[นิยายแปล] จอมมารดำ ตอนที่ 112 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] จอมมารดำ

Ch.112 - ตอนที่ 112 ถอยชั่วคราว


หลังจากกลับเข้ามาภายในกำแพง ชั้นกับคุณลุงโมก็เริ่มเปิดฉากสาดกระสุนเข้าใส่ศตรูอีกครั้ง

 

แม้ว่าพวกมันจะเข้าถึงประตูหน้าแล้ว แต่ด้วยอำนาจของปืนคู่นี้ ก็ทำให้พวกเราสามารถขับไล่พวกมันให้ล่าถอยได้อีกครั้ง

 

ชั้นรู้สึกได้ถึงประสิทธิภาพในการสังหารของการใช้ cross-fire เข้าใส่ศตรู แต่ถ้าหากปืนกลคู่นั้นต้องหยุดยิงอีกครั้ง พวกชั้นก็ต้องออกไปข้างนอกซื้อเวลาอีกที

 

ถึงรอบแรกจะไม่มีความสูญเสีย แต่รอบที่สองอาจจะไม่ได้โชคดีแบบนั้น

 

นอกจากนี้ ชั้นเองก็ไม่สามารถยิงลูกปืนได้ตลอดไปอีกด้วย

 

พวกเรายังมีขีดจำกัจที่พอจะรับมือได้อยู่ แต่หากพวกมันยังคงบุกแบบนี้ต่อไปเรื่อย ๆ ชั้นก็เริ่มสงสัยแล้วว่าจะพอต้านทานได้ทั้งวันหรือเปล่า

 

แต่แล้วความกังวลเหล่านั้นของชั้นก็ไร้ค่าไปทันที นั่นก็เพราะ

 

โครโน่ : “....ศตรูถอยทัพแล้ว”

 

หลังจากเปิดฉากยิงอีกครั้ง พวกศตรูก็เริ่มถอยร่นไปทันที

 

แวลคัน : “โอ้ โครโน่ พวกมันถอยทัพกันแล้ว จะดีหรือไม่ไปไล่ตามแบบนั้น ?”

 

แวลคันโยนธนูในมือทิ้งไป และทำท่าจะกระโดดออกไปนอกประตูอีกครั้ง

 

ก็เป็นปกติละนะที่จะไล่ล่าศตรูที่หันหลังหนี แต่ว่า….

 

โครโน่ : พวกเราจะไม่ไล่ตาม”

 

แวลคัน : “เอาละ ให้เป็นหน้าที่---เดียวนะ เมื่อกี้ว่าไงนะ !?!”

 

ใจเย็นก่อนสิแวลคัน แล้วก็เอามือออกมาจากดาบได้แล้ว

 

โครโน่ : “ถึงศตรูจะไม่มีปืนเหมือนพวกเรา แต่พวกมันก็มีกองทัพจอมเวทเป็นจำนวนมากรออยู่ที่ฝั่งตรงข้ามของแม่น้ำ ตอนที่พวกเราข้ามแม่น้ำไป พวกมันต้องยิงขัดขวางมาแน่ แม้ว่าจะต้องยิงโดนพวกเดียวกันที่กำลังถอยทัพอยู่ก็ตาม”

 

แวลคัน : “ถ้าแกกลัวไปซะทุกเรื่อง ก็อย่าเรียกตัวเองว่าเป็นนักผจญภัยเลย !”

 

โครโน่ : “ถ้าหากหน่วยโจมตีเมื่อกี้ยังคงบุกมาเรื่อย ๆ พวกเราคงต้านได้อีกแค่ครึ่งวันเท่านั้น แม้ว่าตอนนี้สิ่งนั้นจะไม่เกิดขึ้นแล้ว แต่หากพวกเราไล่ล่าพวกมันตอนนี้ ฝ่ายเราอาจจะมีคนเสียชีวิตได้ พวกเราจะไม่มีกำลังคนมากพอที่ยอมให้มีการสูญเสียเกิดขึ้นได้หรอก”

 

แคลวัน : “ชิ ก็ได้ ถ้าผู้นำว่าไงข้าก็ว่าตาม โห้ย ไอพวกโง่ทั้งหลายกลับเข้าประจำตำแหน่งได้แล้ว อย่าโยนธนูทิ้งแบบนั้นสิฟะ !”

 

พวกนักผจญภัยคนอื่นที่อยากไล่ล่าพวกมันต่างก็บ่นอุบอิบอย่างไม่พอใจเหมือนกับแวลคัน

 

แวลคัน : “ว่าแต่โครโน่ ?”

 

โครโน่ : “หืม ?”

