[นิยายแปล] จอมมารดำ ตอนที่ 151 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] จอมมารดำ

Ch.151 - ตอนที่ 151 ฝันร้าย (1) - บทที่ 10 จอมมารและผู้กล้า


ทั่วทั้งร่างหนักไปหมด แม้แต่สมองก็ยังหนักอึ้ง จนจิตสำนึกของตนเองได้เรียกร้องว่า อย่าได้ลุกออกจากเตียงอันแสนอบอุ่นตัวนี้เลย

 

ทว่าเขาคงไม่อาจทำตัวขี้เกียจแบบนี้ต่อไปได้อีก นั่นก็เพราะ

 

แม่ “กี่โมงกี่ยามแล้ว !? ตื่น ตื่น !”

 

เรียนคุณแม่ที่เคารพครับ ผมตาสว่างแล้วละครับ

 

โครโน่ “อืมม...กี่โมงแล้ว ?”

 

ด้วยเสียง 8 หลอดของขุนแม่ เลยทำทราบว่าตอนนี้ 7 โมงแล้ว

 

โครโน่ “...อืมม”

 

แม่ “หยุดงัวเงียได้แล้ว….รีบลุกจากเตียงซะ ไม่งั้นเดียวก็ไปสายหรอก !”

 

หลังจากปลุกเสร็จแล้ว คุณแม่ก็หันหลังกลับออกจากห้องไป

 

ชั้นมองดูคุณแม่ี่ยังมีหุ่นดีราวกับนางแบบเดินออกไป ก่อนที่จะลุกขึ้นมาแต่งตัวในสภาพที่ยังง่วงนอนอยู่

 

แม้ว่าจะตื่นแล้ว แต่ร่างกายยังกรีดร้องให้เขานอนหลับต่อไป

 

น่าแปลกที่เขารู้สึกปวดล้าได้ขนาดนี้ ทั้งที่เมื่อวานเขาก็ไม่ได้โต้รุ่งแท้ ๆ

 

เมื่อวานก็เหมือนเช่นทุกวัน เป็นวันที่ปกติสุขสำหรับเขา

 

โครโน่ “เปลี่ยนเสื้อผ้า…”

 

หัวของเขาส่งคำสั่งออกมาอย่างเชื่องช้า ร่างกายของชั้นค่อย ๆ เคลื่อนเข้าไปใกล้ตู้เสื้อผ้า แล้วหยิบชุดนักเรียนที่แขวนเอาไว้ออกมา

 

เป็นสิ่งที่เขากระทำทุกวันจนร่างกายเคลื่อนไหวออกไปเองโดยแทบไม่ต้องสั่งการใด ๆ

 

ไม่ว่าจะล้างหน้า แปรงฟัน กินข้าวเช้า ไปที่ห้องนั่งเล่น และก็สนทนายามเช้ากับครอบครัว

 

โครโน่ “....อรุณสวัสดิ์ครับ”

 

เสียงดังออกมานั้นเบานจน่าใจหาย เบาจนเงียบหายไปกับอากาศ

 

ภาพที่หมุนวนซ้ำ ๆ ในแต่ละวันได้วิ่งวนเวียนกลับมา

 

และเป็นเช่นนี้ทุกวันไม่มีเปลี่ยนแปลง

 

พ่อ “อรุณสวัสดิ์”

 

คุณพ่อสวมสูทตัวเก่งนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ในมือ เขาเงยหน้าขึ้นมาทักทายให้กับชั้นเล็กน้อยก่อนที่จะก้มหน้ากลับไปอ่านต่อ

 

พ่อของเขามีเพียงมือที่หยาบสมวัยผู้ใหญ่ แต่กลับมีใบหน้าและร่างกายที่เล็กอ่อนเยาว์ เลยทำให้คุณพ่อดูเหมือนกับเป็นแค่เด็กนักเรียนเท่านั้น

 

แต่คุณพ่อก็คือคุณพ่อ ไม่มีอะไรแปลกไปสำหรับชั้นคนนี้

 

… “สวัสดีตอนเช้า มาโอ (真央) ป่วยงั้นเรอะ ?”

