[นิยายแปล] จอมมารดำ ตอนที่ 111 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] จอมมารดำ

Ch.111 - ตอนที่ 111 ป้อมปราการไฟ (火焔城壁)


หน่วยโจมตีทั้ง 24 คนที่ต่อสู้อยู่ริมฝั่งแม่น้ำด้วยทุกสิ่งที่พวกเขามี จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีใครได้รับบาดเจ็บถึงชีวิตกันสักคน

 

แต่จำนวนของศตรูที่ข้ามแม่น้ำมานั้นก็ยังคงมีอีกนับร้อย แม้ว่าพวกเขาจะมีความแข็งแกร่งดังนักรบผู้พิชิต ก็ยังมิอาจหยุดกองทัพนับร้อยแบบนั้นได้ตลอดไป

 

พวกทหารเหล่านั้นผ่านฝนธนูและเวทมนต์ และวิ่งผ่านดงดาบของนักรบแนวหน้าเหล่านั้น ในที่สุด พวกเขาบางส่วนก็สามารถไปถึงแนวป้องกันหน้าประตูของหมูบ้านอาลซัสจนได้

 

แต่พวกเขาก็ยังไม่อาจผ่าปราการที่ดูอ่อนแอซึ่งเป็นเพียงแค่แนวรั้วไม้บาง ๆ เท่านั้น

 

ทหาร : “ละ ลวดเหล็กบ้าอะไรกันเนี่ย--”

 

พวกเขาวิ่งตรงเข้าหาแนวลวดหนามอย่างไม่ลังเล

 

และต่อมา พวกเขาก็ต้องเสียใจกับการกระทำแบบนั้น หนามเหล็กแหลมได้ทิ่มแทงเข้าไปยังร่างของพวกเขา ความเจ็บปวดได้ทิ่มแทงลงไปยังขาของพวกเขา พวกเขาไม่อาจเคลื่อนที่เร็วไปกว่านี้ได้แล้ว

 

นักผจญภัย : “โอร่าา ! กลับบ้านเกิดไปซธไอพวกชั่วมนุษย์ !!”

 

พวกนักผจญภัยที่อยู่อีกฟากของแนวรั้วตะโกนด่าและสาปแช่งพวกเขา

 

หน่วยนี้คือการรวมตัวของนักผจญภัยแรงค์สอง และเป็นพวกที่อ่อนแอ แต่ด้วยประสบการณ์จากการทำงานมาหลายปี พวกเขาก็ยังพอมีความสามารถในฐานะนักรบที่จะต่อกรกับทหารเหล่านั้นได้

 

หอกจำนวนมากได้ถูกแทงลงมาจากฝั่งด้านในแนวรั้ว มันทำให้พวกทหารที่เคลื่อนไหวอย่างลำบากไม่อาจป้องกันได้และล้มตายลง ร่างของศพเหล่านั้นถูกทิ้งเอาไว้อยู่ภายในดงแนวรั้วหลวดนามเหล่านั้น

 

แต่ด้วยจำนวนที่มากกว่าของกองทัพครูเสดเดอร์ ไม่ช้าก็เร็ว พวกเขาเหล่านั้นก็จะมาถึงแนวป้องกันเป็นจำนวนมากแน่

 

ฮันนา : “พะ พี่สาว มันดูเหมือนจะไม่ดีขึ้นเรื่อย ๆ แล้วนะ !?”

 

สมาชิกของ [องค์หญิงนักล่าทั้งสาม] พวกเธอที่สู้ดั่งนักรบผู้กล้าหาญอย่างวัลคิลี่อยู่ในแนวหน้านั้น น้องคนสุดท้อง ฮันน่าได้เปล่งเสียงออกมา

 

อิรีน่า : “ใจเย็น ๆ พวกเราไม่เป็นไรหรอก พวกเราเอลฟ์ไม่ควรตื่นเต้นไปกับเรื่องแค่นั้น ลอร่า การเตรียมการเสร็จแล้วใช่มั้ย ?”

