NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] จอมมารดำ

Ch.127 - ตอนที่ 127 ทีมจู่โจม ปะทะ อัศวินเกราะหนัก


ห่างออกไปจากประตูหน้าของหมู่บ้านอาลซัสประมาณไม่กี่เมตร ที่ริมแม่น้ำโรนได้กลายเป็นลานต่อสู้อย่างสมบูรณ์ไปแล้ว

 

… : “กร๊อกกกก !!”

 

นักรบออร์คได้เหวียงดาบยักษ์ขนาดใหญ่ด้วยพละกำลังของตนได้อย่างง่ายเป็นวงกว้างไปรอบตัวของเขา

 

ทหาร : “ชิ [กายาเหล็ก・การ์ด (硬身・ガード)]!!”

 

อัศวินเกราะหนักได้ตั้งโล่ป้องกันไว้ และปัดการโจมตีนั้นออกไป

 

แม้ว่าออร์คจะมีพละกำลังเหนือมนุษย์มาก แต่อัศวินที่ถูกฝึกมาอย่างดีเหล่านี้ ก็มีทักษะต่อสู้ที่น่ากลัวเช่นกัน แม้แต่ออร์คก็ยังไม่อาจจัดการพวกเขาได้ง่ายนัก

 

ทหาร : “เจอนี่หน่อย ชาร์จ !!”

 

เมื่อเห็นว่าฝ่ายตรงข้ามชะงักไป เขาก็ปลดปล่อยทักษะออกมา เป็นการเข้าชนเพื่อพลักคู่ต่อสู้ให้กระเด็นออกไป

 

แต่ศตรูของเขาเองก็ใช่ว่าจะอ่อนแอ แม้ว่ามันจะเสียสมดุลไปแล้ว มันก็ยังสามารถเหวียงดาบยักษ์ลงมาได้ด้วยแขนเพียงข้างเดียว

 

ออร์คตรงหน้าได้ใช้ดาบปะทะเข้ากับแรงกระแทกของเขา มันถอยร่นลงไปสองสามก้าวแล้วตั้งหลักขึ้นอีกครั้ง

 

ทหาร : “ฮ่าาาา…..ฮ่าาาาาา….. ไอปีศาจบ้านี่ พวกแม่มจะเก่งไปไหนวะ…”

 

ผู้บัญชาการอัศวินเกราะหนักหน่วยที่ 3 บ่นพึมพำออกมา

 

ตอนที่เขาเห้นปีศาจยี่สิบตัวกระโดดเข้าใส่ เขาคิำว่าน่าจะเป็นโอกาศดีแล้วแท้ ๆ

 

พวกมันน่าจะเป้นนักรบที่เก่งที่สุดของพวกปีศาจที่ปกป้องหมู่บ้านแห่งนี้ ถ้าหากเขาสามารถล้มพวกมันลงได้ การโจมตีก็จะง่ายขึ้นแน่นอน

 

แต่ทว่า พอได้ลองปะดาบกับพวกมัน ผลลัพฑ์กลับออกมาเป็นเช่นนี้แทน

 

ด้วยพลังโจมตีของปีศาจ และขบวนรบที่เป็นหน้ากระดาน ทำให้กลายเป็นการต่อสู้ระยะประชิด

 

ต่อให้พวกเขามีจำนวนมากกว่า แต่พวกเขาที่นับว่ามีพลังป้องกันสูงที่สุดของทุกหน่วยที่มี ก็ยังล้มตายลง

 

ต่อหน้าพลังที่ไม่คาดคิดของพวกปีศาจตรงหน้า ผู้บังคับบัญชาก็ไม่รู้จะสั่งการออกไปเช่นไรดีเพื่อให้เปลี่ยนแปลงสถานการณ์นี้ได้ พวกปีศาจตรงหน้ามีแต่แข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ ไปพร้อมกับการโจมตีที่บ้าเลือดขึ้น

 

แม้ว่าพวกมันจะตายจนเหลือแค่ 2/3 แล้ว แต่พวกเขาก็ยังไม่อาจตีผ่าไปได้

 

แต่พวกที่เหลือนี้ กลับมีแต่พวกบ้าเลือด พวกมันยังไม่บาดเจ็บ และอาบไปด้วยเลือดของพวกเขาจนท่วมทั้งตัว

 

พอได้เห็นแบบนี้ พวกเขาก็เริ่มรู้สึกกลัว กลัวในพลังอันบ้าคลั่งของปีศาจที่เหลืออยู่ตรงหน้า

 

บางที อาจจะเป้นฝ่ายเขาซะเองที่ต้องล่าถอยไปจากการปะทะกันครั้งนี้

 

หัวหน้า : “ไม่มีทางเด็ดขาด ไม่มีทางที่ข้าจะแพ้เด็ดขาด -- [ปลดปล่อย-เบลค (大断・ブレイク)]”

 

เขาปัดป้องการโจมตีของออร์คอีกครั้ง และเพิ่มพลังโจมตีของการฟันลงไปที่หอกขวาน คราวนี้เขาสามารถตัดร่างกายของออร์คตรงหน้าได้ เขาฟันทะลุเกราะหนังและผิวเหล็กของมันลงไปในดาบเดียว

 

หัวหน้า : “กร๊อดดด ฮ่าาา ฟู….”

