[นิยายแปล] จอมมารดำ ตอนที่ 139 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] จอมมารดำ

Ch.139 - ตอนที่ 139 จอมเวทมนต์ดำ ปะทะ นักอัญเชิญ (2)


โครโน่ : “ก็เออสิวะ ชั้นจะปล่อยให้ไอบ้าตูดหมึกแบบแก อยู่รอดในโลกแบบต่อไปได้กัน !”

 

ตอนนี้ชั้นเห็นหนทางชนะ

 

คุบโรสคิดว่าคำพูดของชั้นเป็นแค่การบัพเล่น ๆ เท่านั้น มันยิ้มกลับมาแบบไม่ทุกข์ไม่ร้อนอะไรเลย

 

ชั้นจับพร้าต้องสาปฮาราซะด้วยมือขวา นี่เป็นโอกาศเดียวแล้วเท่านั้น

 

โครโน่ : “เอาละนะ---”

 

ไอบ้านั่นยังคงดูถูกชั้นอยู่ มันไม่ยอมใช้การโจมตีระยะไกลใส่ชั้นเลย มันปล่อยให้ชั้นพุ่งเข้าใส่ทั้ง ๆ อย่างนี้

 

แต่เพราะแบบนี้เนี่ยแหละ ชั้นเลยได้วิธีที่จะเอามาใช้ฆ่าแกแล้ว

 

โครโน่ : “---[หนวดสมอยึดจับ・แองเคอร์แฮน]

 

ชั้นใช้เวทมนต์ที่ปกติเอาไว้สำหรับปีนป่ายกำแพงออกมา

 

แต่คราวนี้ชั้นสร้างมันขึ้นมาเพื่อใช้ยึดจับเจ้าอสรพิษร้ายร้ายสีขาวตัวนั้น ลวดสีดำนี้มีขนาดและความยาวเท่ากับลำตัวของมันพอดี

 

ลวดติดตะขอทั้งสี่ได้พุ่งเข้าหางูทั้งสี่ตัว โซ่นั้นได้คล้องรัดตัวงูเอาไว้เพื่อปิดผนึกการเคลื่อนไหวของมัน

 

คุบโรส : “ฮ่ะ คิดว่าแกจะทำอะไรซะอีก มาใช้วิธีการไร้ค่าแบบนี้ช่างโง่งมสิ้นดี”

 

ขนาดมันรู้ว่าชั้นกำลังเล็งอะไรเอาไว้ แต่มันก็ยังส่งงูมารับเอาไว้ราวกับสิ่งนี้ไม่ได้มีผลอะไรมันมันเลยสักนิด

 

ตอนที่ระยะห่างระหว่างลวดกับงูเหลือแค่สามเมตร เส้นสีดำและสีขาวก็เข้ารัดพันกัน และต่อสู้กันอย่างดุเดือนด้วยพลังที่ตนมี

 

ลวดสีดำของชั้นปกติจะมีแค่ปลายตะขอเดียวเพื่อสำหรับยึดเป้าหมาย แต่เพื่อจับหัวของงูเอาไว้ ชั้นเลยสร้างเป็นพิเศษให้มันแยกออกเป็นสามเขี้ยวเอาไว้

 

ในขณะเดียวกันอสรพิษทั้งสี่ก็กัดลวดนี้ราวกับเป็นอาหารของมัน

 

คุบโรส : “มันเชื่อมกับร่างของแกไม่ใช่หรือไง แบบนี้เดียวพลังเวทของแกก็หมดไปก่อนซะหรอกน้า~”

 

โครโน่ : “อย่ามาดูถูก---”

 

อย่างที่ไอบ้าคุบโรสบอก ชั้นรู้สึกว่าพลังเวทกำลังถูกดูดออกไปเรื่อย ๆ แล้ว

 

ถ้าหากยกเลิกการใช้งานสมอยึดตอนนี้ ชั้นก็สามารถหยุดการถูกดูดพลังออกไปได้

 

แต่มันไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้น ชั้นไม่สนใจความเจ็บปวดจากการถูกดูดพลังเวท ชั้นกัดฟันทนและจับเจ้างู้นั้นต่อไป

 

โครโน่ : “---พลังเวทของชั้น !”

