[นิยายแปล] จอมมารดำ ตอนที่ 133 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] จอมมารดำ

Ch.133 - ตอนที่ 133 เอเลเมต์มาสเตอร์ ปะทะ ร้อยนัมเบอร์ (1)


โครโน่ : “กระสุนปีศาจ”

 

ชั้นเปิดฉากโจมตีก่อน ถึงพวกอัศวินเกราะหนักจะป้องกันด้วยชุดเกราะและโล่ได้ แต่กับศตรูที่มีแค่ชุดคลุมจอมเวทคงไม่อาจป้องกันได้เหมือนกันหรอก

 

กระสุนสีดำได้ถูกสร้างขึ้นมาในอากาศรอบตัวชั้น และพุ่งไปยังร่างทดลองเหล่านั้น

 

และคนที่ตอบรับสนับสนุนการโจมตีของช้นก็คือ

 

ลิลี่ : “อู้ !!”

 

ลิลี่ได้สร้างโอราเคิลฟีลเพื่อสร้างเขตป้องกันและใช้เวทโตมตีออกไปในเวลาเดียวกัน

 

ชั้นเหวี่ยงคฑาเวทมนต์เพื่อยิงพายุกระสุนออกไปอย่างต่อเนื่อง ร่างทดลองทั้งสี่กำลังใช้ตัวเองปกป้องไอบ้าตัวนั้นอยู่

 

และที่เหนือหัวของพวกมัน ก็มีวงแหวนเวทสว่างเจิดจ้าปรากฏขึ้นมา พลังเวทมหาศาลกำลังจะโจมตีใส่พวกมันแล้ว

 

เป็นไปไม่ได้ที่พวกมันจะหลบ ถ้าพวกมันอยากที่จะปกป้องไอบ้าตัวนั้น พวกมันก็ต้องใช้ร่างกายของมันรับเอาไว้แน่นอน

 

“”منع انتشار الظلام الجدران السوداء الداكنة الدفاع””

 

ชั้นคาดเอาไว้แล้วว่าพวกมันต้องใช้เวทมนต์ป้องกันได้ แต่คิดไม่ถึงว่าพวกมันจะร่ายเวทเป็นบทคาถาแบบนั้นได้ หรือว่าพวกมันจะเก่งกว่าชั้น หรือบางทีการทดลองอาจจะไปได้ไกลมากกว่าเดิมหลังจากตอนนั้นกัน

 

“”[--บาเรียแห่งความมืด-แบล็ก-วอร์ (暗黒防壁・ブラック・ウォール)]””

 

สองคนที่ร่ายคาถาออกมาได้สร้างกำแพงป้องกันขึ้นล้อมรอบตัวพวกมันเอาไว้

 

เป็นกำแพงสีดำที่ดูคล้ายกับ [กำแพงคนตาย]

 

แต่การป้องกันนี้ไม่ได้ใช้พลังจากเวทมนต์แห่งความมืด แต่มันเป็นพลังจากเวทมนต์ดำโดยตรง ดังนั้นคุณภาพเลยต่างกันอยู่

 

เพราะโล่ที่สร้างอนุภาคสีดำนั้นมีความแข็งแกร่งในระดับที่อาจสามารถป้องกันกระสุนของชั้นได้

 

ทำไมพวกร่างทดลองคนอื่นถึงสามารถสร้างโล่ป้องกันชั้นดีแบบนี้ได้กัน ? หรือว่าชั้นจะเป็นพวกด้อยความสามารถกว่าคนอื่นอย่างงั้นหรือ ?

 

แต่ตอนนี้ช่างแม่งไปก่อน โล่ที่สร้างจากสองคนนั้น คนหนึ่งสร้างมาเพื่อป้องกันการโจมตีจากชั้น และอีกคนสร้างมาเพื่อป้องกันการโจมตีจากลิลี่

 

พูดง่าย ๆ เลยคือพวกมันถูกปกป้องเอาไว้ด้วยมวลสารสีดำครอบคลุมอย่างไม่มีจุดบอดเลยละ

 

โครโน่ : “ยิงเต็มกำลังแม่ง!!”

