[นิยายแปล] จอมมารดำ ตอนที่ 15 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] จอมมารดำ

Ch.15 - ตอนที่ 15 ชำระล้างร่างกายและจิตใจ


บทที่สอง แต่ละวันในต่างโลก

ตอนที่ 15 ชำระล้างร่างกายและจิตใจ

 

 

ที่ใกล้ๆกับกระท่อมของลิลี่มีกระแสน้ำที่ไหลมากจากน้ำพุแห่งแสงอยู่

 

ชั้นที่เปื้อนไปด้วยเลือดหลังจากการกวาดล้างก็อบลิ้น ก็ได้ตัดสินใจมาที่แห่งน้ำก่อน

 

ถึงแม้ไม่มีสบู่ จะมีก็เพียงแต่น้ำเย็นๆล้างตัวแต่มันก็ทำให้ชั้นสดชื้นไปทั้งร่างกายและจิตใจ

 

อย่างไรก็ตามเสื้อผ้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดก็ไม่อาจสะอาดกลับมาเหมือนอย่างเดิมได้

 

“อ้า ดูท่าจะต้องใช้เวลาทั้งชีวิตในการล้างออกเลยน้า”

 

แม้ว่าตอนที่อยู่ในห้องทดลองจะมีการทำความสะอาดล้างตัว มันก็เพียงแค่ถูกจับเข้าไปในห้องเล็กๆ แล้วมีน้ำพ่นออกมาจากผนังรอบด้านใส่ชั้นไปพร้อมๆกับเสื้อผ้า เหมือนกับถูกโยนเข้าเครื่องทำความสะอาดเลยเหอะ

 

ด้วยน้ำที่ใสสะอาดตอนนี้ ชั้นค่อยๆล้างตัวเองไปตามส่วนต่างๆของร่างกายอย่างพึงพอใจ

 

แต่ด้วยความที่ชั้นกำลังเปลือยร่างกายกลางป่าเขาแบบนี้ มันทำให้ชั้นรู้สึกเป็นพวกโรคจิตยังไงชอบกล...ไม่เป็นไรละมั้ง พวกลิลี่เองก็โป้ตลอดเหมือนกัน

(tn: สรุปเอ็งได้เห็นลิลี่โป้ตั้งกะตอน 11ยันตอนนี้เลยสินะ)

 

ไม่สิ ระหว่างเด็กหญิงตัวเล็กๆกับชายมัถยมปลายที่สูงราว 180 เซน แม้จะโป้ทั้งคู่มันก็ต่างกันอยู่ดี

 

ช่างมันก่อนละกัน มาคิดดูแล้วโลกนี้จะมีห้องอาบน้ำหรือเปล่านะ ขณะที่กำลังคิดอยู่ชั้นก็นั่งลงบนก้อนหินและหยิบแอบเปิ้ลมากินเป็นครั้งสองในวันนี้

 

“อืม อร่อย”

 

อาหารชนิดแรกที่ชั้นได้กินหลังจากหนีออกมาจากโรงงานทดลองนั้นคือผลไม้ที่ชั้นเรียกมันว่า “แอปเปิ้ล” น้ำจากแม่น้ำเองก็อร่อยแต่เทียบกับรสเปรี๊ยวอมหวานของผลไม้สีแดงนี้มันคนละชั้นกันเลย

 

มันอร่อยมาก ชั้นกินมันไปถึงห้าลูกถึงรู้สึกว่ามันแตกต่างจากแอปเปิ้ลทั่วไป กล่องที่ชั้นแอบหลบซ่อนตอนนั้นเต็มไปด้วยผลไม้เหล่านี้ นี่มันช่างโชคดีจริงๆ

 

ในตอนที่ชั้นอยู่ในกล่องนั้น ชั้นได้นอนและกินแอปเปิ้ลเหล่านี้ รวมถึงพัฒนาเวทย์มนต์ของชั้นขึ้นซึ่งก็คือ 「แกตลิ่ง」 ซึ่งหลังจากนั้นชั้นก็เข้าสู่ภวังค์และหลับลึกไป

 

ในระหว่างไปทวีปแพนโดร่าขณะที่เดินทางผ่านหุบผ่าชัน คงโชคไม่ดีทำให้กล่องร่วงตกหน้าผ่ามา

 

ยังไงก็ตามหากรถขนส่งคันนั้นถูกพวกก็อบลิ้นโจมตี มันก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับชั้น มันไม่มีประโยชน์ที่จะคิดถึงมันอีก

 

“อย่างไรก็ดี ชั้นก็ได้เรียนรู้การใช้ 「พื้นที่เงา」 มา”

แกนแอปเปิลหายไปทันที เมื่อโยนเข้าไปในใจกลางเงาที่ยื่นออกมาจากชั้น

 

「พื้นที่เงา」คือเวทย์ที่สร้างพื้นที่ว่างเปล่าขึ้นภายในเงาของเจ้าของ แน่นอนว่าชื่อนี้เป็นชื่อที่ตั้งขึ้นมาเอง ชั้นไม่รู้หรอกว่ามันเรียกว่าอะไร ตอนที่ทดลองการต่อสู้ตอนนั้น ชั้นเห็นตัวทดลองคนอื่นใช้มัน ครั้งแรกชั้นคิดว่า “หยิบดาบออกมาจากไหนฟะนั่น ” แต่พอเห็นบ่อยๆเข้าเลยเข้าใจว่าเป็นผลมาจากเวทย์มนต์

