[นิยายแปล] จอมมารดำ ตอนที่ 109 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] จอมมารดำ

Ch.109 - ตอนที่ 109 พรคุ้มครองจากเทพสีดำ


ลิลี่ที่ซ่อนตัวอยู่ในป่าลึกนั้น กำลังหัวเราะชอบใจกับทางเลือกของอัศวินเพกาซัสที่ได้ตัดสินใจไป

 

ลิลี่ : “หุ หุ หุ ทั้ง ๆ ที่มีโอกาศฆ่าฉันแล้วแท้ ๆ เชียวน้า”

 

แน่นอนว่าต่อให้พวกอัศวินเลือกที่จะตามล่าตัวเธอภายในป่าลึกแบบนี้ เธอเองก็ไม่ยอมให้ถูกฆ่าง่าย ๆ อยู่แล้ว

 

ลิลี่ : “ทั้งที่ยัยพวกนั้นเดาถูกแล้วว่าผลจากเวทมนต์มันหมดลงแล้ว แต่ทางที่ยัยพวกนั้นกลับเลือกทางผิดซะเองได้”

 

ความจริงการตัดสินใจของอัศวินเพกาซัสที่เห็นลิลี่หายไป แล้วพวกเธอคอยระวังการโจมตีจากเธออยู่ช่วงหนึ่ง จนกระทั้งคิดว่าศตรูของเธอหนีไปแล้วนั้น จะเป็นเรื่องปกติที่ไม่ได้ผิดอะไรก็ตามที

 

แต่ว่า

 

“โง่ซะจริง คิดจริง ๆ หรือว่าฉันคนนี้จะไม่กลับไปสู้ ? หรือแค่ไม่อยากคิดว่าจะเป็นแบบนั้นกัน ?”

 

ตามที่ลิลี่คาดการเอาไว้ พวกเธอตร่างคิดว่าลิลี่นั้นหมดพลังแล้วจริง ๆ และไม่คิดว่าลิลี่จะกลับมาอีก

 

สำหรับลิลี่นั้น เธอสามารถรู้ได้หมดพวกเธอคิดอะไรอยู่ เพียงแค่อ่านใจระหว่างการต่อสู้เท่านั้น

 

เพราะพวกเธอไม่ได้มีทักษะปก้องกันการอ่านใจได้

 

ดังนั้นลิลี่ถึงแน่ใจว่าพวกเธอกำลังตัดสินใจอะไรอยู่ตอนนี้

 

ลิลี่ : “พวกเธอคิดว่าฉันอาจใช้เวทมนต์หรือมันเป็นพรคุ้มครองอย่างใดอย่างหนึ่ง แต่คงคาดไม่ถึงว่าฉันจะใช้ทั้งคู่แบบนี้ได้”

 

เหตุผลที่ลิลี่ใช้แสงแฟรชเพื่อหนีออกมานั้น ก็เพราะมันครบสามสิบนาที่จากผลของ [ควีนแบรี่] แล้วนั่นเอง

 

นั่นก็เพราะแท้จริงแล้ว [ควีนแบรี่] ไม่ใช่อาติเฟ็คสำหรับแฟรี่ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว พลังของเธอตอนนี้เลยกลับมาปกติเหมือนเดิม

 

และนั่น เธอเลยกำลังมองหาแหล่งพลังที่จะนำมาใช้แทนอยู่

 

ลิลี่ : “หุ หุ หุ เดียวฉันจะแสดงพลังของพรคุ้มครองจากราชินีแฟรี่ให้ดูเอง”

 

แต่กับ [พรคุ้มครองจากราชินีแฟรี่] นั้นเป็นอีกเรื่องหนึ่ง มันคือพลังที่สร้างมาเพื่อเหล่าแฟรี่โดยเฉพาะ และมันยังไม่สร้างภาระให้กับร่างกายเหมือนอย่าง [ควีนแบรี่]  อีกด้วย

 