 

ลิลี่ : “อือออ!!”

 

จังหวะที่เวทมนต์ป้องกันแสดงผลออกมา การโจมตีของพวกชั้นก็ยิงออกไปแล้ว

 

กระสุนนับพันได้แพ่พุ่งออกไปพร้อมกับเสาลำแสงที่ยิงลงมาราวกับสายฟ้าฟาด โล่สีดำนั้นได้ถูกย้อมไปด้วยแสงสีดำและขาว คลื่นเสียงจากแรงระเบิดได้ดังก้องสะท้ายทั่วโลกา

 

เสียงที่เหมือนกับกระจกแตกได้ดังขึ้น โล่สีดำนั้นกำลังปริร้าวออก

 

โครโน่ : “ชิ หักล้างกันเองจนหมดเลยงั้นเรอะ”

 

โล่ของพวกมันได้แตกกระจายออก แต่กระสุนของชั้นกับเสาลำแสงก็ถูกหยุดเอาไว้ได้เช่นกัน ไม่สิ อย่างน้อยพลังของพวกเราก็สามารถทำลายการป้องกันของพวกมันได้

 

“””[จิโด้ เคนจุซึ]---เปิดระบบฆ่าล้าง”””

 

ตอนที่โล่ของพวกมันถูกทำลาย ผู้หญิงสองก็เริ่มโจมตีด้วยดาบที่อยู่ในมือ และดาบที่ลอยตัวอยู่ข้างหลังอีกหนึ่งเล่ม

 

คิดถึงจัง [จิโด้ เคนจุซึ] เป็นทักษะที่ชั้นชอบใช้สมัยก่อน มันไม่เหมือนกับ [ดาบปีศาจ] ที่ชั้นใช้อย่างทุกวันนี้

 

เหมือนกับรูปแบบการโจมตีที่ชั้นชอบใช้ ดาบเล่มนั้นลอยเข้ามาโจมตีด้วยตัวของมันเอง

 

หากไม่นับดาบที่อยู่ในมือของพวกมันแล้ว การโจมตีก็มีอยู่ทั้งหมด 6 เล่มด้วยกัน

 

โครโน่ : “พวกมันเล็งที่ลิลี่--”

 

ด้วยร่างที่ถูกดัดแปลงมา พวกมันเลยเล็งไปที่ลิลี่แทนเพราะคงคิดว่ากำจัดง่ายกว่า ด้วยร่างเล็ก ๆ ของเด็กนั้นแต่กลับยิงเสาแสงออกมาได้คงอันตรายในสายตาพวกมันสินะ

 

ไม่ว่าพวกมันจะวางแผนอะไร สิ่งที่ชั้นต้องทำก็ไม่เปลี่ยนแปลง

 

โครโน่ : “---อย่าได้คิดริมาแตะต้องลิลี่ต่อหน้าชั้นนะเฟ้ยไอเฮี้ย !! ดาบปีศาจ !!”

 

ชั้นยิงดาบสีดำออกมาราวกับลูกธนูด้วยดาบทั้งหมดสิบเล่ม

 

สองเล่มต่อหนึ่งเล่มของศตรู ดาบของพวกมันร่วงลงมาอย่างง่ายดาย

 

เพราะศตรูมีดาบ 6 เล่ม เลยมีเล่มหนึ่งหลุดรอดมาได้

 

โครโน่ : “โอร่าาา !!”

