[นิยายแปล] จอมมารดำ ตอนที่ 115 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] จอมมารดำ

Ch.115 - ตอนที่ 115 ทิ้งระเบิด (1)


หลังจากคืนวันที่สองผ่านพ้นไป ในที่สุดก็เข้าสู่วันที่สามของเดือนเพลิงปฐมฤกษ์แล้ว

 

แสงตะวันที่ฉาดฉายไปทั่วแผ่นดินยามเช้า ที่อีกฟากของริมแม่น้ำโรม กองทัพสีขาวได้ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง

 

จากบนหลังคาของอาคารกิล ชั้นสามารถมองเห็นไปจนถึงสุดขอบถนนทิศตะวันตกเฉียงเหนือที่อยู่อีกฝั่งของแม่นั้นได้ชัดเจน

 

จากมุมมองตรงนี้ กองทัพครูเสดเดอร์ได้ตั้งกองทัพมาประชิดริมฝั่งของแม่น้ำตามจุดต่าง ๆ แต่ด้วยต้นไม้ที่ขึ้นหนาทึบบางส่วน ทำให้ชั้นไม่อาจคาดคะเนจำนวนของพวกมันทั้งหมดได้

 

ชิม่อน : “ดูเหมือนพวกมันไม่คิดจะข้ามแม่น้ำมานะครับ”

 

โครโน่ : “อือ พวกมันอาจจะเตรียมการบางอย่างเอาไว้ก็ได้”

 

ที่ข้างตัวของชั้นมีชิม่อนยืนอยู่พร้อมกับปืนคู่ใจ

 

ในช่วงเช้าตรู หลังจากที่ได้รับรายงานเกี่ยวกับศตรูที่ปรากฏตัวขึ้นมา ชั้นก็รีบปีนขึ้นมาตรงหลังคาทันที ถึงจะไม่รู้ว่าวางแผนอะไรเอาไว้ แต่พวกมันก็อยู่เฉย ๆ แบบนั้นมาได้ 30 นาทีแล้ว

 

ถ้าหากพวกมันทำอย่างเดียวกับเมื่อวาน ชั้นก็แค่ปีนลงไปสาดกระสุดใส่อย่างเดิมเท่านั้น

 

แต่วันนี้พวกกลับไม่ทำแบบนั้น พวกมันไม่เคลื่อนไหวใด ๆ สิ่งที่ทำได้ก็แค่จ้องมองต่อไปแบบนี้ อีกอย่างพวกชั้นเองก็ไม่จำเป็นต้องเป็นฝ่ายเปิดฉากก่อนอยู่แล้วด้วย

 

จะให้แข่งจ้องตากันแบบนี้ทั้งอาทิตย์ชั้นก็สบายมาก แต่พวกศตรูเองก็คงไม่ได้โง่แบบนั้น ถ้าพวกมันไม่ได้โจมตีเข้ามาตรง ๆ แสดงว่าพวกมันต้องมีแผนบางอย่างแน่นอน

 

ซูซุ : “แต่มาอัดกันอยู่ตรงนี้สามคนแล้ว มันแคบไปหน่อยมั้ยอ่า ใช่เปล่า?”

 

คุณซูเริ่มบ่นอุบอิบออกมา

 

ก็นะ แท่นที่สร้างขึ้นให้ชิม่อนเอาไว้ซุ่มยิงบนนี้มันมีขนาดเล็กนิดเดียวเอง พอมามีเด็กหนึ่งคน และผู้ใหญ่สองคนอัดกันอยู่บนนี้ มันก็ออกจะเป็นภาระให้กับแท่นนี้มากเกินไปหน่อยอยู่แล้ว

 

โครโน่ : “ขอโทษที แต่ไม่มีจุดที่ดีกว่านี้แล้ว”

 

เพราะมีศตรูอยู่ตรงหน้า ชั้นก็อยากทอดสายตาไปยังพวกมันให้ได้มากที่สุดตลอดเวลา

 

ซูซุ : “ก็ ฉันไม่ได้รังเกียจอะไรหรอกนะ ตราบเท่าที่มีพื้นที่มากพอให้ฉันกับชิม่อนยืนกอดกันได้แบบนี้”

 

ชิม่อน : “ไม่ ไม่ดีเลยสักนิด ! ผมลำบากใจนะครับ….ได้โปรดช่วยขยับออกไปสักเล็กน้อยด้วยครับ”

 

คุณซูเข้าหาชิม่อนจากข้างหลังพร้อมกับกอดเขาเอาไว้

 

คุณซูที่มีหน้าอกหน้าใจใหญ่ขึ้นด้วยเหตุผลบางอย่างที่ชั้นไม่รู้ กำลังใช้สิ่งนั้นกดทับหัวของชิม่อนเอาไว้อย่างงดงาม

 

โครโน่ : “พวกเธอสองคนเข้ากันได้ดีเลยนี่”

 

หรือว่าจะเป็นไอนั่นสินะ หญิงรักหญิง ? เลสเบี้ยน ?

