[นิยายแปล] จอมมารดำ ตอนที่ 128 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] จอมมารดำ

Ch.128 - ตอนที่ 128 สนามรบทั้งสี่


โครโน่ : “ขอบคุณที่ชวบเอาไว้นะครับคุณซู”

 

ซูซุ : “ไม่ต้องใส่ใจหรอก ถ้าหากไม่ได้นายช่วยดึงความสนใจเอาไว้ ฉันเองก็คงไม่สามารถเข้าใกล้เขาได้เหมือนกัน”

 

หลังจากที่เธอพูดแบบนั้น คุณซูก็หายตัวไปราวกับละลายไปกับพื้นของสนามรบแห่งนี้

 

ช่างน่าอัศจรรย์ยิ่งนัก ชั้นพยายามมองไปอีกครั้ง แต่ก็ไม่พบร่องรอยของเธอเหลืออยู่เลย

โครโน่ : “แต่สถานการณ์แย่ชะมัด ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป พวกเราต้องถูกกวาดล้างหมดแน่”

 

พวกเราได้จัดการคนที่ดูเหมือนจะเป็นผู้บังคับบัญชาได้แล้ว แต่มันก็ไม่ได้ส่งผลไปถึงขนาดจะเปลี่ยนทิศทางของสงครามได้

 

ถ้าเรายังสุ่มสู้แบบนี้ต่อไป พวกมันก็จะไม่มีทางถอยทัพ มีแต่จะต้องสู้ต่อไปอย่างเสียเปรียบแบบนี้

 

โครโน่ : “โอ้ว โอ้ว จะต้องทนเจ็บแบบนี้ต่อไปอีกนานแค่ไหนฟะ…”

 

ความจริงชั้นควรจะเพ่งสมาธิไปที่การรักษาตัวเองมากกว่ากระโจนเข้าสู้ต่อแบบนั้น

 

ชั้นบุกเข้ามาในระยะประชิดอย่างไม่จำเป็น เพราะชั้นเองก็ไม่ใช่นักรบแต่แรกอยู่แล้ว แถมยังสะสมบาดแผลมาจนถึงตอนนี้ มันก็สมควรแล้วที่ชั้นจะพบกับความพ่ายแพ้แบบนั้น

 

การโจมตีเบา ๆ ชุดคลุม [อ้อมกอดแห่งมารร้าย บาโฟเม็ท เอ็มเบรซ] ของชั้นยังพอป้องกันเอาไว้ได้ แต่อย่างที่คาดไว้ ถ้าหากถูกทักษะโจมตีตรง ๆ มันก็ทำได้แค่ลดความรุนแรงลงเท่านั้น

 

ทุกครั้งที่ชั้นได้รับบาดเจ็บ ชั้นสามารถที่จะใช้เวทรักษา(ที่ตัวเองก็ไม่ค่อยแน่ใจว่าใช่เวทมนต์หรือไม่) [การชดเชยเนื้อเยื่อใหม่ (肉体補填)]

 

ผลของการใช้มันจะทำให้ร่างกายชั้นสมานปากแผลด้วยสารเจลลี่สีดำที่สร้างจากพลังเวทมนต์ดำ และเลือดที่ไหลออกทางปากแผลก็จะหยุดลง

 

แต่มันก็ช่วยอะไรไม่ได้มากในสถานการณ์แบบนี้ ชั้นรู้อยู่แล้วว่าถ้าเข้าปะทะแบบนี้จะเกิดอะไรขึ้น นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ชั้นรีบร้อนที่จะปราบเขาลงไป

 

ชั้นหยิบผง [ยาวิเศษแห่งแฟรี่] ที่พกมาด้วยเพื่อรักษาตัวเอง

 

โครโน่ : “พอมาคิดดูแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่ลองใช้เลยนะเนี่ย ชั้นละสงสัยจริง ๆ ว่าจะใช้งานได้ดีแค่ไหนกัน---”

 

หยิบผงขึ้นมาหยิบมือหนึ่ง

 

มันเป็นผงก้อนที่มีลักษณะคล้ายกับน้ำตาลใส ๆ แสงสีขาวของมันเปล่งประกายเหมือนกับแสงที่ห่อหุ้มผิวกายที่ขาวผ่องของตัวลิลี่เอง

 

ชั้นรีบนำผงนี้มาปะตามบาดแผลที่ด้วยฝ่ามือ

 

โครโน่ : “โอ้วว สุดยอดไปเลย ความเจ็บปวดหายไปแล้ว !”