ลิลี่ : “منح جميع الطلاب تتخذ قوة الحياة الطبيعية من روح امتصاص الدم—[Life Drain]”

 

ลิลี่ร่ายเวทพร้อมกับโยนม้วนคัมภีย์เวทขึ้นไป

 

มันเป็นม้วนคัมภัย์เวทที่มีราคาสูงซึ่งสร้างจากหนังของมอนสเตอร์แรงค์ 4 ด้วยสิ่งนั้น วงแหวนเวทมนต์ได้ถูกวาดขึ้นมาเตรียมการที่จะใช้งาน [ดูดพลังชีวิต・ไลฟ์เดรน] โดยมีลิลี่เป็นจุดศูนย์กลางนั้น

 

ผลของมันคือการดูดพลังชีวิตที่อยู่โดยรอบตัวเธอ

 

ลิลี่ : “จงยอมมอบชีวิตที่น่าสงสารนั้นมาให้แกฉันคนนี้ซะเถอะ”

 

การดูดกลืนพลังชีวิตนั้น ได้กลืนกินพื้นที่ป่าโดยรอบเข้าไปราวกับเกิดพายุทอนาโดโดยมีลิลี่เป็นจุดศูนย์กลาง

 

พืชพรรณที่เหี่ยวแห้ง แมงที่หยุดเคลื่อนไหว และนกที่ไม่อาจกางปีกบินต่อไปได้

 

ในตอนที่เหล่าสัตว์ในพงไพรได้รู้ตัวถึงภัยอันตราย พวกมันก็ไม่อาจเคลื่อนไหวร่างกายได้อีกต่อไปแล้ว

 

สัตว์ตัวผู้ที่กำลังเฝ้าระวังรังของมันต่างล้มตายลง ส่วนสัตว์ตัวเมียที่กำลังปกป้องลูกน้อยและไข่ของมัน ก็ไม่อาจทำหน้าที่นั้นให้สำเร็จได้

 

แม้แต่ชีวิตเล็ก ๆ ที่ยังไม่ได้ลืมตาดูโลกที่อยู่ภายในไข่เหล่านั้น ก็ยังไม่อาจรอดการดูดกลืนนี้ไปได้

 

การดูดกลืนทุกชีวิตโดยไม่แยกแยะ นั่นแหละคือพลังของ [ดูดพลังชีวิต・ไลฟ์เดรน]

 

ลิลี่ : “น่าจะได้มาเพิ่มอีก 20 นาทีละนะ”

 

สำหรับลิลี่ สิ่งที่เธอทำลงไปนั้น เธอรู้สึกแค่ว่ามันไม่ได้มีค่าอะไรไปกว่าการเตรียมตัวขั้นต้นเท่านั้น

 

มันก็แค่ต้องมีการแลกเปลี่ยนอะไรเล็กน้อยเพื่อที่จะใช้พรปกป้องแค่นั้น

 

ลิลี่ : “โอ้-- เทพธิดาของข้า -- ราชินีผู้งดงามของข้า----”

 

แหล่งต้นกำเนิดพลังเวทมนต์ก็คือตัวของของโลกใบนี้ แต่กับแหล่งกำเนิดของพรคุ้มครองนั้น มันมาจากเหล่าเทพเจ้าที่ดำรงอยู่

 

และดวงจิตที่เชื่อมต่อเข้ากับโลกที่มีเทพเจ้าดำรงอยู่นั้น ก็จะได้รับพลังที่ยากจะหยั่งถึงมาได้

 

พลังเวทมนต์โดยรอบในรัศมี 100 เมตรรอบตัวลิลี่ ได้ถูกเทพเจ้าชักนำ และดึงดูดมาให้กับลิลี่ผ่าน [ประตู] แห่งจิตวิญญาณของเธอ

 

และเมื่อร่าของลิลี่ได้ถูกเติมเต็มด้วยพรจากเทพเจ้านั้น เธอก็เอยนามหนึ่งออกมา

 

เป็นนามของเทพเจ้าผู้ที่มอบพรให้กับเหล่าแฟรี่ เธอพูดด้วยความเคารพและยำเกรง นามของเทพเจ้าองค์นั้นก็คือ

 

ลิลี่ : “[ราชินีแฟรี่ อิรุส]”

 

ลิลี่ได้กลับสู่ร่างที่แท้จริงอีกครั้งจากพลังของพรคุ้มครองจากราชินีแฟรี่ เธอโบยบินขึ้นสู่ฟ้าและทิ้งป่าที่กลายเป็นซากสีขาวอยู่เบื้องหลังนั้นไป

 

…………………..

