[นิยายแปล] จอมมารดำ ตอนที่ 14 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] จอมมารดำ

Ch.14 - ตอนที่ 14 กำจัดก็อบลิน (2)


บทที่สอง แต่ละวันในต่างโลก

ตอนที่ 14 กำจัดก็อบลิน (2)

 

“โครโน่!”

 

“ลิลี่ มันอันตราย ถอยไปก่อน”

 

ร่างกายของก็อบลินที่เหมือนลิงนั้นกระโดดเข้ามาด้วยพลังอันเหลือเชื่อ

 

“ไรเฟิล”

 

ชั้นยิงกระสุนไรเฟิลเข้าใส่ก็อบลิ้นขณะที่มันลอยตัวอยู่ในอากาศ แต่ด้วยการเคลื่อนไหวที่คาดเดามิอาจได้ อีกทั้งกระสุนส่วนมากยังถูกปัดทิ้งด้วยดาบยักษ์เล่มนั้นอีก

 

แม้จะมีบางส่วนที่ยิงโดนร่างกายของมัน แต่ก็ดูเหมือนจะไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆเลย มันยังพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วที่ไม่ได้ตกลงสักนิด

 

 มันเป็นประเภทที่ว่าจะไม่ยอมหยุดจนกว่าดับลมหายใจได้อย่างสมบูรณ์ และแล้วระยะห่างระหว่างก็อบลิ้นกับชั้นก็เหลือเพียงแค่สามเมตรเท่านั้น

 

ทันทีที่มันเข้ามาใกล้ ชั้นรู้สึกถึงพลังที่ชั่วร้ายกระทบกับผิวหนัง มันคือ “คำสาป” ไม่ผิดแน่

 

“จิโด้ เคนจุซึ 「自動剣術」” (tn: เพื่อความเท่ของชื่อท่าขอทัพศัพไปเลยครับ(ฟาดฟันออโตเมติค  นั่นล่ะ))

 

แท่งไม้สีดำที่ชั้นควมคุมมีไว้เพื่อป้องกันศตรูที่จะมาเข้าใกล้ หากเป็นการโจมตีธรรมดาทั่วไปแล้วละก็ ชั้นก็สามารถใช้แท่งไม้เหล่านี้ในการป้องกันได้

 

“เคียกกกย่าาา”

 

ต่อหน้าดาบยักษ์ต้องสาป พวกมันถูกแยกเป็นสองท่อนอย่างง่ายดาย

 

ขณะที่มันกำลังต่อสู้กับแท่งไม้หล่านั้น ชั้นได้ยิงไรเฟิลเข้าใส่แต่ด้วยพลังตอบสนองที่เหนือมนุษย์ มันก็ยังหลบหรือโต้กลับมาได้ ในเวลาแค่สิบวินาทีมันก็ตัดแท่งไม้เป็นชิ้นๆ แล้วพุ่งเข้าโจมตีใส่ชั้น

 

“ชิ  โล่กำบัง” 「シールド」(tn: ขอแปลว่า “โล่กำบัง” ละกันดูเท่ดี(ชิลด์))

 

โล่สีดำเหล็กกล้าโผล่ขึ้นมาปกป้องหัวของชั้นไม่ให้หลุดจากบ่าเหมือนกับต้นไผ่ที่ถูกตัดครึ่ง

 

แม้แต่โล่ที่แข็งแกร่งที่สุดที่แม้ว่าจะถูกไรเฟิลต่อต้านวัตถุ (AMR) ยิงใส่ก็ไม่เป็นรอย ยังถูกฝากรอยแผลเอาดาบเอาไว้ ถ้าถูกโจมตีอีกครั้งคงพังแน่นอน

 

“กระสุนลูกปราย”

 