 

ทันทีที่ประกอบลงปากแผล ความเจ็บปวดทุกอย่างก็หายไปทันที

 

ปากแผลที่ชั้นใช้ [การชดเชยเนื้อเยื่อใหม่ (肉体補填)] ปิดเอาไว้ได้ถูกรักษาจนหายสนิทแล้ว

 

แถมความเมื่อยล้าเองก็หายไปหมดอีกด้วย

 

โครโน่ : “นี่มันเป็นยาครอบจักรวาลแล้ว ขอบคุณเธอมากเลยลิลี่ !”

 

ลิลี่ : “(---ทางนี้ก็เช่นกัน ฉันดีใจที่นายชอบนะ)”

 

อยู่ ๆ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมาภายในหัว ไม่มีทางเป็นไปได้ ! เสียงนี้คือเสียงของลิลี่ แต่ตอนนี้เธอน่าจะสู้อยู่กับพวกเพกาซัสนี่

 

โครโน่ : “ติดต่อโดยตรงแบบนี้ มีอะไรหรือเปล่า ?”

 

ความจริงการสื่อสารควรถูกตัดทิ้งไปแล้ว ชั้นรู้สึกไม่ดีเลยที่เธอติดต่อเข้ามาแบบนี้

 

ลิลี่ : “(สถานการณ์แย่แล้วละ)”

 

ชิ ดันเดาถูกซะอีก

 

โครโน่ : “เกิดอะไรขึ้น ?”

 

ลิลี่ : “(พวกเพกาซัสดูเหมือนจะรู้ถึงระยะเวลาการใช้งานของพรคุ้มครองของฉันแล้ว พวกมันพยายามถ่วงเวลาเอาไว้อยู่ ตอนนี้ไม่เหลือทางเลือกอื่นนอกจากเฝ้าระวังกันไปมาจนกว่าพรของฉันจะหมดลง”

 

โครโน่ : “...งั้นหรือ”

 

ถึงจะคิดเอาไว้อยู่แล้ว แต่ต่อให้ศตรูพยายามถ่วงเวลาเอาไว้ แต่การที่เธอไม่สามารถฆ่าพวกมันได้สักคนในช่วงเวลาแบบนี้ ก็นับว่าเป็นสถานการณ์ที่ไม่ดีเอาซะเลย

 

โครโน่ : “ยื้อได้อีกนานแค่ไหนกว่าพลังจะหมดลง ?”

 

ลิลี่ : “(คงได้อีกแค่สิบนาที แต่ฉันยังมีคัมภีร์เหลืออยู่อีกสองม้วน ถ้าหากใช้มันละก็ น่าจะเพิ่มได้อีกสี่สิบนาทีนะ)”

 

โครโน่ : “พูดอีกอย่างก็คือ จะไม่มีพวกอัศวินเพกาซัสมาป่วนประมาณหนึ่งชั่วโมงสินะ ?”

 

ลิลี่ : “(อืม)”

 

โครโน่ : “เข้าใจแล้ว ช่วยไม่ได้ ยังไงก็ช่วยถ่วงเวลาให้นานที่สุดด้วยละกัน”

 

ลิลี่ : “(เข้าใจแล้ว ว่าแต่นายไม่เป็นไรแน่นะ ?)”

 

โครโน่ : “แม้ว่าจะไม่มีเหตุผล และไม่น่าเป็นไปได้ แต่ถ้าหากพวกเราไม่ทำอะไรละก็ หมูบ้านอาลซัสคงต้านได้อีกไม่นานแล้วละ”

 

ลิลี่ : “(เข้าใจแล้ว...นี่โครโน่ อย่าทำอะไรบ้า ๆ นะ)”

 

โครโน่ : “ถึงจะให้สัญญาไม่ได้ แต่...อืม ชั้นจะพยายาม”

 

แล้วการสื่อสารกับลิลี่ก็จบลง

 

โครโน่ : “แย่ลงเรื่อย ๆ เลยแฮะ...”

