[นิยายแปล] จอมมารดำ ตอนที่ 121 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] จอมมารดำ

Ch.121 - ตอนที่ 121 พระอาทิตย์สีทอง (黄金太陽)


ในอดีต ฉันเคยมีอาจารย์อยู่คนหนึ่ง

 

อาจารย์ : “ฟิโอน่า พลังเวทมนต์มีไว้เพื่อปกป้องผู้คนสำคัญของเธอรู้มั้ย”

 

ตอนนั้น ฉันตอบไปว่า

 

ฟิโอน่า : “ด้วยพลังของฉันแล้ว ฉันคงปกป้องใครไม่ได้หรอกค่ะ อาจารย์”

 

อีกอย่าง ฉันก็ไม่มีใครที่สำคัญอยู่ข้างกายนอกจากอาจารย์อีกแล้ว

 

แน่นอนว่าอาจารย์รู้ถึงความหมายแอบแฝงที่ฉันตอบไป แต่อาจารย์ ท่านก็ยังหัวเราะออกมา

 

อาจารย์ : “วันที่เธอออกไปจากสถานที่แห่งนี้ เธอจะต้องพบกับคนสำคัญที่อยากปกป้องแน่นอน”

 

ถ้าอาจารย์ว่าแบบนั้น งั้นมันก็คงอาจจะเป็นจริง

 

แต่ทว่า หลังจากการฝึกฝนของฉันเพื่อที่จะเป็นแม่มด แม้ว่าจะผ่านไปหลายปีแล้วก็ตาม แม้แต่จะจบจาก[โรงเรียนเวทมนต์ศักดิ์สิทธิ์อลีเซียน (聖エリシオン魔法学院)] ฉันก็ยังไม่เจอใครที่ว่านั้นเลยสักคน

 

บางทีคงเป็นความผิดที่ตัวฉันเอง

 

พอใช้เวทมนต์ทีไร ทุกคนก็จะบอกว่า [จะฆ่ากันหรือไง] แบบนั้น พอฉันบอกไปว่าฉันไม่ได้ตั้งใจแบบนั้น พวกเขาก็จะโกรธและตอบกลับมาว่า [เธอล้อกันเล่นหรือไง ?]

 

ฉันสงสัยว่าแล้วจะให้ฉันปกป้องคนแบบนั้นไปเพื่ออะไร

 

ฉันไม่รู้ ฉันไม่เข้าใจที่อาจารย์บอกเลยสักนิด

 

ไม่มีใครยอมรับฉันเลยสักคน

 

มีแต่คนหลีกหนีจากฉัน

 

ทุกคนหลอกใช้ฉัน บางครั้งก็พยายามจะฆ่าฉันด้วย

 

ดังนั้นฉันเลยอยู่ตัวคนเดียว ไม่คุยกับใคร ไม่ติดต่อกับใคร

 

ถึงจะเป็นแบบนั้น ฉันก็สบายดี แม่มดเองก็ควรจะเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว

 

ฉันเลยออกเดินทางคนเดียว ไปตามที่ที่ใจอยากจะพาไป ไปหาของกินอร่อย ๆ ทาน

 

และในที่สุดฉันก็มาถึงทวีปแพนโดร่า หลังจากได้ถอนตัวจากกองทัพทหารรับจ้างที่เวอร์จิเนีย ฉันก็ไม่คิดที่จะกลับไปยังอลิเซียนอีกแล้ว ฉันตั้งใจว่าจะสำรวจทวีปที่ไม่เคยเห็นแห่งนี้ ตอนแรกฉันคิดแค่นั้นจริง ๆ

 

และเหตุผลอันดับหนึ่งเลยก็คือหาของกินอร่อย ๆ ที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

 

และนั่น ฉันก็ได้พบกับเขา

 

โครโน่ : “อะไรกัน ? ยังมีชีวิตอยู่งั้นหรือ ?”

 

ขณะที่ฉันตื่นขึ้นมาจากการนอนหลับบนถนน จอมเวทในชุดสีดำกับแฟรี่คนหนึ่งก็ยืนอยู่ข้าง ๆ แล้ว

 

โครโน่ : “เข้าใจแล้ว จะให้ของกินบางอย่าง ยังไงก็ช่วยฟังชั้นที”

 

เขาให้ของกินอร่อย ๆ ที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน

 

โครโน่ : “อ้า ลืมแนะนำตัวเลย ชั้นชื่อโครโน่”

 

ลิลี่ : “ลิลี่ !”

