[นิยายแปล] จอมมารดำ ตอนที่ 122 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] จอมมารดำ

Ch.122 - ตอนที่ 122 ทีมจู่โจมปะทะอัศวินเกราะหนัก (1)


กว่าที่จะรู้ตัว ทุกอย่างก็สายเกินแก้แล้ว

 

ทหาร : “เชี่ยแล้ว ! หยุด หยุดเคลื่อนทัพเดียวนี้เลย !---”

 

บนหลังคาของอาคารที่ศตรูอยู่ บนเจ้าบ้านกล่องดำหลังนั้น ลูกบอลเปลวเพลิงขนาดยักษ์ราวกับพระอาทิตย์ ได้ปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าครูเสดเดอร์ที่อยู่ริมชายฝั่งของแม่น้ำโรน

 

มันสาดแสงเปล่งรัศมีสีทองเจิดจ้า ถึงจะไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่มันคือลูกบอลเพลิงขนาดยักษ์แน่นอน

 

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเจ้าบอลยักษ์ที่มีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางห้าเมตรนี้ มันกำลังพุ่งเข้ามาโจมตีใส่พวกเขาแน่นอน

 

พวกเขาที่อยู่อีกฟากของริมแม่น้ำ ไม่มีเวลาแม้แต่จะหนีหรือหยุดเจ้าสิ่งนั้นได้ สิ่งที่ทำได้คือกางเขตแดนป้องกันด้วยทุกสิ่งที่มีเท่านั้น

 

“الجدران بيضاء ناصعة توسيع نطاق الحماية لمنع—- [กำแพงศักดิ์สิทธิ์・ลักซ์・วอร์ดีเฟ้นด์]”

 

หน่วยจอมเวททุกคนต่างร่ายเวทป้องกันอย่างพร้อมเพรียง

 

หลังจากที่รับรู้ถึงระยะโจมตีอันน่ากลัวของศตรูจากเมื่อวันก่อน พวกเขาก็เตรียมเสริมการป้องกันให้ดีขึ้นไม่เหมือนกับวันแรก

 

ทั้งหน่วยอัศวินเกราะหนักและหน่วยจอมเวท ต่างก็หลบอยู่ใต้เวทมนต์ป้องกันนั้น ในขณะเดียวกันเจ้าบอลไฟลูกมหึมานั้นก็เริ่เคลื่อนไหว

 

มันเคลื่อนไหวลอยมาเป็นวิถีโค้งอย่างเชื่องช้า

 

ทหาร : “แบบนี้ก็สวยสิ ยิงมันให้ร่วงเลย !”

 

หน่วยจอมเวทหน่วยหนึ่งได้นิงโจมตีไปที่บอลลูกนั้นด้วยเวทศรน้ำแข็ง

 

อากาศที่เย็นเฉียบและศรน้ำแข็งนำนวนมากพุ่งเข้าโจมตีไปที่บอลลูกนั้น

 

ทว่าไม่มีการโจมตีใดเลยที่ไปถึงตัวของมัน ทุกสิ่งต่างระเหยกลายเป็นไอไปก่อนที่จะได้เข้ากระทบเจ้าสิ่งนั้น บอลลูกนั้นไม่อาจถูกหยุดยั้งได้แม้ว่าจะโดนเวทน้ำแข็งกระหนำโจมตีก็ตาม

 

ทหาร : “มะ มาแล้วว ---”

 

ในที่สุด เจ้าบอลลูกนั้นก็จมดิ่งลงกลางวงของกองทัพที่ประอยู่ริมแม่น้ำนั้น

 

ด้วยจอมเวทจำนวนมาก เวทป้องกันของพวกเขาไม่มีข้อบกพร่องแน่นอน

 

ถ้าจะมีคนตาย ก็คงเป็นคนที่หลุดออกจากขอบเขตของเวทมนต์ป้องกันเท่านั้น อีกทั้งตอนนี้พวกเขาก็ยังมีแนวหน้าที่เป็นอัศวินเกราะหนักที่มีโล่เหล็กหนาอันแข็งแกร่งอยู่ด้วย

 

ไม่ว่ามันจะใหญ่แค่ไหน มันก็แค่บอลไฟธรรมดาลูกหนึ่งเท่านั้น มันก็แค่การโจมตีบอลไฟเพียงลูกเดียวของศตรูเท่านั้นเอง

 

ไม่มีทาง ไม่มีทางที่การโจมตีพรรค์นี้จะทะลวงแนวป้องกันของพวกเขาได้แน่ ไม่มีทางแน่นอน

 

