[นิยายแปล] จอมมารดำ ตอนที่ 154 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] จอมมารดำ

Ch.154 - ตอนที่ 154 สันติสุขในเงามืด (2)


โครโน่ ลิลี่ และฟิโอน่า ต่างกำลังรวมตัวกินข้าวกันอยู่ข้างในบาร์ [หางแมว]

 

ร้านแห่งนี้ถูกบริหารโดยเผ่ามนุษย์แมว เป็นบาร์สำหรับชนชั้นกลางถึงล่าง รวมถึงพวกนักผจญภัยระดับต่ำด้วย พวกเขามักมารวมตัวกันก่อนหรือหลังจากไปทำภารกิจข้างนอก

 

แม้ว่าอาหารจะไม่ได้มีรสชาติดีมาก แต่มันก็ไม่ได้เลวร้ายเช่นกัน พวกเขาตอนนี้ได้จัดการอาหารตรงหน้าเสร็จกันหมดแล้ว

 

โครโน่ “แล้วจะทำอะไรกันดี ? หรือว่าจะไปที่กิลเพื่อหาภารกิจใหม่ทำกันดี ?”

 

เขาดูใจเย็นลงและเริ่มคิดเกี่ยวกับงานของนักผจญภัยอีกครั้งหนึ่ง

 

ลิลี่ “นายไม่ต้องฝืนตัวเองหรอกนะโครโน่ พักอีกสักนิดก็ได้”

 

ลิลี่ยังคงจิตสำนึกของร่างผู้ใหญ่เอาไว้ แม้ว่าภายนอกจะยังเป็นร่างเด็กอยู่ก็ตาม

 

โครโน่ “ไม่หรอก ชั้นไม่เป็นไรแล้ว อีกอย่าง เงินพวกเราก็กำลังจะหมดแล้วด้วย”

 

รางวัลที่พวกเขาได้รับนั้น มีแค่ 10 โกลต่อคนเท่านั้น หากเปลี่ยนเป็นสกุลเงินของที่นี่แล้ว มันก็มีมูลค่าเท่ากับ 100,000 คลัน (クラン)

 

1 คลัน = 1 ซิลเวอร์ นี่คือมูลค่าของมัน

 

ฟิโอน่า “เงิน 300,000 คลันนี่ก็น่าจะเพียงพอมาใช้ชีวิตปกติได้นานพอแล้วนี่คะ ?”

 

ค่าที่พักแห่งนี้อยู่ที่ 3,000 คลันต่อคืน พูดง่าย ๆ คือพวกเขามีเงินพออยู่ได้ถึง 100 วัน

 

พอรวมกับค่าอาหารแล้ว พวกเขาสามารถอยู่ได้ประมาณอีกเดือนกว่าเลย โครโน่เองก็เข้าใจเรื่องนี้ดี

 

ลิลี่ “ก็จริงนะ ถ้าหากลดค่าอาหารของเธอลงแล้วละก็ พวกเราก็จะอยู่ในอีกนานขึ้นด้วยละ”

 

ฟิโฮน่า “กำลังจะบอกว่าให้ฉันไปตายหรือไงค่ะ คุณลิลี่ ?”

 

ตรงหน้าของฟิโอน่ามีจานที่ว่างเปล่าจำนวนมากกว่าของโครโน่และลิลี่รวมกันถึงสองเท่า

 

นานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่ได้เห็นความสามารถแบบนี้ของฟิโอน่า

 

ลิลี่ “พวกเราไม่อาจจะใช้เงินเปลืองได้หรอกนะ พวกเราคือนักผจญภัย แล้วตอนนี้ก็ใช้เงินไปสำรองไปเยอะแล้วด้วย พวกเราควรนำเงินไปหาซื้ออาวุธใหม่กันวันนี้ดีกว่าหรือเปล่า ?

 

เธอทำเป็นไม่สนใจคำประท้วงของฟิโอน่าที่กำลังสั่งอาหารมากินเพิ่มอีกตรงหน้านี้

 

โครโน่ “ซื้อของ นั่นสินะ พวกเราควรทำแบบนั้นจริง ๆ ด้วย…”

 

เพราะหลังจากการต่อสู้ครั้งล่าสุด โครโน่ได้สูญเสียของสำคัญไปเป็นจำนวนมาก

 

ไม่ว่าจะเป็นผ้าคลุม [อ้อมกอดแห่งมารร้าย บาโฟเม็ท เอ็มเบรซ] หรือ ไม้คฑาเวทย์ [แบล็ค บาลิสต้า・ เรพลิก้า] ดาบสำหรับใช้ทักษะ [ดาบปีศาจ] รวมถึงยาทั้งหมดที่มี

 

สิ่งที่เหลืออยู่ ก็มีแค่ [พร้าต้องสาป ฮาราซะ] ที่ยังไม่ได้ซ่อมรูกว้างที่ถูกเจาะไป กับดาบมิธริลที่ขโมยมาจากไอบ้าคุบโรสนั้น

 

โครโน่ “พวกเรามีของต้องใช้อีกเยอะ ถ้าหากใช้เงิน 300,000 ที่มีไม่ดีละก็ มันคงหมดไปโดยเร็วแน่”

 

พอมาคิดว่าของส่วนใหญ่เป็นของเขาเอง โครโน่ก็อดที่จะรู้สึกผิดขึ้นมาไม่ได้

 

ลิลี่ “ไม่เป็นไรหรอก เงิน 300,000 แค่นั้นเดียวก็หามาใหม่ได้แล้ว”

 

โครโน่ “จริงของเธอ พวกเราต้องพยายามหาเงินแล้วละ”

 

แต่ถึงแม้ว่าจะรีบร้อนแค่ไหน ในสภาพการณ์แบบนี้ก็ไม่มีอะไรให้พวกเขาทำอยู่ดี

 