 

เสียงที่สดใสราวกับนกน้อยยามเช้าที่ทักทายชั้นด้วยความห่วงใย เธอคนนี้คือพี่สาวของชั้นเอง [มะนะ (真奈)]

 

แต่จนป่านนี้ก็ยังถูกเรียกว่ามาโออยู่อีกหรือเนี่ย น่าอายชะมัด

 

โครโน่ “เปล่า ไม่ได้รู้สึกป่วยอะไรหรอก…..ก็แค่รู้สึกขี้เกียจ ไม่อยากทำอะไรเลยนะ”

 

ชั้นตอบกลับไปอย่างเกียจคร้าน

 

พี่สาวทำท่าว่าเข้าใจแล้ว เมื่อพิจารณาจากสภาพของชั้น เธอคงจะคิดว่าชั้นนอนไม่พอสินะ

 

ปกติชั้นก็นอนดึกอยู่แล้ว คนในครอบครัวเลยไม่ค่อยแปลกใจเท่าไหร

 

แต่วันนี้มันต่างออกไป มันมีอะไรแปลก ๆ อยู่

 

มันไม่ใช่การเมื่อยล้าทางร่างกาย แต่ดูเหมือนจะเป็นทางจิตใจมากกว่า

 

ทว่าชั้นเองก็ไม่น่ามีอะไรที่มากระทบจิตใจได้ขนาดนี้ แม้แต่เรื่องที่ถูกปฏิเสธจากการสารภาพรักกับคุณ ชิราซากิเอง ชั้นก็แทบไม่ได้รู้สึกอะไรเลยอีกด้วย

 

ก็นะ บางทีชั้นคงไม่ได้รู้สึกรักเธอมากขนาดนั้นก็เป็นได้

 

แม่ “จะหลับไปถึงเมื่อไหร ! เอานี่ไปแล้วออกไปได้แล้ว ยูริโกะจังมารอแล้วนะ !”

 

โครโน่ “...ยูริโกะ-จัง?”

 

ในขณะที่ชั้นกำลังคิดถึงเรื่องของความรักอยู่นั้น ก็ถูกขัดขึ้นมาโดยคุณแม่

 

ยูริโกะจัง ? ใครกันฟะ...เดียวสิ ไม่ใช่ว่าเป็นคุณ ชิราซากิเองงั้นหรือ ?

 

เออ เดียวนะ เธอมาทำอะไร ? เธอมาเพื่อรอชั้น ?

 

ไม่จริง คุณชิราซากิเนี่ยนะ เธอที่เป็นสมาชิกเพียงคนเดียวของชมรมคนนั้น ? พวกเราไม่ได้มีอะไรเกินเลยไปจากเพื่อนชมรมซะหน่อย ขนาดเพื่อนของชั้นเองยังบอกเลยว่าอย่าให้คำพูดของเธอทำให้เข้าใจผิดไปได้

 

ไม่สิ การที่เธอมารอชั้นถึงนี่จริง บางทีคงเกี่ยวข้องกับเรื่องกิจกรรมของชมรมมากกว่า ชั้นไม่คิดว่าเรื่องดี ๆ แบบนั้นจะเกิดขึ้นมาได้หรอก

 

ในตอนที่คิดว่าไม่ควรให้เธอรอนานไปกว่านี้อีก ชั้นก็ลุกขึ้นเพื่อที่จะออกไปจากห้องนั่งเล่น

 

โครโน่ “ไปละนะ”

 

ขอให้โชคดี หลังจากได้ยินเสียงขานรับกลับมาแบบนั้น เขาก็เดินออกจากห้องไปที่ประตูหน้าบ้านทันที

 

เปลี่ยนรองเท้า ลุกขึ้นยืน แล้วเอื้อมมือไปจับลูกบิดของประตู แต่แล้วทั่วทั้งร่างก็หยุดนิ่งราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงมา

 

โครโน่ “...ไม่อยากออกไป”

 

ตอนนั้นเองที่ชั้นได้คิดแบบนี้ออกมา

 

จิตใจที่อ่อนล้าอาจเป็นสาเหตุ แต่นั่นไม่ใช่ มันไม่ใช่ว่าทำหรือไม่ทำ ขาของชั้นแค่ไม่อยากจะก้าวออกไปข้างหน้าเท่านั้นเอง มันเหมือนกับมีสัญชาตญาณภายในร่างได้กรีดร้องหยุดเขาเอาไว้ก่อน

 

ชั้นไม่อยากออกไป หรือว่าหมายถึงไม่อยากไปโรงเรียนอย่างงั้นหรือ ?