 

ชั้นใช้คู่หูของชั้น พร้าต้องสาปพาดฟันลงไปที่ดาบเล่มนั้น

 

ดาบทั้งสองเล่มต่างก็ถูกเสริมพลังเวทเอาไว้ แต่ฮาราซะของชั้นนั้นเหนือกว่าเยอะ

 

ออร่าสีดำที่แผ่ออกมาได้ทำลายดาบสีดำที่อยู่ตรงหน้าเป็นผุยผง

 

โครโน่ : “(ลิลี่ถอยไปก่อน)”

 

ลิลี่ : “(อือ!)”

 

ด้วยเทเลพาธี พวกเราเลยสามารถสามารถระวังหลังซึ่งกันและกันได้อย่างราบลื่น

 

ต่อให้ชั้นยังเป็นพวกนักผจญภัยหน้าใหม่ แต่ผ่านมานี้ชั้นก็ทำภาระกิจร่วมกับลิลี่มาตลอดสามเดือน พวกเราสามารถทำงานประสานกันได้เป็นอย่างดี

 

ชั้นเข้าไปแทรกที่ระหว่างผู้หญิงสองคนนั้นที่เล็งมาทางลิลี่

 

พวกมันไม่มีการเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์ใด ๆ ให้เห็น พวกมันทำเพียงแค่พุ่งเข้ามาโจมตีพวกเราเท่านั้น

 

“”[แฟลช・สแลช]””

 

พวกมันทั้งคู่ใช้ทักษะ [สแลช] ในเวลาเดียวกัน ชั้นแปลกใจที่พวกมันใช้ทักษะได้ ไอพวกบ้านั้นไม่ได้สอนอะไรแบบนี้ให้กับชั้นเลยสักครั้ง !

 

แต่อย่าคิดว่าพวกแกฝ่ายเดียวจะใช้ทักษะโจมตีได้นะเฟ้ย

 

โครโน่ : “[ความสงบอันมืดมิด・คุโรนางิ] !!”

 

ชั้นเหนือกว่าอยู่สองประการ ทั้งพลังของอาวุธและทักษะของชั้น สามารถสวนการโจมตีนั้นกลับไปได้อย่างง่ายดาย แถมยังมีพลังพอที่จะดันพวกมันกลับไปด้วย

 

เสียงเหล็กปะทะกันได้ดังขึ้น ดาบสามเล่มได้เกิดประกายไฟออกมาให้เห็น

 

อย่างที่คาด สองสาวไม่อาจต้านพลังของคุโรนางิได้ พวกมันต่างกระเด็นล่าถอยไปทั้งคู่

 

ลิลี่ : “ย้าาา!!”

 

พร้อมกับเสียงร้องน่ารัก ๆ ที่ดังขึ้นมาจากข้างหลัง บอลแสงสองลูกได้พุ่งเข้าหาพวกมัน

 

บอลแสงนั้นมีความสามารถติดตามเป้าหมายได้ ดังนั้นเลยสามารถยิงผ่านตัวชั้นและเล็งไปที่ศตรูทั้งสองเอาไว้ได้อย่างง่ายดาย แถมยังเป็นช่วงเวลาที่เหมาะเจาะ ไม่เปิดโอกาศให้พวกมันป้องกันได้ทัน

 

“”[กระสุนดำ]””

 

ตอนที่ชั้นร่นระยะเข้าไปใกล้เพื่อปิดฉาก สองสาวตรงหน้าก็สร้างระยะห่างออกไปด้วยแรงยิงจากลูกปืน อีกทั้งการโจมตีนั้นก็เล็งมาหยุดชั้นเอาไว้ด้วย

 

โครโน่ : “ชิ [โล่สีดำ-แบล็คชิลด์] !”

 

ชั้นป้องกันเอาไว้ การโจมตีของพวกมันเบาพลังกว่าแม้ว่าจะเป็นระยะใกล้ มันทำได้แค่สร้างรอยแตกเล็ก ๆ บนโล่เท่านั้น

 

แต่พวกมันคิดจะเลียนแบบพลังของชั้นไปอีกนานแค่ไหนกันฟะ ? แล้วไอชื่อท่าอย่าง [กระสุนดำ] นั่นนะ จะตั้งชื่อทั้งทีนี่รู้ความหมายของมันกันปะ !?