 

โดยการใช้เงาของตนเองเป็นประตู สิ่งของรวมถึงอาวุธสามารถใช้เก็บไว้ข้างในได้ ชั้นพยายามอย่างหนักเพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งที่เหมือนกระเป๋ามิติที่สี่มา

 

ผลที่ได้คือ 「ภาพของก้อนพลังเวทย์มนต์ดำที่รวบรวมอยู่ในเงา」แล้วชั้นก็ประสบผลสำเร็จในการสร้างพื้นที่ในเงาของตน

 

เงานี้มีพื้นที่รัศมีราวสองเมตร แต่ชั้นเคยเห็นคนที่ทำได้ใหญ่กว่านี้มาแล้ว นี่ยังอยู่ในระดับเริ่มต้นเท่านั้น

 

และราววัลใหญ่ที่ได้จากการกวาดล้างก็อบลิ้นคือดาบยักษ์ต้องสาป ตอนนี้มันถูกเก็บอยู่ข้างในนั้น พลังของมันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะ ชั้นคิดว่าชั้นได้หลงไหลในความสามารถในการตัดของมัน

 

นี่ชั้นคงไม่ได้ถูกคำสาปสะกดจากอาวุธหรอกใช่ไหม

 

ช่างมันเถอะชั้นยังมีมีด, ดาบอาคมเวทย์ดำและอื่นๆอีกมากเช่นกัน มันก็ไม่ได้แย่ไปกว่าขยะหรอก แม้จะสนิมขึ้นบาง พวกมันก็ยังเป็นอาวุธ พลังโจมตีต้องสูงกว่ากิ่งไม้แห้งๆอยู่แล้ว

 

ชั้นเองก็ไม่มีอยางอื่นให้เก็บเอาไว้ด้วย แอปเปิ้ลที่เหลืออยู่ที่ถูกชั้นโยนลงไป มันค่อยๆย่อยสลายลงด้วยพลังเวทย์ของชั้น และการดูดกลืนเข้าไปในเงา สิ่งนี้เป็นสิ่งที่ชั้นลอกแบบมาจากตัวทดลองคนอื่นๆ

 

ในการต่อสู้ คนๆนั้นได้ใช้เวทย์มนต์จับดาบที่ชั้นลงอาคามเวทย์มนต์ดำเอาไว้ แล้วดูดกลืนมาใช้เป้นอาวุธของตนเองได้

 

ด้วยระดับของชั้นตอนนี้ การดูดกลืนแบบนั้นยังทำได้ช้า เพราะประสิทธิภาพของชั้นยังแย่อยู่ พลังเวทย์ที่ใช้เพื่อดูดกลืนมันสูงกว่าพลังเวทย์ที่ได้รับกลับมา มันยังเป็นไปไม่ได้ที่จะทำได้อย่างเหมือนตัวทดลองคนนั้น ถ้าชั้นทำได้ ชั้นคงสามารถดูดกลืนฝนธนูเมื่อตอนนั้นแล้วลงอาคมเวทย์เวทย์ดำส่งกลับไปโจมตีได้

 

แต่ถ้าไม่สามารถนำมาใช้ในการต่อสู้ได้ ไอเงานี้มันก็เหมือนกับเป็นที่เก็บขยะดีๆนี่เอง

 

“....ชั้นนี่แย่จริง ที่หนีออกมาคนเดียว” ชั้นควรจะหยุดตรงนี้ ชั้นยังไม่แข็งแกร่งพอที่จะไปช่วยเหลือคนอื่นได้

 

แค่จัดการก็อบลิ้นกลุ่มหนึ่งซึ่งไม่ได้แข็งแกร่ง ยังไม่พอที่จะให้ชั้นรับรองความเก่งกาจได้

 

ต้องมีคนที่แข็งแกร่งกว่าชั้นอยู่อย่างซาริเอลแน่นอน

 

ในที่สุดแล้วสิ่งที่ชั้นทำได้ตอนนั้นก็คือการหนี ชั้นไม่ได้คิดที่จะช่วยเหลือคนอื่นๆเลย

 

“เอาละ ได้เวลากลับไปหาลิลี่ละ”

ชั้นน่าจะสามารถใช้เวทย์ทำให้เสื้อผ้าและตัวชั้นแห้งลงได้นะ ชั้นหยุดความคิดทุกอย่างลง  แล้วปล่อยความคิดเหล่านั้นให้ลอยไปกับสายน้ำเบื้องหลังไป

 

____________________________________________________________________________

小屋 こやกระท่อม

愛らしいあらしいน่ารัก

幼女ようじょเด็กผู้หญิง

男子高校生だんしこうこうせい= นักเรียนชายระดับมัถยมปลาย

影空間かげくうかんพื้นที่แห่งเงา

空間 くうかんที่ว่าง

初級しょきゅうระดับเบื้องต้น

逃げ出 にげだしหนีออกมา




NEKOPOST.NET