พวกเขาคิดว่าน่าจะเป็นแบบนั้น

 

แต่ทว่า

 

ทหาร : “โอ้ พระ พระเจ้า ได้โปรดเมตตาลูกช้างด้วย--”

 

เจ้าบอลเปลวเพลิงนั้นยังคงร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้าราวกับตะวันที่กำลังลับฟ้า

 

ตะวันที่กำลังตกดินฉันใด เจ้าสิ่งนี้ก็เป็นแบบนั้น ไม่มีทางที่มนุษย์จะไปหยุดธรรมชาติอันยิ่งใหญ่ได้อยู่แล้ว

 

พวกเขาทำได้แค่ขอพรกับพระเจ้าของพวกเขาต่อหน้าความตายที่ไม่อาจหลีกหนีได้

 

และแล้ว [รังสีแห่งสุริยะ-โกลเด้น-ซัน] ก็ได้แผดเผาทุกอย่างที่อยู่ริมฝั่งแม่น้ำจนไม่เหลือซาก

 

……..

 

โนรุส : “นั่นมันบ้าอะไรวะ !?!”

 

หลังจากเกิดแสงสว่างจ้าและแรงระเบิดกระจายไปทั่วบริเวณ โนรุสก็พึ่งจะรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้นตรงหน้าของเขา

 

ทัศนียภาพของริมแม่น้ำได้ถูกเปลี่ยนสภาพต่อหน้าต่อตาของเขา

 

ทุกหน่วยที่อยู่ตรงริมแม่น้ำนั้น ไม่มีใครเหลือรอดเลยสักคน มีเพียงแค่ร่างที่มอดไหม้ทิ้งเอาไว้เท่านั้น

 

แม้แต่ภูมิประเทศตรงนั้นเองก็เปลี่ยนสภาพไปเช่นกัน

 

หลุมขนาดใหญ่ แม่น้ำที่ถูกทำให้เหือดแห้งหายไป ทุกอย่างกลายเป็นสภาพพื้นที่รกร้างไปแล้ว

 

และพอผ่านไปอีกสักช่วงหนึ่ง มวลแม่น้ำที่ไหลมาจากต้นน้ำก็ค่อย ๆ เติมเต็มจนกลับมาเป็นแม่น้ำที่เชี่ยวกรากอีกครั้ง

 

โนรุส : “นี่มันบ้าอะไร ? แค่การโจมตีเดียวก็---”

 

ฝันร้ายที่กองทัพหายไปทั้งกองได้หวนกลับมาอีกครั้ง

 

และคราวนี้ ดันเป็นการสูญเสียไปทั้งหมดภายในเวลาเดียวกัน สถานที่เดียวกันอย่างไม่น่าเชื่อ

 

ไม่ว่าพวกมันจะแข็งแกร่งขนาดไหน มันเป็นไปไม่ได้เลยที่พวกปีศาจกลุ่มเล็ก ๆ ที่ไม่ใช่แม้แต่กองทัพจะทำได้ถึงขนาดนี้ พวกมันไม่มีทางมีหน่วยจอมเวทระดับสูงหรืออาวุธโบราณได้เด็ดขาด

 

ไม่มีใครสักคนคาดถึงการโจมตีแบบนี้ได้

 

ซิลเวียร์ : “โปรดใจเย็นก่อนเถอะค่ะ”

 

เสียงที่เยือกเย็นได้เสียดแทงเข้าไปยังจิตใจของโนรุสที่กำลังหวั่นวิตกอย่างบ้าคลั่ง

 

โนรุส : “ซิลเตอร์ซิลเวียร์...ทำไมเธอมาอยู่ที่นี่ได้ละ ?”

 

ซิลเวียร์ : “ฉันเป็นรองผู้บังคับบัญชานะ มันจะไม่แปลกไปหน่อยหรือไงหากฉันไม่ออกมาแนวหน้าแบบนี้ ? ก่อนอื่นเลย ไม่ใช่ว่านายควรรีบออกคำสั่งก่อนหรือไง หรรือว่ารับมือไม่ไหวแล้ว ?”

 

โนรุส : “เออ อืม...ใช่ จริงอย่างที่เธอว่า”

 

หลังจากตั้งสติตัวเองใหม่ได้อีกครั้ง โนรุสก็เริ่มสงบใจได้ลง

 

ไม่ใช่เขาคนเดียวที่ตกใจกับสิ่งนั้น พวกทหารเองก็เช่นกัน ถ้าเขาไม่รีบออกคำสั่งละก็ พวกเขาคงจะไม่สามารถบุกต่อได้แน่

 

โนรุส : “รีบให้การช่วยเหลือผู้บาดเจ็บด่วน ! บอลไฟแบบนั้นคงเป็นไพ่ตายสุดท้ายของพวกมันแล้ว เป็นไปไม่ได้ที่จะใช้ของแบบนั้นได้อีกครั้งหรอก !!”