 

จนกระทั้งถึงตอนนี้ โครโน่ก็ยังไม่เคยพบกับตัวตนที่เรียกว่าพรคุ้มครองที่ว่านั้นเลยสักครั้ง

 

แม้ว่าพลังของโครโน่จะดูเหมือนได้รับมาจาก [พรคุ้มครองของเทพสีดำ] และพลังของซาริเอลจะได้รับจาก [เทพสีขาว] ก็ตาม

 

แต่ทั้งสองกรณีนั้น ก็ไม่เหมือนกัน ซาริเอลนั้นได้รับมาอย่างไม่รู้ตัว ในขณะที่โครโน่นั้นได้รับมาเพราะถูกจับไปทดลองและวิจัยโดยที่เขานั้นไม่ต้องการ

 

และคนที่ได้รับพรเหล่านั้นจะเป็นอย่างไรต่อละ ? แน่นอน เขาก็จะกลายเป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุดในหมู่คนธรรมดาด้วยกันนั่นเอง

 

ในทวีปแพนโดร่านั้น มีพรคุ้มครองจากเทพที่หลากหลายมาก แต่พวกเขาเหล่านั้นก็ไม่ได้รู้ตัวเลย สิ่งที่พวกเขาสนใจก็แค่ผู้ที่แข็งแกร่งจะปกครองผู้ที่อ่อนแอกว่าก็เท่านั้น

 

ในทางกลับกัน ถ้าหากไม่แข็งแกร่งพอละก็ คน ๆ นั้นก็ไม่อาจสัมผัสได้ถึงพรคุ้มครองแต่แรกอยู่แล้ว

 

นักผจญภัยแรงค์ 3 นั้น ยังมีกลุมคนหนึ่งที่มีความสามารถใกล้เคียงกับพวกเรงค์ 4 อยู่

 

เนื่องจากปกติแล้วโครโน่รับแต่งานแรงค์ 1 มาตลอด ทำให้เขาไม่เคยมีโอกาศไปพบกับนักผจญภัยแรงค์สูงเลยสักครั้ง

 

แต่ในครั้งนี้มันต่างออกไป เขากำลังเข้าร่วมอยู่ในกลุ่มจู่โจมที่นำโดนตัวโครโน่เองไปพร้อมกับนักผจญภัยแรงค์ 3 ขึ้นไป

 

อีกทั้งยังมีเผ่ามนุษย์หมาป่าแรงค์ 4 อยู่เคียงข้าง เผ่าอื่น ๆ ที่แข็งแกร่งอย่างออร์ค ลิซาร์ดแมน โกเล็ม หรือแม้แต่มนุษย์และเอลฟ์ เผ่าที่หลากหลายเหล่านี้ต่างเป็นนักรบที่มีพรคุ้มครองติดตัวกันแทบทั้งสิ้น

 

และนี่คือครั้งแรกที่เขาได้สัมผัสกับสิ่งที่เรียกว่าพรปกป้องที่นั้นผ่านทางบุคคลเหล่านั้น

 

………………….


 

แวลคัน : “โอ้ร่าาาา !!”