 แต่ชั้นไม่ปล่อยให้เกิดขึ้นหรอก

เมื่อถูกกระสุนลูกปรายในระยะประชิด ก็อบลิ้นก็ปลิวออกไป กระสุนจำนวนมากควรพุ่งทะลุผ่านร่างของมัน แต่อาจเป็นเพราะอาวุธเสริมความแข็งแกร่งของร่างกายให้ด้วย มันจึงไม่แข็งแรงอยู่

 

ก็อบลิ้นที่ร่างชุ้มไปด้วยเลือด มันกลับตัวกลางอากาศราวกับแมวลงจอดอย่างสวยงาม

 

ในขณะที่มันกำลังจะขยับเข้าฟันอีกครั้ง เศษซากไม้สีดำก็พุ่งเข้าไปพันรอบขามัน

 

“กี้ ”

 

 มันคิดว่าแท่งไม้พวกนั้นไม่สามารถทำอะไรได้แล้วเมื่อถูกตัดออกเป็นชิ้นๆ แต่ “จิโด้ เคนจุซึ” ไม่หมดท่าง่ายๆไปกับการถูกตัดออกเพียงสองหรือสามส่วนหรอก

 

วิธีนี้ใช้แทบไม่ได้ผลกับซาริเอล แต่ใช้ได้ผลกับก็อบลิ้นที่ต้องคำสาปเช่นนี้

 

ก็อบลิ้นล้มหน้าทิ้ม แต่ไม่ยอมให้ดาบหลุดจากมือง่ายๆ

 

“กระสุนต่อต้านวัตถุ”

 

จากก่อนหน้านี้ที่ก็อบลิ้นกระโดดไปมาจนกระทั้งล้มลง ทำให้ชั้นสามารถเล็งยิงได้อย่างแม่นยำ และจากตำแหน่งนี้ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะเหวี่ยงดาบยักษ์เล่มนั้น ถึงแม้จะมีคำสาปอยู่กระสุนก็ได้ทะลวงแขนจะขาดกระเด็นไปพร้อมกับอาวุธเล่มนั้น

 

“ไรเฟิล”

 

ในเวลาเดียวกัน กระสุนไรเฟิลได้พุ่งเข้าระหว่างลูกตาของก็อบลิ้น เลือดและมันสมองสาดกระจายออกมา

 

“ฟิ้ววว อ้าา สู้ระยะใกล้นี่น่ากลัวจริงๆน้าา”

 

เมื่อไม่ได้ถือเอาไว้ อาวุธต้องสาปก็ไม่มีส่งผลใดๆออกมา  เดียว มันคงไม่จู่ๆลอยแล้วพุ่งเข้ามาฟันชั้นเองใช่ไหม ในขณะที่ชั้นคิดอย่างนั้น ออร่าสีดำที่แผ่ออกจากดาบก็ค่อยนิ่งสงบลง

 

“ชั้นควรจะเก็บมันเอาไว้สินะ ”

 

ชั้นไม่อยากให้มีก็อบลิ้นเก็บขึ้นมาแล้วบ้าคลั่งอีกครั้ง

 

“โครโน่ ไม่ได้ อันตราย”

 

เสียงของลิลี่ที่ยืนอยู่หลังชั้นดังขึ้น เมื่อเธอเห็นว่าชั้นกำลังเข้าใกล้ดาบยักษ์เล่มนั้น ก็อย่างว่าชั้นกัลงจะจับอวุธต้องสาป เป็นปกติที่เธอจะจะพยายามหยุดเอาไว้

 

“อ้าา ไม่เป็นไร ลิลี่”

 

อย่างไม่ลังเล ชั้นหยิบดาบยักษ์ขึ้นมา ทันใดนั้น

--ความเกลียดชัง--การฆ่า--ความรัก--ความตาย--

 

“โห้ห้ ความรู้สึกนึกคิดนี้มัน…”

 

มันคล้ายกับช่วงที่ส่วมแหวนบนหัวตอนนั้น ความรักและเกลียดชังพุ่งเข้าสู่จิตใจของชั้น

 

“หนวกหู เงียบเดียวนี้ 「จิโด้ เคนจุซึ」”