 

ลอร่า : “เสร็จแล้วค่ะคุณพี่”

 

ฮันน่าได้เปลี่ยนไปใช้หอกเพื่อฆ่าทหารของศตรูที่กำลังพยายามข้ามแนวรั้วลวดหนามตรงหน้าเมื่อห้านาทีที่แล้ว

 

ส่วนอิรีน่ากับล่อร่าได้ใช้ธนูสายฟ้ายิงใส่พวกมัน

 

เนื่องจากตอนนี้พวกศตรูมาอยู่ระยะประชิดตรงหน้าแล้ว ทำให้พวกเธอสามารถยิงได้โดยไม่ต้องเล็ง แต่ตอนนี้พวกทหารเหล่านั้นก็ไม่ได้อยู่ในความสนใจของพวกเธอแล้ว

 

อิรีน่า : “ทุกคน ถอยออกไปจากแนวรั้วซะ !”

 

ด้วยเสียงของอิรีน่า ฮันน่าและนักผจญภัยคนอื่น ๆ ต่างก็ถอยร่นออกมาทันที

 

พอเห็นแบบนั้น พวกทหารก็คิดว่าเป็นโอกาศพร้อมกับรีบร้อนที่จะข้ามแนวรั้วนั้นเข้าไป

 

อิรีน่า & ลอร่า : “”[รังสีสายฟ้า-ไลนิง-บลาซ (雷電放射・ライン・ブラスト)]””

 

ธนูสายฟ้าระดับต่ำได้ถูกยิงเข้าไปที่ลวดหนามเหล่านั้น

 

ด้วยลวดเหล็กที่เกาะเกี่ยวกับขาของทหารเหล่านั้น ลวดเหล็กที่ใช้สร้างเป็นแนวรั้วจึงทำหน้าที่ดูดซับกระแสไฟฟ้าจากธนูสายฟ้านั้นราวกับตัวเหนี่ยวนำ สายฟ้านั้นได้วิ่งไปทั่วอณาบริเวณตามแนวของรั้วนั้น

 

รั้วลวดหนามได้กลายสภาพเป็นรั้วไฟฟ้าในทันที

 

พวกทหารที่กำลังข้ามแนวรั้วลวดหนามต่างหยุดเคลื่อนไหวราวกับแมลงที่ถูกย่าฆ่าแมลงพ่นใส่ พวกเขาต่างหมดแรงที่จะสู้ต่อไปแล้ว

 

อิรีน่า : “ดูซะ บอกแล้วไง”

 

ฮันน่า : “เออ จริงด้วย…”

 

สีหน้าของอิรีน่ายังคงสงบนิ่ง ฮันน่าเข้าใจถึงความต่างของความกดดันที่เธอมีกับพี่สาวของเธอ

 

อิรีน่า : “ทุกคนพร้อมลุย ระรอกใหม่มาแล้ว !”

 

แม้ว่าทหารชุดที่แล้วจะหยุดเคลื่อนไหวลงไปแล้ว แต่กองกำลังใหม่ของพวกมันก็ปรากฏตัวทันที

 

พวกเขายังไม่อาจมีเวลาจะมาฉลองต่อหน้าของคลื่นกองทัพศตรูที่ถาโถมเข้ามาเป็นระลอกแบบนี้ได้ พวกนักผจญภัยต่างตั้งสมาธิของตนเพื่อรับมือศตรูที่กำลังเข้ามาใหม่นี้

 

ลอร่า : “คุณพี่ ฉันว่ารอบนี้คงใช้แผนเดิมไม่ได้แล้วละ”

 

ลอร่าพูดกับอิรีน่าอย่างเย็นชา

 

อิรีน่า : “ทำไมละ ? แนวรั้วก็ยังอยู่ดีนี่ ?”

 

ลอร่า : “ไม่ใช่แบนั้นค่ะ มันมีศพมากเกินไปแล้วนะ”

 

ลอร่าชี้ไปที่ซากศพของทหารที่ติดอยู่ในรั้วลวดหนามกองอยู่ในนั้น

 

แน่นอนว่าร่างของพวกมันทับลวดหนามเหล่านั้นเอาไว้

 

อิรีน่า : “ไม่นะ หรือว่าพวกมันจะใช้ศพเหล่านั้นเป็นทางเดิน--”

 

สิ่งที่อิรีน่าคาดการเอาไว้ ได้กลายเป็นจริง

 

พวกครูเสดเดอร์ใช้ศพเหล่านั้นดั่งทางเดินที่ปลอดภัย พวกเขาเหยียบย่ำร่างของพวกพ้องและหัวหน้าของพวกเขาเข้ามาได้อย่างไม่ลังเล

 

… : “ไอพวกสารเลว ! พวกแกทำได้ถึงขนาดเหยียบย่ำร่างของหัวหน้าตัวเองเชียวเรอะ !”