 

ไม่ใช่ ชั้น...ไม่อยากออกไปจากบ้านหลังนี้

 

ข้างนอกบ้านหลังนี้เป็นอีกโลกหนึ่ง โลกที่ชั้นไม่อยากเผชิญเจอ

 

โครโน่ “ไม่ ไม่ ไม่ใช่แบบนั้นสิ...ชั้นต้องไปโรงเรียนนะ”

 

นอกจากนี้คุณชิราซากิกำลังรอชั้นอยู่นอกประตูนั้นอีกด้วย จะให้เธอรอนานไปกว่านี้ไม่ได้แล้ว

 

โครโน่ “อ้าาาา----------------”

 

สิ่งที่รออยู่นอกประตูนั้นคือภาพวาดของนรก

 

พื้นที่ชุ้มไปด้วยเลือดและหลุมอุกกาบาต สายฟ้าที่ฟาดลงมาทั่วทั้งปฐพี ผู้คนที่ถูกตรึงกางเขนและเผาทั้งเป็น

 

ไม่เพียงแต่มนุษย์ บ้านและอาคารที่เคยสงบสุขต่างลุกเป็นไฟ ทุกสิ่งทุกอย่างต่างลุกเป็นไฟ…

 

… “นายหนีไม่พ้นหรอกนะ”

 

เสียงเล็ก ๆ ได้กระทบแก้วหูของชั้น สิ่งที่พูดมานั้นคือเด็กตัวเล็ก ชั้นมองต่ำลงไป คนนั้นไม่ใช่ ชิราซากิ ยูริโกะ แต่เป็น--

 

… “ฉันไม่ยอมให้นายหนีเด็ดขาด”

 

เธอคนนั้นเป็นอัครสาวกที่มีผิวขาว ผมสีขาว ชุดสีขาว ดวงตาส่องแสงเป็นประกาย เป็นผู้รับใช้แห่งพระเจ้า

 

โครโน่ “ซาริเอล…”

 

อัครสาวกที่ 7 ลอ์ดซาริเอลกำลังถือหอกเอาไว้อยู่ในมือ

 

ซาริเอล “ฉันไม่อนุญาตให้นายหนีไปจากโลกใบนี้”

 

แขนเล็ก ๆ ของเธอเริ่มขยับ

 

ด้วยความเร็วเกินกว่าจะมองตามทัน สิ่งนั้นก็แทงทะลุท้องของชั้นแล้ว

 

โครโน่ “อั๊ก !?”

 

เลือดได้สาดกระจายออกมา ความเจ็บปวดได้จู่โจมทั่วทั้งร่าง เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากพยายามดึงหอกนั้นออกไป

 

และในตอนที่ชั้นพยามดึงมันออกไป ใบมีดของหอกก็ค่อย ๆ บาดลึกร่างของชั้นเพิ่มขึ้น

 

โครโน่ “อั๊กก..ได้โปรด หยุดที….”

 

ซาริเอลไม่ยอมดึงหอกออกไป แต่ให้หอกที่แทงร่างเอาไว้อยู่นั้น ดึงร่างของชั้นออกไปสู่ข้างนอก ที่ต่างโลกใบนั้น

 

ไม่ว่าจะพยายามออกแรงมากแค่ไหน ชั้นที่ไร้พลังก็ไม่อาจขัดขืนสิ่งนี้ได้

 

โครโน่ “.....หยุด….ได้โปรด หยุดที !”