 

เลือดได้ไหลทะลักออกมาจากบาดแผล ในที่สุดร่างของออร์คตรงหน้าก็หยุดนิ่งลงในกองเลือดของมันเอง

 

นี่เป็นปีศาจตัวที่สองที่เขาพึ่งฆ่าลงได้

 

แม้แต่เป็นผู้บังคับบัญชา เขาก็พึ่งจะปราบได้แค่สองตัวเท่านั้น

 

ในสายตาของเขา มีแวร์วูฟร่างยักษ์ที่สูงกว่าสองเมตรกำลังหักและบดขยี้ลูกน้องของเขาคนหนึ่งเป็นชิ้น ๆ ไปพร้อมกับชุดเกราะด้วยดาบขนาดมหึมา

 

หัวหน้า : “เชี่ยเอ้ย ถ้าหากเป็นแบบนี้ละก็--”

 

… : “ในสงครามแบบนี้อย่ามองไปทางอื่นสิฟะ ไอพวกอัศวินเศษขยะเหล็ก”

 

เสียงที่เต็มไปด้วยความกระหาย สิ่งเดียวที่ทำให้เขารับมือการโจมตีอันตรายนั้นได้ ก็เป็นเพราะความสามารถของเขา

 

หัวหน้า : “กายาเหล็ก・การ์ด (硬身・ガード)!!”

 

โครโน่ : “ความสงบอันมืดมิด・คุโรนางิ !!”

 

ลำแสงสีดำที่วาดตัดเป็นแนวยาวได้ถูกป้องกันด้วยทักษะของเขา ร่างของเขาได้ถูกแรงกระแทกถอยครูดเป็นแนวยาวไปข้างหลัง

 

แต่การตั้งรับของเขายังคงดีอยู่ เขายังอยู่ในท่าเตรียมต่อสู้โดยไม่มีการล้มลงไปแต่อย่างใด แต่เขาไม่อาจละการป้องกันลงได้ เพราะตรงหน้าของเขาคือ [มารร้าย] นั่นเอง

 

โครโน่ : “ฮ่าาาาาา !”

 

มันกระโดดขึ้นไปบนฟ้าพร้อมกับดาบเล่มยักษ์ของมันมาที่เขา

 

มันทิ้งระยะห่างจากเขาพอสมควรเพื่อที่จะเข้าโจมตีระรอกถัดไป

 

หัวหน้า : “มารร้าย….ชายคนนี้อันตรายเกินไป ข้าจะต้องล้มมันลงตรงนี้ให้ได้”

 

เขาตั้งสมาธิไปที่ชายสวมเสื้อคลุมสีดำทั้งตัวตรงหน้า

 

จากการพ่ายแพ้ของเคอร์วองที่อิรุส และการพ่ายแพ้ในการบุกโจมตีที่หมู่บ้านอาลซัสครั้งก่อน ชายที่สร้างภูเขาศพขึ้นมา ไม่มีใครอื่นที่เหมาะสมกับสมยานามว่า [ปีศาจ] เท่าเขาอีกแล้ว

 

และเขาก็กำลังจะเข้าต่อสู้กับชายที่ว่านี้

 

ชายที่มีผมและดวงตาสีดำ ใบหน้าที่ดุดันน่ากลัว ชุดคลุมสีดำที่เปราะไปด้วยเลือดของศตรูและของตนเอง

 

แต่ต่อให้มันบาดเจ็บขนาดนี้ มันก็ยังมีไฟต่อสู้ลุกโชนอยู่ ไม่สิ บางทีมันน่าจะมีไฟต่อสู้มากที่สุดของกลุ่มก็ว่าได้ และมันน่าจะเป้นผู้นำของกลุ่มด้วย

 

แถมชายที่ราวกับอัศวินดำคนนี้ ก็ยังเต็มไปด้วยความเกลียดชัง

 

หัวหน้า : “....ก้ได้ แบบนี้ก็สวยสิวะ !”