 

นักผจญภัยคนหนึ่งตะโกนใส่พวกมัน

 

สำหรับนักผจญภัยที่ทำงานกันเป็นทีม การกระทำของพวกครูเสดเดอร์ที่เหยียบลงร่างของหัวหน้าตัวเองแบบนั้น โดยไม่คิดแม้แต่จะตรวจดูหรือช่วยพวกเขาเลยสักนิด เป็นสิ่งที่พวกเขาไม่อาจให้อภัยได้

 

แต่สำหรับทหรเหล่านั้น มันก็เป็นเรื่องปกติ ที่จะใช้ร่างของพวกพ้องเป็นดั่งบันไดเพื่อบุกเข้าไปหาศตรู

 

มีเพียงโครโน่เท่านั้นที่เขาคาดการเอาไว้แต่แรกแล้วว่า พวกศตรูจะต้องหาเส้นทางบุกเข้ามาในที่สุดได้แน่

 

อิรีน่า : “คงต้องลำบากกันหน่อยละนะ ต่อให้ทำแบบเมื่อกี้ก็คงไม่ได้ผลเท่าไหรแล้วละ”

 

ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากใช้พลังของตนเองหยุดพวกมันเอาไว้เท่านั้น

 

อิรีน่าและลอร่าต่างหยับอาวุธของตนขึ้นมา และพร้อมที่จะปะทะกับศตรูตรงหน้า ในตอนนั้นเอง

 

ลุงโม : “ขอยกลับมาแล้ว !!”

 

พวกครูเสดเดอร์รู้สึกราวกับว่ามันเป็นเสียงของมารร้าย

 

พร้อมกับเสียงดัง *แกร๊ก* ในพริบตาเดียว กระสุนสีดำจำนวนมาก็ทะลวงร่างของพวกเขาเหล่านั้นไป

 

ลุงโม : “ขอโทษที่ขอยปล่อยให้รอนานเน้อ ! ปืนกลพร้อมใช้งานอีกครั้งแล้วเน่อ !!”

 

พายุกระสุนได้ถาโถมเข้าไปยังครูเสดเดอร์อีกครั้ง

 

ลุงโมยิงกระสุนเหล่านั้นไปยังพวกทหารศตรูที่อยู่ตรงแนวกำแพงรั้งนั้น

 

อิรีน่า : “เฮ้อ กลับมาได้เวลาที่ดีเลย”

 

อิรีน่าในที่สุดเธอก็รู้สึกสบายใจอีกครั้ง

 

เธอเริ่มกลับไปทำหน้าที่ออกคำสั่งอีกครั้ง

 

ฟิโอน่า : “งั้นกลับไปหาคุณโครโน่พร้อมกับคนอื่น ๆ กันเถอะค่ะ”

 

คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอคือแม่มดที่ใส่ชุดคลุมสีดำที่แตกต่างไปจากโครโน่ [ฟิโอน่า]

 

อิรีน่า : “งั้นฝากด้วยนะ”

 

ฟิโอน่า : “ค่ะ วางใจฉันได้เลย”

 

ฟิโอน่าหยิบแตรเขาสัตว์ออกมาจากหมวกแม่มดของเธอ

 

เธอวางมันลงที่ริมฝีปากของเธอพร้อมกับเป่าลมใส่ลงไปที่สิ่งนั้น

 

*บู้มม บู้มมมมมม*

 

เสียงที่ดังก้องสะท้อนไปทั่วจนกลบเสียงปืนจนมิด

 

เสียงนั้นได้ดังไปถึงหูของโครโน่และหน่วยที่อยู่แนวหน้าตรงนั้น

 

……………..

 

โครโน่ : “สัญญาณมาแล้ว ! ทุกคนถอยทัพ !!”