 

ชั้นร่นระยะเข้าใกล้ไอบ้านั้นเข้าไปอีกเก้าหนึ่ง

 

คุบโรส : “โอ้ย โอ้ย แล้วอย่ามาล้มนอนหมอนเสือเพราะพลังเวทหมดไปซะก่อนละ”

 

ตอนนี้ชั้นเข้ามาในระยะการโจมตีแล้ว พร้าของชั้นได้ฟาดลงไปที่ไอบ้าคุบโรสที่ยังทำหน้านิ่งได้อยู่อีก

 

โครโน่ : “[คุโรนางิ] !!”

 

คุบโรส : “[ดาบแสง ฟาดฟัน]”

 

*เคร้ง*

 

ในจังหวะที่ดาบทั้งสองปะทะกัน พร้าต้องสาปฮาราซะที่อยู่ในมือขวาของชั้นก็กระเด็นออกไปอย่างง่ายดาย

 

คุบโรส : “---แอ๊ะ ?”

 

พร้าต้องสาปที่กระเด็นไปไม่ใช่สิ่งที่คุบโรสรู้สึกผิดแปลกไป

 

แต่เป็นเพราะว่ามันไร้แรงต้านจากการฟาดฟันของชั้นเลยต่างหาก

 

นั่นก็เพราะแต่แรกชั้นไม่ได้ใส่พลังและใช้ทักษะตั้งแต่แรกแล้ว

 

โครโน่ : “แกเสร็จชั้นละ---”

 

ชั้นกำหมัดด้วยมือขวาที่ว่างเปล่าพร้อมกับมือซ้ายทั้งสองข้าง

 

โครโน่ : “[จงแปดเปื้อน-จิโด้-เคนจุซึ]”

 

ชั้นจับดาบมิธริลของมันด้วยมือคู่นี้

 

คมดาบของมันได้ติดผิวของชั้ เลือดที่ไหลลงมาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด แต่ต่อให้เลือดนั้นย้อมใบดาบจนเป็นสีแดงฉาน ในที่สุดดาบมิธริลเล่มนั้นก็ถูกชั้นควบคุมเอาไว้ด้วยพลังเวทมนต์ดำในที่สุดจนได้

 

คุบโรส : “ชิ ไอบ้านี่---”

 

คุบโรสพูดอย่างไม่พอใจกับสิ่งที่ไม่คาดคิดนี้ แต่มันก็สายไปแล้วละ

 

ของมึงเป็นของชั้นแล้ว

 

โครโน่ : “บินไปไกล ๆ เลย !”

 

แล้วดาบที่ถูกเคลือบด้วยเวทมนต์ดำนั้น ก็เริ่มออกตัวโบยบินไป

 

คุบโรส : “วะะะะะ !?”

 

ด้วยความที่มันเข้าใจว่าชั้นจะทำอะไรต่อไป คุบโรสพยายามรั้งดาบนั้นเอาไว้ แต่ก็ไร้ประโยชน์ ดาบเล่มนั้นได้บินหายลับไปที่เส้นขอบฟ้าแล้ว

 

ในระยะประชิดแบบนี้ ชั้นไม่จำเป็นต้องพึ่งดาบหรือพร้าเล่มนั้น แม้ว่าดาบมิธริลจะดีจนชั้นอยากเอามาใช้เอง แต่ชั้นที่ใช้ทักษะการต่อสู้ด้วยตัวเองไม่ได้นั้น มีไปก็แกะกะเปล่า ๆ ชั้นเลยทุ่มพลังที่มีส่งมันบินไปไกล ๆ ซะ

 

ในเวลาเดียวกัน มือขวาที่ว่างเปล่าอยู่ ก็กำลังถูกเคลือบไปด้วยพลังเวทสีดำเอาไว้

 