 

และนั่นก็คือการพบกันครั้งแรกของฉันกับคุณโครโน่และคุณลิลี่

 

ลิลี่ : “ฉันอยากให้เธอร่วมปาร์ตี้ของเรา”

 

ในเวลานั้น ฉันไม่เคยตั้งใจคิดที่จะเข้าปาร์ตี้เลยสักนิด

 

ลิลี่ : “ฉันรู้ว่าเธอควบคุมพลังเวทแย่แค่ไหน แต่ถึงจะเป็นแบบนั้น ฉันก็จะยังชวนเธออยู่ดี”

 

ด้วยคำพูดของคุณลิลี่ ฉันไม่พบว่าจะหาเหตุผลไหนมาแย้งได้ สุดท้ายฉันเลยเข้าร่วมปาร์ตี้นี้หลังจากที่ไม่ได้เข้าปาร์ตี้ไหน ๆ มาอย่างยาวนาน

 

แต่ฉันก็ยังกังวลอยู่ดี

 

ถ้าพวกเขาเห็นพลังที่บ้าคลั่งของฉัน หรือวิธีการพูดจาแปลก ๆ ของฉัน พวกเขาอาจจะทิ้งฉันไปก็ได้ เหมือนกับทุกคนที่ทำกับฉันเอาไว้

 

แต่ทว่า ---

 

โครโน่ : “งั้นมาร่วมเดินไปด้วยกันเถอะ คุณฟิโอน่า ชั้นยินดีต้อนรับสู่ปาร์ตี้นะ”

 

โครโน่ : “ชั้นเข้าใจ ชั้นเชื่อเธอ เธอเป็นส่วนหนึ่งของปาร์ตี้ของพวกเราแล้วด้วย”

 

โครโน่ : “โอ้ เวทมนต์ของฟิโอน่าเยี่ยมไปเลย ชั้นดีใจจริง ๆ ที่เธอเป็นส่วนหนึ่งของปาร์ตี้พวกเรานะ”

 

โครโน่ : “นั่นมันสุดยอด ! ฟิโอน่า ! พวกเราต้องชนะครูเสดเดอร์ด้วยสิ่งนี้ได้แน่นอน ฮ่า ฮ่า ฮ่า !”

 

โครโน่ : “ไม่เป็นไรน่าที่จะรู้สึกแบบนั้น งั้น เพื่อความแน่นแฟ้นของปาร์ตี้ [เอลิเมนต์ มาสเตอร์] เชียร์ !!”

 

ก่อนที่จะรู้ตัว ฉันก็ไม่เหลือความกังวลที่ว่านั้นไปแล้ว

 

ฟิโอน่า : “--อาจารย์ค่ะ ฉันพบคนที่อยากปกป้องแล้วละคะ”

 

หลังจากร่วมเป็นสามชิกจอง [เอลิเมนต์ มาสเตอร์] ฉันก็รู้สึกมีความสุขทุกวัน

 

ไม่เพียงแค่คุณโครโน่กับคุณลิลี่เท่านั้น พวกพันธมิตรนักผจญภัยคนอื่นเองก็เช่นกัน

 

โครโน่ : “ฉันมีเหตุผลที่จะปกป้องเหล่าผู้คนอันเป็นที่รักของฉัน ด้วยเวทมนต์ของฉันแล้ว”

 

ที่เบื้องหน้าของฉันมี [มนุษย์] ที่เป็นเผ่าเดียวกับฉันอยู่ พวกมันกำลังเคลื่อนที่มาเป็นกองทัพราวกับฝูงสัตว์จำนวนมาก

 

เป็นผู้คนที่มาจากทวีปเดียวกับฉัน เป็นคนในบ้านเกิดของฉันเอง คนของสาธารณะรัฐซินแคลเหล่านั้น

 

บางทีอาจจะมีคนที่มาจากโรงเรียนเดียว หรือรุ่นเดียวที่เรียนพร้อมกับฉันอยู่ด้วย

 

ฟิโอน่า : “แต่พวกมันก็ไม่ใช่คนที่ฉันต้องปกป้อง”

 

เผ่าเดียวกัน ทวีปเดียวกัน แล้วสำคัญอะไรละ ?