 

เหมือนกับตอนก็อบลิ้น ออร่าสีดำแผ่ออกมาจากดาบยักษ์ ชั้นจึงใช้พลังเวทย์มนต์ดำที่มากกว่าใส่ลงไปควบคุมมันไว้

 

อย่างที่คาดไว้ มันคือพลังเวทย์มนต์ดำ อย่างไรก็ตามพลังของชั้นนั้นเหนือกว่า

 

ชั้นไม่รู้ว่าจะมีสิ่งใดทำอันตรายชั้นบ้าง แต่ด้วยพลังที่เหนือกว่ามันไม่สามารถทำให้ชั้นเป็นบ้าและเข้าควบคุมเหมือนกับที่กระทำกับก็อบลิ้นตัวนั้นได้ ในอีกความหมายหนึ่งชั้นดาบเล่มมันเหมาะกับชั้นเลยละ

 

“คุ โครโน่”

 

“นะ อย่างที่บอกสบายมาก”

 

ฮาฮาฮา ฮา ชั้นหัวเราะและควงมันเล่นราวกับปากกา

 

ถ้าเอาตามจริงชั้นนั้นใช้ดาบไม่เป็น แต่ราวกับมีการทำพันธะสัญญากับอาวุธ ชั้นรู้สึกว่าสามารถใช้มันได้ราวกับเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย

 

“แล้วคำสาป”

 

“อืมม ชั้นไม่ได้ยินเสียงอะไรแล้ว แต่ลิลี่อย่าจับดีกว่า ที่ชั้นทำได้เพราะมันเข้ากันได้ได้กับชั้น

 

“เป็นอย่างงั้นเหรอ”

 

“ก็เป็นอย่างงั้นละ”

 

“เป็นอย่างงั้นนี่เอง”

 

หลังจากที่ชั้นไม่ได้แสดงอาการเปลี่ยนแปลงใดๆขณะจับดาบต้องสาป ลิลี่จึงเผยรอยยิ้มพิมพ์ใจออกมา แต่การที่พวกชั้นยิ้มให้กันอยู่ท่ามกลางซากภูเขาศพก็อบลิ้น มันดูแปลกประหลาดไปนิดมั้ย?

 

“โอ้อ้ ชั้นลืมไปเลยไป ยังมีก็อบลิ้นเหลืออยู่อีกนิหน่า”

 

ก่อนที่จะรู้ตัว ก็โดนฝูงก็อบลิ้นที่ยังไม่สูญเสียจิตวิญญาณต่อสู้เข้าล้อมเอาไว้

 

ดูเหมือนจะมีความรอบคอบมากขึ้น พวกมันค่อยๆขยับเข้ามาช้าๆอย่างพร้อมเพรียงกัน มันไม่เป็นปัญหาสำหรับชั้นหรอก แต่มันคงอันตรายสำหรับลิลี่หากอยู่ใกล้ผมในสถานการณ์ที่ถูกล้อมแบบนี้

 

“ลิลี่ ตอนนี้---” ในขณะที่ชั้นจะพูดจบประโยคว่า “ถอยไปก่อน” เสี่ยงแหวกอากาศก็ดังขึ้น

 

แย่ละ พวกมันยิงธนูแล้วหรือนี่?

 

ฝนธนูโปรยปรายนับพันดอกได้โปรยปรายลงมา

 

ถ้าใช้「กระสุนลูกปราย」จะสกัดได้ทั้งหมดไหมนะ  ต่อให้ทำไม่ได้ แต่ด้วยดาบยักษ์เล่มนี้ชั้นคงสามารถป้องกันตัวเองได้

 

「โล่กำบัง」ที่ใช้เมื่อกี้ก็พึ่งถูกทำลายไป ยังคงต้องรอเวลารวบรวมพลังใหม่ก่อน

 

ดังนั้นตอนนี้ชั้นควรเข้าปกป้องลิลี่ก่---

 

“อือออー!”

