[นิยายแปล] จอมมารดำ ตอนที่ 11 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] จอมมารดำ

Ch.11 - ตอนที่ 11 พบเจอคุณแฟรี่ (บทที่สอง:แต่ละวันในต่างโลก)


ก่อนอ่าน

ตั้งแต่ตอนที่ 11 เป็นต้นไปนี้ เนื่องจากผมไม่ใช่คนแปลเดิม การใช้ภาษาและการพิมพ์อาจผิดเพี้ยนไปจากเดิม ถ้าผิดพลาดประการใดต้องขออภัย ณ ที่นี้ด้วยครับ

 

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

บทที่สอง แต่ละวันในต่างโลก

ตอนที่ 11 พบเจอคุณแฟรี่

 

 

ในขณะที่ชั้นหลับอย่างเป็นตายอยู่นั้น ก็มีแรงสั่นไปตามร่างกายทำให้ค่อยๆตื่นขึ้นมาอย่างช้าๆ

 

“...อืออ อืมมมม … ขออีก 5 นาทีน่าาา แม่”

 

ตามปกติแล้วแม่ของชั้นที่มักจะไม่ยอมให้ลูกของเธอขี้เกียจคร้านนั้น อีกเดียวจะต้องถีบชั้นลงจากเตียงแน่ๆ

แต่นานๆทีชั้นจะได้มีโอกาศนอนอย่างเป็นสุขแบบนี้ ต่อให้ในอีก 10 วินาทีข้างหน้าสวรรค์จะถล่มลงมาชั้นก็ไม่สนหรอก ขอนอนจนถึงที่สุดเถอะ ….

 

*[バシャン] ซ่าาาา !

 

“เห้ยย ! !?”

น้ำเย็นๆราดโครมเข้าใส่ที่หน้า ทำเอาซะตาสว่างขึ้นมาทันที

 

“โถ่ถึงชั้นจะไม่ตื่น แต่ราดด้วยน้ำเย็นๆใส่หน้าที่ มันก็โหดร้ายไปนะแ-่...”

 

ชั้นมองไปรอบๆก่อนจะรู้ตัวว่าไม่มีแม้แต่เงาของคุณแม่ในห้องนี้ ...ห้องที่ไม่ใช่แม้แต่ห้องของชั้นเอง

 

 

ภายใต้ท้องฟ้าสีคราม ต้นไม้ที่เขียวขจี รอบๆตัวเต็มไปด้วยเศษไม้และลูกผลไม้สีแดงสดกระจายไปทั่ว ใกล้ๆขาของชั้นมีสิ่งมีชีวิตสีขาวสั่นเทิ้มอยู่

 

“หะ !?”

 

(เดียวนะ ใจเย็นๆก่อนตัวชั้น ก่อนหน้านี้ชั้นได้แอบเข้าไปหลบในรถขนสินค้าที่กำลังมุ่งหน้าไปยังทวีป แพนโดร่า [パンドラ大陸] และในรถเองก็มีกล่องใส่ผลไม้สีแดงที่ดูคล้ายกับลูกแอปเปิ้ล ดังนั้นเศษไม้กับผลสีแดงที่กระจายอยู่นี้ ก็คงมาจากกล่องพวกนั้นละมั้ง)

 

(แล้วชั้นเองก็จำไม่ได้ว่ามาอยู่ในป่านี้ตั้งแต่เมื่อไหร สงสัยระหว่างที่ชั้นหลับไปอยู่นั้นคงเกิดอะไรขึ้น แล้วตกลงพร้อมๆกับลังกล่องพวกนี้ ?)

 

(ไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ที่แน่นอนคือต้องมีอะไรบางอย่าง ตอนกำลังเดินทางแน่นอน)

 

เรื่องสถานะการณ์เหล่านั้นคงต้องละไว้ก่อน ตอนนี้... ชั้นกำลังทำความเข้าใจสิ่งมีชีวิตสีขาวที่อยู่ตรงหน้ามากกว่า

 

“นี้...คือ ตัวอะไร?”