 

ซูซุ : “หุ หุ หุ อิจฉางั้นเรอะ ?”

 

โครโน่ : “ก็นิดหน่อย”

 

ชิม่อน : “ถ้ารู้สึกแบบนั้นก็ช่วยผมด้วยสิคราบ~ คุณพี่ชาย !!”

 

ชิม่อนโวยใส่ผมทั้งน้ำตา อืม นักเล่นแร่แปรธาตุคนนี้ วันนี้เธอก็ยังดูน่ารักเหมือนเดิมเลยนะ

 

ขณะที่เริ่มจิตใจสงบลงเพราะความน่ารักของเธอที่เป็นคนละสไตย์กับของลิลี่ ชั้นก็เริ่มกินขนมปังกับนมเป็นอาหารเช้า

(tn : สรุปโครโน่คิดว่าชิม่อนเป็นผู้หญิง ลิลี่คิดว่าเป็นผู้ชาย ซูคิดว่าเป็นผู้ชาย นะครับ)

 

ขณะที่ชั้นกำลังทำให้นมกลายเป็นกล่องที่ว่างเปล่าอยู่นั้น

 

ซูซุ : “ว่าแต่ โครโน่ไม่สนหน้าอกที่แสนใหญ่เบิ่มของฉันเลย หรือว่านายจะเป็นพวกเกย์งั้นหรือ ?”

 

*พรวดดด !!*

 

นมสีขาวสาดกระเซ็นสะท้อนแสงอาทิตย์ยามเช้า เป็นชั้นเองที่พ่นมันออกมาทั้งหมด

 

ชิม่อน : “อี๋ย์ !? คุณพี่ชายสกปรก !!”

 

โครโน่ : “ฮู้ย ฮ่า แค๊ก ๆ อยู่ ๆ ก็พูดอะไรกันเนี่ย !?!”

 

ชั้นมองไปที่คุณซูที่ยิงกระสุนระเบิดเมื่อกี้มาที่ชั้นในตอนที่กำลังดื่มนมเมื่อกี้

 

ซูซุ : “เปล่า ก็ปกติพวกมนุษย์เพศชายมักจะชอบหน้าอกใหญ่ ๆ ไม่ใช่หรือไง แต่นายกลับไม่ดูไม่มองไม่ทำอะไรเลย หรือว่าจะเป็นอย่างที่ฉันคิดว่านายนะเป็น----”

 

ชิม่อน : “เอ้ จริงหรือครับคุณพี่ชาย !?”

 

โครโน่ : “อย่าไปเชื่อแบบนั้นะชิม่อน เข้าใจผิดกันไปใหญ่แล้ว ชั้นเป็นพวกปกติจริง ๆ นะ”

 

ซูซุ : “หุ หุ ฉันเองก็ได้ยินอะไรคล้าย ๆ กันแบบนี้เมื่อวานเหมือนกันนะ”

 

โครโน่ : “ฮะ ?”

 

ซูซุ : “เปล่า ๆ ไม่ต้องสนใจหรอก”

 

หุ หุ หุ หุ คุณซูยังคงหัวเราะอย่างชั่วร้าย ทำไมเธอถึงปั่นหัวคนอื่นเล่นในสถานการณ์แบบนี้ได้ลงคอกันนะ ศตรูอยู่ตรงหน้านั้นนะเฮ้ย !

 

ซูซุ : “แล้วนายชอบแบบไหนละ เอาจริง ๆ ?”

 

โครโน่ : “ชั้นบอกว่าก็ปกติไง ! แน่นอนชั้นชอบพวกสาวน่ารักมากกว่าผู้ชายอยู่แล้ว เฮ้อ ถ้าหากเธอคิดว่าผู้ชายทุกคนต้องชอบพวกหน้าอกใหญ่แล้วละก็ เธอก็คิดผิดแล้วละ”

 

ซูซุ : “งั้นนายเป็นพวกชอบโลลิค่อน ?”

 

โครโน่ : “ไม่ใช่แน่นอน !”

