[นิยายแปล] จอมมารดำ ตอนที่ 12 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] จอมมารดำ

Ch.12 - ตอนที่ 12 แฟรี่


บทที่สอง แต่ละวันในต่างโลก

ตอนที่ 12 แฟรี่

 

แฟรี่คือสิ่งมีชีวิต ที่ก่อร่างขึ้นจากพลังเวทย์ จึงทำให้ไม่มีร่างเนื้อ (กายหยาบ) นอกจากนี้ยังไม่มีการถือกำเนิดจากมารดาเหมือนชีวิตทั่วๆไป

แต่ด้วยการได้รับพลังเวทย์จากผืนแผ่นดินและรับพรปกป้องจากราชินีแฟรี่ ทำให้เหล่าแฟรี่ถือกำเนิดขึ้นราวกับดอกไม้ที่แบ่งบานออกมา

 

ราวกับเรื่องราวของนกกระสาที่คาบเด็กมาส่ง (ประมาณว่าเรื่องราวมันน่าเหลือเชื่อเกินจะเป็นความจริง)

ถ้าหากไม่ได้มาเห็นด้วยตาของตนเองแล้ว คงไม่มีทางเชื่อเรื่องที่ราวกับแฟนตาซีแบบนี้แน่ๆ

 

แม้ว่าพวกมันสามารถจับต้องสิงของและวัตถุรอบตัวได้ แต่เนื่องจากไม่มีร่างเนื้อที่แท้จริงพวกมันจึงไม่ต้องการสิ่งจำเป็นพื้นฐานในการอยู่รอดของสิ่งมีชีวิต

 

ร่างชีวิตที่ก่อจากเวทย์มนต์นั้น ไม่มีความง่วง ไม่มีความอยากอาหาร และไร้ซึ่งความต้องการทางเพศ

 

ในกรณีของเหล่าแฟรี่นี้ แม้ว่าจะมีการนอนหลับเพื่อการพักผ่อนทางจิตใจ อาหารกลับไม่มีความจำเป็นใดๆต่อการดำรงชีพดังนั้นการขับถ่ายจึงไม่จำเป็น

 

สิ่งสำคัญคือพวกมันไม่ปรากฎกายลักษณ์ที่ตรงกับผู้ชายเลยซักตัว แต่กลับมีรูปร่างราวกับเหล่าไอดอลแทน

ถึงจะเป็นเหล่าเด็กสาวทั้งหมด ก็ไม่มีความคิดในเรื่องของการแบ่งแยกเพศเนื่องจากไม่มีความจำเป็นต้องสืบพันธ์ุ และไม่มีแนวคิดของเรื่องอายุขัยเนื่องจากไม่มีร่างกายที่แท้จริง

 

สิ่งที่จำเป็นสำหรับการดำรงชีพของพวกเธอคือการอยู่ในพื้นที่มีพลังเวทย์เหมือนกับป่าแห่งแฟรี่นี้

 

แม้ความฉลาดจะใกล้เทียบเคียงมนุษย์ แต่เพราะไม่มีความต้องการและปรารถนาใดๆ จึงไม่มีการสร้างวัฒนธรรม ไม่มีแนวคิดในการทำงาน และใช้เวลาตลอด 24 ชม.ไปกับการคุยและเล่น

 

แฟรี่เป็นเผ่าพันธุ์ที่รักอิสระและช่างจ้อราวกับเด็กๆ

 

ถึงแม้ไม่มีความจำเป็น แต่พวกมันก็ชอบที่จะนอนภายใต้แสงแดดอุ่นๆ และกินอาหารอร่อยๆอย่างมีความสุข

 

นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ทำไมพวกมันขนแอปเปิ้ลไปอย่างดีใจ

 

 

จากเรื่องราวของแฟรี่ทั้งหมดทำให้ชั้นอยากเป็นแฟรี่บ้าง แต่แฟรี่เป็นเผ่าพันธุ์ที่พิเศษและยังแบ่งแยก พวกมันถึงกับตะโกนและขับไล่ชั้นออกมา นอกจากนี้กับลิลี่ที่เป็นพวกครึ่งมนุษย์-แฟรี่เองก็ถูกกีดกันเช่นกัน

 

“---หืมม งั้นหรอกรึ มันจะต้องเป็นลำบากมากแน่ๆ ชั้นรู้สึกเศร้าจริงๆ”

 

“โครโน่ ไม่ร้องนะ”

 

ชั้นฟังเรื่องเล่าชีวิตของลิลี่ขณะที่กำลังกินแอปเปิ้ลด้วยกันอยู่ (ถึงแม้ว่ามันจะไม่ใช่แอปเปิ้ล แต่ชั้นตัดสินใจแล้วว่าจะเรียกมันอย่างงั้น) มันเป็นเรื่องเล่าที่ทำให้ชั้นรูปสึกบางสิ่งอัดแน่นอยู่ในหัวใจ