 

ความคิดแว้บแรกที่ชั้นนึกออกคือ ของเล่นจำพวกหุ่นยนต์จำลองรูปร่างมนุษย์ขนาดเล็ก มันมีขนาดราวๆเด็ก 3-4 ขวบ หัวที่ค่อนข้างใหญ่และริมฝีปากที่เล็ก นอกจากนี้ยังมีปีกแสงขนาดเล็กสีปีกงอกออกมาที่กลางหลัง และที่สำคัญ เด็กคนนี้ไม่ใส่เสื้อผ้า …

 

“...ยะ อย่าบอกนะว่า แฟรี่ ?”

 

ไม่ว่าจะมองยังไง นี่มันแฟรี่ ไม่น่าจะเป็นอย่างอื่นได้

แต่ตัวชั้นที่มาเห็นแฟรี่แบบนี้คงเหนื่อยไปแล้วละมั้ง

 

(นั่นสินะ ชีวิตที่ถูกโยนเข้าไปทดลองบ้าๆทุกวัน ความสิ้นหวังเหล่านั้นคงทำให้ชั้นเหนื่อยมาจนถึงตอนนี้แน่)

 

 

(เดียวสิ ! โลกนี้ขนาดเวทย์มนต์ และปีศาจยังมีเลย ดังนั้น แฟรี่ก็คงไม่ใช่เรื่องแปลกสิ !)

 

“นี่ เป็นอะไรมั้ย ? ”

 

“!?”

 

โอ้ มันกระโดดโหยงขึ้นมาเลยละ

 

“เกิดอะไรขึ้น บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า ?”

 

“....”

 

---ไม่มีเสียงตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก---

   

หลังจากเงียบเป็นป่าช้าราว 30 วินาที แฟรี่ตัวน้อยก็ค่อยๆหันหน้ามา

 

ผมสีบลอนท์ราวทองคำขาว อีกทั้งนัยตามรกตที่ดูใสสะอาดบริสุทธิ์ มีหยาดน้ำตาเล็กๆซึมออกมาที่ขอบตาของเธอ

 

สะ..สิ่งมีชีวิตที่น่ารักขนาดนี้ัมันคืออะไรกัน !? (tn: หมีตื่น)

 

ชั้นไม่ใช่โลลิค่อนนะบอกไว้ก่อน แต่ชั้นก็ไม่อาจปฏิเสธหัวใจที่เต้นเร็ว ราวกับแสดงถึงสัญญาณของความรักแรกพบได้

 

“...”

เพราะถูกชั้นจองเธออย่างเร่าร้อน แฟรี่ตัวน้อยจึงวิ่งหนีอย่างรวดเร็วไปหลบที่หลังเงาของต้นไม้

 

นี่ชั้นทำให้เธอกลัวหรือเปล่านะ ?

 

“อืมมม”

 

ขณะที่ชั้นคิดว่าเธอคงหนีไปแล้ว แต่เธอกลับโผลหน้าน้อยๆจากหลังต้นไม้ พร้อมกับสงเสียงเล็กๆน่ารักออกมา

 

“คุณ เป็นอะไร มั้ย ? “

 

“หืม ?” ชั้นไม่เข้าใจกับคำถามที่เธอถามออกมา ไม่ใช่ชั้นเองที่ควรถามคำถามนั้นหรือ ? ทำไมคุณแฟรี่ตัวน้อยถึงเป็นห่วงชั้นด้วยละ ?

 

“ตก   มา”

 

?? ชั้นสงสัยว่าเธอพูดถึงอะไร และสังเกตุเห็นว่าเธอกำลังจ้องมองไปที่ข้างหลังของชั้น

 

“โอออ้”

 

จากกองซากไม้และผลไม้สีแดง และตำแหน่งของชั้น ที่กำลังอยู่ตรงก้นหน้าผา นี่แสดงว่าชั้นตกลงมากพร้อมกับของเหล่านี้สินะ แล้วเธอคงมาพบเข้าเลยเอาน้ำมาสาดเพื่อปลุกให้ชั้นตื่น

 

“เธอ เป็นคนช่วยฉันเอาไว้ใช่ไหม ?”