 

ด้วยคำสั่งของเขา ทหารทุกคนต่างก็รีบเคลื่อนไหวตามอย่างลนลาน

 

โนรุส : “รีบส่งหน่ยใหม่ไปซะ ! ถึงพวกเราจะได้รับความเสียหายไปมาก แต่พวกเราก็ยังไม่ได้พ่ายแพ้ ! โจมตีตามแผนเดิม หน่วยจอมเวทและหน่วยอัศวินเกราะหนักให้เข้าประจำที่เพื่อข้ามแม่น้ำอีกครั้ง !”

 

“””รับทราบครับ !!”””

 

พอเขาเห็นพวกทหารขานรับคำสั่งแล้ว โนรุสก็เริ่มฟื้นสภาพจิตใจอีกครั้ง

 

โนรุส : “ไอพวกปีศาจบ้านั้น อย่าคิดนะว่าพวกเราจะถอยทัพไปเพราะของแบบนั้นเสียละ !”

 

ซิลเวียร์ : “ใช่แล้วค่ะ ถ้าหากพวกเราถอยทัพไปตอนนี้ มันก็คงเป็นไปตามแผนของมันแล้ว การที่พวกมันไม่ใช่ของสิ่งนั้นในการโจมตีครั้งแรก นั่นก็เพราะการโจมตีนั้นต้องเป็นไพ่ตายอย่างไม่ต้องสงสัยเลยค่ะ”

 

โนรุส : “อ้า พวกเรายังมีทหารเหลืออีกมากที่จะบุกโจมตี ถ้าทำตามแผนเดิม ยังไงซะพวกเราก็ต้องยึดหมู่บ้านอาลซัสได้แน่”

(tn : กองทัพหรือฝูงแมลงสาป ทำไมไม่หมดซักทีฟะ)

 

เหมือนกับการต่อสู้ครั้งล่าสุด พวกเราได้รับการโจมตีอย่างรุนแรงตั้งแต่เริ่ม แต่มันก็ไม่อาจพอที่จะเปลี่ยนแปลงทิศทางของสงครามได้หรอก

 

จำนวนของพวกเรากองทัพครูเสดเดอร์ยังมีอีกมาก ทั้งจอมเวท อัศวินเกราะหนัก อัศวินเพกาซัส แม้แต่กองทหารม้า ชัยชนะเป็นของพวกเราแน่นอนอยู่แล้ว

 

ถึงจะเป็นสงครามที่นำความอัปยศมาให้โนรุสก็ตามที

 

โนรุส : “.... แต่ข้าจะไม่สนใจการสูญเสียเหล่านั้นอีกแล้ว ข้าจะต้องนำธงของพระเจ้าไปโบกสะบัดเหนือบ้านกล่องดำที่น่ารำคาญนั้นให้ได้”

 

โนรุสที่กำลังลุกไหม้ไปด้วยความโกรธภายในจิตใจ ได้ออกคำสั่งให้โจมตีอีกครั้งทันทีที่เตรียมการเสร็จสิ้น

 

ไม่ว่าจะมีการสูญเสียไปอีกเท่าไหร วันนี้เขาจะไม่ถอยทัพอีกแล้ว เขาจะต้องชนะ เขาได้สาบานกับพระเจ้าของเขาไปแล้ว

 

………

 

โครโน่ : “ทุกคนยังอยู่ดีใช่ไหม ?”

 

ชั้นคาดการพลังของฟิโอน่าเอาไว้ก่อนอยู่แล้ว เลยสั่งให้จอมเวททุกคนใช้เวทป้องกันตัวอาคารล่วงหน้าเอาไว้ก่อน

 

และเสียงตอบรับที่แสดงว่าทุกคนยังสบายดีอยู่ก็ขานกลับมาให้กับชั้น

 

พอมองไปรอบ ๆ ก็ไม่เห็นใครบาดเจ็บอีกด้วย ทุกอย่างยังเรียบร้อยดีอยู่

 

อิริน่า : “สุดยอด….กองทัพของศตรูหายเกลี้ยงไปเลย”

 

ชั้นเห็นด้วยกับเธอ

 

ถึงจะเคยเห็นมาก่อนแล้ว แต่นี่มันสุดยอดยิ่งกว่าซะอีก

 