 

ทุกครั้งที่ดาบของเขาได้ฟาดฟันลงไป [ดาบคมเขี้ยวแห่งการกลืนกิน (牙剣-悪食)] ก็จะส่งเหล่าทหารครูเสดเดอร์ลอยกระเด็นขึ้นไปในอากาศ

 

พวกเขาที่ถูกแย่งชิงแขนและขาไปนั้น ก็ได้แค่รอความตายกำลังย่างกรายเข้ามาสู่พวกเขา

 

แวลคัน : “เข้ามาซะพวกมนุษย์สารเลว ! นี่พึ่งจะเริ่มอุ่นเครื่องเองนะเฟ้ย !”

 

ในขณะที่เขาป้ายเลือดบนดาบออกด้วยหัวไหลของเขา แวลคันก็ยิ้มออกมา พวกทหารที่เห็นแบบนั้นก็เพียงได้แต่หวาดกลัวต่อปีศาจที่อยู่ตรงหน้านั้น

 

แต่พวกเขาก็ไม่ล่าถอยไป พวกเขาทำแบบนั้นไม่ได้ เพราะการทำลายปีศาจที่อยู่ตรงหน้านั้นคือความเชื่อที่พวกเขาอยากจะลงมือทำ

 

ทหาร : “อย่าไปกลัวมัน เข้าโจมตีพร้อมกันเลย !!”

 

ด้วยคำสั่งของหัวหน้าหน่วย พวกทหารก็ตั้งแนวรบและเข้าปะทะใส่แวลคัน

 

แวลคัน : “ฮ่า ฮ่า ฮ่า ดูเหมือนจะยังมีความกล้าอยู่สินะ ดี ข้าจะได้เอาจริงบ้างหน่อยละนะ”

 

โดยไม่หวาดกลัวต่อความกระหายเลือดของแวลคัน พวกทหารได้เข้าโจมตีใส่เขา

 

ต่อหน้าปลายหอกแหลมเหล่านั้น ต่อให้เป็นดาบเล่มโต หอกก็มีระยะโจมตีที่ได้เปรียบกว่าอยู่ดี ด้วยสถานการณ์ที่คลื่นกำแพงหอกกำลังถาโถมเข้ามา แวลคันก็ได้เอยนามถึงเทพของเขา

 

แวลคัน : “หมาป่าเดียวดายผู้หลงอยู่ในสายลม-หมาป่าเดียวดาย-วูฟล์การ์ด [(風纏う孤高の牙 (孤狼・ヴォルフガンド)”

 

พลังแห่งพรปกป้องจากเทพได้ไหลเวียนอยู่ภายในร่างของเขา

 

แวลคัน : “[แอร์ สแลช] !!!”

 

คมเฉือนอากาศได้วาดในแนวราบพุ่งออกไปจากดาบเล่มนั้น

 

ทักษะ [แอร์ สแลช] ก็คือการเพิ่มระยะการโจมตีของดาบออกไปได้ไกลหลายเมตร

 

หอกที่พุ่งเข้ามาถูกตัดสะบั้นลงไปพร้อมกับร่างของทหารที่ถือมัน

 

และแวลคันที่ฆ่าพวกเขาเหล่านั้นทั้งหมดด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว เขาก็เล็งหาเป้าหมายต่อไป

 

คนนั้นคือหัวหน้าหน่วยที่ใส่ชุดและอุปกรณ์ที่ดูดีกว่าคนอื่น ๆ เขานั้นแข็งแกร่งกว่าทหารเลวทั่วไป อีกทั้งยังใช้เวทมนต์และทักษะขั้นต่ำได้

 

แวลคันคิดว่าถ้าหากมีคนแบบนี้ซํก 5 คนเข้าโจมตีเขาพร้อมกัน เขาก็อาจจะได้รับบาดแผลมาบ้าง

 

หัวเน่าหน่วย : “โอ้ พระ พระเจ้าา ได้โปรดช่วยเราด้วย الأسهم الجليد بيرس”

 

บางทีอาจเป็นเพราะเห็นลูกน้องของตนตายลงต่อหน้าด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว ใบหน้าของเขาจึงเต็มไปด้วยความหวาดกลัว แต่ถึงจะเป็นแบบนั้น เขาก็ยังมีไฟที่จะสู้อยู่