 

โครโน่ : “....กลับมาเริ่มต้นใหม่อีกครั้งซะได้”

 

สาวทั้งสองได้กลับไปอยู่ข้างชายทั้งสองคนอีกครั้ง

 

ดาบของทั้งสองสาวต่างมีรอยแตกเพราะมารับการโจมตีจาก [คุโรนางิ] เอาไว้

 

และดูเหมือนผลจากการเสริมพลังด้วยเวทมนต์ดำก็กำลังลดลงไปจากการปะทะเมื่อกี้ พวกเธอดูอ่อนแอลงอย่างเห็นได้ชัด

 

ขณะที่คิดแบบนั้น สองสาวก็โยนดาบเล่มนั้นทิ้งไป และหยิบเล่มใหม่ที่อาบพลังเวทเตรียมเอาไว้จนเป็นสีดำแล้วออกมา

 

ออ มันเตรียมสำรองเอาไว้ด้วยสินะ

 

ในขณะเดียวกันชั้นก็เข้าใจแล้วว่าดาบพวกนั้นไม่ได้สร้างจากเวทมนต์ดำไปซะทั้งหมด แต่เป็นการดึงออกมาจากช่องเก็บมิติต่างหาก

 

แต่การที่พวกมันสามารถหยิบของออกมาไว้ที่มือได้ทันทีแบบนั้น เวทมิติของพวกมันคงจะเหนือชั้นกว่าของชั้นไปแล้วละ

 

แม้ชั้นจะเหนือกว่าด้านพลังเวทและพละกำลัง แต่พวกมันมีทักษะใช้งานที่ดีกว่า ชั้นต้องระวังตัวเอาไว้ให้ดี

 

ลิลี่ : “(โครโน่ !)”

 

โครโน่ : “(มีอะไรลิลี่ ?)”

 

เสียงของเธอดังก้องเข้ามาในหัวของชั้น

 

ลิลี่ : “(ดูเหมือนพวกมันจะเชื่อมต่อกันและกันด้วยพลังเทเลพาธีเหมือนกัน)”

 

โครโน่ : “(...พวกมันสี่คน ?)”

 

ลิลี่ : “(อือ ! ดังนั้นพวกมันเลยสามารถเคลื่อนไหวตอนรับจากมุมอับของแต่ละคนได้ดีแบบนั้นไงละ !)”

 

เข้าใจละ แบบนี้ก็ตอบคำถามที่พวกมันสามารถประสานงานกันได้ดีจนน่ากลัวแบบนั้นได้แล้ว

 

ชั้นไม่แน่ใจว่าเป็นที่พลังเวทมนต์ดำของพวกมัน หรือเป็นเพราะแหวนสีขาวนั้น หรือไม่ก็อาจจะมีดัดแปลงฝั่งบางอย่างลงไปที่หัวโดยตรงเลย แต่ไม่ว่าจะเพราะอะไร มันก็เป็นปัญหายุงยากอยู่ดี

 

ขนาดมอนสเตอร์ที่อ่อนแอก็ยังแข็งแกร่งได้ถ้าหากอยู่รวมกลุ่มกัน แถมพวกมันยังเชื่อมต่อกันอีก แบบนี้ก็ยิ่งยากเข้าไปอีก

 

โครโน่ : “(เธอแทรกแทรงเข้าไปรบกวนได้มั้ย ?)”

 

ถ้าหากทำให้พวกมันเสียความสามารถนี้ไป พวกมันก็น่าจะอ่อนแอลงอย่างมาก

 

ถ้าหากพวกมันถูกทดลองหลังจากชั้นไปจริง ๆ แสดงว่าพวกมันก็ต้องพึ่งถูกสร้างขึ้นมา พวกมันไม่น่าจะประสานงานกันได้ดีแบบนี้พวกเราทำกันได้หรอก

 

ลิลี่ : “(อู้ยย ขอโทษโครโน่ ลิลี่ทำไม่ได้ มันใช้เวลาเยอะไป)”

 

โครโน่ : “(นานแค่ไหน ?)”