“เอ้”

 

ในขณะที่ชั้นกำลังคิดวิธีการปกป้องลิลี่อยู่นั้น เธอก็ขึ้นมาขี่อยู่บนไหลของชั้น เธอกุมมือพร้อมกับหลับตาทั้งสอง และส่งเสียง “อืออออออ” ออก

 

“อี้อี้อี้อี้อี้ーอิ”

 

พร้อมกับเสียงน่ารักๆของเธอ ร่างกายที่ขาวผ่องก็ได้ส่องแสงประกายสว่างวาบออกมา

 

“อู้ โอ้อ้ แสงจ้าชะมัด”

 

หลังจากนั้น ได้มีลำแสงพวยพุ่งออกมาจากมือของลิลี่

 

“นั้นมัน บีม  นั่นบีมจริงๆใช่ไหม”

 

บีมสีขาวได้พุ่งกระทบกับลูกธนูด้วยความเร็วที่เหนือกว่า ลำแสงเพียงเส้นเดียวได้ทำลายลูกธนูลงเป็นจำนวนมาก

 

“ไม่มีทาง มันมีระบบติดตามด้วย”

 

มันพุ่งเข้าหาธนูด้วยความเร็วที่เหลือเชื่อ ฝนธนูทั้งหมดถูกทำลายลงอย่างหมดจดกลางอากาศ พร้อมกับ

ลำแสงหายไปอย่างไร้ร่องรอย

 

“...สุด ยอดด”

 

นี่มันยอดไปเลย เป็นเวทย์ที่ทรงพลังจนทำให้「ไรเฟิล」และ「กระสุนลูกปราย」ดูเป็นของเด็กเล่นไปซะสนิท พวกแฟรี่สามารถใช้เวทย์มนต์ได้ถึงระดับนี้ งั้นก็สมเหตุผลแล้วที่ก็อบลิ้นไม่สามารถเป็นคู่มือให้ได้

 

“อ้า ฮ้าาา”

 

ราวกับรับรู้ว่าชั้นกำลังชื้นชมอยู่ ลิลี่เริ่มเขินอายขณะที่นั่งอยู่บนไหลชั้น หน้าของเธออยู่ใกล้มาก ใกล้มาก ความน่ารัก อ้าาา เพิ่มขึ้นทะลุปรอทถึงสามเท่า

(tn: ด้วยความอวยส่วนตัวผู้แปล จึงขอเสริมเล็กน้อย(ฮา))

 

“ฮ้า”

 

ชั้นยังใจเย็นไม่ได้ในเวลานี้ ชั้นยังอยู่ท่างกลางการต่อสู้ พวกก็อบลิ้นเข้ามาในระยะฟันแล้ว

 

“ชั้นเองต้องแสดงอะไรที่เจ๋งๆให้เห็นด้วยซะหน่อยแล้ว”

 

ชั้นส่งลิลี่ลงสู่พื้น กระชับดาบยักษ์ด้วยมือขวา และบรรจุกระสุนไว้ที่มือซ้าย

 

“ลิลี่ ชั้นจะหยุดพวกพลหอกเอาไว้ ส่วนธนูขอฝากเป็นหน้าที่เธอด้วยนะ”

 

ชั้นไม่สงสัยในความสามารถของลิลี่อีกแล้ว ดังนั้นคงจะดีกว่าหากร่วมมือกับเธอ

 

“วางใจได้เลย”

 

ลิลี่หยักคิ้วขึ้น ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความมั่นใจ

 

“งั้นยกให้เธอจัดการเลย”

 

ในขณะเดียวกันชั้นก็เริ่มพุ่งเข้าหาก็อบลิ้นที่อยู่ตรงหน้า

 

ถือพื้นฐานชั้นจะใช้พลังเวทย์มนต์ดำในการโจมตีจากระยะไกล แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าชั้นจะต่อสู้ระยะใกล้ไม่ได้