การควบคุม [หนวดสมอยึดจับ・แองเคอร์แฮน] ทั้งสี่แ และเสริมพลังเวทเอาไว้อีกหนึ่ง มันออกจะยากไปหน่อย แต่---

 

โครโน่ : “「หมัดตอกเข็ม-ไพลิ่ง (パイル) ---」

 

---แต่มีเพียงสิ่งนี้ มันเป็นวิชาแรก เป็นเวทมนต์แรกที่ชั้นได้เรียนรู้เมื่อมาถึงที่โลกนี้เท่านั้น ที่ชั้นสามารถใช้งานมันได้อย่างง่ายดายราวกับเป็นเลือดเนื้อของชั้นเอง

 

โครโน่ : “[พั้นนนนนนนนนน !!!!]”

 

เวทมนต์ดำได้ควงสว่านรอบหมัดของชั้น และพุ่งไปตะบันหน้าของไอบ้าคุบโรสที่อยู่ตรงหน้า

 

คุบโรส : “อั๊ก--”

 

ไม่ทางที่จะหลบพ้น หมัดของชั้นได้ประเคนไปที่กลางใบหน้าของไปบ้านั่นเต็ม ๆ

 

ชั้นกะจะเอาให้ทะลุสมองของมันไปเลย แต่ชั้นไม่รู้สึกว่าหมัดของชั้นทะลวงหน้าของมันไปได้ ชั้นรู้สึกว่ากำลังต่อยเข้ากับโล่อันแข็งแกร่งอยู่

 

คุบโรส : “อู้ โอ้ววว….”

 

แต่ถึงจะเป็นแบบนั้น หลังจากรู้สึกได้ถึงไออุ่น ที่ใบหน้าของมันก็นองไปด้วยเลือดและจมูกที่หักบิดเบี้ยวไปแล้ว

 

ชั้นมองไปที่สร้อยคอรูปกางเขนของมัน ซึ่งกำลังส่องแสงออกมาปกป้องใบหน้าแสนน่าเกลียดของคุบโรสอยู่

 

งั้นหรือ งั้นหรือ มีไอเท็มเวทมนต์เสริมการป้องกันเตรียมไว้ด้วยสินะ

 

จะทำลายมันทิ้งดีก่อนมั้ย ไม่สิ ตอนนี้ชั้นเปล่าเปล่ยวไร้อาวุธอยู่นี่ งั้นก็ต่อง…

 

โครโน่ : “ไพลิ่งพั้นนน !!”

 

ก็นะ ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากประเคนหมัดไปเรื่อย ๆ จนกว่ามันจะหยุดเคลื่อนไหวไปเองนั่นแหละ

 

คุบโรส : “อุ อ้าก อ้าาา---”

 

ชั้นโจมตีใส่ต่อไป คุบโรสที่ตอบสนองโดยการพยายามวิ่งหนีเพื่อสร้างระยะห่างระหว่างชั้นออกไป

 

แต่ชั้นก็ไม่ปล่อยให้มันทำแบบนั้น ชั้นจับมันโยนทุ่มลงไปกองกับพื้นที่ถนนตรงหน้า

 

แล้วชั้นก็วิ่งไปขึ้นคร่อมบนตัวมันราวกับกำลังขี่ม้าอยู่

 

ตอนนี้ไออสรพิษนั้นกลืนกินลวดสมอเมื่อกี้ไปได้ครึ่งหนึ่งแล้ว

 

เวลาเหลืออีกไม่มากที่จะล่อเจ้างูนั้นเอาไว้ ถ้าหากสถานการณ์เปล่ยนไปละก็ โอกาศของชั้นก็จะไม่เหลืออีกเลย

 

โครโน่ : “โอร่าาา !!”