 

เธอเขยาคอ และพยักหน้าตอบ

 

“งั้นหรือ ? ขอบคุณครับ ชั้นไม่เป็นไร ไม่ได้บาดเจ็บตรงไหน”

 

คงต้องขอบคุณร่างดัดแปลงนี้ละนะ ที่ทำให้ไม่บาดเจ็บตรงไหนเลย อีกทั้งยังไม่ทำให้แฟรี่น้อยแสนน่ารักคนนี้ต้องเป็นวิตกกังวลด้วย

 

“ดีแล้วละน้า”

 

เธอยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่ทำให้ชั้นสัมผัสกับความอ่อนโยนของโลกนี้เป็นครั้งแรก ในโลกนี้ยังมีคนเป็นห่วงชั้นอยู่ด้วย

 

“อ้าา ต้องขอบคุณมา--”

 

ในขณะที่ชั้นจมไปกับความสุขนี้ ชั้นก็ได้ตระหนักถึงบางสิ่งที่สำคัญ

ชั้นกำลังพูดคุยอยู่กับแฟรี่ราวกับเป็นเรื่องปกติ นี่มันช่างยอดเยี่ยมไปเลยไม่ใช่หรือ ?

 

“อาาา เธอเข้าใจที่ชั้นพูด ใช่ไหม?”

 

“?” แฟรี่น้อยเอียงคออย่างงงๆ ราวกับนกตัวน้อย

 

ชั้นเริ่มรู้สึกเสียใจที่ถามคำถามแปลกๆไปซะแล้วสิ

 

ดูเหมือนเธอจะมีความคิดอ่านเท่าๆกับรูปร่างภายนอกที่เห็น คงจะดีกว่าถ้ามองว่าเธอเป็นเด็กคนหนึ่ง ถึงชั้นจะไม่ค่อยมีประสบการณ์รับมือกับเด็กนอกจากน้องๆทางญาติก็เถอะ

 

“ชั้นชื่อ คุโรโนะ มาโอะ แล้วเธอละชื่ออะไร ? ครับ” ชั้นพยายามทำตัวให้สุภาพที่สุด ปกติแล้วเด็กๆมักจะวิ่งหนี เพราะกลัวใบหน้าจอมวายร้ายของชั้น แต่เหมือนจะไม่ใช่กับเธอคนนี้

 

“... ลิ   ลิลี่ (Lily)“

 

“ลิลี่ ?”

 

“อืม”

 

เธอพยักหน้าเล็กน้อย แล้วหลบไปหลังต้นไม้อีกครั้งอย่างเขินอาย

 

ทุกการกระทำมันช่าง นะ น่ารักเกินไปแล้ว!!

 

“งั้น ลิลี่ เธอรู้ม้ยว่าที่นี่ คือที่ไหน ?”

 

“ที่นี่คือส่วนแห่งแฟรี่ เป็นสถานที่ๆแฟรี่ใช้อยู่อาศัยละ”

 

ป่าที่เป็นบ้านของเหล่าแฟรี่งั้นรึ การที่ ลิลี่ ช่วยชั้นเอาไว้แสดงว่าคงไม่มีการแบ่งแยก หรือเกลียดชังมนุษย์สินะ

 

“อ้าาาาาาาา !!”

 

“นั่นใครนะ !?”

 

“!?”

 

มีเสียงดังขึ้นมาจากข้างหลัง ชั้นจึงหันกลับไปมอง มันมีแสงขนาดเท่าลูกบอลจำนวนมากลอยเข้ามาล้อมอยู่รอบๆ

 

“ทำไมถึงมีมนุษย์มาอยู่แถวนี้?!”

 

 บอลแสงสงเสียงออกมา ขณะที่กำลังลอยเข้ามาใกล้หน้าชั้น มันมีขนาดสูงประมาณ 15 เซนติเมตร และมีปีกเหมือนกับ ลิลี่

 

“อย่าบอกนะ หรือเธอเองก็คือแฟรี่ ?”

 

“ก็ใช่นะสิ ! ตาบอดหรือไง ?!”

 

ก็ชั้นพึ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกนะสิ ก่อนอื่นคงต้องเก็บข้อมูลจากเหล่าแฟรี่พวกนี้ก่อน

 

“ชั้นชื่อ...”  