 

แวลคัน : “พวกศตรูจะบุกมาอีกมั้ย ?”

 

กองทัพครูเสดเดอร์ก็แค่ถอยทัพกลับไปอีกฟากของแม่น้ำเท่านั้น รวมทั้งอัศวินเพกาซัสเองก็ยังหายไปด้วย

 

สงครามก็แค่หยุดลงชั่วคราวเท่านั้น ยังเรียกว่าห่างไกลจากชันชนะมากนัก

 

นี่คือสงครามตั้งรับ เป้าหมายของพวกเราคือคอยตั้งแนวป้องกันนี้เอาไว้ตราบเท่าที่พวกศตรูคงบุกมาอยู่

 

นี่มันก็แค่ถอยทัพชั่วคราวเท่านั้น

 

โครโน่ : “ก็ไม่รู้ว่าจะกลับมาบุกอีกครั้งเมื่อไหร แต่แน่ใจได้เลยว่ามีอีกครั้งแน่นอน”

 

แวลคัน : “งั้นหรือ แต่เป้าหมายของพวกเราคือถ่วงเวลาศตรูเอาไว้ แบบนี้ก็เข้าทางพวกเราเลยไม่ใช่หรือไง”

 

โครโน่ : “อือ แต่อย่าคลายการระวังตัวละ พวกมันต้องเข้าโจมตีอีกครั้งเร็ว ๆ นี้แน่ บางทีพวกมันคงวางแผนลอบโจมตีในช่วงกลางคืนก็ได้”

 

ชั้นเองก็ไม่รู้ว่าพวกครูเสดเดอร์จะมาไม้ไหนอีกเช่นกัน

 

เพื่อไม่ให้ถูกลอบโจมตีหรือเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝัน พวกเราต้องคอยระวังตัวตลอด 24 ชั่วโมง

 

พวกเราต้องทำแบบนี้ตลอดทั้งอาทิตย์ ซึ่งมันคงทำให้ฝ่ายเราเหนื่อยล้าแน่นอน

 

โครโน่ : “จากนี้ไปคงเป็นสงครามแข่งความอดทนแล้วสินะ--”

 

…………………

 

ในตอนที่ตะวันเริ่มตกดิน โนรุสที่ถูกฉมวกสงครามยิงใส่ ในที่สุดเขาก็ฟื้นขึ้นมา

 

และเมื่อเห็นสภาพรอบตัวของเขา เขาก็รู้ได้ทันทีว่ากำลังอยู่ที่ไหนกัน

 

ที่แห่งนี้คือศูนย์บังชาการที่หมู่บ้านวาโตะ และที่เขาอยู่นี้ก็คือโรงพยาบาลฉุกเฉินที่รีบสร้างขึ้นมาอย่างเร่งด่วน

 

เนื่องจากอาคารหลายหลังถูกพวกปีศาจเผาทำลายทิ้งไปแล้ว พวกเขาเลยทำได้แค่เลือกใช้บ้านที่ใหญ่ที่สุดที่เหลืออยู่เอามาใช้เท่านั้น

 

มีเพียงโนรุสที่ได้นอนบนเตียงเท่านั้น ส่วนพวกทหารเลวที่เหลือต่างก็ถูกนำตัวไปนอนบนพื้นที่มีแผ่นผ้าบาง ๆ ปูเอาไว้เท่านั้น

 

โนรุส : “อู้ยย…”

 

ขณะที่เขาลุกขึ้นมา ความเจ็บปวดก็เข้าโจมตีร่างของเขา หน่วยทหารแพทย์คนหนึ่งรีบรุดหน้าเข้ามาหาเขาทันที

 

ขณะที่หน่วยแพทย์แลกเปลี่ยนข้อมูลกับโนรุสอยู่นั้น ซิสเตอร์ซิลเวียที่ได้รับข่าวการฟื้นตัวของโนรุส ก็เข้ามาหาเขาภายในศูนย์รักษาแห่งนี้

 

ซิลเวีย : “เป็นยังไงบ้างค่ะ”

 

โนรุส : “ไม่เป็นไร เดียวก็ออกไปสู้ได้อีกครั้งเร็ว ๆ นี้แล้วละ”

 

ต่อให้พวกปีศาจจะลอบเข้าโจมตีตอนนี้ เขาก็พร้อมที่จะหยิบตะบองเหล็กคู่กายแล้วกระโจนเข้าต่อสู้ได้ทันที

 

ในทางตรงข้าม ถ้าหากไม่มีสถานการณ์ที่อันตรายอะไร เขาก็ไม่อยากจะเคลื่อนไหวร่างกายเช่นกัน

 

ซิลเวีย : “คงจะมีปัญหาแน่ถ้าหากนายตายง่าย ๆ แบบนี้ ครั้งหน้าช่วยระวังตัวให้มากกว่านี้หน่อยนะ”

 

โนรุส : “อึ๊ก...แล้วสงครามเป็นยังไบ้าง ? พวกเรายึดหมู่บ้านอาลซัสได้แล้วใช่มั้ย ?”

