหย่อน

 

ฟิโอน่า “คุณลิลี่ค่ะ ต่อให้คุณร้องไห้ออกมาแบบนี้ ฉันก็ไม่รู้อยู่ดีว่าต้องทำยังไงนะคะ”

 

คนเก็บตัวอย่างฟิโอน่านั้น ไม่รู้ว่าควรจะทำตัวอย่างไรในสถานการณ์แบบนี้

 

แต่เธอรู้อย่างหนึ่งว่าจะปล่อยให้แฟรี่สาวคนนี้มาร้องไห้ต่อหน้าฝูงชนมิได้

 

ฟิโอน่า “รับนี้ไปคลุมใบหน้าก่อนเถอะค่ะ”

 

ฟิโอน่าถอดหมวกแม่มดมาสวมไว้บนหัวของลิลี่

 

แล้วแม่มดที่มีผมสีฟ้าทะเลสว่างสดใส ก็อยู่ปลอบโยนเคียงข้างแฟรี่ตัวน้อยจนกระทั้งเธอสงบลงในที่สุด

 



NEKOPOST.NET