 

ลิลี่ : “(หนึ่งนาที...แต่ถ้าหากพวกมันใช้ [ป้องกันรบกวนจิตใจ] เสริมด้วย ลิลี่ก็ทำอะไรไม่ได้แล้วละ)”

 

ถ้าต้องรับมือหนึ่งนาทีแลกกับการที่ลิลี่ช่วยอะไรไม่ได้เลยตอนนั้น มันคงเป็นปัญหาแน่

 

จนกว่าเทเลพาธีของพวกมันจะถูกรบกวน ชั้นคิดว่าสามารถจูโจมรับมือพวกมันได้ แต่ใครจะปกป้องลิลี่ตอนนั้นกันละ ?

 

ที่อีกฟากทุกคนก็ยังรับมือกับโกเล็มนับร้อยอยู่ ชั้นคงคาดหวังกำลังเสริมไม่ได้หรอก

 

เหลือแค่ทางเดียวคือฆ่าไอบ้าหน้ากากนั้นก่อนแล้วละ---

 

ชายกน้ากาก : “โอ้อ้ อย่างที่ตาแกนั้นบอกเลย แกมันถูกสร้างมาดีจริง ๆ ด้วยหมายเลข 49 แค่สี่คนคงง่ายไปสินะ สำหรับแกนะ”

 

โครโน่ : “งั้นมึงก็มาสู้ด้วยอีกคนซะสิ ? ตอนนี้แกกำลังทำหน้าที่เป็นผู้นำอยู่ไม่ใช่เรอะ ?”

 

ชายกน้ากาก : “แกคิดว่าข้าเป็นหัวหน้าแบบนั้นงั้นหรือ ? มนุษย์ที่ถูกเลือกสรรค์จากพระเจ้า จะกระทำกับคนต่างด้าวชั้นต่ำที่มีค่าน้อยกว่าทาศอย่างพวกแกแบบไหนก็ได้อยู่แล้ว พวกแกมันก็แค่สิ่งของที่ [ใช้จนพัง] เท่านั้น ก็เหมือนกับที่พระเจ้าไม่สนความเป็นความตายของมนุษย์ มนุษย์อย่างข้าทำไมต้องสนใจคนต่างด้าวแบบแกด้วยละ--”

 

ทันทีที่ไอบ้านั่นดีดนิ้ว ก็มีศตรูอีกสี่คนปรากฏเพิ่มขึ้นมาอีก

 

พวกมันเหมือนกันหมด ชุดคลุมสีเทา ดาบสีดำ แต่ที่ต่างคือมีดาบลอยได้เพียงแค่สองเล่มเท่านั้น ดูท่าจะอ่อนแอกว่าสี่คนตรงนี้สินะ

 

ทว่าการที่จำนวนศตรูเพิ่มขึ้นสองเท่าแบบนี้ แถมทั้งแปดคนก็คงสามารถเชื่อมต่อกันได้ด้วยพลังเทเลพาธีเอาไว้ มันทำให้สถานการณ์เริ่มเลวร้ายเพิ่มขึ้นไปอีก

 

ชายกน้ากาก : “ก็ไม่ได้หวังว่าไอพวกต่างด้าวแบบแก จะเข้าใจคำพูดอารยชนของข้าหรอกนะ”

 

ขณะที่ต้องทนฟังไอบ้านั้นพล่ามและหัวเราะเยาะเย้ยใส่ ชั้นก็ได้ตัดสินใจแล้ว

 

ชั้นจะต้องฆ่าไอห่ารากระยำตำบอนนี้ก่อนคนแรกให้ได้

 



NEKOPOST.NET