 

“ที่แห่งนี้คือป่าอันศักดิ์สิทธิ์ ที่ซึ่งแฟรี่อยู่อาศัย มนุษย์ต้องออกไปเดี่ยวนี้!”

 

“หะ !?” ยังไม่ทันได้บอกชื่อ ก็ถูกไล่ให้ออกไปซะแล้ว ไม่ใช่ว่าแฟรี่ควรจะเป็นมิตรกับมนุษย์งั้นหรือ ? คงคิดไปเองสินะ

ลิลี่เองก็ยังพยายามจะช่วยชั้น อีกทั้งยังน่ารักด้วย !

 

“ลิลี่ แกอยู่ใช่ไหม?”

 

เมินชั้นไปซะแล้ว

 

“มันไม่ดีนะที่จะมา ส่วนภายใน ด้วยตัวแกเองแบบนี้”

 

“อูอูอู............ ฉันขอโทษ”

 

“มนุษย์และแฟรี่จอมปลอม ไม่อนุญาติให้เข้ามาบริเวณนี้ แกก็รู้ใช่ไหม?”

 

ชั้นไม่รู้ว่าธรรมเนียมและวัฒนธรรมของแฟรี่เป็นยังไง แต่ชั้นรู้ว่าลิลี่ถูกปฏิบัติแตกต่างจากแฟรี่ตัวอื่นๆแน่นอน

 

ด้วยความที่ไม่รู้อะไร ชั้นจึงไม่อาจพูดอะไรได้ แต่จะให้นิ่งเงียบแล้วปลอยเธอทำหน้าเศร้าหมองชั้นไม่ยอมหรอก

 

“เออ ลิลี่มาช่วยชั้นต่างหาก ไม่ได้ทำผิดอะไรหรอก”

 

“แกมันไม่รู้อะไรเลยหรือไง ?  น้ำพุแห่งแสงสว่างในสวนแฟรี่นี้ ไม่อนุญาติให้ใครเข้าใกล้นอกจากแฟรี่เท่านั้น นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไม มนุษย์อย่างแกและแฟรี่จอมปลอมอย่างลิลี่ถึงไม่ควรอยู่ในป่านี้ !”

 

“ชั้นเป็นมนุษย์อันนี้เข้าใจ แต่ทำไมลิลี่ถึงถูกเรียกว่าแฟรี่จอมปลอมด้วยละ ? ไม่ว่าจะมองยังไงก็เป็นแฟรี่นี่ ?”

 

“อย่ามาพูดอะไรโง่ๆสิ จะเจอแฟรี่ตัวใหญ่แบบนี้ได้จากไหน ? เธอเป็นครึ่งมนุษย์ครึ่งแฟรี่ พลังเวทย์ของแฟรี่ที่ไหลเวียนในร่างที่มีเนื้อหนัง เป็นแฟรี่ก็ไม่ใช่ จะเป็นมนุษย์ก็ไม่เชิง นั่นละคือเธอ”

 

จะไปรู้อะไรแบบนี้ได้ยังไง ชั้นเองก็ไม่มีความรู้เกียวกับชีววิทยาในโลกใบนี้เลยด้วย

แต่จะว่าไป ตอนอยู่ในห้องทดลองก็มีมอนสเตอร์ที่มีแต่พลังเวทย์ แต่ไม่มีพลังชีวิตอยู่ด้วยนี่นะ ประมาณพวกผี หรือวิญญาณทำนองนั้น

 

พวกแฟรี่ตัวเล็กพวกนี้ก็เหมือนกัน รู้สึกได้เฉพาะพลังเวทย์เช่นกัน

 

ไม่แน่ แฟรี่อาจเกิดจากพลังเวทย์ก็เป็นได้

 

ในกรณีของลิลี่นั้น ชั้นรู้สึกได้ถึงพลังเวทย์และพลังชีวิตทั้งคู่ ตอนนี้ชั้นเข้าใจสิ่งที่พวกแฟรี่จิ๋วบอกชั้นแล้วละ

 

“ถ้าเข้าใจแล้ว ก็ออกไปได้แล้ว พวกเราจะทำเป็นมองข้ามเรื่องนี้ไป ขอบคุณซะละ เจ้ามนุษย์”