 

สถานการณ์ของสนามรบตอนนี้แบ่งออกเป็นสี่ส่วนใหญ่ ๆ

 

ส่วนแรกคือการต่อสู้ระหว่างหน่วยจู่โจมกับอัศวินเกราะหนัก

 

ส่วนที่สองคือการปะทะระหว่างลิลี่และอัศวินเพกาซัสบนน่านฟ้า

 

ส่วนที่สามคือการต่อสู้ระยะไกลระหว่างหน่วยจอมเวทกับชิม่อนและคนอื่น ๆ ที่กิล

 

และส่วนที่สี่คือแนวรั้วป้องกันระหว่างคุณลุงโมกับกองทัพทหารเลวพวกนั้น

 

ทั้งสี่สนามรบต่างเสียเปรียบเรื่องจำนวนอย่างเห็นได้ชัด ที่ต้านมาได้นานถึงขนาดนี้ก็นับว่าปฏิหารแล้ว

 

ต้องขอบคุณลิลี่ที่ช่วยป้องกันน่านฟ้าให้เพียงคนเดียว และกิลที่เสริมพลังเวทลงไปนั้นก็ไม่อาจสะเทือนได้จากเวทโจมตีระดับล่างอยู่แล้ว แถมยังมีปืนกลกระหนำยิงเพียงฝ่ายเดียวอยู่อีก พวกเราเลยยังสู้ต่อมาแบบนี้ได้

 

แต่ด้วยความความระอุของไฟสนามรบที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ถ้าหากพวกเราเปิดช่องว่างเพียงแห่งเดียวแล้วละก็ พวกมันต้องเล็งไปที่จุดนั้นแน่ และมันสามารถเกิดได้ทุกเวลาภายในสนามรบแห่งนี้

 

ไม่มีหนทางอื่น วันนี้หมู่บ้านอาลซัสต้องล่มสลายแน่นอน

 

โครโน่ : “และหนทางเดียวที่พวกเราจะพลิกกระดานได้ก็มีแต่…”

 

ถ้าหากพวกเราสามารถกำจัดศตรูตรงหน้า อัศวินเกราะหนักพวกนี้ได้ทั้งหมด โอกาศของความเป็นไปได้ก็น่าจะมากขึ้น

 

เพราะพวกเราจะสามารถเข้าโจมตีหน่วยจอมเวทตรงนั้นได้ หรือไม่ก็วิ่งกลับไปที่แนวรับเพื่อเสริมการป้องกัน และชั้นเองก็ยังจะได้ช่วยระดมยิงไปที่ศตรูอีกแรง

 

เพื่อที่จะผ่านพ้นวันนี้ไป พงกเราต้องเอาชนะหน่วยอัศวินเกราะหนักนี้ ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม

 

ถ้าทำไม่ได้ พวกเราก็แค่รอที่จะจมไปกับมหาคลื่นของกองทัพศตรูและพ่ายแพ้ไป

 

ชั้นมองไปที่แม่น้ำ ยังมีพวกมันอีกหน่วยกำลังข้ามแม่น้ำมาเพิ่มอีก พวกมันเป็นอัศวินเกราะหนักเช่นกัน

 

โครโน่ : “ยังมีอีกหน่วย…”

 

ชั้นแทบจะกลั้นหายใจของตัวเอง

 

กว่าจะกวาดล้างอัศวินเกราะหนักตรงนี้ได้ พวกเราก็ต้องสูญเสียคนไปเป็นจำนวนมาก

 

แน่นอนว่าพวกมันต้องส่งหน่วยใหม่มาเพิ่ม ในขณะที่ฝ่ายเรามีแต่ลดลง และไม่เพียงแค่ชั้น คนอื่นเองก็บาดเจ็บหนักอยู่เช่นกัน

 

ในที่สุด ความคิดที่ว่า [ถูกกวาดล้าง] ก็ได้แล่นเข้ามาภายในหัวของชั้นเองแล้ว

 

โครโน่ : “แต่ไม่มีทางเลือกนอกจากทำมัน---เอ้ ?”

 

จังหวะที่ชั้นจะเริ่มเข้าโจมตีพวกอัศวินเหราะหนักต่อ คริสตั้นที่ใช้เทเลพาธีได้ที่อยู่ในกระเป๋าก็ส่งแสงออกมา มันกำลังมีข้อความส่งมาถึงชั้นอยู่

 

แน่นอนว่าการที่มีข้อความส่งเข้ามา แสดงว่าต้องไม่ใช่เรื่องดี ๆ อยู่แล้ว

 

โครโน่ : “เกิดอะไรขึ้น ?”

 

นักผจญภัย : “คุณโครโน่ครับ ตอนนี้แย่แล้วละครับ---”

 

เสียงที่ติดต่อเข้ามานั้น ได้บอกชั้นว่าปัญหานั้นคือ…ซึ่งทำให้ชั้นถึงกับอุทานออกไปว่า

 

โครโน่ : “วะ…..ว่ายังไงนะ….”

 

มันเป็นข่าวร้ายที่นำพาความสิ้นหวังมาให้กับชั้น

 




NEKOPOST.NET