 

ชั้นไม่อยากไปโลกใบนั้น โลกของชั้นอยู่ที่นี่ ครอบครัวของชั้นอยู่ที่นี่ โลกที่สงบสุขแห่งนี้

 

โลกที่มีแต่กลิ่นคาวเลือด โลกที่ไม่มีใครปลอดภัย โลกที่ไร้ซึ่งความยุติธรรมแห่งนั้น ไม่ใช่ที่ของชั้น ชั้นไม่อยากไปอยู่ในโลกแบบนั้น ไม่เอา ชั้นไม่อยากกลับไปอีกแล้ว

 

โครโน่ “--หยุ-----”

 

ซาริเอล “ฉันไม่ให้นายหนีหรอก”

 

ร่างของเขาถูกโยนปลิวขึ้นไปบนฟ้า

 

เขาได้เข้าไปสู่ขอบเขตของอีกโลกที่ไม่ต้องการ

 

และเขามองเห็นบ้านแสนรักของตัวเองต้องจอมอยู่ในกองเพลิง

 

โครโน่ “หยุดนะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะ !”

 

ลิลี่ “-------โครโน่ !”

 

เสียงเรียกนั้นทำให้ชั้นถูกปลุกขึ้นมาจากนิทรา

 

โครโน่ “อ้าา…..นี่มัน….”

 

นัยตาขวาที่เหลือเพียงข้างเดียวได้ตื่นขึ้นมา

 

ภาพที่สะท้อนในดวงตาอันคับแคบ มีใบหน้าแสนเศร้าของลิลี่ปรากฏอยู่ น้ำตากำลังไหลอาบแก้มของเธอภายในห้องต้อนรับเล็ก ๆ ของกิลนักผจญภัยหลังนี้

 

โครโน่ “ฝัน ?……”

 

มันเป็นฝันร้าย ชั้นฝันไปสินะ…

 

แม้จะจำไม่ได้แล้วว่าฝันเห็นอะไรไป แต่ชั้นแน่ใจว่าฝันร้ายแน่นอน

 

เพราะแบบนั้นชั้นถึงได้กรีดร้องออกมา จนลิลี่ต้องเข้ามาดูว่าเกิดอะไรขึ้นสินะ

 

โครโน่ “ชั้นไม่เป็นไร อย่าเป็นห่วงชั้นเลย ลิลี่”

 

ลิลี่ “...อือ”

 

นลูกหัวของของเธอและพูดให้เธอสบายใจไปขึ้นมา

 

ไม่สิ จริง ๆ แล้วเป็นชั้นมากกว่าที่ได้รับการเยียวยาจากเธอนะ

 

พอใจเย็นขึ้นมาได้ ชั้นถึงรู้ตัวว่าตอนนี้ทั่วทั้งตัวของชั้นกำลังท่วมไปด้วยเหงื่ออยู่

 

โครโน่ “ขอโทษทีนะ คงจะเหม็นสินะ”

 

ลิลี่ “ไม่ ฉันไม่ได้รังเกลียดกลิ่นของโครโน่”

 

แต่ชั้นยังไม่อยากให้ลิลี่สกปรก ชั้นเลยเอามือออกจากหัวของเธอทันที

 

ลิลี่ลงไปจากเตียงพร้อมกับปีที่กระพือไปมา เธอบอกชั้นว่าอาหารเช้าเตรียมเสร็จแล้วก่อนที่จะเดินออกจากห้องไป

 

แต่เธอก็ยังดูกังวนใจเกียวกับท่าทีของชั้นอยู่แม้ว่าจะเดินออกจากห้องไปแล้วก็ตาม

 

โครโน่ “...ไม่เป็นไรหรอกน่า ไม่เป็นไรหรอก”

 

ชั้นสร้างแรงกดดันให้กับตัวเอง

 

ทว่าความจริงแล้วชั้นก็ไม่อาจตัดพวกเขาไปจากสมองได้ ชั้นทำได้แต่ยอมรับการจากไปของพวกเขาเท่านั้น

 

โครโน่ “ได้เวลาไปล้างหน้าแล้วสิ”

 

โครโน่ในตอนนี้ได้มาถึงสปาด้าแล้ว และพวกเขาก็กำลังพำนักยู่ในหอพักของนักผจญภัยที่เปิดเอาไว้อยู่ในประเทศแห่งนี้

 

และตอนนี้เวลาก็ผ่านมาได้หนึ่งสัปดาห์ที่โครโน่ได้ผ่านพ้นการต่อสู้เสียงตายกับพวกอัครสาวกเหล่านั้น

 



NEKOPOST.NET