 

ซูซุ : “แล้วกรณีของลิลี่ละ มันน่าสงสัยอยู่นะ เอ้ฉันคิดว่ามันน่าเชื่อถอืมั้ยเนี่ย”

 

ชิม่อน : “...จริงด้วยครับ”

 

โครโน่ : “อย่าไปเอออกับเธอสิชิม่อน แล้วก็ช่วยหยุดสร้างเรื่องแปลก ๆ ให้กับชั้นได้แล้ว”

 

นี่เธอโกรธแค้นอะไรชั้นอยู่หรือเปล่าเนี่ยคุณซู

 

ซูซุ : “หุ หุ งั้นฉันจะไม่พูดเรื่องนี้ละ”

 

นายไม่สนหน้าอกใหญ่ ๆ แบบนี้งั้นหรือ ? เธอมองมาที่ชั้นแบบนั้น เจ้าตัวปัญหาของคำถามนั้นกำลังเคลื่อนไหวไปมาบนหัวของชิม่อนอยู่

 

เออ ผู้ชายที่โดนแบบนั้นคงจะไม่ลืมไปชั่วชีวิตเลยมั้ง

 

โครโน่ : “อีกอย่างเวลาที่ชั้นมองไปที่พวกหน้าอกใหญ่ ชั้นก็คิดถึงเธอคนนั้นทุกทีเลย..”

 

แม่ของชั้นนั่นเองที่พูดถึง เธอเป็นพวกอกใหญ่แบบนั้นแหละ พอเห็นแบบนั้นบ่อย ๆ ตั้งแต่เล็ก ชั้นเลยตายนั้นกับพวกหน้าอกทรงโตไปแล้ว

 

ชั้นไม่แน่ใจว่ามันเป็นเรื่องดีหรือไม่ดีกันแน่ แต่ว่าก็นะ มันก็ทำให้ชั้นไม่มองพวกอกทรงโตด้วยสายตาลามกเลยสักครั้ง แบบนั้นก็คงดีเหมือนกัน

 

ชิม่อน : “อ้า คุณพี่ชายทำเป็นหลบสายตาไปทางอื่นแล้ว”

 

ซูซุ : “หุ หุ หุ ดูเหมือนผู้นำของพวกเราจะเป็นพวกมีความอดทนสูงอยู่นะ”

 

ก็ดีอยู่ว่าหัวข้อสนทนานั้นจบแล้ว ชั้นเลยเริ่มดื่มนมที่เหลืออยู่เข้าไป

 

แต่พอเริ่มคิดถึงบ้าน ชั้นก็รู้สึกอยากกินข้าวขาวอร่อย ๆ แล้วสิ

 

ก็ที่นี่มีแต่ขนมปังขาวเป็นอาหารหลักทั้งนั้นเลย เดียวไปถึงสปาด้าแล้วลองหาข้าวกินดีกว่า

 

และในตอนนั้นเอง

 

ซูซุ : “พวกัมนโจมตีมาแ้ลว !”

 

ขณะที่คุณซูตะโกนออกมา ชั้นก็ได้ยินเสียงร่ายเวทของศตรู

 

โครโน่ : “นั่นมันบ้าอะไรกัน !?”

 

จากที่ป่าฝั่งตรงข้าม มีลูกบอลเพลิงยิงออกมาเป็นแนววิถีโค้งเข้าใส่อาคารหลังนี้

 

พวกมันมีด้วยกันทั้งหมด 5 ลูก

 

ซูซุ : “หมอบลงชิม่อน ! كيكو هيروشي منع تجميد الباردة درع الجليد الصلب―― โล่น้ำแข็ง・ไอส์・อาร์มเมอร์ (氷結大盾 ・アイズ・アルマシルド)”

 

คุณซูใช้ร่างของเธอปกป้องชิม่อนเอาไว้และใช้คาถาโล่น้ำแข็งขึ้นมาปกป้องอีกชั้นหนึ่ง

 

โครโน่ : “[โล่สีดำ แบล็คชิลด์ (黒盾・シールド)]”

 

ชั้นเองก็เช่นกัน

 

และในตอนที่โบ่สีดำถูกสร้างขึ้นตอนนั้นเอง

 

*ตู้ม ตู้ม ตู้ม ตู้ม !!*

 

คลื่นความร้อนก็แผ่กระจายออกไปทั่วจากการระเบิดโจมตีนั้น

 

หนึ่งในบอลไฟนั้นกระทบเข้าหลังคาตรง ๆ

 

โครโน่ : “ทุกคนปลอดภัยมั้ย !?”