 

ขณะที่เสียงของแตรอันนั้นมากระทบหูของชั้น ชั้นก็ออกคำสั่งถอยทัพไปทันที

 

ถึงจริง ๆ ทุกคนเองก็น่าจะได้ยินแล้ว บางทีคงไม่ต้องออกคำสั่งไปก็ได้

 

แวลคัน : “โอร่าา ! เข้ามาหาข้าได้เลย !!”

 

ดูเหมือนท่ามกลางทะเลเลือดของทหาร จะมีอยู่คนหนึ่งที่ลืมสัญญาณที่ว่านั้นไปเรียบร้อยแล้ว

 

ใช่แล้วชั้นพูดถึงนายนั่นแหละ แคลวัน

 

โครโน่ : “[กระสุนปีศาจ]”

 

ชั้นส่งกระสุนไปยังเขาที่อารมณ์กำลังเดือดพุ่งพล่าน แต่ครั้งนี้เบากว่าทุกครั้ง

 

แวลคัน : “โอ้ย ! อะไรกันโครโน่ ?! อย่ามาขวางสิฟะ !”

 

ทหารสองคนที่ถูกเขาพาดดาบเข้าใส่ ได้กระเด็นออกไป เขาหันกลับมาตะโกนใส่ชั้นอย่างโมโห

 

โครโน่ : “ถอยก่อน ไม่ได้ยินเสียงแตรหรือไง ?”

 

แวลคัน : “อ้า นั่นสินะ เหมือนจะมีสัญญาณแบบนั้นอยู่ด้วยนี่นะ”

 

นี่ถ้าชั้นไม่เตือนนายนี่ นายคิดจะสู้ไปจนถึงเมื่อไหรกัน เอาจนตัวตายเลยใช่ไหมนั่นนะ ?

 

โครโน่ : “ม่านดำ”

 

ชั้นปล่อยควันสีดำพร้อมกับพาเจ้าแวร์วูฟสมองกล้ามกลับไปที่หมู่บ้าน

 

ด้วยม่านควันที่ถูกปล่อยออกมาจากกลืนกินพื้นที่แห่งนี้ พวกทหารต่างก็คิดว่ามันคือควันพิษ แต่ความจริงแล้วมันก็แค่ม่านควันธรรมดาเท่านั้น

 

มันเป็นเวทมนต์ที่ชั้นเรียนรู้เป็นครั้งแรกตอนใช้หนีจากซาริเอลในครั้งแรกที่ได้พบกัน แต่เพราะครั้งนี้ไม่เหมือนกับครั้งนั้นที่จะมีการโจมตีเข้ามา ฉันเลยสามารถปล่อยตัวตามสบายได้

 

โครโน่ : “สมกับเป็นนักผจญภัยที่มากความสามารถ แม้แต่การถอยหนีก็ยังทำได้อย่างชำนาญเลย”

 

แม้แต่คนที่ถูกพวกทหารล้อมเอาไว้ พวกเขาก็ยังสามารถทิ้งระยะหนีออกมาได้

 

แต่ก็ไม่อาจหยุดศตรูได้ พวกเขาเริ่มตามล่าพวกเราที่ยังอยู่รั้งท้ายอยู่

 

ทหาร : “พวกปีศาจถอยทัพไปแล้ว !”

 

ทหาร : “ตามพวกมันไป !”

 

พอเห็นพวกเราถอยหนีไป พวกครูเสดเดอร์ก็มีกำลังใจเพิ่มขึ้นมาทันที

 

ถ้าหากเป็นแบบนี้พวกมันคงสามารถผ่านประตูไปพร้อม ๆ กับพวกเราที่ผ่านเข้าไปได้แน่นอน

 

ต้องมีใครสักคนหยุดศตรูเอาไว้ในระหว่างที่พวกเราถอยเข้าไปในหลังประตูบานนั้น

 

แต่หน้าที่นั้น ชั้นได้มอบให้คนอื่นแล้ว

 

แวลคัน : “ถอยไปซร้า โอร่าาา !!”