 

 “อึก…”

 

พวกแฟรี่พูดอย่างหยาบกระด้าง แต่ชั้นเองก็ไม่มีเหตุผลให้ไปทำลายน้ำพุแห่งแสง อีกทั้งก็ยังไม่อยากมีเรื่องด้วย

 

ชั้นควบคุมอารมณ์โกรธของตัวเองแล้วทำตัวอย่างว่าง่าย แต่หัวใจชั้นรู้สึกเจ็บปวดเมื่อต้องมองไปยังใบหน้าที่เศร้าสร้อยของลิลี่

 

“อ่า อีกเรื่องเหมือนว่าพวกกอบลิ่นจะทำรังในถ้ำทางตะวันตก เดียวไปจัดการด้วยละ ลิลี่”

 

“อืม  ฉัน เข้าใจ”

 

“เฮ้ เฮ้ เดียวก่อนสิ ? จะให้ลิลี่สู้กับพวกมอนสเตอร์เนียนะ?!”

 

ชั้นแปลกใจมาก ที่พวกแฟรี่สั่งไป ราวกับเป็นเรื่องปกติ รวมทั้งการที่ลิลี่ตกลงอย่างง่ายดายด้วย

 

“เอออ แกมายุ่งอะไร! ไม่เกี่ยวกับคนนอกอย่างแก ไอมนุษย์หน้าโง่”

 

“ไม่เกี่ยวกับโง่ซะหน่อย ! มันไม่อันตรายหรือ ?!!”

 

“การฆ่ามอนสเตอร์เป็นเรื่องปกติ แม้แต่แฟรี่จอมปลอม ก็ไม่แพ้ให้กับพวกมอนสเตอร์อ่อนหัดที่แม้แต่ใช้เวทย์มนต์ไม่ได้อย่างพวกมันหรอก”

 

“เป็นงั้นหรอกรึ?” ชั้นมองไปที่ ลิลี่ ไม่ว่ายังไงก็จินตนาการไม่ออกเลยว่าลิลี่จะสู้ยังไง ถึงจะเดาจากที่คุยกันได้ว่าเธอสามารถใช้เวทย์มนต์ได้ จะว่าไปรูปร่างภายนอกเองก็ไม่สามารถตัดสินอะไรได้ ขนาดชั้นเองยังล้มมังกรได้เลย

 

“ถ้าเข้าใจแล้วก็รีบไสหัวออกไปซะ ทั้งคู่เลย! คิดจะอยู่นานอีกเท่าไหรกัน? หรืออยากให้ใช้กำลัง?!”

 

บอลแสงเริ่มส่องสว่างขึ้น

 

“โอเค! ก็ได้! เข้าใจแล้ว เดียวจะออกไปแล้วละ อย่าพึ่งยิงเวทย์ออกมานะ”

 

หลังจากนั้นทั้งชั้นและลิลี่ก็เดินออกจากที่แห่งนั้น

 

ลิลี่จ้องไปยังเหล่าแฟรี่ที่กำลังกินผลไม้สีแดงที่เหมือนแอปเปิ้ลในป่าที่ลึกเข้าไป

 

“เธออยากกินผลไม้นั้นหรือ?”

 

“อืม”

 

“งั้นเดียวหลังจากนี้ ชั้นจะหามาให้”

 

“!?”

 

“หลังจากนั้นเราก็มากินด้วยกัน นะ”

 

“ขะ ขอบคุณมากเลยค่ะ!” ลิลี่ยิ้มอย่างร่าเริง

 

เมื่อมองไปที่รอยยิ้มของเธอ ชั้นก็รู้สึกได้ถึงความร้อนที่เพิ่มขึ้น

 

______________________________________________________________

 

จากผู้แปล

 

*ตอนเสียงน้ำราด [バシャン]  ผมก็ลังเลว่าจะแปลแบบเสียงไทยไปเลยดี หรือตามเสียงต้นฉบับญี่ปุ่นดี สุดท้ายผมตัดสินใจให้เป็นตามเสียงไทย เพราะเราน่าจะอินได้มากกว่านะผมว่า

 

 

 




NEKOPOST.NET