โครโน่ : “อือ เล่นทำลายราบไปหมดเลยนะนี่”

 

พวกจอมเวทและอัศวินเกราะหนักต่างก็ถูกกวาดล้างหายไปหมดเลย

 

ส่วนตรงใจกลางที่ถูกการโจมตีนั้นเข้าไป ชั้นไม่อยากคิดเลยว่าเกิดอะไรขึ้นที่ตรงบริเวณนั้น

 

โครโน่ : “แต่ดูเหมือนศตรูจะยังไม่ถอยนะ”

 

พอดูให้ดีอีกครั้ง ชั้นก็เห็นพวกมันเริ่มเตรียมการข้ามแม่น้ำใหม่อีกทีหนึ่ง

 

บางอาจเป็นเพราะกลัวที่จะโดนซุ่มยิง พวกมันเลยกางบาเรียตั้งแต่อยู่บนแพเลย

 

อิริน่า : “กลายเป็นสงครามเต็มรูปแบบไปแล้วสินะ”

 

โครโน่ : “ใช่”

 

ศตรูยังเหลือจอมเวทและอัศวินเกราะหนักอยู่

 

ต่อให้พวกเราถล่มมันไปมากแค่ไหน พวกมันก็ยังมีจำนวนมากกว่าอยู่ดี

 

โครโน่ : “วันนี้จะเป็นจุดเปลี่ยนกระสงครามแล้วละ”

 

อิริน่า : “อือ มาพยายามด้วยกันเถอะ”

 

หัวใจของชั้นเริ่มสงบลงเมื่อเห็นรอยยิ้มของอิริน่า

 

แต่ถึงจะสงบลง ชั้นก็อดที่จะหวันใจไม่ได้ วันนี้คงมีหลายคนที่รู้จักต้องตายแน่นอน

 

แต่ถึงจะเป็นแบบนั้น

 

โครโน่ : “ใช่แล้ว มาพยายามให้ถึงที่สุดกันเถอะ”

 

ชั้นและทุกคนต่างก็ผ่านมาถึงจุดที่ยากลำบากนี้กันแล้ว

 

โครโน่ : “---เตรียมตัวกันเสร็จแล้วสินะ ?”

 

ชั้นมองไปทางหน่วยจู่โจมที่อยู่กับแวลคันตรงนั้น

 

แวลคัน : “เออ พวกเราพร้อมแล้ว”

 

ศตรูที่พวกเราจะออกไปสู้ด้วยคือหน่วยที่มีพลังป้องกันแข็งแกร่งที่สุด หน่วยอัศวินเกราะหนัก

 

พวกมันเป็นกองทหารระดับสูงเช่นเดียวกับอัศวินเพกาซัส พวกมันมีอุปกรณ์สวมใส่ที่ไม่ธรรมดาเช่นกัน

 

พวกเราไม่อาจหยุดพวกมันได้เหมือนวิธีที่ใช้กับพวกทหารเลว ต่อให้เป็นอำนาจการยิงของปืนกลนั้น ก็ไม่อาจหยุดพวกมันได้

 

วิธีเดียวที่ดีที่สุด คือวิ่งเข้าไปปะทะกับพวกมันตรง ๆ เท่านั้น

 

โครโน่ : “...ลิลี่ ฟิโอน่า พวกเธอได้ยินชั้นไหม ?”

 

ลิลี่ : “อือ !”

 

ฟิโอน่า : “ค่ะ”

 

ชั้นติดต่อผ่านทางเทเลพาธี

 

โครโน่ : “ฟิโอน่าเธอทำได้ดีมาก ปล่อยที่เหลือให้เป็นหน้าที่พวกเราเอง ไปพักผ่อนเถอะ”

 

ฟิโอน่า : “ฉันดีใจที่เป็นประโยชน์นะคะ”

 

ตอนนี้เธอคงกำลังถูกเคลื่อนย้ายไปที่เตียงของภายในกิลแล้ว

 

ต่อให้ใช้ยาเพิ่มพลังเวท ก็คงอีกนานกว่าเธอจะฟื้นสภาพกลับมาได้อีกครั้ง  

 

โครโน่ : “ลิลี่ ถ้าหากพวกอัศวินเพกาซัสบุกมา คงต้องรบกวนเธออีกครั้ง แต่ได้โปรดอย่าเสียงเกินจำเป็นนะ ให้รีบกลับมาด่วนเลยถ้าหากพรคุ้มครองของเธอใกล้ถึงขีดจำกัดแล้ว”

 

ลิลี่ : “อืม ไม่เป็นไร !”

