[นิยายแปล] จอมมารดำ ตอนที่ 117 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] จอมมารดำ

Ch.117 - ตอนที่ 117 สถานการณ์ของอีกฝ่าย


ตอนที่ 117 สถานการณ์ของอีกฝ่าย

 

เอสเทนได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้บังคับบัญชาของหน่วยอัศวินเพกาซัส ณ ตอนนี้กำลังยืนมองอยู่ ผมสั้นสีน้ำตาลของเธอกำลังปิดบังใบหน้าที่งวงนอนของเธอเอาไว้อยู่

 

ในตอนที่เธอนิ่งเงียบอยู่นี้ ความสูงและใบหน้าที่ได้รูปของเธอก็ทำให้รู้สึกได้ถึงความน่าเกรงขาม ในขณะเดียวกันการแสดงออกของเธอกลับมีแต่ความเชื่องช้าไร้เรี่ยวแรงให้เห็น

 

*ฮ้าวว* เอสเทนอ้าปากกว้างพร้อมกับฮาวนอน โดยไม่มีความรู้สึกตรึงเครียดกับสถานการณ์ตรงหน้าที่เธออาจต้องพร้อมออกบนทุกเมื่อนี้เลยสักนิด

 

ฟรัน : “ไม่ปิดปากตอนฮาวนอนแบบนี้มันไม่สุภาพเลยนะ”

 

คนที่พูดอยู่คือฟรัน ตอนนี้เธอมีฐานะเป็นรองผู้บังคับบัญชาของหน่วยแล้ว

 

แคมมี่ : “ก็เมื่อวานเธอเล่นสนุกทั้งวันเลยนี่ !”

 

แคธี : “นั่นสิ นั่นสิ ช่วยไม่ได้หรอก !”

 

สองสาวที่กำลังยิ้มอย่างลามกให้กับเธอนั้นคือสองพี่น้องแคมมี่กับแคธี

 

เอสเทน : “หุบปากซะ เงียบไปเลยไอคู่หูพี่น้องงี่เง่า”

 

เธอจ้องไปยังพี่น้องทั้งสองด้วยสายตาที่คมกริบ แต่สองพี่น้องนั้นก็ดูเหมือนจะไม่สนอะไรเพราะปกติของพวกเธอก็ทำกันแบบนี้อยู่แล้ว

 

มาตี้ : “อืมม ที่บอกว่าเล่นสนุกหมายถึงอะไรเรอะ ?”

 

คนที่ถามสองพี่น้องนั้นคือคนที่อายุน้อยที่สุดในหน่วยนี้ มาตี้

 

ฟรัน : “เธอยังไม่ต้องรู้ตอนนี้หรอก”

 

ฟรันที่คิดว่ายังไม่ใช่เวลาของเด็กที่ควรจะรู้ ก็ลากมาตี้ออกจากกลุ่มสนทนาไป

 

ฟรัน : “แต่ว่าจะไม่ทำตัวสบายไปหน่อยหรือไง ? ถ้าหากมีคำสั่งลงมา ศตรูของเราก็คงจะเป็นยัยแฟรี่คนนั้นนั่นแหละ---”

 

เอสเทน : “ก็นั่นแหละ ยัยดอกทองแฟรี่นั้นไม่ออกมาเพราะระเบิดแค่นี้หรอก”

 

อีกอย่างไอบ้านกล่องดำนั้นก็ไม่มีทีท่าจะพังลงมาเลยด้วย

 

ฟรัน : “แต่ฝ่ายตรงข้ามเป็นพวกปีศาจนะ”

 

เอสเทน : “พวกมันไม่ได้โง่อย่างที่พวกเราคิดซะหน่อย ดีไม่ดีจะฉลาดกว่ายัยสองพี่น้องแคมมี่กับแคธีซะอีก”

 

หมายความว่าไงยะ !? --- เสียงของสองพี่น้องดังขึ้นมาข้าง ๆ ของเธอ แต่เอสเทนก็ทำเป็นไม่สนใจและพูดต่อ

 

เอสเทน : “บางที เธออาจเป็นปีศาจที่แข็งแกร่งที่สุดในอาลซัสแล้วละ ไม่แน่ว่าเธอคนนั้นต้องเป็นหัวหน้าของพวกมันที่นี่แน่ หรือไม่ก็อยู่ในตำแหน่งอะไรที่ใกล้เคียงแบบนั้น ถ้าหากพวกมันเอาคนที่ฉลาดขึ้นมาเป็นผู้นำ พวกมันคงจะไม่ทำอะไรโง่ ๆ ออกมาให้เห็นหรอก”

 

หน้าที่ของอัศวินเพกาซัสคือเป็นหน่วยคุ้มกันให้กับหน่วยจอมเวทที่กำลังยิงระเบิดถล่มหมู่บ้านอาลซัสอยู่

 

แม้ว่าจะมีแค่เธอคนนั้นคนเดียว แต่เธอก็แข็งแกร่งมากอีกทั้งยังบินได้อีกด้วย พวกเธอเลยต้องมาสนับสนุนการป้องกันทางอากาศแบบนี้

 