 

เขาไม่เพียงแค่ขอความเมตตาากพระเจ้า แต่ยังเริ่มร่ายเวทเพื่อโจมตีอีกด้วย

 

แวลคัน : “(แค่เวทศรน้ำแข็ง มันฆ่าข้าไม่ได้หรอกนะ)”

 

แวลคันรับรู้ได้ถึงความกล้าหาญของศตรูตรงหน้าที่ยังไม่วิ่งหนีไป แต่ด้วยความต่างของพลังแล้ว

 

แวลคัน : “(ตอนนี้พรคุ้มครองของข้าก็เปิดมช้งานแล้ว ของแค่นั้นสร้างบาดแผลให้ข้าไม่ได้หรอก)”

 

พรคุ้มครอง [หมาป่าเดียวดาย-วูฟล์การ์ด] มีสายลมเป็นพลังงานหลัก

 

คนที่ได้รับพรนี้จะได้รับพลังแห่งสายลม ร่างกายจะถูกห่อหุ้มเอาไว้ ไม่ว่าจะการโจมตีหรือป้องกัน ก็จะมีสายลมคอยเข้าช่วยเหลือเสมอ

 

มันช่วยเพิ่มพลังโจมตี ป้องกัน หลบหลีก อีกทั้งการเคลื่อนไหวทุกอย่าง

 

แวลคันได้ตัดสินใจที่จะใช้ความรวดเร็วและพลังของเขา เข้าโจมตีชายคนนั้น

 

ในขณะที่เขากำลังจะส่งรางตัวเองเข้าไปด้วยขาที่ทรงพลังตอนนั้นเอง

 

หัวเน่าหน่วย : “ศรน้ำแข็งงงง แง็กกกก !!”

 

แวลคัน : “ฮืมม ?”

 

แวลคันหยุดโจมตีของตัวเองเพราะอยู่ ๆ ชายคนนั้นก็ถูกปาดคอของเขาไป เลือดได้พุ่งไหลออกมาเป็นสายทางยาวก่อนที่เขาจะได้โจมตีออกไป

 

แวลคัน : “(ข้ายังไม่ได้ทำอะไรเลยนะเฟ้ย...)”

 

แวลคันสงสัยกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แล้วคำตอบของเขาก็ปรากฏสู่สายตาเมื่อเขาลองมองเข้าไปใกล้ ๆ

 

แวลคัน : “เฮ้ย ขโมยเหยื่อของข้าแบบนี้ไม่ได้นะเฟ้ย คุณซู”

 

ซูซุ : “หุ หุ หุ ใครมาใครได้นะจ๊ะ”

 

เธอตอบอย่างไม่ลังเล นักผจญภัยแรงค์ 4 ซูซุกำลังตอบกลับมาด้วยรอยยิ้ม

 

เธอที่สวมชุดคลุมสีเทานั้น มีร่างที่อุดมไปด้วยฮอร์โมนเพศหญิง ถ้าหากเธอไปเดินกลางถนนแล้วละก็ 9 ใน 10 ของผู้ชายจะต้องเหลียวตามองตามแน่นอน

 

เธอถือมีดเล่มใหญ่แบบกลับหัวอยู่ในมือ ตอนนี้เธอกำลังยืนยิ้มอยู่ต่อหน้าของแวลคัน

 

ที่นา่กลัวคือ แวลคันไม่ได้รู้ตัวเลยสักนิดว่าเธอเข้ามาใกล้ตัวเขาและยืนอยู่ตรงหน้าของเขาตั้งแต่เมื่อไหร

 

เธอไม่ได้ใช้เวทมนต์ใด ๆ เพื่อปกปิดตัวตนของเธอ แต่เธอสามารถทำให้ตนของตัวเองกลายเป็นเสมือนก้อนกรวดริมทางที่ไม่มีใครสนใจได้

 