 

ชั้นต่อย ชั้นประเคนหมัดลงไปที่โล่แสงจากสร้อยกางเขนนั้น

 

คุบโรส : “อั๊ก อ๊อก --- ทำไมแกถึง---ยังเคลื่อนไหวได้ โอ้ยยยย---”

 

ชั้นต่อย และต่อยไปที่ใบหน้าของมัน หมัดที่เสริมพลังเวทของชั้นนั้นสามารถบดขยี้ได้แม้แต่เหล็กกล้าเลยละ

 

ทะลวง จะทะลวงโล่ของแกให้ดู

 

คุบโรส : “ทำไม หลังจาก---ถูกดูดเวทไปแล้วยัง…”

 

แปลกใจทำไมละ แกนะ?

 

ถึงงูนั้นจะดูดเวทมนต์ดำได้ แต่ก็ใช่ว่าจะดูดทีเดียวหายไปทั้งหมดซะหน่อย

 

มันใช้การสัมผัสในการดูดกลืน ชั้นรู้ได้จากการที่ดาบสองเล่มของชั้นถูกมันดูดกลืนไปเมื่อตอนนั้น

 

อย่างกรณีกระสุนโจมตี พอชั้นเสริมพลังลงไป มันก็เข้าไปใกล้ถึงตัวมันเพิ่มได้อีกประมาณสามสิบเซนด้วย

 

ถึงจะไม่รู้ขีดคามสามารถของมันที่ดูดกลืนได้ แต่ชั้นก็รู้ว่าสิ่งที่ชั้นต้องทำ ก็แค่เร่งพลังเวทจนเอาชนะอสูรอัญเชิญให้ได้ก็พอ

 

และเหมือนว่าจะเป็นโชคดีของชั้นที่ไอบ้านี้ไม่ได้คาดคิดว่าชั้นจะทำอะไรแบบนี้ออกมา

 

คงจะดีกว่าถ้าแกทำตัวอย่างนักอัญเชิญจริง ๆ แล้วปล่อยให้ไองูบ้านั้นปิดบัญชีชั้นซะ  เพราะแกประมาทและโง่เองนะ จะมาเสียใจตอนนี้ก็สายไปซะแล้วละ ไอบ้าตูดหมึกเอ้ย

 

โครโน่ : “โอร่าาา !”

 

เสียงของบาเรียแตกได้ดังขึ้น

 

ชั้นทำได้ ชั้นทำมันได้

 

โครโน่ : “เอาสิ เอาเลยยย !”

 

ชั้นรัวหมัดไม่ยั้ง ต่อย ต่อย และต่อยต่อไปด้วยหมัดที่เสริมพลังเวท ถึงแม้ว่าหมัดจะมีบาดแผลเพราะต่อยเข้ากับโล่แข็ง ๆ ของมัน แต่ชั้นก็ยังคงประเคนหมัดให้มันกินต่อไป

 

แล้วไงละ เจ็บแค่นี้แลกกับทำลายบาเรียของมันแล้วทะลวงสมองมันได้ ก็ถือว่าคุ้มแล้ว

 

คุบโรส : “ไม่จริง ไม่จริง---นี่มัน---”

 

โครโน่ : “แตกไปซร้าาาา !!”

 

*เพล้งงงงง*

 

แล้วในที่สุด บาเรียของมันก็ถูกทำลายลง

 

ในเวลาเดียวกัน สร้อยคอกางเขนของมันก็ระเบิดกระจายออกเป็นชิ้น ๆ เช่นกัน

 

คุบโรส : “!? เฮ้ เฮ้ เดียว---”

 

โครโน่ : “ย้ากกกกกกกก !”

 

ชั้นเงื้อหมัดขวาตรงเป็นการโจมตีสุดท้าย

 

แต่ทว่าความเจ็บปวดกลับโจมตีเข้าสู่แขนของชั้นแทน

 

โครโน่ : “อั๊กก แม่งเอ้ย --”

 

ชั้นเหวี่ยงหมัดไม่ลง ไองูบ้านั้นกำลังฝั่งเขี้ยวลึกลงไปในมือขวาของชั้นอยู่

 

แม่งเอ้ย ! พลังเวทของชั้นมัน [สมอยึด] ถูกดูดกลืนไปหมดแล้วหรือ แม่งเอ้ยย

 

โครโน่ : “---เชี่ยเอ้ยยย !”