 

ชั้นมีเริ่มคุ้นเคยกับลิลี่และลิลี่เองก็เริ่มที่จะเรียกชั้นอย่างสนิทสนมมากขึ้น

 

ใช่แล้ว พวกเราเป็นเพื่อนกัน ! มันต้องใช่… มันคงจะดีหากว่าใช่…

 

วางเรื่องว่าเป็นเพื่อนหรือไม่ใช่ไว้ก่อนดีกว่า พวกชั้นกำลังคุยกันเกี่ยวกับลิลี่อยู่

 

“ต้องอยู่คนเดียวตั้งแต่เกิด มันน่าเศร้ามาก…”

 

เพราะลิลี่มีร่างเนื้อ เธอจึงต้องหาอาหาร ทำงาน และหาสถานที่เพื่อนอน ด้วยตัวเธอเอง

 

“ไม่เป็นไรหรอก มีบ้านที่ดีอยู่”

 

บ้านที่เธอพูดถึงเป็นแค่กระท่อมหลังเล็กๆ ที่อยู่ตรงหน้าพวกเราตอนนี้

 

กระท่อมอายุมากนี้ ถูกสร้างเป็นบ้านท่อนซุ่งซึ่งดูเหมือนผู้อาศัยเดิมจะเป็นจอมเวทย์ เมื่อจอมเวทย์คนนั้นตายลง ร่างกายของเขาถูกนำออกไปฝั่งในหลุมโดยคนในหมู่บ้านละแวกนี้ ทำให้กระท่อมถูกปล่อยร้างเอาไว้

 

และเมื่อลิลี่เกิดขึ้นมา เธอที่ถูกขับไล่ออกจากน้ำพุแห่งแสง จึงต้องมาอาศัยในกระท่อมหลังนี้ซึ่งอยู่ใกล้กับป่า

 

“แล้วทำยังไงกับเรื่องอาหารละ?”

 

“ก็เก็บผลไม้ไม่ก็เห็ด บางครั้งก็ไปซื้อขนมปังจากหมู่บ้าน”

 

“เอ้ ? ไปซื้อของ? แล้วเรื่องเงินทำยังไง?”

 

“เก็บสมุนไพรมาทำเป็นยานะ”

 

“แล้วนำพวกมันไปขายที่หมู่บ้านเใช่หรือเปล่า?”

 

“อืม เป็นบางครั้งบางคราวนะ”

 

“นั่นมันสุดยอดไปเลยนี่ !”

 

เธอสามารถเรียนรู้ที่จะใช้ชีวิตอยู่ได้แม้ว่าจะยังตัวเล็กขนาดนี้ มันคงเป็นสิ่งที่ลำบากมากสำหรับเธอ เมื่อเทียบกับเด็กรุ่นใหม่อย่างชั้นที่มีทุกอย่างพร้อม ที่อยู่ อาหารการกิน ทุกๆวันทำเพียงแค่ไปโรงเรียนก็เท่านั้น

 

“ฮี่ ฮี่...” บางทีเธอคงจะเขินที่ถูกชม ลิลี่เลยก้มหน้าลงเพื่อซ้อนใบหน้าของเธอ

 

เธอควรที่จะภูมิใจในตนเองสิ !!

 

“ในเมื่อต้องอยู่ตัวคนเดียว ทำไมไม่ออกจากป่านี้แล้วไปอยู่ที่หมู่บ้านซะละ?”

 

“ไม่ได้นะ...แฟรี่ต้องอยู่ในที่ที่ได้รับพรคุ้มครองจากองค์ราชินีเท่านั้น”

ชั้นไม่รู้ว่ามันเป็นกฎหรืออย่างไร แต่ดูเหมือนลิลี่ไม่อยากจากป่าแห่งนี้ แม้ว่าเธอจะไม่ใช่แฟรี่เต็มตัวก็ตาม ถึงแม้ว่ามันจะไม่มีกฎอย่างว่า แต่ที่นี่ก็เป็นบ้านเกิดของเธอ ชั้นพอจะเข้าใจความรู้สึกเหมือนกัน

 

“แต่ ไม่ใช่ว่าเธอถูกบังคับให้ไปทำงานอันตรายอย่างปราบมอนสเตอร์โดยแฟรี่พวกนั้นหรอกรึ?”

 

“อืมม ไม่เป็นไรหรอก นี่เป็นสิ่งเดียวที่ลิลี่สามารถทำเพื่อทุกคนได้”

 

“ลิลี่ต้องการปกป้องน้ำพุแห่งแสงสว่าง ถึงแม้ว่าจะถูกขับไล่?”