 

ประวัติศาสตร์ พวกปีศาจ ไม่เห็นเกี่ยวอะไรเลย

 

ฟิโอน่า : “คนที่ฉันต้องปกป้อง อยู่ที่นี่แล้ว”

 

ในขณะที่กระซิบกับตัวเอง เสียงของคนที่สำคัญที่สุดก็ดังขึ้นมาภายในหัวของฉัน

 

โครโน่ : “ฟิโอน่า”

 

ฟิโอน่า : “ค่ะ มีอะไรหรือค่ะ คุณโครโน่ ?”

 

แน่นอนว่าฉันรู้อยู่แล้วว่าเขากำลังต้องการจะบอกอะไร

 

โครโน่ : “ใส่ทุกอย่างเท่าที่มี เอาให้แรงที่สุดเท่าที่ทำได้เลย”

 

ฉันดีใจมาก

 

ฉันเป็นที่ต้องการของพวกเขา

 

พวกเขาเชื่อในตัวของฉัน

 

ตราบเท่าที่มีความรู้สึกนี้ ฉันก็ยังสู้ต่อไปได้ ต่อให้ต้องเอาชีวิตไปแขวนบนเส้นด้ายก็ตาม

 

ฟิโอน่า : “รับทราบค่ะ ทุกคน โปรดระวังไฟด้วยนะคะ”

 

ฉันหยิบของต่างหน้าที่ได้รับมาจากอาจารย์ คฑาไม้ [ไอซุส・รูน] และเริ่มใส่พลังเวทลงไปในนั้น

 

ประเภทของเวทที่ฉันถนัด แน่นอนว่าคือเวทไฟ

 

ฉันเริ่มร่ายมนต์ เวทมนต์ที่ฉันใช้ ไม่ใช่เวทธรรมดาทั่วไป แต่เป็นเวทเฉพาะต้นแบบของตัวฉันเอง

 

“يمكنني إنشاء حرق (จงแผดเผาตัวข้าและก่อร่างสร้างใหม่)”

 

ผลลัพฑ์ของมันก็เรียบง่ายและแน่นอน

 

“يتصاعد من الزنجفر الشرق (ถึงเจ้าแห่งสีชาดที่ตื่นขึ้นจากทิศตะวันออก)”

 

ฉันร่ายเวทและใส่ทุกอย่างเท่าที่มีลงไป

 

“فوة الغربية الموت (จวบจนจมลงในทิศตะวันตก)”

 

ที่ปลายของคฑามีลูกบอลเปลวเพลิงที่ถูกบีบอัดปรากฏออกมา

 

“فوة الغربية الموت (พระพรแห่งทองคำที่ส่องประกายเหนือฟากฟ้า สาดส่องไปทั่วผืนปฐพี)”

 

บอลขนาดเล็กได้สะสมความร้อนอยู่ภายในนั้น

 

“الشعلة الخالدة إلى الأصلي (สิ่งนั้นคือเปลวเพลิงอันเป็นนิรัดร์ที่ไม่มีวันดับ)”

 

ไม่สำคัญว่าจะมีเปลวเพลิงสะสมมากเท่าไหรแล้ว ฉันยังคงเพิ่มขนาดเจ้าสิ่งนั้นต่อไป

 

“ان ملتهب، الشعلة الزرقاء، وعلى ضوء الأبيض، مع كل حريق كبير الذهبي (เพลิงทุกหนแห่ง ความร้อนสีแดง เพลิงแห่งไฟลินพิศมัย แสงนวลที่สาดส่อง ทุกสรรพสิ่งต่างรวมเป็นหนึ่ง เปลวแห่งทองคำจงบังเกิด)”

 

ลูกบอลไฟขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางห้าเมตรได้ลอยอยู่เหนือหัวของฉัน

 

“هنا، مع خلق الشمس في اسمي (ณ ที่แห่งนี้ ขอสรรสร้างเจ้าแห่งสุริยันด้วยนามของข้า)”

 

มันคือพระอาทิตย์อีกลูกหนึ่ง ที่ฉันสร้างขึ้น เจ้าสิ่งนั้นกำลังสาดส่องอยู่เหนือพื้นโลกแห่งนี้

 

มันมีชื่อว่า--

 

“---[รังสีแห่งสุริยะ-โกลเด้น-ซัน (黄金太陽・オール・ソレイユ)].”

 

จงแผดเผาทุกสิ่งที่อยู่ตรงหน้า เพื่อปกป้องคนอันเป็นที่รักของฉันซะ