ด้วยปราการของสปาด้าที่ตั้งอยู่ตามแนวเขากาลาฮอล ทำให้พวกเขามีพลังมากพอที่จะหยุดการรุกรานของพวกครูเสดเดอร์ได้

 

ทว่ากองทัพของไดดารอสเองก็ยังถูกจำกัดทิ้งไปแล้ว โครโน่เลยไม่ค่อยสบายใจเท่าไหรนัก

 

แต่โครโน่เองก็เป็นแค่นักผจญภัยธรรมดาเท่านั้น เขารู้สถานะของตัวเองดีว่าคงไม่อาจทำอะไรมากได้

 

ยิ่งเป็นแค่แรงค์หนึ่ง แถมยังเป็นคนนอก คำพูดของเขาไม่มีน้ำหนักอะไรเลยสักนิด

 

เขาทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากอวยพรให้กับพวกเขา ซึ่งตอนนี้กองทัพของสปาด้าเองก็วางกำลังระวังพวกครูเสดเดอร์เตรียมรัมมือเอาไว้อยู่แล้ว เพราะข่าวการล่มสลายของไดดารอสที่พวกเขาพึ่งจะได้รับมา

 

โครโน่ก็ทำอะไรไม่ได้มากไปกว่าการแจ้งข่าว ส่วนลิลี่นั้นก็คิดว่าปัญหาทั้งหมดไม่ได้อยู่ในความรับผิดชอบของพวกเราอีกต่อไปแล้วด้วย

 

แต่กับโครโน่นั้น เขายังคงไม่อาจปัดเรื่องของพวกครูเสดเดอร์ออกไปจากหัวของเขาได้

 

สิ่งเดียวที่เขาทำได้ตอนนีคือเตรียมพร้อมรับมือเมื่อถึงเวลาที่พวกครูเสดเดอร์เล็งเป้ามายังสปาด้าแห่งนี้เท่านั้น

 

เพื่อการนั้น เขาจะต้อง [แข็งแกร่ง] จะได้ไม่ต้องมาเสียใจในความไร้พลังของตัวเองอีกต่อไป

 

โครโน่ “งั้นก็ออกไปซื้อของกันเถอะ ชั้นเองอยากทำความคุ้นเคยกับเมืองนี้มากกว่านี้อีกด้วย”

 

เขาจะต้องแข็งแกร่งขึ้นมากกว่า เขาได้ปัดความเศร้าและความเสียใจที่มีอยู่ทิ้งไป เขาจะต้องเริ่มหาหนทางทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้นหลังจากนี้เป็นต้นไป

 

แต่ชีวิตมนุษย์ก็ไม่ได้ง่ายดายขนาดนั้น

 

ตอนนี้ลิลี่คิดว่าโครโน่ควรจะไปพักผ่อนมากกว่า แล้วการออกไปซื้อของนี้ เธอก็คิดแค่ว่าเป็นการออกไปเที่ยวเล่นธรรมดาซะด้วย

 

ลิลี่ “หุ หุ หุ นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่ฉันมาเมืองใหญ่แบบนี้ ทนรอไม่ไหวแล้ว”

 

ลิลี่ส่งยิ้มไปทางโครโน่อย่างร่าเริง

 

โครโน่ “อืม เมืองสปาด้าใหญ่มา---”

 

… “ขอโทษด้วยค่ะคุณลูกค้า”

 

ในตอนนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังขัดเขาขึ้นมาจากข้างหลัง

 

หรือว่าพวกเขาจะส่งเสียงดังมากเกินไป ? ขณะที่คิดแบบนั้น เขาก็หันหลังกลับไป ที่ตรงนั้นมีมนุษย์แมวส่วมแผ้นกันเปื้อนอยู่คนหนึ่ง ดูท่าจะเป็นพนักงานของบาร์แห่งนี้

 

… “คุณคือท่านโครโน่ใช่ไหมคะ ?”

 

โครโน่ “ใช่ครับ”

 

… “มีจดหมายส่งมาถึงท่านค่ะ”

 

ในขณะที่กำลังคิดว่าใครเป็นคนส่งจดหมายนี้มา คำตอบนั้นก็อยู่บนหน้าซองจดหมายตรงนั้นแล้ว

 

โครโน่ “จากชิม่อนเองงั้นหรือ”

 

หลังจากมาถึงสปาด้าแห่งนี้ พวกเขากับชิม่อนก็แยกไปตามทางของตัวเองกัน

 

เขาถูกพี่สาวพาตัวไปเพื่อที่จะให้ไปช่วนงานของทางกองทัพ เขาคิดว่าตอนนี้ชิม่อนคงจะยุ่งน่าดูเลยละ

 

เขาสงสัยว่าทำไมชิม่อนถึงรู้ที่อยู่ของเขาได้ แต่ถ้าเป็นพี่สาวของเขาคนนั้น มันก็คงจะง่ายที่จะสืบหาที่อยู่ของพวกโครโน่ได้

 

ลิลี่ “แล้วชิม่อนส่งอะไรมา ?”

 

โครโน่ “ฮืม อืมม….”

 

โครโน่ที่ถูกลิลี่เร่งเร้า เขาเลยรีบอ่านจดมหายที่ถืออยู่

 

พออ่านจนเสร็จ ใบหน้าของโครโน่ก็เคร่งเครียดขึ้นมาทันที

 

โครโน่ “เขาแจ้งที่อยู่ของผู้รอดชีวิตมาให้นะ”

 

ดังนั้นแล้ว การออกไปซื้อของ ของพวกเราเลยเป็นอันต้องเลื่อนไปก่อนในวันนี้




NEKOPOST.NET