 

ตลอดเวลาที่ทำการต่อสู้ระยะไกลในการทดลองตอนนั้นก็ไม่ได้ง่ายๆ การสู้ระยะใกล้มันทำให้ตัวชั้นท่วมไปด้วยเลือด ไม่ว่ายังไงมันก็ดูน่ากลัวอยู่ดี

 

“ーกระสุนลูกปราย”

 

ก็อบลิ้นข้างหน้ามีทั้งหอก ดาบ มีด ชั้นเล็งไปตัวที่ถือดาบก่อน

 

“จงแปดเปื้อน ーー จิโด้ เคนจุซึ”

 

ชั้นควบคุมดาบที่สนิมขึ้นด้วยการปนเปื้อนเวทย์มนต์ดำลงไปในดาบจำนวนสามเล่ม

 

“เจาะทะลวง” ดาบสามเล่นพุ่งทะลวงเข้าหาก็อบลิ้นที่เข้ามาทางด้านหลัง ในขณะเดียวกันชั้นก็ผ่าก็อบลิ้นที่อยู่ข้างหน้าอีกตัวแยกเป็นสองส่วนโดยไม่หัวกลับไปมอง

 

“โอ้อ้อ้ สุดยอดดด นี่มันคมมาก”

 

ทั้งอาวุธ เกราะหนัง เนื้อ กระดูก ทั้งหมดถูกตัดออกอย่างเรียบเนียน นี่อาจจะสามารถตัดเหล็กได้ราวกับกระดาษก็เป็นได้ แม้แต่การใส่พลังเวทย์มนตฺดำลงวัตถุของชั้นก็ยังไม่สามารถทำได้แบบนี้ ชั้นไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน ดาบต้องสาปนี่มันสุดยอด

 

“เดียก”

 

ชั้นแยกส่วนก็อบลิ้นทีละตัวสองตัวด้วยดายขนาดยักษ์ แม้ว่าจะไม่มีความรู้ในการใช้ดาบหรือเพลงดาบใด แต่ด้วยพลังกายของชั้นและเพลงดาบที่มีจดจำอยู่กับตัวของดาบยักษ์เอง ชั้นจึงสามารถร่ายรำเพลงดาบได้ราวกับซามูไรในยุคโบราณ

 

“โด โด้น ”

 

จากด้านหลัง มีการปล่อยเสียงเล็กๆน่ารักให้ได้ยิน ลิลี่ใช้เวทย์มนต์ออกมา ก็อบลิ้นธนูที่อยู่ปากทางเข้าถ้ำได้จมลงไปภายใต้เสาแห่งแสง เวทย์แฟรี่ของลิลี่มันสุดยอดจริงๆ วันหนึ่งชั้นจะสามารถยิงบีมออกมาได้ไหมนะ

 

“คุณเป็นตัวสุดท้าย”

 

หลังจากแยกส่วนหัวมันออกมา ก็อบลิ้นก็ถูกกำจัดทิ้งทั้งหมด ซากก็อบลิ้นกองอยู่รายรอบตัวชั้น

 

แขน ขา หัว ชิ้นส่วนของร่างกายที่แยกเป็นส่วนๆ สระเลือดได้ท่วมนองพื้นราวกับนรก และตัวชั้นที่เปียกโชกไปด้วยเลือด

 

เสื้อที่เคยเป็นสีขาวถูกย้อมไปด้วยสีน้ำตาลแดงแห้งกระของเลือด สภาพของเสื้อตอนนี้เลวร้ายลงยิ่งกว่าเดิม

 

ชั้นคิดว่าตัวชั้นเองช่างเข้านได้ดีกับสถานที่ที่เต็มไปด้วยการสังหารแบบนี้เสียนี่กระไร ความคิดของชั้นบางทีอาจบิดเบี้ยวไปแล้วก็ได้ แต่เมื่อเห็นลิลี่เข้ามาหาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม มันก็...ไม่ได้แย่เท่าไหรหรอก