 

อสรพิษพุ่งเข้ามาหาชั้นที่เป็นเผ้าหมายต่อไปของมัน อาวุธสุดท้ายของชั้น หมัดของชั้น ไม่อาจต่อต้านแรงของงูยักษ์ได้

 

คุบโรส : “ฮ่า ฮ่า…..เฮี่ยฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ! ก็ไม่เลวนี่หมายเลข 49 !”

 

งูสองตัวรัดแขนรั้งการเคลื่อนไหวเอาไว้ ส่วนอีกสองก็กัดเข้าที่ช่องท้องของชั้นเต็ม ๆ

 

พลังเวทถูกดูดออกไปหมดแล้ว และตอนนี้ชั้นกำลังรู้สึกว่าถูกดูดพลังชีวิตออกไปแทน

 

โครโน่ : “อั๊ก อ้าา….”

 

คุบโรส : “ไอโง่บังอาจทำข้ากลัวขึ้นมาซะได้นะ มีพลังเวทเยอะกว่าที่คาดการไว้ซะอีกนี่ แกนี่มัน...ช่างน่ารำคาญซะจริง !!”

 

ไอบ้าคุบโรสต่อยที่หน้าของชั้นเป็นการตอบแทนสิ่งที่ชั้นทำลงไปเมื่อกี้

 

แต่เพราะมันเองก็ถูกอัดซะน่วมเหมือนกัน การต่อยของมันก็เลยไม่ทำให้ชั้นรู้สึกอะไรเลยสักนิดเดียว ชั้นแอบตกใจเล็กน้อยเหมือนกันที่มันอ่อนแอลงได้ขนาดนี้

 

คุบโรส : “ไอบ้า ไอบ้านี่ ! บังอาจมาทำเป็นเล่นกับข้าคนนี้งั้นเรอะ ข้าไม่สนภารกิจบ้า ๆ นี้แล้ว ใช่แล้ว ข้าจะปล้ำสาว ๆ ของแกต่อหน้าแกซะ แล้วจากนั้นก็ค่อยฆ่าแกทีหลังดีกว่า”

 

โครโน่ : “อย่า---”

 

พลังที่คิดว่าหมดไปแล้ว ชั้นเริ่มรู้สึกว่ามันยังหลงเหลือไหลเวียนอยู่ถายในร่าง

 

และตอนนี้ไอบ้าคุบโรสก็อยู่ใกล้ชั้นในระยะที่ดีมากเลยละ

 

แต่ถ้ามันหลบได้ละ การโจมตีของชั้นก็คงไม่อาจถึงตัวมันได้

 

ทว่าคิดไปก็ไร้ค่า สู้จัดการลงมือเลยดีกว่า

 

นี่คือการโจมตีสุดท้ายของชั้นแล้วจริง ๆ

 

แม้จะคิดว่านี่คือวาระสุดท้ายของชั้น แต่ต้องขอบใจปากเน่า ๆ ของมันที่ทำให้ชั้นมีพลังลุกโชนอีกครั้ง เมื่อชั้นคิดถึงความเจ็บปวดหากต้องสูญเสียลิลี่และฟิโอน่าไป

 

ขอบคุณมากท่ทำให้ชั้นสามารถดึงพลังสุดท้ายออกมาได้ ขอบคุณมากที่เข้ามาให้ฆ่าถึงที่ แกนะมันเป็นไอโง่ชั่วช้าจนหยดสุดท้ายเลยละ

 

โครโน่ : “อย่าริได้ใช้ปากเน่า ๆ ของแกมาพูดแบบนั้นอีกกกกกกกก !!!!”