 

พอได้ยินแบบนั้น ซิลเวียก็ทำสัญญาณบางอย่างแล้วก็ตอบเขากลับไป

 

ซิลเวีย : “ไม่ค่ะ ทุกหน่วยตอนนี้ถอยทัพกลับมาหมดแล้ว”

 

โนรุส : “วะ ว่าไงนะ ! นี่มันหมายความว่ายังไงกัน !?”

 

โนรุสสงเสียงดังขึ้นเพราะคำตอบที่คาดไม่ถึงของเธอ แต่ซิลเวียก็ยังสงบใจแล้วพูดต่อไป

 

ซิลเวีย : “แนวป้องกันของศตรูหนากว่าที่คิดเอาไว้มาก ถ้าหากยังดำเนินต่อไปแบบนี้ ก็มีแค่เพิ่มการศูนย์เสียเท่านั้นค่ะ พวกเราเลยตัดสินใจล่าถอยออกมาก่อน”

 

โนรุส : “ควยเอ้ย ! ไอแนวป้องกันนั้นจะแข็งแรงแค่ไหนกันเชียว !? รู้มั้ยว่าพวกเราต้องสละทหารไปมากแค่ไหนถึงจะ---”

 

ซิลเวีย : “ไว้ค่อยคุยรายละเอียดทีหลังค่ะ คุณต้องไปรับฟังรายงานจากแต่ละหน่วยก่อนนะคะ”

 

หลังจากเธอรายงานเสร็จ ซิลเวียก็ออกไปจากห้อง

 

โนรุส : “เป็นไปไม่ได้ ขนาดมีกองทัพทหารและหน่วยอัศวินเพกาซัสมากขนาดนี้ก็ยังยึดหมู่บ้านเล็ก ๆ แค่นั้นไม่ได้อีกงั้นเรอะ ?.....”

 

โนรุสก้มหน้าลงและพยายามยอมรับสิ่งที่ไม่น่าเชื่อนี้

 

ทั้งที่เป็นสงครามที่เขาเชื่อมันว่าจะชนะแน่นอน แต่กลายเป็นว่าหน่วยอัศวินเกราะหนักได้ถูกทำลายทิ้งไปกอ่นใคร แถมตัวเขาเองก็ยังถูกยิง และเหนือไปกว่านั้นหมูบ้านเล็ก ๆ อย่างอาลซัสก็ไม่อาจยึดมาได้อีก

 

ทั้งหมดนี้ไม่เป็นไปตามที่เขาคาดหวังเอาไว้เลยสักอย่าง ต้องมาถอยทัพเพราะกองทัพปีศาจเล็ก ๆ แค่นี้ นับว่าเป็นความผิดพลาดทั้งในฐานะผู้บังคับบัญชาและผู้รับใช้ศาสนากางเขนอีกด้วย

 

มันแย่ชนิดที่ว่าปล่อยให้ถูกฆ่าตายไปยังจะดีซะกว่า

 

แต่แล้วโนรุสก็กลับมามีกำลังใจอีกครั้ง คนที่ต้องสาปแช่งก็มีเพียงแค่ปีศาจที่ใช้วิชามารกับเขามากกว่า

 

เขาสาบานว่าจะกระชากไส้ของพวกปีศาจทุกตัวที่อยู่ในหมูบ้านนั้นออกมา

 

ต่อให้เขาต้องถูกลงโทษหลังจากนี้ เขาก็ต้องกำจัดปีศาจพวกนั้นให้ได้ก่อนที่จะถูกส่งตัวไปรับโทษนั้น

 

โดยเฉพาะกับไปเจ้าคนที่ใส่ชุดสีดำทั้งตัวที่ถูกทหารเรียกว่า [มารร้าย] ตัวนั้น เขาจะต้องนำมันไปตรึงบนกางเขนเท่านั้นถึงจะทำให้เขาพอใจได้

 

โนรุส : “ไอพวกปีศาจ….นอกจากจะต้องกำจัดพวกแกทั้งหมดแล้ว จะต้องทำให้พวกแกตายอย่างทรมานที่สุดด้วยเลย คอยดู…..”

 




NEKOPOST.NET