 

เขาปกปิดความกลัวในใจด้วยโลหะที่ปกคลุมร่างของเขา เขาพุ่งเข้าไปข้างหน้าเพื่อที่จะฆ่าชายที่อยู่ตรงหน้าลง

 

ถึงการโจมตีของมันจะน่ากลัว แต่เขาก็มั่นใจว่าสามารถป้องกันได้ทั้งหมดด้วยโล่ของเขา

 

หรือถึงแม้ว่าเจ้าดาบเล่มนั้นที่ดูเหมือนกับพร้า ก็ไม่อาจตัดโล่ของเขาให้ขาดเป็นสองส่วนได้เช่นกัน

 

หัวหน้า : “(ก่อนอื่นก็เข้าประชิด และป้องกันการโจมตีแรกให้ได้ด้วย [กายาเหล็ก] และหลังจากที่เขาเสียการทรงตัว ก็จัดการด้วย [ชาร์จ] และ [ปลดปล่อยพลัง] ถ้าเป็นแบบนี้ ก็น่าจะชนะได้)“

 

ขณะที่กำลังคิดวิธีการเอาชนะด้วยรูปแบบการโจมตีของอัศวินเหราะหนัก เขาก็เริ่มต้นโจมตี

 

มันเป้นการโจมตีซึ้ง ๆ หน้าที่ไม่ได้เลิศเลออะไรมากนัก แต่ก็เป็นวิธีที่ดีที่สุดตอนนี้แล้ว

 

หัวหน้า : “โอร่าาา !!”

 

โครโน่ : “[กระสุนปีศาจ]”

 

มารร้ายได้ยิงกระสุนสีดำออกมา ถึงจะน่ากลัวสำหรับพวกทหารเลว แต่กับเขาที่มีโล่แล้ว

 

หัวหน้า : “ของแบบนี้ไม่ได้ผลหรอก !!”

 

แรงกระทบอย่างรุนแรงได้ไหลผ่านจากโล่สู่แขนของเขา แต่มันก็ยังไม่พอที่จะหยุดเขาได้

 

เขายังคงพุ่งต่อไป

 

โครโน่ : “---คุโรน่างิ”

 

หัวหน้า : “[กายาเหล็ก] !”

 

ทั้งคู่ใช้ทักษะออกมาพร้อมกัน แต่คราวนี้เป็นฝ่ายตรงข้ามที่พลาดท่ากระเด็นไปแทน

 

ราวกับพุ่งเข้าใส่ก้อนหินยักษ์ ทักษะของมันไม่อาจตัดโล่ของเขาได้

 

โครโน่ : “อึ๊ก--”

 

มารร้ายกำลังสูญเสียการทรงตัว

 

โอกาศงาม ๆ แบบนี้ แน่นอนว่าเขาไม่พลาด ถ้าหากเขาพลาดโอกาศนี้ไปละก็ เขาก็ไม่ได้รับตำแหน่งนี้มาได้หรอก

 

หัวหน้า : “แกเสร็จข้าละ !!”

 

ในตอนที่เขากำลังจะเหวี่ยงหอกขวานลงไปพร้อมกับปลดปล่อยทักษะตอนนั้นเอง

 

โครโน่ : “---บอกไปแล้วนี่ว่าอย่าหันไปทางอื่นนะ ?”

 

พร้อมกับที่มารร้ายหัวเราะออกมา เขาคิดแค่ว่าเขาก็แค่เหวี่ยงลงไปมันก็จะจบรอยยิ้มของมันได้แล้วแท้ ๆ

 

แต่แขนของเขาก็ไม่อาจขยับได้ ไม่สิ ร่างของเขากำลังสูญเสียเรี่ยวแรงลงไปต่างหาก

 

… : “เดินอยู่ในเงามืด เต้นรำไปกับราตรี ด้วยเพลงดาบเดียวนี้---[[เงาที่ทอดผ่าน-ฮันโซม (影渡-ハンゾーマ)]

 

เสียงของใครบางคนได้ลอดผ่านใบหูของเขา

 

เสียงของคน ๆ นั้นนั่งอยู่บนไหลของเขา และคน ๆ นั้นกำลังใช้มีดของมันเฉือดคอหอยของเขาอยู่

 

เขาไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น  เขาเห้นแต่มารร้ายที่อยู่ตรงหน้าเท่านั้น

 

หญิงสาวคนหนึ่งที่ใช้ทักษะจากพรคุ้มครอง ได้ล่องหนหายตัวไป สาวคนนั้นได้เข้ามาใกล้ตัวเขาได้โดยที่ไม่มีใครรู้ เธอทำได้ถึงปีนขึ้นไปที่ไหลของเขา และลงมีดเฉือดคอหอยของเขาในช่องว่างเล็ก ๆ ของชุดเกราะได้

 

หัวหน้า : “อั๊กกก---”

 

แต่ด้วยหมวกของอัศวิน ทำให้เขาเห็นแต่เลือดที่ทะลักออกมาจากลำคอ และมารร้ายที่หัวเราะร่าเท่านั้น

 

เขาไม่อาจรู้ได้เลยว่าใครเป็นคนที่ฆ่าเขาลง เขาไม่อาจรู้ตราบจนหมดลมหายใจ




NEKOPOST.NET