 

“อืม”

 

ไม่มีทางที่จะไม่เป็นอะไรได้ มันมีบางอย่างผิดปกติในการตอบของเธอ ชั้นไม่ควรต่อความมากไปกว่านี้

 

“งั้นหรือ งั้นชั้นจะไม่หยุดเธอหรอกนะ แต่ชั้นจะปราบก็อบลินด้วย”

 

 “เอ้อ้!? ไม่ได้น้า มันอันตรายน้า!?”

 

ลิลี่คิดว่าสำหรับมนุษย์แล้ว การสู้กับมนสเตอร์เป็นเรื่องที่อันตรายมาก

แต่โชคร้ายที่ผมไม่ใช่มนุษย์ธรรมดาอีกต่อไปแล้วนี่สิ ไม่สิควรเรียกว่าโชคดีสินะ

 

“ไม่เป็นไรหรอก! ถึงแม้จะเห็นอย่างนี้ แต่ก็เป็นจอมเวทย์นะ!”

 

“จ-อ-ม-เว-ทย์?”

 

ลิลี่อ้าปากค้างจ้องมาที่ชั้น เมื่อชั้นมองเห็นภาพของตนเองที่สะท้อนในดวงตาของเธอชั้นก็เริ่มตระหนักได้ถึงบางสิ่ง

 

“อ้าา ขอโทษทีชั้นไม่ดีเอง ลิลี่ตอนนี้มีอะไรให้ชั้นใส่ได้หรือเปล่าและใกล้นี้มีแม่น้ำให้ชั้นพอจะไปล้างตัวได้ไหม?”

 

ชั้นยังคงใส่เสื้อผ้าตัวเดิมตั้งแต่ออกมาจากห้องทดลองนั้น มันมีรูขาดขนาดใหญ่ถึง 8 รูที่ได้รับจากการสู้กับ ซาริเอล และจากการเดินทางมาตลอดสามวันนี้โดยเสื้อตัวเดิมโดยไม่ได้อาบน้ำแม้แต่น้อย ทำให้สภาพตอนนี้สกปรกจนส่งกลิ่นที่น่ากลัวออกมา

 

ไม่ว่าจะมองมุมไหนก็ไม่เหมือนจอมเวทย์ซักนิด แต่ดูเหมือนคนจรจัดแย่ๆมากกว่า

 

“เอ้อ้อ้ แม่น้ำก็อยู่ใกล้ๆนี้ ส่วนเสื้อผ้าก็….”

 

“อ้าา ไม่เป็นไรถ้าไม่มี เดียวก่อนอื่นชั้นจะไปล้างตั---  อ้าา ไม่สิหรือชั้นควรไปกำจัดก็อบบินก่อนเลย เพราะดูเหมือนว่าอีกเดียวก็คงสกปรกอยู่ดี”

 

“จะไปแล้วเหรอ?”

 

“อ้า เดียวชั้นกลับมาล้างหลังจากทำเสร็จเรียบร้อยแล้วนะ งั้น ลิลี่ช่วยนำทายไปรังก็อบบินให้หน่อย”

 

“อึ..อือ” อาจเป็นเพราะยังคงกังวลอยู่ เธอเลยแสดงสีหน้าแบบไม่ค่อยเต็มใจ

 

“ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วง! ปล่อยเป็นหน้าที่ของชั้นถ้ามันดูอันตรายขึ้นมา ชั้นจะเผ่นเลย ชั้นมั่นใจเรื่องการหนีมาก”

 

เพราะชั้นเองก็สามารถหนีจากยัยสาวเผือกปีศาจนั้นตอนอยู่โรงงานทดลองบ้าๆนั้นมาได้

 

“อืม งั้นตามมา!”

 

ด้วยความกระตือรือล้น (?) ของชั้น ลิลี่จึงนำทางให้

 

โยสส ชั้นจะแสดงพลังของชั้นให้เธอได้เห็น คนที่แสดงความอ่อนโยนให้กับชั้น !

 

แล้วชั้นก็เดินตามลิลี่ไป

_______________________________________________________________________

 

魔力 まりょく: พลังเวทย์

母親 ははおや: มารดา

妖精 ようせい: แฟรี่

女王じょおう : ราชินี

加護 かご : การปกป้อง

赤ちゃん あかちゃん: เด็กทารก

俺達 おれたち: พวกชั้น

薬草 やくそう: พืชสมุนไพร

光の泉 (ひかりのいずみ: น้ำพุแห่งแสง

魔法使い (まほうつかい:  จอมเวทย์, แม่มด

ทุกครั้งที่คุโรโนะ มาโอะ มันแนะนำตัว จะเป็นตามชื่อคันจิ "คุโรโนะ มาโอะ"

แต่คนของโลกนี้ จะออกเสียงไม่ชัด กลายเป็น “โครโน่ มาโอ”

 

 

ตอนต่อไป กวาดล้างก็อบลิน (1)

พระเอกเราจะได้โชว์สาวหรือไม่ โปรดติดตาม...

 

 




NEKOPOST.NET