 

แวลคันจัดการศตรูที่วิ่งล่วงหน้าไปอยู่แถวแนวรั้วป้องกันก่อนหน้านี้

 

พวกทหารเหล่านั้นถูกหน่วยจูโจมของพวกชั้นทำลายทิ้งได้อย่างง่ายดาย นั่นสิ ตอนนี้ต้องกำจัดพวกทหารที่อยู่ ๆ ใกล้ ๆ ประตูก่อนสินะ

 

ทั้ง 24 คนต่างยืนอยู่ตรงแนวรั้วลวดหนามที่พึ่งถูกวางเอาไว้หลังจากที่พวกชั้นวิ่งออกมาเมื่อกี้

 

ตอนนี้ก็แค่รอคอยคน ๆ นั้นมาเจอกันเท่านั้น

 

ฟิโอน่า : “ยินดีต้อนรับกลับนะคะ คุณโครโน่”

 

ชั้นได้ยินเสียงของฟิโอน่าพร้อมกับประตูที่เปิดออก

 

โครโน่ : “อือ ชั้นกลับมาแล้ว”

 

ฟิโอน่ายืนอยู่ที่ประตูพร้อมกับหน้าตาง่วง ๆ เหมือนเดิม ที่ข้าง ๆ ของเธอมีนักผจญภัยสองคนถือกรรไกรก้ามปูเอาไว้อยู่

 

มันไม่ใช่อาวุธ แต่เป็นอุปกรณ์สำหรับถอนรั้วลวดหนามออกนั่นเอง

 

ด้วยการฝึกซ้อม พวกเขาสามารถเปิดทางให้กับพวกเราได้อย่างรวดเร็ว

 

แต่ในขณะเดียวกัน ก็มีทหารบางส่วนมุดเข้ามาด้วยเช่นกัน

 

โครโน่ : “งั้นฝากเธอด้วยนะ”

 

ฟิโอน่า : “ค่ะ--”

 

โดยไม่ต้องกังวลใจกับพวกทหารที่ฝ่าเข้ามาข้างใน ฟิโอน่าก็เริ่มร่ายเวทมนต์แล้ว

 

ฟิโอน่า : “لهب النار إيقاف جدار حاجز لمنع الثابت لهب هيروشي ثلاثاء كيكو”

 

ชั้นที่ไม่ใช่จอมเวทแบบทั่วไปนั้น ก็ไม่รู้ว่าความหมายของบทร่ายนั้นมีว่าอะไร แต่ชั้นก็รู้ว่าเวทมนต์กำลังเริ่มทำงานแล้ว

 

มันเป็นเวทเดียวกับที่เธอใช้ปกป้องชั้นที่หมู่บ้านอิรุสตอนนั้น

 

ชั้นเคยเห็นเวทป้องกันเพลิงของเธอมาก่อนแล้ว แต่ด้วยเวทที่เธอจะใช้หยุดศตรูในครั้งนี้นั้น เป็นเวทป้องกันระดับสูงของจริง

 

ฟิโอน่า : “[ป้อมปราการไฟ・อิกนิส・แรมพาทดีเฟ้นด์]”

 

เกิดการปะทุของเปลวเพลิงเกิดขึ้น

 

กำแพงแห่งไฟ เปลวเพลิงที่ลุกไหม้ขึ้นมา คำพูดเหล่านั้นยังไม่อาจบรรยายได้ตรงความจริงไม่ สิ่งที่เกิดขึ้นคือ มันได้มีภูเขาเพลิงขนาดยักษ์สีแดงลุกไหม้ส่งความร้อนอันน่าเหลือเชื่ออยู่ตรงหน้าชั้นนี้

 

ราวกับมีแม็กม่าอยู่ตรงนั้น ไม่มีมนุษย์คนใดสามารถข้ามผ่านกำแพงนี้มาได้

 

โครโน่ : “...ยอดไปเลย”

 

ฟิโอน่า : “ขอบคุณมากค่ะ”

 

ไม่เพียงแค่ชั้นเท่านั้นที่คิดแบบนี้ แม้แต่นักผจญภัยคนอื่นและพวกครูเสดเดอร์เองก็ทึ่งกับสิ่งนี้เช่นกัน

 

พวกชั้นไม่สูญเสียใครไปเลยในหน่วยแนวหน้าทั้ง 24 คนนี้ ทุกคนต่างสามารถกลับมาถึงหมู่บ้านได้อย่างปลอดภัยทุกคน

 

และในเวลาเดียวกัน ภูเขาเพลิงตรงหน้าก็หายไปราวกับภาพลวงตาที่คอยหลอกหลอนพวกเขาอยู่ตรงนั้น

 



NEKOPOST.NET