และตอนนี้ใบมีดของเธอก็เต็มไปด้วยหยาดเลือดของศตรู มันเป็นฉากที่หาดูได้ยากยิ่งที่จะเห็นเธอคนนี้เป็นแบบนี้

 

แวลคัน : “เธอดูคึกเป็นพิเศษเลยนะ”

 

ซูซุ : “ก็ ฉันอยากให้คู่หูเห็นด้านเท่ ๆ ของฉันบ้างนะ”

 

แวลคัน : “ฮะ ! เธอตกหลุมเสนห์ของไอหนูนั้นหรือเนี่ย ข้าไม่คิดเลยว่าเธอจะมีรสนิยมแบบนั้น”

 

หลังจากที่เขาพูดเสร็จ ซูซุก็หายตัวไปจากตรงนั้นแล้ว

 

และก่อนที่เขาจะรู้ว่าเธอหายไปไหนนั้น เสียงของเธอก็ดังขึ้นมาจากข้างหลังของเขา

 

ซูซุ : “ฉันไม่ปฏิเสธว่าเริ่มสนใจเขา แต่วิธีการพูดของนายมัน ฉันไม่ชอบเลย นายนี่ไม่รู้กาละเทศะจริง ๆ”

 

แวลคัน : “(เชี่ยแล้ว ข้ามองไม่ทันเลยสักนิด นอกจากฝีมือในการขโมยแล้ว ความเร็วระดับนี้ยังเหนือกว่า [วูฟล์การ์ด] ของข้าซะอีก ? หรือว่าเธอใช้พรแห่งเทพเหมือนกันงั้นหรือ ?)”

 

เขาได้ข้อสรุปทันทีว่าต้องขอโทษเท่านั้น เขาถึงจะรอดชีวิตไปได้

 

แวลคัน : “ขะ ข้าผิดเอง พวกเธอสองคนเหมาะสมกันมากเลยละ”

 

ซูซุ : “แน่นอน งั้นก็ลาละ พยายามทำงานเข้านะจ๊ะ”

 

และพอเขามองกลับไป ซูซุก็หายตัวไปแล้ว

 

แวลคันรู้สึกว่ากำลังคุยอยู่กับวิญญาณอยู่แบบนั้น

 

แวลคัน : “ใช้พร [เงามืดแห่งฮันซาน (影渡・ハンゾーマ)] ได้แบบนั้น เธอไม่ใช่โจร แต่เป็นนักฆ่าแล้วต่างหาก”

 

ไม่ว่าพวกเขาจะมีพรแห่งเทพแบบไหน ก็อยู่ที่ตัวของพวกเขาจะเลือกใช้เอง ไม่มีความจำเป็นต้องไปวิจารณ์ในสิ่งที่นักผจญภัยได้เลือกหนทางเดินแบบนั้น

 

เขาหยุดคิดไร้สาระและหันไปหาทหารที่กำลังข้ามแม่น้ำมาอยู่ตรงนั้นแทน

 

แวลคัน : “เอาละ งั้นตอนนี้ข้าขอหาความสนุกต่อละนะ !”

 

เขาสาบานว่าจะไม่ให้มาแย่งเหยื่อของเขารอบนี้อีก แวลคันได้เหวี่ยงดาบใหญ่ของเขาเข้าไปยังกลุมของศตรูตรงนั้น

 

ร่างขนสีเทาของเขาได้พุ่งผ่านทะลวงกลุมของศตรูราวกับพายุ สมกับเป็นคนที่ได้รับพร [หมาป่าเดียวดาย-วูฟล์การ์ด] อย่างแท้จริง

 

ปล. ผู้หญิงเรื่องนี้มีแต่ขาโหด

…………………………………….

ติดตามอัพเดทกับทางผู้แปลได้ที่เพจ  https://www.facebook.com/Diamos-519670511704186/
โปรเจคอื่น ๆ (นิยายแต่ง)
"ยินดีต้อนรับสู่ต่างโลก" (แต่งจบแล้ว) https://writer.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=1699173
"DSU Board" (ยังไม่จบ) https://writer.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=1765915