แต่ระหว่างคุยกันแบบนี้ลิลี่ก็ยังไม่ปรากฏตัวเลย พวกเธอเลยไม่มีงานให้ทำ

 

ถ้าหากเอสเทนคาดการถูกละก็ ไม่ใช่แค่ลิลี่เท่านั้น แต่ปีศาจคนอื่นคงจะไม่โผล่หัวออกมาเหมือนกัน

 

เอสเทน : “เอาเถอะ ตอนนี้มาพักผ่อนให้มากเท่าที่จะทำได้เถอะ ชิ เจ็บเป้าล่างชะมัด ไม่อยากนั่งบนม้าตอนนี้เลย”

 

ฮ่า ฮ่า เอสเทนหัวเราะพร้อมกับที่ฟรันเบือนหน้าหนีเพราะคำพูดหยาบคายนั้น

 

ฟรัน : “ฉันไม่คิดว่าจะมีใครชอบหรอกนะที่ถูกบังคับให้ทำแบบนั้น แม้ว่าอีกฝ่ายจะเป็นผู้ชายก็ตามนะ”

 

ในหัวของฟรันนั้น มีฉากของเมื่อคืนที่เพื่อนของเธอได้ลงมือทำลงไป เอสเทนได้เรียกตัวเด็กชายที่เป็นแพทย์สนามคนนั้นเข้าไปในเต็นท์ ไม่สิ ต้องบอกว่าลักพาตัวมากกว่า เพราะเธอจับลากเข้าไปแบบนั้นเลย

 

เอสเทน : “งั้นเดียววันนี้ฉันจะทำตัวสุภาพกับเขาหน่อยละกันคืนนี้”

 

ฟรัน : “...เอออ พวกเรายังอยู่ในสนามรบนะ อย่าบอกนะว่าเธอลืมไปแล้ว”

 

เอสเทน : “ไม่เป็นไรหรอกน่า ฉันจัดการไม่ให้ใครรู้แล้ว”

 

ฟรันที่ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากถอนหายใจให้กับเธอเท่านั้น ไม่เพียงแค่แคมมี่กับแคธีเท่านั้น เอสเทนเองก็จัดอยู่ในกลุ่มของพวกเด็กมีปัญหาเหมือนกัน ตั้งแต่ตอนที่อยู่ในโรงเีรยนทหารแล้ว เธอเป็นพวกที่ไม่ยอมฟังคนอื่นพูดเลยสักนิด

 

เอสเทน : “บางทีฉันอาจจะตายเร็ว ๆ นี้ก็ได้ เพราะงั้นปล่อยให้ฉันได้มีความสุขเถอะนะ”

 

ฟรัน : “เธอดูผิดปกติไปนะ หรือว่าจะติดผู้ชายคนนั้นจริง ๆ ?”

 

เอสเทน : “ก็อาจเป็นไปได้นะ”

 

เอสเทนตอบฟรันด้วยใบหน้าที่จริงจัง จากนั้นเธอก็หันไปดูที่บาดแผลตรงแขนซ้ายของเธอ

 

อัศวินเพกาซัสนั้นได้รับการดูแลรักษาเป็นอย่างดีผิดจากหน่วยอื่น ๆ อีกทั้งยังมีอุปกรณ์และการรักษาที่เพียบพร้อม แต่ถึงจะเป็นแบบนั้นก็ยังฝากรอยแผลเป็นเอาไว้บนร่างของเธออยู่ได้

 

เอสเทน : “ฉันจะต้องตอบแทนรอยแผลกับหนี้แค้นของพวกหัวหน้าจากยัยดอกทองนั้นให้ได้ คอยดู”

 

…..

 

ที่ค่ายของทหารรับจ้างคุบโรสตรงหมู่บ้านวัตโตะ สมาชิกทั้ง 87 คนกำลังนั่งล้อมอยู่ตรงกลางลานนี้

 

เพราะพวกเขาไม่ใช่ทหารของกองทัพ พวกเขาเลยไม่จำเป็นต้องฟังคำสั่งของใคร

 

ไอซ์ : “นี่ เขาบอกว่าจะยังไม่ออกไปตอนนี้ แล้วก็ทิ้งพวกเราเอาไว้แบบนี้เนี่ยนะ ?”

 

ไอซ์กำลังพูดอยู่กับคนอื่นที่ยืนใกล้ ๆ เธอไปพร้อมกับอุ้มแมวเอาไว้

 

… : “ไม่มีทาง พวกเรายังไม่ได้ทำอะไรเลยสักอย่าง บางทีคงใกล้เวลาที่พวกเราจะได้ออกโรงแล้วมัง”

 

ทหารรับจ้างคนนั้นตอบไอซ์

 

… : “ไอพวกบ้าจากครูเสดเดอร์นั้นยังไม่สามารถยึดหมู่บ้านเล็ก ๆ แบบนั้นได้เลย ฮ่า ฮ่า แบบนี้ก็เป็นโอกาศสร้างชื่อของพวกเราแล้วสิ”

 

อีกคนที่พูดตามคือเด็กหนุมที่เป็นนักผจญภัยจากทวีปอาร์คและพึ่งเข้ากองทัพรับจ้างนี้เหมือนกับไอซ์