 

ชั้นใช้พลังทั้งหมด [กัด] ลงไปที่คอหอยของมัน

 

คุบโรส : “วะ---”

 

ชั้นจะฆ่าแกด้วยวิธีการเดียวกับงูของแกนี่แหละ ถึงจะดูเหมือนการโจมตีแบบเด็ก ๆ แต่ด้วยร่างกายที่แกดัดแปลงเองมากับมือ แน่นอนว่าพลังกรามของชั้นนะ เอาแกถึงตายได้แน่

 

คุบโรส : “โอ้ววววว อ้ากกกกกก อ้าาาา !? หยุด หยุด ได้โปรดหยูดดดด อ้ากกกกกกกกกก !!!!”

 

ขอบคุณที่ช่วยดัดแปลงร่างกายชั้น ดัดแปลงจนทุกส่วนของชั้นเป็นอาวุธสังหารแบบนี้ได้ ดัดแลงจนชั้นมีพลังไม่ต่างจากสัตว์ป่าแบบนั้น

 

ไม่มีเกล็ดหนาปกคลุมร่างกาย ชั้นสามารถฉีกเนื้อของแกออกมาได้ หลอดลมนี่แหละเป็นจุดอ่อนที่ผิวบอบบางที่สุดอย่างหนึ่งของมนุษย์แล้ว

 

คุบโรส : “----!!”

 

ขณะที่เนื้อของมันได้ถูกกัดกินไปถึงช่วงกลางของคอหอย ชั้นก็ยังไม่หยุดที่จะทะลวงให้ลึกลงไปไป เลือดและเนื้อของไอบ้านั่นกำลังถูกชั้นคนนี้กัดกินลงไปอยู่ในปากอันทรงพลัง

 

รสชาติของเหล็กและรสชาติของมนุษย์ได้แผ่ขยายเต็มไปทั่วปากของชั้น

 

เลือด เลือดได้ท่วมไปทั้งใบหน้าและทัศนวิสัยของชั้น

 

โครโน่ : “ฮ่า-ฮ่าาาา…..ฮ่า ฮ่า …. ฮ่า ฮ่า ฮ่า…..”

 

คุบโรสทำได้แต่พยายามเอามืออุดปากแผลเอาไว้เท่านั้น แต่มันก็ไร้ค่า เขาไม่อาจหยุดยั้งความตายที่กำลังเรียกหาตัวเขาได้แล้ว

 

ใบหน้าของเขาหวาดกลัวสุดขีด เหมือนกับมนุษย์ทั่วไปที่รู้ว่ากำลังปีนอยู่ขอบผาแห่งความตาย และต้องก้าวลงไปสู่ความตายนั้นอย่างหลีกเลี่ยงมิได้

 

โครโน่ : “ชิ….สติมัน….”

 

ดูเหมือนว่าชั้นคงจะพลาดดูสีหน้าในวาระสุดท้ายของไอบ้านั่นซะแล้วสิ

 

พลังหมดไปจากร่างแล้ว ชั้นไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แขน รวมถึงที่หน้าท้องด้วย

 

โครโน่ : “อ้า---”

 

ชั้นค่อย ๆ ล้มลงไปข้างหลังทั้ง ๆ แบบนั้น

 

แล้วชั้นก็รู้สึกได้ถึงไออุ่นที่นุ่มนิ่มโอบล้อมร่างของชั้นเอาไว้จากข้างหลัง

 

ท่ามกลางสติที่เรือนลาง ก็มีภาพของธิดาแห่งชัยชนะ กำลังส่งยิ้มมาให้ชั้นอยู่ตรงหน้า

 

โครโน่ : “--ลิลี่”

 

ลิลี่ : “คงลำบากมากสินะ ปล่อยที่เหลือให้เป็นหน้าที่ของฉัน แล้วนอนหลับพักผ่อนไปเถอะนะ”

 

ชั้นอยากที่จะบอกบางอย่างกับลิลี่ที่อยู่ในร่างของหญิงสาว แต่ริมฝีปากของชั้นไม่อาจขยับได้

 

ลิลี่ : “ราตรีสวัสดิ์นะโครโน่ หลับฝันดีนะ”




NEKOPOST.NET