 

“ขอบคุณที่ช่วยจัดการพวกธนูพวกนั้น”

 

“ฉันพยายามอย่างมากเลย”

 

“อ้าา จัดการได้ด้วยการโจมตีทีเดียวด้วย ลิลี่สุดยอด”

 

“อิ ฮี่ฮี่ฮี่”

 

ลิลี่ดูเหมือนจะเขินตัวม้วนแล้ว

“ดีละ ชั้นคิดว่ามันน่าจะเรียบร้อยแล้ว แต่อาจมีบางส่วนเหลือยู่ในถ้ำ เอาไงดี จะเข้าไปมั้ย”

 

“อือ อึ ไม่อะ เรียบร้อยแล้ว”

 

“งั้นเหรอ”

 

“อือー”

 

หลังจากนั้นลิลี่ได้ปล่อยแสงออกมาเป็นครั้งที่สามในวันนี้ เสาแห่งแสงได้พุ่งเข้าหน้าผาหินที่อยู่ใกล้ทางเข้าถ้ำ

 

ชั้นไม่รู้ว่ามันมีพลังมากแค่ไหน หน้าผาหินได้เกิดการระเบิดถล่มลงมาพังปากทางเข้าถ้ำ

 

ก็อบลิ้นที่ยังคงอยู่ในถ้ำวิ่งหนีออกมาอย่างอลหม่าน มันถูกหัวที่ถล่มลงมาทับตายทั้งหมด

 

“....อะ อ้าา”

 

ทางเข้าถ้ำถูกหินถล่มปิดไว้จดหมด ก็อบลิ้นที่ยังคงรอดชีวิตในถ้ำต่างถูกฝังทั้งเป็น เพียงแค่ทีเดียว การกวาดล้างก็เสร็จสมบูรณ์

 

“กลับเถอะ โครโน่”

 

ชั้นที่สับสนอยู่ถูกดึงสติกลับมาเมื่อลิลี่ดังข้อมือ

 

 “อ อ้าา นั้นสิกลับกันเถอะ”

 

“อือ”

 

เมื่อมองไปยังแผ่นหลังเล็กๆของเธอที่เดินเข้าป่าอย่างร่าเริง ชั้นได้สาบานว่าจะไม่ทำให้ลิลี่โกรธเป็นอันขาด

 

__________________________________________________________________________

 

種族 しゅぞく= Race , เผ่าพันธุ์

自 じ= ตัวเอง ,self

体 (からだร่างกาย

猿 さる= ลิง

息 いき= ลมหายใจ

呪い (のろいคำสาป

自動 (ทำด้วยตนเอง, อัตโนมัติ) 剣術 (กีฬาฟันดาบ, รั้ว ) 

自動剣術 じどうけんじゅつ= ดาบอัตโนมัติ ,ฟาดฟันออโต้เมติก,

 

貫け つらぬけการเจาะทะลวง

お前 おまえคุณ

 

憎 にく= เกลียดชัง

殺や ฆ่า

愛あい รัก

死し ตาย

 

รู้หรือไม่

*ไรเฟิลต่อต้านวัตถุ (Anti-materiel rifle [AMR])

เป็นปืนที่มีจุดประสงค์เพื่อโจมตียานหุ้มเกราะต่างๆ หรือต่อต้านวัตถุทางทหาร (เช่นอาวุธ) เป็นหลัก นอกจากนี้ยังมีระยะยิงที่ไกลมากๆ จึงเหมาะกับการโจมตีบุคคลจากระยะไกลด้วย อีกทั้งพลังทำลายยังสูงและมีแรงถีบสูงมาก ส่วนมากมันใช้กระสุนขนาด 0.50 BMG (20 mm)

ตัวปืนจะมีน้ำหนักมาก ปกติเลยต้องใช้คนทำการ 23 คนต่อปืนหนึ่งกระบอก




NEKOPOST.NET