 

ไอซ์ : “โอกาศ ? แต่ฉันรู้สึกว่าพวกเราคงไม่ได้โอกาศแบบนั้นหรอก มันมีกำแพงกั้นความแตกต่างระหว่างพวกที่พึ่งเข้าใหม่อย่างพวกเรากับพวกที่อยู่มานานแล้วอย่างพวกนั้นอยู่นะ”

 

… : “ก็นั่นสิ ดูพวกมันสิ ถึงจะดูเหมือนทหารรับจ้างทั่วไป แต่ทำไมพวกเขาดูเชื่อฟังหมอนั่นแปลก ๆ จัง”

 

ไอซ์ : “ใช่ ฉันเองก็รู้สึกเหมือนกัน ! พวกเขาต้องซ่อนความลับบางอย่างเอาไว้แน่นอน”

 

พวกเขามองไปที่สามชิกกลุ่มดั้งเดิมของกองทหารรับจ้างนี้

 

กลุ่มดั้งเดิมนี้ประกอบด้วยคนทั้งหมด 30 คน ส่วนที่เหลืออีก 50 กว่าคนเป็นนักผจญภัยที่เพิ่งเข้าร่วมทั้งนั้น

 

คนทั้งหมด 87 คนนี้ต่างก็รวมทางกันมาช่วงหนึ่งแล้ว แต่ในมุมมองของนักผจญภัยก็ยังมาว่าพวกสมชิกเหล่านั้นดูผิดปกติยังไงก็ไม่รู้

 

… : “ถึงจะเป็นข่าวลือ แต่เห็นว่าเขาทำให้พวกมันเป็นกองทัพทาสนะ”

 

ไอซ์ : “ไอผู้บังคับบัญชาคุบโรสที่ชอบโยนเงินทิ้ง ๆ ขว้าง ๆ แบบนั้น ถึงจะดูเป็นไอโง่ แต่ก็น่าจะเป็นไปได้อยู่นะ กองทัพที่โดนล้างสมองแบบนั้นคงเหมาะกับลูกคุณหนูอยู่แล้ว”

 

ถ้าเป็นเรื่องจริง มันก็ตอบโจทย์ที่ว่าทำไมเขาถึงได้กร่างใช้อำนาจนำกองทัพมาได้นานขนาดนี้

 

… : “ก็นะ แล้วมันเกี่ยวอะไรด้วยละ ? พวกเราแต่แรกก็เป็นนักผจญภัยอยู่แล้ว ถ้าหากมันจะเผ่นหนีไปแล้ว ก็ช่างหัวมันสิ !!”

 

ไอซ์ : “จริง ไล่มันออกไปให้พ้น ๆ หน้าไปเลยซะจะดีกว่านี้อีก”

 

… : “ชู่ว์ เขามาแล้ว”

 

ขณะที่ไอซ์เงยมองไปตามเสียงเตือนของชายข้าง ๆ คุบโรสก็ยืนอยู่บนกล่องไม้ตรงนั้นแล้ว

 

เหมือนทุกครั้ง เขาไม่ได้ใส่ชุดเกราะหรืออะไรเลย อีกทั้งยังโชว์ร่างท่อนบนราวกับโอ้อวดอะไรบางอย่าง ดูแล้วก็เป็นเรื่องตลกดีที่คนแบบนี้ยืนอยู่หน้าสุดของสมาชิกทั้งหมดนี้

 

คุบโรส : “อ้า รวมกันครบแล้วใช่ไหม ? ยุ่งยากเป็นบ้า งั้นขอสรุปเลยละกัน เดียวพวกเราต้องไปบุกไอหมู่บ้าน...ชื่ออะไรก็ช่าง ที่มีพวกปีศาจอยู่ตรงนั้นเดียวนี้เลย”

 

สิ่งที่เขาพูดนั้นไม่ได้สร้างความแปลกใจให้กับสามชิกเลยสักนิด

 

เพราะเมื่อวานพวกครูเสดเดอร์ไม่อาจเอาชนะศตรูได้ มันก็คงถึงเวลาที่จะให้ทหารรับจ้างแสดงฝีมือกำจัดพวกปีศาจแล้ว

 

คุบโรส : “พวกเราจะออกเดินทางพรุ่งนี้ และโจมตีพวกมัน เตรียมตัวให้พร้อม แค่นี้แหละ”

 

โดยไม่รอให้พวกเขาได้ตั้งคำถาม คุบโรสก็หายไปแล้ว

 

… : “โออ้ !! มีงานให้ทำแล้ว !”

 

เด็กคนนั้นตะโกนออกมาเป็นคนแรก จากนั้นพวกนักผจญภัยคนอื่น ๆ ต่างก็เริ่มแสดงความดีใจออกมาเช่นกัน

 

แต่สำหรับไอซ์แล้ว เธอกลับรู้สึกไม่ดีเอาซะเลย

 

ไอซ์ : “ฮืมม ฉันรู้สึกมีลางสังหรณ์ไม่ดีเลย”

 



NEKOPOST.NET