 

ซูซุ : “อือ แต่ว่า--”

 

โดยไม่ฟังให้จบ ชั้นเห็นพวกนักธนูที่ประจำอยู่บนหลังคากำลังถูกไฟลุกท่วมตัวไปแล้ว

 

โครโน่ : “เชี่ย !”

 

ชั้นที่ใช้ได้แต่เวทมนต์ดำ ไม่มีหนทางที่จะดับเปลวเพลิงเหล่านั้นได้

 

ขณะที่ชั้นกำลังคิดว่าต้องทำอะไรต่อ พวกคนที่ปลอดภัยก็เริ่มวิ่งกลับเข้าไปในอาคารกันแล้ว

 

พวกเขาที่ใช้เวทธาตุน้ำกับน้ำแข็งได้ ต่างรีบดับไฟที่กำลังลุกไหม้ร่างของพรรคพวกอยู่

 

โครโน่ : “เป็นไรมากมั้ย ?”

 

ชั้นกระโดดลงมาและวิ่งไปหาพวกเขา

 

… : “ฮ่าาา ยะ ยังมีชีวิตอยู่ครับ”

 

แม้ว่าผมและขนของพวกเขาจะมอดไหม้จนเรียบไปแล้ว พวกเขาก็ยังตอบด้วยรอยยิ้ม

 

ส่วนบางคนที่ไหม้ไปทั้งร่างจนถึงผิวหนัง ก็กำลังดื่มโพชั่นเข้าไปอยู่

 

พวกเขาอึดกันซะจริง แต่ก็ดีแล้วละ

 

โครโน่ : “ชั้นไม่คิดว่าพวกมันจะทิ้งระเบิดแบบนั้นเลย แต่ดูเหมือนพลังจะน้อยกว่าที่เห็นนะ”

 

ถึงระเบิดเพลิงนั้นจะโดนอาคารตรง ๆ แต่ด้วย [จิโด้ เคนจุซึ] ที่ชั้นทำเอาไว้กับอาคารหลังนี้ สุดท้ายเปลวเพลิงนั้นก็ไม่อาจทำอะไรกับอาคารหลังนี้ได้แม้ว่าจะถูกสร้างมาจากไม้ก็ตาม

 

โครโน่ : “ก่อนอื่นถอยเข้าไปในอาคารกันก่อนเถอะ ! คุณซูฝากดูแลคนเจ็บกับการถอยร่นด้วย ส่วนชั้นจะไปดูข้างล่างหน่อย”

 

ซูซุ : “รับทราบค่ะ”

 

ชั้นรีบไปที่แนวรั้วป้องกัน พวกนักผจญภัยกำลังตั้งแนวรับกันอยู่ ชั้นต้องบอกพวกเขาให้ถอยเข้าไปในอาคารก่อน

 

… : “โอ้ย มันมาอีกแล้ว !!”

 

ชั้นได้ยินเสียงบางคนดังมาจากข้างหลัง ลูกบอลเพลิงถูกยิงออกมาอีกแล้ว

 

โครโน่ : “ชิ ! พวกมันใช้วิธีทิ้งระเบิดจากระยะไกลแทนแล้วงั้นหรือ--[หนวดสมอยึดจับ・แองเคอร์แฮน (影触手・アンカーハンド)]”

 

ตอนนี้ชั้นไม่มีเวลาแล้ว ชั้นเลยกระโดดลงไปจากหลังคาตรง ๆ เลย

 

แองเคอร์แฮนที่ใช้ไปเป็นรุ่นพันธนาจากที่เคยใช้ตอนปีนกำแพงเมืองไดดารอส ถึงจะดูคล้ายกัน แต่ที่แตกต่างคือมันจะคล้ายกับหนวดระยางที่มีความสามารถในการยึดติดกับวัตถุ ดังนั้นมันจึงมีอิสระมากกว่าในการเคลื่อนไหว

 

ระยางลวดสีดำได้พุ่งออกมาจากมือของชั้นไปยึดที่หลังคา แล้วทำหน้าที่เป้นเหมือนสลิงห้อยตัวชั้นลงมา

 

ในขณะเดียวกันก็มีบอลเพลิงอีกลูกหนึ่งระเบิดดตรงหลังคาอีกแล้ว

 

แต่คลื่นความร้อนนั้นก็ไม่อาจถึงตัวของชั้นได้ ตอนนี้ชั้นกำลังเริ่มวิ่งไปที่แนวรั้วป้องกันแล้ว  

 




NEKOPOST.NET