 

โครโน่ : “งั้นชั้นไปละนะ”

 

ฟิโอน่า : “ค่ะ ขอให้ปลอดภัยนะคะคุณโครโน่”

 

ลิลี่ : “ขอให้ปลอดภัย !”

 

หลังจากได้รับกำลังใจจากเสียงของพวกเธอ ชั้นก็ไปยืนอยู่ที่หน้าประตูอีกครั้ง

 

ในมือขวาคือพร้าต้องสาป [ฮาราซะ] มือซ้ายคือ ไม้คฑาเวท [แบล็ค บาลิสต้า・ เรพลิก้า] ส่วนในเงาก็มีดาบปีศาจที่ควบคุมเอาไว้หลายสิบเล่มซ่อนเอาไว้

 

โครโน่ : “บุก !”

 

พร้อมกับเสียงตะโกนกู่ก้อง ชั้นก็กระโดดออกไปที่หน้าประตูพร้อมกับหน่วยจู่โจมทั้งหมด

 

……….

 

ห่าฝนธนูและเวทมนต์ที่กระหน่ำลงกองทัพครูเสดเดอร์ที่กำลังข้ามแม่น้ำมาด้วยแพ ไม่อาจทำอะไรพวกเขาได้

 

การโจมตีระยะไกลระดับต่ำแบบนั้น ไม่อาจหยุดหน่วยจอมเวทและอัศวินเกราะหนักระดับสูงเหล่านั้นได้

 

ทหาร : “บอลไฟนั้นเป็นไพ่ตายจริง ๆ ด้วย”

 

ทหาร : “พวกหน่วยที่สองโชคร้ายซธจริง คงไม่มีใครรอดแล้วละ”

 

ทหาร : “มาแก้แค้นให้พวกเขาแล้วคว้าเกียรติ์ยศมากันเถอะ”

 

พวกเขาเชื่ออย่างจริงใจว่าปีศาจเหล่านั้นไม่เหลือแผนการใด ๆ อีกแล้ว

 

ทหาร : “ดูนั่นสิ พวกปีศาจออกมากันแล้ว”

 

ในทิศทางที่อัศวินชี้ไป มีชายในชุดคลุมสีดำนำทัพของสิ่งมีชีวิตหลากเผ่าพันธ์ุบุกเข้ามาอยู่

 

พวกมันเป็นปีศาจที่เป็นนักผจญภัยไม่ผิดแน่นอน

 

ทหาร : “เห็นว่าชายคนนั้นเป็นพวก [มารร้าย] นะ”

 

ทหาร : “ใช่ ไม่ต้องสงสัยเลย ดูตรงนั้นสิ มีโครงกระดูกในชุดคลุมสีดำยืนอยู่แนวหน้านอกจากชายคนนั้นด้วย คงมีแต่คนบ้าเท่านั้นละที่จะใส่ชุดดำแบบนั้นทั้งตัว ไม่ผิดแน่พวกมันคือ [มารร้าย] แน่นอน”

 

ทหาร : “ฮี่ฮี่ฮี่ งั้นมาชำระล้าง [มารร้าย] กันเถอะ”

 

ต่อให้ใส่หมวกเหล็กอยู่ ทุกคนก็รุ้ได้ว่าเขากำลังยิ้มร่าอยู่

 

ทหาร : “ลงจากแพซะ ! เข้าประจำที่ พวกเราจะตีฝ่าศตรูในการโจมตีเพียงครั้งเดียว !”

 

ด้วยคำสั่งของผู้บังคับบัญชาหน่วยที่สามของอัศวินเกราะหนัก ทหารในหน่วยทุกคนก็เตรียมพร้อมที่จะเข้าปะทะปีศาจต่อหน้าแล้ว

 

ทหาร : “บุก ! พวกเราจะฆ่าปีศาจร้ายเพื่อเป็นเกียรติ์ยศแก่หน่วยอัศวินของพวกเรา !!”

 

พวกเขาต่างชูขวานหอกขึ้นฟ้า หน่วยอัศวินเกราะหนักที่หุ้มไปด้วยเกราะโลหะหนาทั่งทั้งตัวพร้อมกับโล่ยาวที่สูงเท่าขนาดตัวของพวกเขา ต่างคำรามก้องให้กับสงคราม พวกเขาก้าวเดินไปข้างหน้าเพื่อที่จะตีฝ่าแนวป้องกันของศตรูที่หมู่บ้านอาลซัสแล้ว

 



NEKOPOST.NET